તત્ ક્ષન્તવ્યમિદં સર્વમતિક્રમકૃતં પિતઃ । કંસપ્રતાપવીર્ય્યાભ્યામાર્ત્તયોઃ પરવશ્યયોઃ ।। ૫-૨૧-
હે પિતા, કંસના બળ અને ત્રાસથી અમે બેકાબૂ હતા, એથી જે ભૂલ થઈ છે, એ બધું માફ કરો.
ઇત્યુક્ત્વાથ પ્રણમ્યોભૌ યદુવૃદ્ધાનનુક્રમાત્ । યથાવદભિપૂજ્યાથ ચક્રતુઃ પૌર-માનનમ્ ।। ૫-૨૧-
આ રીતે કહીને, તેણે બંનેને વંદન કર્યા, પછી યદુવંશના વડીલોને યોગ્ય રીતે સન્માન આપ્યું અને પછી શહેરવાસીઓનો આદર સ્વીકાર્યો.
કંસપત્ન્યસ્તતઃ કંસં પરિવાર્ય્યહતં ભુવિ । વિલેપુર્માતરશ્વાસ્ય દુઃખશોકપરિપ્લુતાઃ ।। ૫-૨૧-
પછી કંસની પત્નીઓ, જમીન પર પડેલા તેમના મૃત્યુ પામેલા પતિને ઘેરીને રડવા લાગી, અને તેમની માતાઓ પણ દુઃખ અને શોકથી વ્યાકુળ થઈને વિલાપ કરવા લાગી.
બહુપ્રકારમત્યર્થ પશ્વાત્તાપાતુરો હરિઃ । તાઃ સમાશ્વાસયામાસ સ્વયમસ્ત્રાવિલેક્ષણઃ ।। ૫-૨૧-
હરિએ, પોતે તો અશ્રુવિહિન નજરે, પણ જે પોતાના સ્વજનના વિયોગથી ખૂબ દુઃખી હતી, એમને અનેક રીતે શાંતવના આપી.
ઉગ્રસેનં તતો બન્ધાન્મુમોચ મધુસૂદનઃ । અભ્યષિઞ્ચત્ તથૈવૈનં નિજરાજ્યે હતાત્મજમ્ ।। ૫-૨૧-
પછી મધુસૂદને ઉગ્રસેનને બંધનમાંથી મુક્ત કર્યા અને પોતાના પુત્રના મૃત્યુ પછી તેને ફરીથી રાજ્ય પર બેસાડ્યા.
રાજ્યાભિષિક્તઃ કૃષ્ણેન યદુસિહઃ સુતસ્ય સઃ । ચકાર પ્રેતકાર્ય્યાણિ યે ચાન્યે તત્ર ઘાતિતાઃ ।। ૫-૨૧-
કૃષ્ણે ઉગ્રસેનને યદુવંશમાં રાજસિંહાસન પર બેસાડ્યા, પછી તેણે પોતાના પુત્ર અને ત્યાં મૃત્યુ પામેલા અન્ય સૌના અંત્યક્રિયા સંસ્કાર કર્યા.
કૃતૌર્દ્ધ્વ દૈહિકં ચૈનં સિહાસનગતં હરિઃ । ઉવાચાજ્ઞાપય વિભો! યત્ કાર્ય્યમવિશઙ્કિતઃ ।। ૫-૨૧-
કૃતયુગનું વિધિ પૂર્ણ થયા પછી, હરિ સિંહાસન પર બેસી બોલ્યા: 'હે પ્રભુ, જે કાર્ય કરાવવું હોય તે નિડરપણે કહો.'
યયાતિશાપાદ વંશોઽયમરાજ્યાર્હોઽપિ સામ્પ્રતમ્ । મયિ ભૃત્યે સ્થિતે દેવાનાજ્ઞાપયતુ કિં નુપૈઃ ।। ૫-૨૧-
યયાતિના શાપથી આ વંશે રાજપદ લાયક હોવા છતાં આજકાલ રાજપદથી વંચિત છે; હું જ્યારે દાસ તરીકે હાજર છું, ત્યારે દેવતાઓએ નિડરપણે જે કહેવું હોય તે આજ્ઞા આપે.
ઇત્યુત્ત્વા સોઽસ્મરદૂ વાયુમાજગામ સ તત્ક્ષણાત્ । ઉવાચ ચૈનં ભગવાન કેશવઃ કાર્ય્યમાનુષઃ ।। ૫-૨૧-
આ રીતે બોલીને તેણે વાયુને સ્મરણ કર્યો, અને તે ક્ષણે વાયુ આવી ગયો; પછી ભગવાન કેશવે તેને કહ્યું: 'હે દૂત, આ કાર્ય તું પૂર્ણ કર.'
ગચ્છેન્દ્રં બ્રૂહિ વાયો ! ત્વમલં ગર્વ્વેણા વાસવ! દીયતામુગ્રસેનાય સુધર્મ્મા ભવતા સભા ।। ૫-૨૧-
હે વાયુ, તું ઇન્દ્ર પાસે જઈને કહેજે: 'હે વાસવ, હવે તારો અભિમાન પૂરતો થયો! સુધર્મા નામની સભા ઉગ્રસેનને આપી દે.'
