કંસાએ પોતાના દુશ્મનોને નાશ કરવા માટે પોતાની ગુપ્ત ઇચ્છા wrestlersને જણાવી હતી. તેણે કહ્યું, “જો તમે યુદ્ધમાં તેમને મારશો, તો હું ખૂબ પ્રસન્ન થઈશ અને જે કંઈ ઈચ્છો તે આપશ. નહિંતર, એ બંને તો અત્યંત બળવાન છે.” પછી તેણે વધુ સ્પષ્ટતા કરી, “કોઈ પણ રીતે, યોગ્ય કે અયોગ્ય, એ બંને મારા દુશ્મનોને તું મારી નાખ. તેમનાં મરણથી તને કીર્તિ કે સામાન્ય પુરસ્કાર મળશે.” આ રીતે મલ્લયોધ્ધાઓને આદેશ આપ્યા પછી, તેણે હાથીના સંચાલકને બોલાવ્યો અને જોરથી આજ્ઞા આપી, “હાથીને મલ્લયુદ્ધના દ્વાર પર ઊભો રાખ.” તેણે કહ્યું, “કુવલયાપીડ અહીં જ રહે, અને જ્યારે એ ગોપાલક બાળકો યુદ્ધ માટે મંડપના દ્વારે આવે, ત્યારે તેમને મારવી જ જોઈએ.” આ રીતે આદેશ આપીને, અને જ્યારે તમામ બેઠકો તૈયાર થઈ ગઈ, ત્યારે મૃત્યુ નજીક આવેલા કંસાએ સૂર્યોદયની રાહ જોઈ. પછી, બધાં નાગરિકો પોતાની બેઠકો પર આવીને બેઠા, રાજાઓ અને તેમના અનુયાયીઓ પણ રાજાસન પર સ્થિર થયા. મલ્લયોધ્ધાઓ અને દર્શકોનો જૂથ મંડપના મધ્યમાં કંસાએ ગોઠવ્યો હતો; કંસા પોતે ઉંચા મંચ પર ઊભો રહ્યો. સ્ત્રીઓ માટે પણ અલગ મંચો તૈયાર કરવામાં આવ્યા—અંત:પુરની સ્ત્રીઓ, મુખ્ય નૃત્યગણિકા અને શહેરની અન્ય સ્ત્રીઓ માટે. નંદ, ગોપ અને અન્ય લોકો પણ અલગ-અલગ મંચો પર હતા; અક્રૂર અને વસુદેવ મંચના કિનારે ઊભા હતા. શહેરની સ્ત્રીઓમાં એક એવી હતી, જેને દેવકીના પુત્રને જોવા માટે ખૂબ જ આતુરતા હતી; અંતિમ ક્ષણે પણ તેનો ચહેરો એ આશામાં જ જોતો રહ્યો કે “હું મારા પુત્રને જોઈશ.” જેમજ વાદ્યયંત્રો વગાડવા લાગ્યા અને ચાણૂર ઉછળવા લાગ્યો, ત્યારે ભીડમાં જયઘોષ અને ઉલ્લાસ ફેલાયો; મુષ્ટિકાએ પણ હાથ પર હાથ મારીને પોતાનો આત્મવિશ્વાસ બતાવ્યો. એ સમયે, બલભદ્ર અને જનાર્દન, હલકી સ્મિત સાથે, ગોપવેશમાં અને હજુ બાળક જ, મંડપના પ્રવેશદ્વારે આવ્યા. ત્યારે મુખ્ય મહાવતના ઉશ્કેરવા પર કુવલયાપીડ હાથીએ ઝડપથી દોડીને એ બે ગોપાલક છોકરાઓને મારવા પ્રયત્ન કર્યો. એ સમયે મંડપમાં મોટો હોબાળો મચી ગયો. પોતાના નાના ભાઈને જોઈને બલદેવએ કહ્યું, “હે ભાગ્યશાળી! દુશ્મન દ્વારા ઉશ્કેરાયેલો આ હાથી મારવો જ જોઈએ.” પછી મોટા ભાઈ બલદેવના આ શબ્દો સાંભળીને, માધવ—શત્રુવિનાશક કૃષ્ણ—સિંહની જેમ ગર્જના કરી. તેણે પોતાના હાથથી હાથીની સુંડ પકડી, અને એરીાવત જેટલી શક્તિથી તેને ઘૂમાવ્યો. સર્વલોકોના સ્વામી કૃષ્ણે બાળલીલામાં હાથીના દાંત વચ્ચે ઘણો સમય રમ્યા. પછી તેણે જમણા હાથથી હાથીનો ડાબો દાંત ખેંચી કાઢ્યો અને મહાવતના માથા પર એવો ઘા કર્યો કે તેનું