వాయుపురాణమ్

ఊచతుశ్వైవ వచనం భక్ష్యో వై నౌ భవిష్యసి । ఏవముక్త్వా తు తౌ తస్మిన్నన్తర్ద్ధానం గతావుభౌ ।। ౨౫.

వారు ఇలా అన్నారు: 'నువ్వు మాకు ఆహారమవుతావు.' అలా చెప్పి, ఇద్దరూ అక్కడే అంతర్ధానం అయ్యారు.

దారుణన్తు తయోర్భావం జ్ఞాత్వా పుష్కరసమ్భవః । మాహాత్మ్యం చాత్మనో బుద్ధ్వా విజ్ఞాతుముపచక్రమే ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరి భయంకరమైన స్వభావాన్ని తెలుసుకున్న పద్మలోద్భవుడు, తన గొప్పతనాన్ని గ్రహించి, ఆ విషయం తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు.

కర్ణికాఘటనం భూయో నాభ్యజానాద్యదా గతిమ్। తతః స పద్మనాలేన అవతీర్య్య రసాతలమ్। కృష్ణాజినోత్తరాసఙ్గన్దదృశేఽన్తర్జలే హరిమ్ ।। ౨౫.

కర్ణికా దారి ఏమిటో అర్థం కాక, పద్మనాళం ద్వారా అడుగున రసాతలానికి దిగిపోయి, అక్కడ నల్ల కృష్ణాజినాన్ని ధరించిన హరిని నీటిలో చూశాడు.

స చ తం బోధయామాస విబుద్ధం చేదమబ్రవీత్ । భూతేభ్యో మే భయం దేవ త్రాయస్వోత్తిష్ఠ శఙ్కురు ।। ౨౫.

అతడు హరిని మేల్కొలిపి, మేల్కొన్న వానికి ఇలా అన్నాడు: 'దేవా! నాకు భూతాల వల్ల భయం కలుగుతోంది. నన్ను రక్షించు, లేవు, జాగ్రత్తపడు.'

తతః స భగవాన్ విష్ణుః సప్రహాసమరిన్దమః। న భేతవ్యం న భేతవ్యమిత్యువాచ మునిః స్వయమ్ ।। ౨౫.

అప్పుడు శత్రువులను జయించే భగవంతుడు విష్ణువు, మృదువుగా నవ్వుతూ, ఆ మునికి ఇలా అన్నాడు: 'భయపడాల్సిన అవసరం లేదు, భయపడకూడదు.'

తస్మాత్పూర్వం త్వయా చోక్తం భూతేభ్యో మే మహద్భయమ్। తస్మాద్భూతాదివాక్యైస్తౌ దైత్యౌ త్వం నాశయిష్యసి ।। ౨౫.

'మునుపు నువ్వు భూతాల వల్ల నాకు గొప్ప భయం ఉందని చెప్పావు. అందువల్ల, భూతాల గురించి చెప్పిన మాటలతో ఆ ఇద్దరు దానవులను నీవే నాశనం చేస్తావు.'

భూర్భూవఃస్వస్తతో దేవం వివిశుస్తమయోనిజమ్ । తతః ప్రదక్షిణం కృత్వా తమేవాసీనమాగతమ్ ।। ౨౫.

ఆ తరువాత భూ, భువ, స్వః అనే తత్త్వాలు ఆ స్వయంభువుని లోపల ప్రవేశించాయి. అనంతరం, ఆయన చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి, అక్కడ కూర్చున్న ఆయన వద్దకు వచ్చారు.

గతే తస్మింతతోఽనన్త ఉద్గీర్య భ్రాతరౌ ముఖాత్। విష్ణుం జిష్ణుఞ్చ ప్రోవాచ బ్రహ్మాణమభిరక్షతామ్। మధుకైటభయోర్జ్ఞాత్వా తయోరాగమనం పునః ।। ౨౫.

వారు వెళ్లిన తర్వాత, అనంతుడు తన నోటిలో నుంచి ఆ ఇద్దరు సోదరులను వెలికి తీసి, విష్ణువుతో, జిష్ణువుతో ఇలా అన్నాడు: 'బ్రహ్మను రక్షించండి', మధు, కైటభులు మళ్లీ వస్తున్నారని గ్రహించాడు.

చక్రాతే రూప సాదృశ్యం విష్ణోర్జిష్ణోశ్చ సత్తమౌ। కృతసాదృశ్యరూపౌ తౌ తావేవాభిముఖౌ స్థితౌ ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరు గొప్పవారు విష్ణువు, జిష్ణువు లాంటి రూపాలను ధరించి, ఒకేలా కనిపిస్తూ, ఎదురెదురుగా నిలిచారు.

తతస్తౌ ప్రోచతుర్ద్దైత్యౌ బ్రహ్మాణం దారుణం వచః। అస్మాకం యుధ్యమానానాం మధ్యే వై ప్రాశ్నికో భవ ।। ౨౫.