કૃષ્ણો બ્રવીતિ રાજાંર્હમેતદ્રત્નમનુત્તમમ્ । સુધર્મ્માખ્યા સભા યુક્તમસ્યાં યદુભિરાસિતુમ્ ।। ૫-૨૧-
કૃષ્ણ કહે છે: 'આ અનમોલ રત્ન સમાન સુધર્મા નામની સભા રાજાઓ માટે યોગ્ય છે; હવે યાદવો તેમાં બેસે.'
ઇત્યુક્તઃ પવનો ગત્વા સર્વ્વમાહ શચીપતિમ્ । દદૌ સોઽપિ સુધર્મ્માખ્યાં સભાં વાયોઃ પુરન્દરઃ ।। ૫-૨૧-
વાયુએ આ રીતે આજ્ઞા મેળવી શચીપતિ પાસે જઈ બધું કહી દીધું; ત્યારે પુરંદરે સુધર્મા નામની સભા વાયુને આપી.
વાયુના ચાહૃતાં દિવ્યાં સભાં તે યદુપુઙ્ગવાઃ । બુભુજુઃ સર્વ્વરત્નાઢ્યાં ગોવિન્દભુજસંશ્રયાત્ ।। ૫-૨૧-
વાયુ દ્વારા લાવેલી દિવ્ય અને સર્વ રત્નોથી ભરેલી સભામાં યાદવોમાં શ્રેષ્ઠોએ, ગોવિંદના આશ્રયે, આનંદપૂર્વક ઉપયોગ કર્યો.
વિદિતાખિલવિજ્ઞાનૌ સર્વ્વજ્ઞાનમયાવપિ । શિષ્યાચાર્ય્યક્રમં વીરૌ ખ્યાપયન્તૌ યદૂત્તમૌ ।। ૫-૨૧-
યાદવોમાં શ્રેષ્ઠ એવા બંને ભાઈઓ, સર્વજ્ઞાન અને બુદ્ધિથી પરિપૂર્ણ, શિષ્ય અને ગુરુની પરંપરા સૌને જણાવી રહ્યા હતા.
તતઃ સાન્દીપનિં કાશ્યમવન્તીપુરવાસિનમ્ । અસ્ત્રર્થં જગ્મતુર્વીરૌ બલદેવ-જનાર્દ્દનૌ ।। ૫-૨૧-
પછી બલદેવ અને જનાર્દન, આવન્તી શહેરના કાશીવાસી સાંદીપનિ પાસે, શસ્ત્રવિદ્યાનું જ્ઞાન મેળવવા ગયા.
તસ્ય શિષ્યત્ત્વમભ્યેત્ય ગુરુવૃત્તપરૌ હિ તૌ । દર્શયાઞ્ચક્રતુર્વીરાવાચારમખિલે જને ।। ૫-૨૧-
ગુરુના શિષ્ય બનીને, બંને વીરોએ ગુરુસેવામાં તત્પર રહી, સર્વ લોકો સામે યોગ્ય વર્તન બતાવ્યું.
સરહસ્યં ધનુર્વ્વેદં સસંગ્રહમધીયતામ્ । અહોરાત્રૈશ્વતુઃ ષષ્ટ્ય તદદ્ભુતમભૂદૂ દ્રિજ ।। ૫-૨૧-
બન્નેએ ગુપ્ત ધનુર્વેદ સહિત સમગ્ર શસ્ત્રવિદ્યા ચૌસઠ દિવસ-રાતમાં શીખી લીધી; હે દ્વિજ, આ અદ્ભુત ઘટના હતી.
સાન્દીપનિરસમ્ભાવ્યં તયોઃ કર્મ્માતિમાનુષમ્ । વિચિન્ત્ય તૌ તદા મેન પ્રાપ્તૌ ચન્દ્ર-દિવાકારૌ ।। ૫-૨૧-
સાંદીપનિએ બંનેના માનવથી પરે એવા કાર્યોને વિચારી, એમ માન્યું કે ચાંદ્ર અને સૂર્ય પૃથ્વી પર આવી ગયા છે.
અસ્ત્રગ્રામમશેષઞ્ચ પ્રોક્તમાત્રમવાપ્ય તૌ । ઊચતુર્વ્રિયતાં યા તે દાતવ્યા ગુરુદક્ષિણા ।। ૫-૨૧-
શસ્ત્રવિદ્યાનું આખું જ્ઞાન મેળવી, બંનેએ કહ્યું: 'હવે ગુરુદક્ષિણા તરીકે આપને જે ઈચ્છા હોય તે કહો.'
