તતો હાહાકૃતં સર્વં ત્રૈલોક્યં દ્વિજસત્તમ । વજ્રચક્રકરૌ દૃષ્ટ્વા દેવારાજજનાર્દનૌ ॥ ૫,૩૦.
હે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, ત્યારે ત્રણેય લોકમાં હાહાકાર મચી ગયો, કારણ કે દેવરાજ અને જનાર્દન વજ્ર અને ચક્ર ધારણ કરીને ઉભા હતા.
ક્ષિપ્તં વજ્રમથેન્દ્રેણ જગ્રાહ ભગવાન્હરિઃ । ન મુમોચ તદા ચક્રં શક્રં તિષ્ઠેતિ ચાબ્રવીત્ ॥ ૫,૩૦.
જ્યારે ઇન્દ્રે વજ્ર ફેંક્યો, ત્યારે ભગવાન હરિએ તેને પકડી લીધો; એ સમયે તેણે ચક્ર છોડ્યું નહીં અને શક્રને કહ્યું, 'તુ અહીં જ ઊભો રહેજે.'
પ્રણષ્ટવજ્રં દેવેન્દ્રં ગરુડક્ષતવાહનમ્ । સત્યભામાબ્રવીદ્વીરં પલાયનપરાયણમ્ ॥ ૫,૩૦.
વજ્ર વિના અને ઘાયલ ગરુડ પર સવાર એવા દેવરાજને ભાગવા તત્પર જોઈને, સત્યભામાએ એ વીરને કહ્યું.
ત્રૈલોક્યેશ ન તે યુક્તં શચીભર્તુઃ પલાયનમ્ । પારિજાતસ્રગાભોગા ત્વામુપસ્થાસ્યતે શચી ॥ ૫,૩૦.
'ત્રણેય લોકના સ્વામી, શચીપતિને ભાગવું યોગ્ય નથી; શચી તો પારિજાતની વણમાલા પહેરીને તારી પાસે આવશે.'
કીદૃશં દેવરાજ્યં તે પારિજાતસ્રગુજ્જ્વલામ્ । અપશ્યતો યથાપૂર્વં ગ્રણયાભ્યાગતાં શચીમ્ ॥ ૫,૩૦.
'તને જો શચી પહેલા જેવી દેખાતી નથી અને હવે તે તેજસ્વી પારિજાતમાળા પહેરીને આવે છે, તો આવી દેવરાજ્યની શું કિંમત?'
અલં શક્ર પ્રયાસેન ન વ્રીડાં ગન્તુમર્હસિ । નીયતાં પારિજાતોયં દેવાઃસંતુ ગતવ્યથાઃ ॥ ૫,૩૦.
'બસ, શક્ર, હવે વધુ પ્રયત્નની જરૂર નથી; તને શરમાવું નહીં જોઈએ. પારિજાત લઈ જવામાં આવે અને બધા દેવતાઓ નિરભય થાય.'
પરિગર્વાવલેપેન બહુમાનપુરઃસરમ્ । ન દદર્શ ગૃહં યાતામુપચારેણ માં શચી ॥ ૫,૩૦.
'ગર્વ અને અહંકારથી ભરેલી, અને પોતાને વધારે માનતી શચીએ, જ્યારે હું ઘરમાં આવી, ત્યારે મારી તરફ જોયું પણ નહીં, કે કોઈ સન્માન આપ્યું.'
સ્ત્રીત્વાદગુરુચિત્તાહં સ્વભર્તૃશ્લાઘનાપરા । તતઃ કૃતવતી શક્ર ભવતા સહ વિગ્રહમ્ ॥ ૫,૩૦.
'સ્ત્રીત્વને લીધે મારું મન અસ્થિર હતું અને હું મારા પતિની જ પ્રશંસા કરવા તત્પર હતી; તેથી, શક્ર, હું તારા સાથે વિવાદમાં ઉતરી.'