అప్పుడు ఆ ఇద్దరు దానవులు బ్రహ్మను చూసి కఠినంగా ఇలా అన్నారు: 'మేము యుద్ధం చేస్తున్నప్పుడు నీవు మధ్యవర్తిగా ఉండు.'

తతస్తౌ జలమావిశ్య సంస్తమ్భ్యాపః స్వమాయయా । చక్రతుస్తుములం యుద్ధం యస్య యేనేప్సితం తదా ।। ౨౫.

తర్వాత వారు నీటిలోకి ప్రవేశించి, తమ మాయతో నీటిని ఆపి, గట్టిగా యుద్ధం చేశారు. ఎవరి విజయం కావాలో వారు ప్రయత్నించారు.

తేషాన్తు యుధ్యమానానాం దివ్యం వర్షశతఙ్గతమ్। న చ యుద్ధమదోత్సేకో హ్యన్యోన్యం సంన్యవర్త్తత ।। ౨౫.

వారు దివ్యమైన నూరేళ్లు యుద్ధం చేసినా, ఎవరికీ పైచేయి రాలేదు, ఎవ్వరూ వెనక్కు తగ్గలేదు.

లక్షణద్వయసంస్థానాద్రూపవన్తౌ స్థితేఙ్గితౌ। సాదృశ్యాద్వ్యాకులమనా బ్రహ్మా ధ్యానముపాగమత్ ।। ౨౫.

రూపంలో, లక్షణాల్లో, కదలికల్లో ఇద్దరూ ఒకేలా ఉండటంతో, బ్రహ్మకు ఎవరు ఎవరో గుర్తు పట్టలేక మనసు అయోమయంగా meditationలోకి వెళ్లాడు.

స తయోరన్తరం బుద్ధ్వా బ్రహ్మా దివ్యేన చక్షుషా। పద్మకేసరజం సూక్ష్మం బబన్ధ కవచన్తయోః। ఆమేఖలఞ్చ గాత్రఞ్చ తతో మన్త్రముదాహరత్ ।। ౨౫.

తన దివ్యదృష్టితో వారి మధ్య తేడా తెలుసుకున్న బ్రహ్మ, పద్మపు రేణువులతో సూత్రముగా ఒక సున్నితమైన కవచాన్ని తయారు చేసి, వారి శరీరాలకు బిగించి, మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాడు.

జపతస్త్వభవత్కన్యా విశ్వరూపసముత్థితా। పద్మేన్దువదనప్రఖ్యా పద్మహస్తా శుభా సతీ। తాం దృష్ట్వా వ్యథితౌ దైత్యౌ భయాద్వర్ణవివర్జ్జితౌ ।। ౨౫.

ఆయన జపం చేస్తుండగా, విశ్వరూపంగా ఒక కన్య తలెత్తింది. ఆమె ముఖం పద్మంలా, చంద్రంలా ప్రకాశించింది. చేతిలో పద్మం, శుభ్రత, సద్గుణాలతో మెరిసింది. ఆమెను చూసి ఆ ఇద్దరు దానవులు భయంతో వర్ణం కోల్పోయారు.

తతః ప్రోవాచ తాం కన్యాం బ్రహ్మా మధురయా గిరా। కాఽత్ర త్వమవగన్తవ్యా బ్రూహి సత్యమనిన్దితే ।। ౨౫.

తర్వాత బ్రహ్మ ఆ కన్యను మధురంగా అడిగాడు: 'ఇక్కడ నీవెవరు? నిన్ను తెలుసుకోవాలి. నిజంగా చెప్పు, నిందలేని వాడివి.'

సామ్నా సంపూజ్య సా కన్యా బ్రహ్మాణం ప్రాఞ్జలిస్తదా । మోహినీం విద్ధి మాం మాయాం విష్ణోః సన్దేశకారిణీమ్ ।। ౨౫.

ఆ కన్య చేతులు జోడించి, మృదువుగా బ్రహ్మను సత్కరించి ఇలా చెప్పింది: 'నన్ను మోహినిగా, విష్ణువు మాయా శక్తికి దూతగా తెలుసుకో.'

త్వయా సఙ్కీర్త్త్యమానాఽహం బ్రహ్మన్ ప్రాప్తా త్వరాయుతా। అస్యాః ప్రీతమనా బ్రహ్మా గౌణం నామ చకార హ ।। ౨౫.

'బ్రహ్మా! నువ్వు పిలిచినందువల్ల నేను త్వరగా వచ్చాను. ఆమెపై సంతోషంతో బ్రహ్మ ఆమెకు మరొక పేరు పెట్టాడు.'

మయా చ వ్యాహృతా యస్మాత్త్వఞ్చైవ సముపస్థితా। మహావ్యాహృతిరిత్యేవ నామ తే విచరిష్యతి ।। ౨౫.

'నువ్వు పిలిచి నేను వచ్చాను కాబట్టి, నీవు మహావ్యాహృతి అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందుతావు.'

