వాయుపురాణమ్

అథాస్య సప్తమేఽతీతే కల్పే వై సమ్బభూవతుః। ఋభుః సనత్కుమారశ్చ తపో లోకనివాసినౌ। తతౌ మహర్షీనన్యాన్ స మానసానసృజత్ ప్రభుః ।। ౨౫.

ఒకసారి ఏడవ కల్పం ముగిసిన తరువాత, ఋభువు, సనత్కుమారుడు అనే తపస్సు చేయువారు లోకాలలో జన్మించారు. ఆ ప్రభువు మరికొంత మంది మహర్షులను తన మనస్సు నుండి సృష్టించాడు.

అహో విస్మయనీయాని రహస్యాని మహామతే। త్వయోక్తాని యథాతత్త్వం లోకానుగ్రహకారణాత్ ।। ౨౬.

ఓ మహామతి! నీవు లోకహితార్థంగా చెప్పిన ఈ రహస్యమైన, ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలు ఎంత అద్భుతంగా ఉన్నాయి!

తత్ర వై సంశయో మహ్యమవతా (వా) రేషు శూలినః। కిం కారణం మహాదేవః కలిం ప్రాప్య సుదారుణమ్। హిత్వా యుగాని పూర్వాణి అవతారం కరోతి వై ।। ౨౬.

అయితే త్రిశూలాన్ని ధరించిన ప్రభువు అవతారాల విషయంలో నాకు సందేహం ఉంది. మహాదేవుడు, గత యుగాలను వదిలి, కలియుగంలో ఎందుకు అవతారం ఎత్తుతాడు?

అస్మిన్మన్వన్తరే చైవ ప్రాప్తే వైవస్వతే ప్రభో। అవతారం కథఞ్చక్రే ఏతదిచ్ఛామి వేదితుమ్ ।। ౨౬.

ప్రభూ! ఈ మన్వంతరంలో, వైవస్వత మన్వంతరంలో ఆయన ఎలా అవతరించాడు? దీనిని నేను తెలుసుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను.

న తేఽస్త్యవిదితం కిఞ్చిదిహ లోకే పరత్ర చ। భక్తానాముపదేశార్థం వినయాత్ పృచ్ఛతో మమ। కథయస్వ మహాప్రాజ్ఞ యది శ్రావ్యం మహామతమ్ ।। ౨౬.

ఈ లోకంలో గానీ, పరలోకంలో గానీ నీకు తెలియని విషయం ఏదీ లేదు. భక్తులకు ఉపదేశం చేయడానికి, నేను వినయంతో అడుగుతున్నందున, ఈ మహత్తరమైన సిద్ధాంతం వినదగినదైతే చెప్పు మహాపండితా!

ఏవం పృష్టోఽథ భగవాన్ వాయుర్లోకహితే రతః। ఇదమాహ మహాతేజా వాయుర్లోకనమస్కృతః ।। ౨౬.

అలా అడిగినపుడు, లోకహితానికి నిత్యం తపించే వాయుదేవుడు, లోకాలు పూజించే మహాతేజస్వి వాయువు ఇలా పలికాడు.

ఏతద్ఘుప్తతమం లోకే యన్మాన్త్వం పరిపృచ్ఛసి। తత్సర్వం శ్రృణు గాధేయ ఉచ్యమానం యథాక్రమమ్ ।। ౨౬.

నీవు నన్ను అడిగిన ఈ విషయం లోకంలో అత్యంత రహస్యమైనది. గాధేయా! నేను చెప్పే క్రమంగా దానిని పూర్తిగా విను.

పురా హ్యేకార్ణవే వృత్తే దివ్యే వర్షసహస్రకే। స్రష్టుకామః ప్రజా బ్రహ్మా చిన్తయామాస దుఃశితః ।। ౨౬.

పూర్వం ఒకే సముద్రంలో వెయ్యి దివ్య సంవత్సరాలు గడిచినప్పుడు, బ్రహ్మదేవుడు ప్రాణులను సృష్టించాలనే కోరికతో, మనసులో కలవరపడి ఆలోచించసాగాడు.

తస్య చిన్తయమానస్య ప్రాదుర్భూతః కుమారకః। దివ్యగన్ధః సుధాపేక్షీ దివ్యాం శ్రుతిముదీరయన్ ।। ౨౬.

ఆయన ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, దివ్యసుగంధంతో, అమృతాన్ని కోరుతూ, దివ్యమైన శబ్దాన్ని పలికే ఒక బాలుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

అశబ్దస్పర్శరూపాన్తామగన్ధాం రసవర్జ్జితామ్। శ్రుతిం హ్యుదీరయన్ దేవో యామవిన్దచ్చతుర్మ్ముఖః ।। ౨౬.

ఆ దేవుడు పలికిన ఆ శబ్దం, మాట, స్పర్శ, రూపం, వాసన, రుచి అన్నింటికి అతీతమైనది. ఆ శబ్దాన్ని నాలుగు ముఖాల బ్రహ్మదేవుడు గ్రహించాడు.