તદલં પારિજાતેન પરસ્વેન હૃતેન મે । રૂપેણ ગર્વિતા સા તુ ભર્ત્રા કા સ્ત્રી ન ગર્વિતા ॥ ૫,૩૦.
'હવે પારિજાતની જરૂર નથી, જે બીજાએ લઈ ગયો છે. તે પોતાની સુંદરતાનો ગર્વ કરે છે, પણ પતિના ગૌરવથી કઈ સ્ત્રી ગર્વ કરતી નથી?'
શ્રીપરાશર ઉવાચ ઇત્યુક્તો વૈ નિવવૃતે દેવરાજસ્તયા દ્વિજ । પ્રાહ ચૈનામલં ચણ્ડિ સખ્યુઃ ખેદોક્તિવિસ્તરૈઃ ॥ ૫,૩૦.
શ્રી પરાશરે કહ્યું: આમ કહીને, દેવરાજ એના કહેવા પર પાછો ફર્યો, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, અને તેણે કહ્યું, 'બસ, ચંડિ, હવે તારા સખીની નિંદા પૂરતી છે.'
ઇન્દ્ર ઉવાચ ન ચાપિ સર્ગસંહારસ્થિતિકર્તાખિલસ્ય યઃ । જિતસ્ય તેન મે વ્રીડા જાયતે વિશ્વરૂપિણા ॥ ૫,૩૦.
ઇન્દ્રે કહ્યું: 'જે સર્વ સૃષ્ટિના સર્જન, સંહાર અને પાલનહાર છે, અને સર્વરૂપ છે, એવા તેમના હાથેથી હારવામાં મને શરમ નથી.'
યસ્માજ્જગત્સકલમેતદનાદિમધ્યાદ્યસ્મિન્યતશ્ચ ન ભવિષ્યતિ સર્વભૂતાત્ । તેનોદ્ભવપ્રલયપાલનકારણેન વ્રીડા કથં ભવતિ દેવિ નિરાકૃતસ્ય ॥ ૫,૩૦.
'કારણ કે આ આખું જગત, જેનું ન આરંભ છે, ન મધ્ય, ન અંત, એમાંથી જ ઉત્પન્ન થાય છે અને એ વિના રહી શકતું નથી; અને જે સર્જન, સંહાર અને પાલનનું કારણ છે, હે દેવી, એવા તેમના હાથેથી પરાજિત થવામાં મને શરમ કેમ આવે?'
સકલભુવનસૂતિર્મૂર્તિરલ્પાલ્પસૂક્ષ્માવિદિતસકલવેદ્યૈર્જ્ઞાયતે યસ્ય નાન્યૈઃ । તમજમકૃતમીશં શાશ્વતં સ્વેચ્છયૈનં જગદુપકૃતિમર્ત્યં કો વિજેતું સમર્થઃ ॥ ૫,૩૦.
'જેની મૂર્તિથી બધા લોક ઉત્પન્ન થાય છે, જે અતિ સૂક્ષ્મ અને અજ્ઞાત છે, અને જેને કોઈ જ્ઞાનથી ઓળખી શકતો નથી; જે અજન્મા, અક્રુત, શાશ્વત ઈશ્વર છે, અને પોતાની ઇચ્છાથી જગતનું કલ્યાણ કરે છે, એવા તેમને મનુષ્યોમાં કોણ જીતવા સમર્થ છે?'
સંસ્તુતો ભગવાનિત્થં દેવરાજેન કેશવઃ । પ્રહંસ્ય ભાવગમ્ભીરમુવાચેદં દ્રિજોત્તમ ।। ૫-૩૧-
દેવરાજે આમ સ્તુતિ કરતાં, ભગવાન કેશવે સ્મિત સાથે અને ગાઢ ભાવથી, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, આ શબ્દો કહ્યા.