ఉత్థితా చ శిరో భిత్త్వా సావిత్రీ తేన చోచ్యతే। ఏకానంశాత్తు యస్మాత్త్వమనేకాంశా భవిష్యసి ।। ౨౫.

ఆమె తల పైకి లేచి, దాన్ని చీల్చి బయటపడినప్పుడు, అతను ఆమెను సావిత్రి అని పిలిచాడు. నీవు ఒక్క భాగంగా కాక, అనేక భాగాలుగా మారిపోతావు అని చెప్పాడు.

గౌణాని తావదేతాని కర్మజాన్యపరాణి చ। నామాని తే భవిష్యన్తి మత్ప్రసాదాత్ శుభాననే ।। ౨౫.

నీకు కలిగే ఈ రెండవ పేర్లు, ఇంకా ఇతర పేర్లు కూడా నీ కర్మల వల్ల కలుగుతాయి. ఇవన్నీ నా అనుగ్రహంతో నీకు లభిస్తాయి, శుభముఖి.

తతస్తౌ పీడ్యమానౌ తు వరమేనమయాచతామ్। అనావృతం నౌ మరణం పుత్రత్వఞ్చ భవేత్తవ ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరూ బాధపడుతూ, ఒక వరం కోరారు: 'మా మరణం ఎవరికీ దాచిపెట్టబడకూడదు. నీవు మా కుమారుడిగా అవ్వాలి' అని.

తథేత్యుక్త్వా తతస్తూర్ణమనయత్ యమసాదనమ్। అనయత్ కైటభం విష్ణుర్జిష్ణుశ్చాప్యనయన్మధుమ్ ।। ౨౫.

అతను 'అలా జరుగుతుంది' అని చెప్పి, వెంటనే వారిని యముని లోకానికి తీసుకెళ్లాడు. విష్ణువు కైటభుడిని తీసుకెళ్లాడు, జిష్ణువు కూడా మధును తీసుకెళ్లాడు.

ఏవన్తౌ నిహతౌ దైత్యౌ విష్ణునా జిష్ణునా సహ। ప్రీతేన బ్రహ్మణా చాథ లోకానాం హితకామ్యయా ।। ౨౫.

ఇలా ఆ ఇద్దరు దైత్యులు విష్ణువు, జిష్ణువు సహాయంతో సంహరించబడ్డారు. బ్రహ్మ కూడా సంతోషంతో, లోకాలకు మేలు కావాలని కోరాడు.

పుత్రత్వమీశేన యథా హ్యాత్మా దత్తో నిబోధత। విష్ణునా జిష్ణునా సార్ద్ధం మధుకైటభయోస్తథా। సమ్పరాయే వ్యతిక్రాన్తే బ్రహ్మా విష్ణుమభాషత ।। ౨౫.

ప్రభువు తన ఆత్మను కుమారత్వంగా ఇచ్చిన విధానాన్ని విను. అలాగే విష్ణువు, జిష్ణువు కలిసి మధు, కైటభులకు కూడా కుమారత్వం ఇచ్చారు. యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత బ్రహ్మ విష్ణువుతో మాట్లాడాడు.

అద్య వర్షశతం పూర్ణం సమయః ప్రత్యుపస్థితః। సంక్షేపసంప్లవఙ్ఘోరం స్వస్థానం యామి చాప్యహమ్ ।। ౨౫.

ఇప్పటికే వంద సంవత్సరాలు పూర్తయ్యాయి. నిర్ణీత సమయం వచ్చింది. ఈ చిన్న, భయంకరమైన ప్రళయం తర్వాత నేను నా స్థలానికి వెళ్తాను.

స తస్య వచసా దేవః సంహారమకరోత్తదా। మహీం నిస్థావరాం కృత్వా ప్రకృతిస్థాంశ్చ జఙ్గమాన్ ।। ౨౫.

ఆయన మాట విన్న వెంటనే ఆ దేవుడు సంహారం చేశాడు. భూమిని స్థావరజంతువుల్లా ఖాళీ చేసి, చరజంతువులను మళ్లీ వారి స్వస్థితికి చేర్చాడు.

యది గోవిన్ద భద్రన్తే క్షిప్తస్తే యాదసాం పతిః। బ్రూహి యత్ కరణీయం స్యాన్మయా తే లక్ష్మివర్ద్ధన ।। ౨౫.

గోవిందా, నీకు మేలు జరిగిందా? నీటి అధిపతి పడిపోయాడు. లక్ష్మిని పెంచే వాడా, నేను నీ కోసం ఏం చేయాలో చెప్పు.

బాఢం శ్రృణు హేమాభ పద్మయోనే వచో మమ । ప్రసాదో యస్త్వయా లబ్ధ ఈశ్వరాత్ పుత్రలిప్సయా ।। ౨౫.

తపోదీప్తి కలిగిన పద్మయోని, బంగారు వర్ణుడా, నా మాట విను. కుమారుని కోరికతో నీవు ప్రభువుని నుండి పొందిన అనుగ్రహం గురించి చెబుతాను.