తతస్తు ధ్యానసంయుక్తస్తప ఆస్థాయ భైరవమ్। చిన్తయామాస మనసా త్రితయం కోఽన్వయన్త్వితి ।। ౨౬.

తర్వాత ధ్యానంలో లీనమై, భయంకరమైన తపస్సు చేస్తూ, 'ఈ మూడు లోకాలను ఎవరు వ్యాపించారు?' అని మనసులో ఆలోచించాడు.

తస్య చిన్తయమానస్య ప్రాదుర్భూతం తదక్షరమ్। అశబ్దస్పర్శరూపఞ్చ రసగన్ధవివర్జ్జితమ్ ।। ౨౬.

ఆయన ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, శబ్దం, స్పర్శ, రూపం, రుచి, వాసన లేని, నశించని పరమాత్మ అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

అథోత్తమం స లోకేషు స్వమూర్త్తిఞ్చాపి పశ్యతి। ధ్యాయన్వై స తదా దేవమథైనం పశ్యతే పునః ।। ౨౬.

తర్వాత, ఆ లోకాలలో తన పరమ రూపాన్ని చూశాడు. ధ్యానం చేస్తూ, మళ్లీ ఆ దేవుణ్ణి దర్శించాడు.

తం శ్వేతమథ రక్తఞ్చ పీతం కృష్ణం తదా పునః। వర్ణస్థం తత్ర పశ్యేత న స్త్రీ న చ నపుంసకమ్ ।। ౨౬.

అక్కడ అది తెలుపు, ఎరుపు, పసుపు, నలుపు రంగుల్లో కనిపిస్తుంది. అది రంగులో స్థిరంగా ఉంటుంది. అది ఆడది కాదు, ఉభయలింగి కూడా కాదు.

తత్సర్వం సుచిరం జ్ఞాత్వా చిన్తయన్ హి తదక్షరమ్ । తస్య చిన్తయమానస్య కణ్ఠాదుత్తిష్ఠతేఽక్షరః ।। ౨౬.

అది అంతా చాలా కాలం తెలుసుకుని, ఆ అక్షరాన్ని ధ్యానిస్తే, ధ్యానం చేస్తున్నవాడి గొంతు నుండి ఆ అక్షరం పైకి లేచిపోతుంది.

ఏకమాత్రో మహాఘోషః శ్వేతవర్ణః సునిర్మలః। స ఓఙ్కారో భవేద్వేదః అక్షరం వై మహేశ్వరః ।। ౨౬.

అది ఒక్క అక్షరం, గొప్ప శబ్దంతో, తెలుపు రంగులో, పూర్తిగా పవిత్రంగా ఉంటుంది. అదే ఓంకారం, అదే వేదం, ఆ అక్షరమే మహేశ్వరుడు.

తతశ్చిన్తయమానస్య త్వక్షరం వై స్వయమ్భువః। ప్రాదుర్భూతన్తు రక్తన్తు స దేవః ప్రథమః స్మృతః ।। ౨౬.

తర్వాత ధ్యానం చేస్తున్నప్పుడు, స్వయంభువుని అక్షరం కనిపిస్తుంది. అది ఎరుపు రంగులో ఉంటుంది. ఆ దేవుడు మొదటిగా గుర్తించబడతాడు.

ఋగ్వేదం ప్రథమం తస్య త్వగ్నిమీళే పురోహితమ్। ఏతాం దృష్ట్వా ఋచం బ్రహ్మా చిన్తయామాస వై పునః। తదక్షరం మహాతేజాః కిమేతదితి లోకకృత్ ।। ౨౬.

ఆయనకు మొదట ఋగ్వేదం — 'అగ్నిని పూజించెదను, యజ్ఞంలో ముందున్నవాడిని' అని. ఆ ఋచను చూసి, బ్రహ్మా మళ్లీ ఆలోచించాడు — 'ఈ అక్షరం ఏమిటి, లోకాల సృష్టికర్తా, మహా తేజస్సుతో?' అని.

తస్య చిన్తయమానస్య తస్మిన్నథ మహేశ్వరః । ద్విమాత్రమక్షరం జజ్ఞే ఈశిత్వేన ద్విమాత్రికమ్ ।। ౨౬.

ఆయన ధ్యానం చేస్తుండగా, మహేశ్వరుడు రెండు అక్షరాల syllableను ప్రकटించాడు. ఆయన శక్తితో అది రెండుగా మారింది.

తతః పునర్ద్విమాత్రం తు చిన్తయామాస చాక్షరమ్। ప్రాదుర్భూతం చ రక్తం తచ్ఛేదనే గృహ్య సా యజుః ।। ౨౬.

తర్వాత మళ్లీ ఆ రెండు అక్షరాల syllableను ధ్యానం చేశాడు. అది ఎరుపు రంగులో కనిపించింది. దాన్ని విడగొట్టి యజుర్వేదం లభించింది.

ఇషే త్వోర్జ్జేత్వా వాయవస్థ దేవో వః సవితా పునః। ఋగ్వేద ఏకమాత్రస్తు ద్విమాత్రన్తు యజుః స్మృతమ్ ।। ౨౬.

