వాయుపురాణమ్

ప్రకాశఞ్చాప్రకాశఞ్చ జఙ్గమం స్థావరఞ్చ యత్ । విశ్వరూపమిదం సర్వ్వం రుద్రనారాయణాత్మకమ్ ।। ౨౫.

ఈ జగత్తులో కనిపించేది, కనిపించనిది, కదిలేది, నిలిచినదీ అన్నీ రుద్ర-నారాయణ స్వరూపమే.

అహమగ్నిర్భవాన్ సోమో భవాన్ రాత్రిరహం దినమ్। భవానృతమహం సత్యం భవాన్ క్రతురహం ఫలమ్ ।। ౨౫.

నేను అగ్ని, నువ్వు సోముడు; నువ్వు రాత్రి, నేను పగలు; నువ్వు సత్యం, నేను నిజం; నువ్వు యజ్ఞం, నేను దాని ఫలం.

భవాన్ జ్ఞానమహం జ్ఞేయం యజ్జపిత్వా సదా జనాః । మాం విశన్తి త్వయి ప్రీతే జనాః సుకృతకారిణః। ఆవాభ్యాం సహితా చైవ గతిర్నాన్యా యుగక్షయే ।। ౨౫.

నువ్వు జ్ఞానం, నేను తెలుసుకోవాల్సినది; ఎవరైనా నన్ను ఎప్పుడూ ఆరాధిస్తే వారు నన్ను చేరతారు. నీవు సంతోషంగా ఉంటే, సత్కర్మలు చేసే వారు నన్ను చేరతారు. మనిద్దరితో కలిసి, యుగాంతంలో వేరే మార్గం లేదు.

ఆత్మానం ప్రకృతిం విద్ధి మాం విద్ధి పురుషం శివమ్। భవానర్ద్ధశరీరం మే త్వహన్తవ యథైవ చ ।। ౨౫.

నువ్వు ప్రకృతిని, నన్ను శివుడైన పురుషుడిని అని తెలుసుకో. నువ్వు నా అరదేహం, నేను నీ అరదేహం.

వామపార్శ్వమహమ్మహ్యం శ్యామం శ్రీవత్సలక్షణమ్ । త్వఞ్చ వామేతరం పార్శ్వం త్వహం వై నీలలోహితః ।। ౨౫.

నేను ఎడమవైపు, నల్లని రంగులో, శ్రీవత్సం ఉన్నవాడిని; నువ్వు కుడివైపు, నేను నీలం, ఎరుపు రంగులో ఉన్నవాడిని.

త్వఞ్చ మే హ్వదయం విష్ణో తవ చాహం హృది స్థితః। భవాన్ సర్వ్వస్య కార్యస్య కర్త్తాహమధిదైవతమ్ ।। ౨౫.

విష్ణూ! నువ్వు నా హృదయం, నేను నీ హృదయంలో నివసిస్తున్నాను. నువ్వే అన్ని కార్యాలకు కర్త, నేనే వాటికి అధిదేవతను.

తదేహి స్వస్తి తే వత్స గమిష్యామ్యమ్బుదప్రభ। ఏవముక్త్వా గతో విష్ణోర్దేవోఽన్తర్ద్ధానమీశ్వరః ।। ౨౫.

అయితే, వత్సా! నీకు మంగళం. సముద్రపు ప్రకాశమున్నవాడా! నేను వెళ్ళిపోతాను. ఇలా చెప్పి, ఈశ్వరుడు విష్ణువుకు కనబడకుండా పోయాడు.

తతః సోఽన్తర్హితే దేవే సంప్రహృష్టస్తదా పునః। అశేత శయనే భూప ప్రవిశ్యాన్తర్జలే హరిః ।। ౨౫.

ఆ తరువాత, దేవుడు అంతర్ధానం అయిన తర్వాత, హరి ఆనందంతో నీటిలోకి ప్రవేశించి తన శయనంపై విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు, ఓ రాజా!

తం పద్మం పద్మగర్భాభం పద్మాక్షః పద్మసమ్భవః। సమ్ప్రహృష్టమనా బ్రహ్మా భేజే బ్రాహ్మం తదాసనమ్ ।। ౨౫.

పద్మంలో పుట్టినవాడు, పద్మాక్షుడు అయిన బ్రహ్మ, ఆనందంతో తన మనసు నిండిపోయి, పద్మగర్భంలా ఉన్న ఆ బ్రాహ్మాసనాన్ని అధిష్టించాడు.

అథ దీర్ఘణ కాలేన తత్రాప్యప్రతిమావుభౌ। మహాబలౌ మహాసత్త్వౌ భ్రాతరౌ మధుకైటభౌ ।। ౨౫.

తర్వాత, చాలా కాలం గడిచిన తర్వాత, అక్కడే, అపూర్వమైన శక్తి, ధైర్యం కలిగిన ఇద్దరు సోదరులు మధు, కైటభులు ప్రత్యక్షమయ్యారు.