દેવરાજો ભવાનિન્દ્રો વયં મર્ત્ત્યા જગત્પતે ! ક્ષન્તવ્યં ભવતા ચદમપરાધકૃત મમ ।। ૫-૩૧-
'તમે દેવરાજ ઇન્દ્ર છો, અને અમે તો મર્ત્ય છીએ, હે જગતપતિ! જો મારાથી કોઈ અપરાધ થયો હોય તો તમે તેને માફ કરો.'
પારિજાતતરુશ્વાયં નીયતામુચિતાસ્પદમ । ગૃહીતોઽયં મયા શક્ર!સત્યાવચનકારણાત્ ।। ૫-૩૧-
'આ પારિજાત વૃક્ષને યોગ્ય સ્થાને લઈ જવામાં આવે; શક્ર, મેં તો માત્ર સત્યવચન નિમિત્તે તેને લીધું છે.'
વજ્રઞ્ચેદં ગૃહાણ ત્વં યત્ત્વયા પ્રહિતં મયિ । તવૈવૈતત્ પ્રહરણાં શક્ર!વૈરિવિદારણમ્ ।। ૫-૩૧-
હે ઇન્દ્ર! આ વજ્ર તો તમારું પોતાનું શસ્ત્ર છે, જે તમે માર પર ફેંક્યું હતું. હવે તમે જ તેને પાછું લો; આ તો દુશ્મનોને નાશ કરવા માટે જ છે.
વિમોહયસિ મામીશ!મર્ત્ત્યોઽહમિતિ કિં વદન્ । જાનીમસ્ત્વાં ભગવતો ન તુ સૂક્ષ્મવિદો વયમ્ ।। ૫-૩૧-
હે પ્રભુ! તમે 'હું મરનાર છું' એમ કહીને મને ભ્રમમાં મૂકો છો? અમે તમને ભગવાન તરીકે ઓળખીએ છીએ, પણ તમારી સુક્ષ્મતાને સમજતા નથી.
યોઽસિ સોઽસિ જગત્ત્રણ!પ્રવૃત્તૌ નાથ!સંસ્થિતઃ । જગતઃ શલ્યનિષ્કર્ષં કરોષ્યસુરસૂદન ।। ૫-૩૧-
હે જગતના રક્ષક! તમે જેમ છો તેમ જ છો, જગતની શરૂઆતથી જ સ્થાપિત છો. હે અસુરવિનાશક! તમે જગતના દુઃખ દૂર કરો છો.
નીયતાં પારિજાતોઽયં કૃષ્ણ!દ્રારવતીં પુરીમ્ । મર્ત્ત્યલોકે ત્વયા ત્યક્તે નાયં સંસ્થાસ્યતે ભુવિ ।। ૫-૩૧-
હે કૃષ્ણ! આ પારિજાત વૃક્ષને દ્વારકામાં લાવો. તમે માનવ લોક છોડ્યા પછી આ વૃક્ષ પૃથ્વી પર રહેશે નહીં.
તથેત્યુક્ત્વા ચ દેવેન્દ્રમાજગામ ભુવં હરિઃ । પ્રસક્તૈઃ સિદ્ધ-ગન્ધર્વ્વૈઃ સ્તૂયમાનસ્તથષિંભિઃ ।। ૫-૩૧-
પછી હરિએ દેવરાજને 'જેમ તું કહે તેમ' કહી પૃથ્વી પર અવતરણ કર્યું. ત્યારે સિદ્ધો, ગંધર્વો અને સિંહો એ તેમની સ્તુતિ કરી.
તતઃ શઙ્ખમુપાધ્માય દ્રારકોપરિ સંસ્થિતઃ । હર્ષમુત્પાદયામાસ દ્રારકાવાસિનાં દ્રિજ ।। ૫-૩૧-
પછી કૃષ્ણે દ્વારકાના ઉપર ઊભા રહી શંખ વગાડ્યો, જેથી દ્વારકાવાસીઓમાં આનંદ છવાઈ ગયો.
