પછી, શ્રીકૃષ્ણે પોતાના પગથી કૂબજાને સીધી કરી, જેથી તેણીનું વાંકાપણું દૂર થયું અને તે સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ રૂપ અને સૌંદર્ય પામીને તેજસ્વિ બની. હવે પ્રેમથી ભરપૂર અને રમૂજભર્યા ભાવથી, કૂબજાએ ગોવિંદના વસ્ત્ર પકડીને કહ્યું: "મારા ઘેર આવો." તેની આ મીઠી વિનંતી સાંભળીને, શ્રીકૃષ્ણે બલરામના ચહેરા તરફ જોઈ હળવાં હાસ્ય સાથે કૂબજાને કહ્યું—જે હવે ન તો વાંકી રહી, ન તો અવગણનાની પાત્ર—"હું તારા ઘેર આવીશ." આવું કહીને શ્રીકૃષ્ણે મજાકભેર કૂબજાને વિદાય આપી અને બલરામ તરફ જોઈને જોરદાર હસ્યા. પછી, કૃષ્ણ અને બલરામ, બંનેના શરીર ભક્તિથી ઉડેલા ધૂળથી સજ્જ, વસ્ત્રોમાં વાદળી અને પીળા રંગે શોભતા, ગળામાં સુંદર હાર પહેરી, ધનુષ્યશાળાની દિશાએ આગળ વધ્યા. ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે રક્ષકોને ધનુષ્ય વિશે પૂછતાં, શ્રીકૃષ્ણે તરત જ ધનુષ્ય ઉપાડ્યું અને તેને ચડાવવાનો પ્રયાસ કર્યો. કૃષ્ણે જોરથી ધનુષ્ય તાણતાં તે તૂટી ગયું અને ભયાનક ધ્વનિથી સમગ્ર મથુરા પ્રતિકૂજિત થઈ ઉઠી. આ ધનુષ્ય તૂટી ગયા પછી, રક્ષકોએ બંને ભાઈઓને પડકાર્યા. પરંતુ કૃષ્ણ અને બલરામે રક્ષકોને સંહાર્યા અને ધનુષ્યશાળામાંથી નીકળી ગયા. આ દરમિયાન, અક્રૂરના આગમનની વાત અને મહાધનુષ્ય તૂટી ગયાની ખબર મળતાં, કংসે ચાણૂર અને મુષ્ટિકાને બોલાવ્યા. કંસે કહ્યું: "યાદવના ગોપબાલકો મારા સામે આવ્યા છે; તેઓ મારા માટે જોખમરૂપ છે, તેથી તમારે મલ્લયુદ્ધમાં તેમને મારવા જ પડશે." તેણે એમ પણ કહ્યું કે, "જો તમે યુદ્ધમાં તેમને નાશ કરશો તો હું ખૂબ પ્રસન્ન થઈને તમારે જે ઈચ્છો તે આપશ; નહીં તો, એ બંને અત્યંત શક્તિશાળી છે." તેણે વધુમાં ઉમેર્યું, "ઉપાય કે અપાય, એ બંને મારા શત્રુઓ છે—તમારે તેમને મારવા જ પડશે; એમ કરવાથી તમને either યશ કે સામાન્ય પુરસ્કાર મળશે." પછી, કંસે મ્હાવતને બોલાવીને જોરથી આજ્ઞા આપી: "કુવાલયાપીડાને મલ્લયુદ્ધના પ્રવેશદ્વારે ઊભો રાખો; અને જ્યારે એ ગોપબાલકો પ્રવેશે, ત્યારે તેમને મારી નાંખો." આ આદેશ આપી, કંસે બેઠકો તૈયાર થયેલી જોઈ અને મૃત્યુના ડરે, સૂર્યોદયની રાહ જોવા લાગ્યો. જ્યારે બેઠકો પર શહેરવાસીઓ ભેગા થયા, રાજાઓ અને તેમના સેવકો રાજસિંહાસન પર બેસી ગયા. મલ્લયુદ્ધના મલ્લો અને દર્શકોને કંસે એ મંડપના મધ્યમાં ગોઠવી દીધા; અને પોતે ઊંચા મંચ પર ઊભો રહ્યો. અંત:પુરની સ્ત્રીઓ માટે પણ અલગ મંચો તૈયાર થયા, મુખ્ય નર્તકીઓ અને શહેરની સ્ત્રીઓ માટે પણ અલગ બેઠકો ગોઠવાઈ. નંદ, અન્ય ગોપો અને અક્રૂર-વસુદેવ વગેરેને પણ અલગ મંચો પર