ఊచతుశ్వైవ వచనం భక్ష్యో వై నౌ భవిష్యసి । ఏవముక్త్వా తు తౌ తస్మిన్నన్తర్ద్ధానం గతావుభౌ ।। ౨౫.

వారు ఇలా అన్నారు: 'నువ్వు మాకు ఆహారమవుతావు.' అలా చెప్పి, ఇద్దరూ అక్కడే అంతర్ధానం అయ్యారు.

దారుణన్తు తయోర్భావం జ్ఞాత్వా పుష్కరసమ్భవః । మాహాత్మ్యం చాత్మనో బుద్ధ్వా విజ్ఞాతుముపచక్రమే ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరి భయంకరమైన స్వభావాన్ని తెలుసుకున్న పద్మలోద్భవుడు, తన గొప్పతనాన్ని గ్రహించి, ఆ విషయం తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు.

కర్ణికాఘటనం భూయో నాభ్యజానాద్యదా గతిమ్। తతః స పద్మనాలేన అవతీర్య్య రసాతలమ్। కృష్ణాజినోత్తరాసఙ్గన్దదృశేఽన్తర్జలే హరిమ్ ।। ౨౫.

కర్ణికా దారి ఏమిటో అర్థం కాక, పద్మనాళం ద్వారా అడుగున రసాతలానికి దిగిపోయి, అక్కడ నల్ల కృష్ణాజినాన్ని ధరించిన హరిని నీటిలో చూశాడు.

స చ తం బోధయామాస విబుద్ధం చేదమబ్రవీత్ । భూతేభ్యో మే భయం దేవ త్రాయస్వోత్తిష్ఠ శఙ్కురు ।। ౨౫.

అతడు హరిని మేల్కొలిపి, మేల్కొన్న వానికి ఇలా అన్నాడు: 'దేవా! నాకు భూతాల వల్ల భయం కలుగుతోంది. నన్ను రక్షించు, లేవు, జాగ్రత్తపడు.'

తతః స భగవాన్ విష్ణుః సప్రహాసమరిన్దమః। న భేతవ్యం న భేతవ్యమిత్యువాచ మునిః స్వయమ్ ।। ౨౫.

అప్పుడు శత్రువులను జయించే భగవంతుడు విష్ణువు, మృదువుగా నవ్వుతూ, ఆ మునికి ఇలా అన్నాడు: 'భయపడాల్సిన అవసరం లేదు, భయపడకూడదు.'

తస్మాత్పూర్వం త్వయా చోక్తం భూతేభ్యో మే మహద్భయమ్। తస్మాద్భూతాదివాక్యైస్తౌ దైత్యౌ త్వం నాశయిష్యసి ।। ౨౫.

'మునుపు నువ్వు భూతాల వల్ల నాకు గొప్ప భయం ఉందని చెప్పావు. అందువల్ల, భూతాల గురించి చెప్పిన మాటలతో ఆ ఇద్దరు దానవులను నీవే నాశనం చేస్తావు.'

భూర్భూవఃస్వస్తతో దేవం వివిశుస్తమయోనిజమ్ । తతః ప్రదక్షిణం కృత్వా తమేవాసీనమాగతమ్ ।। ౨౫.

ఆ తరువాత భూ, భువ, స్వః అనే తత్త్వాలు ఆ స్వయంభువుని లోపల ప్రవేశించాయి. అనంతరం, ఆయన చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి, అక్కడ కూర్చున్న ఆయన వద్దకు వచ్చారు.

గతే తస్మింతతోఽనన్త ఉద్గీర్య భ్రాతరౌ ముఖాత్। విష్ణుం జిష్ణుఞ్చ ప్రోవాచ బ్రహ్మాణమభిరక్షతామ్। మధుకైటభయోర్జ్ఞాత్వా తయోరాగమనం పునః ।। ౨౫.

వారు వెళ్లిన తర్వాత, అనంతుడు తన నోటిలో నుంచి ఆ ఇద్దరు సోదరులను వెలికి తీసి, విష్ణువుతో, జిష్ణువుతో ఇలా అన్నాడు: 'బ్రహ్మను రక్షించండి', మధు, కైటభులు మళ్లీ వస్తున్నారని గ్రహించాడు.

చక్రాతే రూప సాదృశ్యం విష్ణోర్జిష్ణోశ్చ సత్తమౌ। కృతసాదృశ్యరూపౌ తౌ తావేవాభిముఖౌ స్థితౌ ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరు గొప్పవారు విష్ణువు, జిష్ణువు లాంటి రూపాలను ధరించి, ఒకేలా కనిపిస్తూ, ఎదురెదురుగా నిలిచారు.

తతస్తౌ ప్రోచతుర్ద్దైత్యౌ బ్రహ్మాణం దారుణం వచః। అస్మాకం యుధ్యమానానాం మధ్యే వై ప్రాశ్నికో భవ ।। ౨౫.