અવતીર્ય્યથ ગરુડ઼ાત્ સત્યભામાસહાયવાન્ । નિષ્કુટે સ્થાપયામાસ પારિજાતં મહાતરુમ ।। ૫-૩૧-
પછી કૃષ્ણ સત્યભામા સાથે ગરુડ પરથી નીચે ઉતર્યા અને મહાન પારિજાત વૃક્ષને આંગણામાં સ્થાપ્યું.
યમભ્યેત્ય જનઃ સર્વ્વો જાતિં સ્મરતિ પૌર્વ્વિકીમ્ । વાસ્યતે સાદરાઃ સર્વ્વે દેહબન્ધાનમાનુષાન્ । દદૃશુઃ પાદપે તસ્મિન્ કુર્વ્વન્તો સુખદર્શનમ્ ।। ૫-૩૧-
જે કોઈ એ વૃક્ષ પાસે આવતો, તેને પોતાનો પહેલો જન્મ યાદ આવી જતો; બધા માનવ શરીરમાં બંધાયેલા લોકો શ્રદ્ધાપૂર્વક ભેગા થયા અને આનંદથી એ વૃક્ષને નિહાળતા.
તતસ્તે સાદરાઃ સર્વ્વે દેહબન્ધાનમાનુષાન્ । દદૃશુઃ પાદપે તસ્મિન્ કુર્વ્વન્તો મુખદર્શનમ્ ।। ૫-૩૧-
પછી બધા માનવ શરીરમાં બંધાયેલા લોકો શ્રદ્ધાપૂર્વક એ વૃક્ષ પાસે ભેગા થયા અને આનંદથી તેનું દર્શન કરતા.
કિઙ્કરૈઃ સમુપાનીતં હસ્ત્યશ્વાદિ તતો ધનમ । સ્ત્રિયશ્વ કૃષ્ણો જગ્રાહ નરકસ્ય પરિગ્રહાન્ ।। ૫-૩૧-
પછી દાસોએ હાથી, ઘોડા વગેરે ધન લાવ્યું; કૃષ્ણે નરકાસુરની સ્ત્રીઓ અને સંપત્તિ સ્વીકારી.
તતઃ કાલે શુભે પ્રાપ્ત ઉપયેમે જનાર્દ્દનઃ । તાઃ કન્યા નરકેણાસન્ સર્વ્વતો યાઃ સમાહ્ટતાઃ ।। ૫-૩૧-
પછી શુભ સમયે જનાર્દને તે કન્યાઓ સાથે વિવાહ કર્યો, જેમને નરકાસુરે સર્વત્રથી એકત્રિત કરી હતી.
એકસ્મિન્નેવ ગોવિન્દઃ કાલે તાસાં મહામતે! જગ્રાહ વિધિવત્ પાણીન્ પૃથગૂગેહેષુ ધર્મ્મતઃ ।। ૫-૩૧-
હે મહામતિ! એક જ સમયે, ગોવિંદે દરેક કન્યાના અલગ-અલગ ઘરમાં ધર્મ પ્રમાણે વિધિવત્ પાણિગ્રહણ કર્યું.
ષોડ઼શસ્ત્રીસહસ્ત્રાણિ શતમેકં તથાધિકમ્ । તાવન્તિ ચક્ર રૂપાણિ ભગવાન્ મધુસૂદનઃ ।। ૫-૩૧-
છોળાશ હજાર એકસો સ્ત્રીઓ—એટલી જ રૂપોમાં ભગવાન મધુસૂદને અવતાર લીધા.
એકૈકશ્યેન તાઃ કન્યા મેનિરે મધુસૂદનમ્ । મમૈવ પાણિગ્રહણં ભગવાન્ કૃતવાનિતિ ।। ૫-૩૧-
દરેક કન્યાને એવું લાગ્યું કે ભગવાન મધુસૂદને પોતે જ મારા હાથ પકડી વિવાહ કર્યો છે.