బలానికి, పోషణకు దేవుడు సవితా మళ్లీ మీకు చెందుతాడు. ఋగ్వేదం ఒక్క అక్షరం, యజుర్వేదం రెండు అక్షరాలుగా గుర్తించబడింది.

తతో వేదం ద్విమాత్రం తు దృష్ట్వా చైవ తదక్షరమ్। ద్విమాత్రం చిన్తయన్ బ్రహ్మ త్వక్షరం పునరీశ్వరః ।। ౨౬.

తర్వాత ఆ రెండు అక్షరాల వేదాన్ని, ఆ అక్షరాన్ని చూసి, బ్రహ్మా ఆ రెండు అక్షరాల syllableను ధ్యానించాడు. మళ్లీ ప్రభువు ఆ అక్షరాన్ని ధ్యానించాడు.

తస్య చిన్తయమానస్య చోఙ్కారః సమ్బభూవ హ। తతస్తదక్షరం బ్రహ్మా ఓఙ్కారం సమచిన్తయత్ ।। ౨౬.

ఆయన ధ్యానం చేస్తున్నప్పుడు ఓంకారం ప్రकटమైంది. అప్పుడు బ్రహ్మా ఆ ఓంకారాన్ని ధ్యానించాడు.

అథాపశ్యత్తతః పీతామృచం చైవ సముత్థితామ్। అగ్న ఆయాహి వీతయే గృణానో హవ్యదాతయే ।। ౨౬.

తర్వాత ఆయన పసుపు రంగులో ఉన్న ఒక ఋచను పైకి వస్తూ చూశాడు — 'అగ్ని! నీవు హవిస్సు స్వీకరించేందుకు, స్తుతింపబడుతూ, ఇక్కడికి రా.'

తతస్తు స మహాతేజా దృష్ట్వా వేదానుపస్థితాన్। చిన్తయిత్వా చ భగవాంస్త్రిసన్ధ్యం యత్ర్రిరక్షరమ్। త్రివర్ణం యత్ త్రిషవణమోఙ్కారం బ్రహ్మసంజ్ఞితమ్ ।। ౨౬.

తర్వాత ఆ మహా తేజస్సుతో ఉన్నవాడు, వేదాలు సమక్షంలో ఉన్నట్లు చూసి, భగవంతుడు త్రిసంధ్యను, మూడు అక్షరాల, మూడు రంగుల, మూడుసార్లు జపించదగిన ఓంకారాన్ని బ్రహ్మగా ధ్యానించాడు.

తతశ్వైవ త్రిసంయోగాత్ త్రివర్ణం తు తదక్షరమ్। లక్ష్యాలక్ష్యప్రదృశ్యం చ సహితం త్రిదివం త్రికమ్ ।। ౨౬.

తర్వాత ఆ మూడు సంయోగాల వల్ల ఆ అక్షరం మూడు రంగుల్లో కనిపించింది. అది కనబడేలా, కనబడనట్లుగా, మూడు స్వర్గాలతో, మూడు భాగాలతో కలిసింది.

త్రిమాత్రం త్రిపదం చైవ త్రియోగం చైవ శాశ్వతమ్। తస్మాత్తదక్షరం బ్రహ్మా చిన్తయామాస వై ప్రభుః ।। ౨౬.

మూడు అక్షరాలు, మూడు పాదాలు, శాశ్వతమైన మూడు సంయోగాలు — అందుకే బ్రహ్మా ప్రభువు ఆ అక్షరాన్ని ధ్యానించాడు.

తస్మాత్తదక్షరం సోఽథ బ్రహ్మరూపం స్వయమ్భువః। చతుర్ద్దశముఖం దేవం పశ్యతే దీప్తతేజసమ్। తమోఙ్కారం స కృత్వాదౌ విజ్ఞేయః స స్వయమ్భువః ।। ౨౬.

అందువల్ల ఆ అక్షరాన్ని స్వయంభువుడు బ్రహ్మ రూపంగా చేశాడు. ఆయన పద్నాలుగు ముఖాలతో, ప్రకాశించే తేజస్సుతో ఉన్న దేవుడిని చూశాడు. మొదట్లో ఓంకారాన్ని చేసి, స్వయంభువుడు తెలుసుకోవలసినవాడవుతాడు.

చతుర్ముఖముఖాత్తస్మాదజాయన్త చతుర్ద్దశ। నానావర్ణాః స్వరా దివ్యమాద్యం తచ్చ తదక్షరమ్। తస్మాత్ త్రిషష్టివర్ణా వై అకారప్రభవాః స్మృతాః ।। ౨౬.

ఆ నాలుగు ముఖాల బ్రహ్మా నోట నుండి పద్నాలుగు జన్మించాయి. వేర్వేరు రంగుల దివ్య స్వరాలు, ఆ అక్షరం కూడా. అందువల్ల అరవై మూడు అక్షరాలు 'అ' నుండి ఉద్భవించాయని గుర్తించబడతాయి.