માથું તરત જ સૈંકડો ટુકડામાં વિખેરી ગયું. એ જ સમયે, બલભદ્રે પણ હાથીનો જમણો દાંત ખેંચી કાઢ્યો અને ગુસ્સામાં નજીકના હાથી ચાલકોને માર્યો. પછી રોહિણીપુત્ર બલભદ્રે ઝંપલાવીને ગુસ્સામાં પોતાના ડાબા પગથી હાથીના માથા પર ઘા કર્યો. આ રીતે રમતમાં બલભદ્રે મારતા, હાથી ઈન્દ્રના વજ્રથી પર્વત પડ્યો હોય તેમ ધરાશાયી થયો. હાથી ચાલક દ્વારા ઉશ્કેરાયેલા કુવલયાપીડનું સંહાર કરીને, બંને ભાઈઓના શરીર લોહી અને માદથી ભીંજાઈ ગયા, અને બંને હાથીના શ્રેષ્ઠ દાંત હાથમાં લઈ, સિંહ જેવા ગૌરવભેર મંડપમાં પ્રવેશ્યા. મંડપમાં મોટો કલરવ થયો. લોકો ચકિત થઈને બોલવા લાગ્યા, “આ તો કૃષ્ણ છે, અને એ બલભદ્ર છે!” “આ એ છે, જેણે ભયંકર, બાળહંત્રી પૂતનાનું સંહાર કર્યું; જેણે રથ ઉછાળ્યો અને યમલાર્જુન વૃક્ષો પાડી નાખ્યા.” “આ એ છોકરો છે, જેણે કાલિયા સર્પને દમન કર્યું; જેણે સાત રાત સુધી ગોવર્ધન પર્વત ઉંચો રાખ્યો.” “અરિષ્ટ, ધેનુક અને કેશી જેવા દુષ્ટો પણ આ મહાત્માએ સહેલાઈથી સંહાર્યા; જુઓ, આ અચ્યૂત છે.” “અને એ છે તેનું બળવાન ભાઈ, બલભદ્ર, જે રમતમાં આગળ વધી રહ્યો છે, સ્ત્રીઓની આંખ અને હૃદયને આનંદ આપે છે.” “આ જ એ છે, જેને વિદ્વાનો, પુરાણપારંગતોએ કહેલું છે કે, આ ગોપાલક યાદવ વંશને ઉંચો ઉઠાવશે, જે હાલ પતિત છે.” “ખરેખર, આ તો વિશ્વના આધાર શ્રીવિષ્ણુનો મહાંશ છે, જે પૃથ્વી પર અવતર્યો છે, વિશ્વના ભારને હલકો કરવા.” જ્યારે લોકો રામ અને કૃષ્ણની આવી પ્રશંસા કરતા હતા, એ સમયે દેવકીના સ્તન માતૃત્વસ્નેહથી ભીની થઈ ધડકવા લાગી. પોતાના પુત્રોના ચહેરા જોઈને વસુદેવને પણ જાણે વૃદ્ધાવસ્થા છોડી, યુવાની પ્રાપ્ત થઈ. અંત:પુરની સ્ત્રીઓ અચંબાથી, આંખ ઉઘાડી, સતત કૃષ્ણને જોતાં રહી; શહેરની સ્ત્રીઓ પણ તેની દૃષ્ટિથી વિમુખ થઈ શકી નહીં. “મિત્રો, જુઓ કૃષ્ણનું ચહેરું—લાલ લાલ આંખો, હાથી સાથેની લડાઈથી额 પર પરસેવાના બિંદુઓથી શોભિત.” “અમે તેનું ચહેરું જોઈએ છીએ, જે શરદના ખીલેલા કમળ જેવું છે, પાણીથી ભીંજાયેલું, સર્વોપરી છે; આ જન્મમાં અમારી આંખો ધન્ય થઈ ગઈ.” “જોઈ, હે સુન્દરી, એ છોકરાના શ્રીવત્સ ચિહ્નથી શોભિત, દુષ્ટવિનાશક છાતી અને બળવાન બાહુઓનું મહાસૌંદર્ય.” “તમે બલભદ્રને કેમ નથી જોતી? જેનું રૂપ દૂધ, ચાંદણી અને કમળના ડાંગર જેવું ધવળ છે, અને જે વાદળી વસ્ત્ર પહેરી આવ્યો છે.” “મિત્રો, જુઓ—બલભદ્ર મુષ્ટિકા અને ચાણૂર સાથે રમે છે, અને હરિનું સ્મિત જુઓ.” “મિત્રો, જુઓ—હરિ ચાણૂર પાસે મલ્લયુદ્ધ માટે આગળ વધે છે; અહીં કોઈ સંકોચ નથી—શું વડીલો આને મંજૂરી આપે છે?