સોઽપ્યતીન્દ્રિયમાલોક્ય તયોઃ કર્મ્મ મહામતિઃ । અયાચત મૃતં પુત્રં પ્રભાસે લવણાર્ણાવે ।। ૫-૨૧-
બન્નેના અતિમાનવીય કાર્યો જોઈ, બુદ્ધિશાળી ગુરુએ પ્રભાસે લવણ સમુદ્રમાં મૃત્યુ પામેલા પોતાના પુત્રને પાછો લાવવાની ઇચ્છા વ્યક્ત કરી.
ગૃહીતાસ્ત્રૌ તતસ્તૌ તુ સાર્ઘ્યહસ્તો મહોદધિઃ । ઉવાચ ન મયા પુત્રો હતઃ સાન્દીપનેરિતિ ।। ૫-૨૧-
શસ્ત્રવિદ્યા મેળવી, બંને મહાસાગર પાસે કિંમતી ભેટ લઈને ગયા અને કહ્યું: 'સાંદીપનિનો પુત્ર મારા દ્વારા મારાયો નથી.'
દૈત્યઃ પઞ્ચજનો નામ શઙ્ખરૂપઃ સ બાલકમ્ । જગ્રાહ સોઽસ્તિ સલિલે મમૈવાસુરસૂદન ।। ૫-૨૧-
પાંચજન નામનો દૈત્ય, શંખરૂપ ધારણ કરીને, પાણીમાં એ બાળકને પકડી ગયો છે; હે અસુરસૂદન, એ ત્યાં છે.
ઇત્યુક્તોઽન્તર્જ્જલં ગત્વા હત્વા પઞ્ચજનં ખલમ્ । કૃષ્ણો જગ્રાહ તસ્યાસ્થિ-પ્રભવં શઙ્ખમુત્તમમ્ ।। ૫-૨૧-
આ રીતે જાણીને કૃષ્ણે જળમાં જઈ, દુષ્ટ પાંચજનને મારી નાખ્યો અને તેના હાડકાંમાંથી બનેલો ઉત્તમ શંખ લઈ આવ્યો.
યસ્ય નાદેન દૈત્યાનાં બલહાનિરજાયત । દેવાનાં વવૃધે તેજો યાત્યધર્મ્મશ્વ સંક્ષયમ્ ।। ૫-૨૧-
જેના ધ્વનિથી દૈતોની તાકાત ઘટી ગઈ, દેવતાઓનું તેજ વધ્યું અને અધર્મનો નાશ થયો.
તં પાઞ્ચજન્યમાપૂર્ય્ય ગત્વા યમપુરીં હરિઃ । બલદેવશ્વ બલવાન્ જિત્વા વૈવસ્વતં યમમ્ ।। ૫-૨૧-
હરિએ પાંચજન્ય શંખને ફૂંકી, બલદેવ સાથે યમપુરીમાં ગયો અને વિવસ્વતના પુત્ર યમને જીત્યો.
તં બાલં યાતનાસંસ્થં યથાપૂર્વ્વશરીરિણમ્ । પિત્રે પ્રદત્તવાન્ કૃષ્ણો બલશ્વ બલિનાં વરઃ ।। ૫-૨૧-
બલદેવ જેવા બલવાન કૃષ્ણે, જે છોકરો પોતાના જૂના શરીરમાં યાતનામાં હતો, તેને તેના પિતાને પાછો આપ્યો.
મથુરાઞ્ચ પુનઃ પ્રાપ્તાવુગ્રસેનેન પાલિતામ્ । પ્રહૃષ્ટપુરુષસ્ત્રીકામુભૌ રામ-જનાર્દ્દનૌ ।। ૫-૨૧-
પછી રામ અને જનાર્દન, પુરુષો અને સ્ત્રીઓ સાથે આનંદિત થઈ, ઉગ્રસેનના શાસનવાળી મથુરા પાછા ફર્યા.
જરાસન્ઘસુતે કંસ ઉપયેમે મહાબલઃ । અસ્તિ પ્રાપ્તિઞ્ચ મૈત્રેય!તયોર્ભર્ત્તૃહનં હરિમ્ ।। ૫-૨૨-
મૈત્રેય! મહાબલવાન કંસ, જરાસંધનો પુત્ર, અસ્તિ અને પ્રાપ્તિને લગ્ન કર્યો; બંનેના પતિ હરીએ સંહાર્યા.
મહાબલપરીવારો મગધાઘિપતિર્બલી । હન્તુમભ્યાયયૌ કોપાજ્જરાસન્ધઃ સયાદવમ ।। ૫-૨૨-
મગધના મહાબલવાન રાજા જરાસંધ, શક્તિશાળી યોદ્ધાઓ સાથે અને યાદવોને લઈને, ક્રોધથી તેમને મારવા આવ્યો.
ઉપેત્ય મથુરાં સોઽથ રુરોધ મગધેખરઃ । અક્ષૌહિણીભિઃ સૈન્યસ્ય ત્રયોવિંશતિભિર્વૃતઃ ।। ૫-૨૨-
પછી મગધના સ્વામી મથુરા પહોંચ્યો અને તે શહેરને ત્રેવીસ અક્ષૌહિણી સેના સાથે ઘેરી નાખ્યું.