అప్పుడు ఆ ఇద్దరు దానవులు బ్రహ్మను చూసి కఠినంగా ఇలా అన్నారు: 'మేము యుద్ధం చేస్తున్నప్పుడు నీవు మధ్యవర్తిగా ఉండు.'

తతస్తౌ జలమావిశ్య సంస్తమ్భ్యాపః స్వమాయయా । చక్రతుస్తుములం యుద్ధం యస్య యేనేప్సితం తదా ।। ౨౫.

తర్వాత వారు నీటిలోకి ప్రవేశించి, తమ మాయతో నీటిని ఆపి, గట్టిగా యుద్ధం చేశారు. ఎవరి విజయం కావాలో వారు ప్రయత్నించారు.

తేషాన్తు యుధ్యమానానాం దివ్యం వర్షశతఙ్గతమ్। న చ యుద్ధమదోత్సేకో హ్యన్యోన్యం సంన్యవర్త్తత ।। ౨౫.

వారు దివ్యమైన నూరేళ్లు యుద్ధం చేసినా, ఎవరికీ పైచేయి రాలేదు, ఎవ్వరూ వెనక్కు తగ్గలేదు.

లక్షణద్వయసంస్థానాద్రూపవన్తౌ స్థితేఙ్గితౌ। సాదృశ్యాద్వ్యాకులమనా బ్రహ్మా ధ్యానముపాగమత్ ।। ౨౫.

రూపంలో, లక్షణాల్లో, కదలికల్లో ఇద్దరూ ఒకేలా ఉండటంతో, బ్రహ్మకు ఎవరు ఎవరో గుర్తు పట్టలేక మనసు అయోమయంగా meditationలోకి వెళ్లాడు.

స తయోరన్తరం బుద్ధ్వా బ్రహ్మా దివ్యేన చక్షుషా। పద్మకేసరజం సూక్ష్మం బబన్ధ కవచన్తయోః। ఆమేఖలఞ్చ గాత్రఞ్చ తతో మన్త్రముదాహరత్ ।। ౨౫.

తన దివ్యదృష్టితో వారి మధ్య తేడా తెలుసుకున్న బ్రహ్మ, పద్మపు రేణువులతో సూత్రముగా ఒక సున్నితమైన కవచాన్ని తయారు చేసి, వారి శరీరాలకు బిగించి, మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాడు.

జపతస్త్వభవత్కన్యా విశ్వరూపసముత్థితా। పద్మేన్దువదనప్రఖ్యా పద్మహస్తా శుభా సతీ। తాం దృష్ట్వా వ్యథితౌ దైత్యౌ భయాద్వర్ణవివర్జ్జితౌ ।। ౨౫.

ఆయన జపం చేస్తుండగా, విశ్వరూపంగా ఒక కన్య తలెత్తింది. ఆమె ముఖం పద్మంలా, చంద్రంలా ప్రకాశించింది. చేతిలో పద్మం, శుభ్రత, సద్గుణాలతో మెరిసింది. ఆమెను చూసి ఆ ఇద్దరు దానవులు భయంతో వర్ణం కోల్పోయారు.

తతః ప్రోవాచ తాం కన్యాం బ్రహ్మా మధురయా గిరా। కాఽత్ర త్వమవగన్తవ్యా బ్రూహి సత్యమనిన్దితే ।। ౨౫.

తర్వాత బ్రహ్మ ఆ కన్యను మధురంగా అడిగాడు: 'ఇక్కడ నీవెవరు? నిన్ను తెలుసుకోవాలి. నిజంగా చెప్పు, నిందలేని వాడివి.'

సామ్నా సంపూజ్య సా కన్యా బ్రహ్మాణం ప్రాఞ్జలిస్తదా । మోహినీం విద్ధి మాం మాయాం విష్ణోః సన్దేశకారిణీమ్ ।। ౨౫.

ఆ కన్య చేతులు జోడించి, మృదువుగా బ్రహ్మను సత్కరించి ఇలా చెప్పింది: 'నన్ను మోహినిగా, విష్ణువు మాయా శక్తికి దూతగా తెలుసుకో.'

త్వయా సఙ్కీర్త్త్యమానాఽహం బ్రహ్మన్ ప్రాప్తా త్వరాయుతా। అస్యాః ప్రీతమనా బ్రహ్మా గౌణం నామ చకార హ ।। ౨౫.

'బ్రహ్మా! నువ్వు పిలిచినందువల్ల నేను త్వరగా వచ్చాను. ఆమెపై సంతోషంతో బ్రహ్మ ఆమెకు మరొక పేరు పెట్టాడు.'

మయా చ వ్యాహృతా యస్మాత్త్వఞ్చైవ సముపస్థితా। మహావ్యాహృతిరిత్యేవ నామ తే విచరిష్యతి ।। ౨౫.

'నువ్వు పిలిచి నేను వచ్చాను కాబట్టి, నీవు మహావ్యాహృతి అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందుతావు.'