ગોઠવાયા. શહેરની સ્ત્રીઓમાં એક એવી પણ હતી, જેને દેવકીના પુત્રને જોવા તીવ્ર ઇચ્છા હતી; અંતિમ ક્ષણે પણ, તે પોતાના પુત્રને જોઉં એવી આશામાં ચહેરો મંચ તરફ જ રાખતી રહી. આ સમયે, વાદ્યો વગાડવામાં આવ્યા, ચાણૂર કુદકો મારતો હતો, અને મુષ્ટિકા હાથ ફટકારીને ભીડમાં ઉત્સાહ જગાવતો હતો. ત્યારે, બલભદ્ર અને જનાર્દન—હળવાં સ્મિત સાથે, ગોપ વેશમાં અને બાળરૂપે—મંડપના પ્રવેશદ્વારે આવ્યા. મુખ્ય મહાવતના ઉશ્કેરવાથી કુવાલયાપીડા હાથી ઝડપથી બંને ગોપબાલકોને મારી નાંખવા દોડ્યો. મંડપમાં ભારે હોબાળો મચ્યો. આ દૃશ્ય જોઈને બલરામે પોતાના નાના ભાઈને કહ્યું: "શ્રીમાન, દુશ્મન દ્વારા ઉશ્કેરાયેલો આ હાથી હવે મારવો જ પડશે." પછી, શ્રીકૃષ્ણે, પોતાના મોટા ભાઈ બલરામના આ વચન સાંભળી, સિંહગર્જના કરી. કૃષ્ણે પોતાના હાથે હાથીની સુંડ પકડી, અને એડાવત જેટલી શક્તિથી તેને ફરકાવ્યા. ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે બાળલીલાની મજા માણતાં લાંબા સમય સુધી હાથીના દાંત વચ્ચે રમ્યા. પછી, કૃષ્ણે જમણા હાથથી હાથીનો ડાબો દાંત ઉખાડી, અને એને વડે મહાવતના માથા પર માર્યો—જે તુરંત જ ટૂંકો થઈ અનેક ટુકડામાં વિખૂટી ગયો. એ સમયે, બલરામે પણ હાથીનો જમણો દાંત ઉખાડી, અને ગુસ્સામાં નજીકના હાથીચાલકોને માર્યા. પછી, રોષભર્યા બલરામે ઝંપલાવીને ડાબા પગથી હાથીના માથા પર ઘા કર્યો. બલરામના આ ખેલથી હાથી ધરાશાયી થઈ ગયો, જાણે ઇન્દ્રના વજ્રઘાતથી પર્વત તૂટી પડ્યો હોય. કુવાલયાપીડા હાથીને સંહાર્યા પછી, બંને ભાઈઓ, શરીરે લોહી અને હાથીના રસથી રંગાઈ, શ્રેષ્ઠ હાથીદાંતો હાથમાં લઈને, મંડપમાં સિંહ જેવા ગૌરવથી પ્રવેશ્યા. તેઓ રમૂજભર્યા ગર્વથી ચારે તરફ જોઈ રહ્યાં હતાં. સમગ્ર મંડપમાં લોકોએ "આ કૃષ્ણ છે, અને એ બલરામ!" એમ બોલી ઉઠ્યા. લોકોએ એકબીજાને યાદ અપાવ્યું: "આ એ છે, જેણે ભયાનક, બાળહંત્રી પુતનાને માર્યા; જેણે રથ ઉછાળ્યો અને દ્વી-અર્જુન વૃક્ષો તોડી નાખ્યા. એ જ છે, જેણે કાળિય નાગને વસમાં કર્યો અને ગોવર્ધન પર્વત સાત રાત સુધી ધારણ કર્યો. અરીષ્ટ, ધેનુક અને કેશી જેવા દુષ્ટોનો પણ આ મહાત્માએ સહેલાઈથી સંહાર કર્યો; જુઓ, આ છે અચ્યૂત." "અને એ છે તેનો શક્તિશાળી મોટાભાઈ બલભદ્ર, જે રમૂજભર્યા ગૌરવથી આગળ વધી રહ્યો છે—સ્ત્રીઓના ચિત્ત અને દૃષ્ટિ માટે આનંદરૂપ." "આ જ છે, જેને વિદ્વાન પુરાણજ્ઞો ગોપકુંવર તરીકે ઓળખાવે છે—જે હવે નીચે પડેલી યાદવ વંશને ઊંચે ઉઠાવશે." આ રીતે, શ્રીકૃષ્ણ અને બલરામે મથુરાની ધરતી પર પોતાના પરાક્રમ અને દિવ્યતાનો પ્રભાવ છોડી, મલ્લયુદ્ધ માટે મંડપમાં પ્રવેશ કર્યો.