వాయుపురాణమ్

అథ విష్ణురువాచేదం ప్రజాకామం ప్రజాపతిమ్। వీరమప్రతిమం పుత్రం యత్త్వమిచ్ఛసి ధూర్వహమ్ ।। ౨౫.

తర్వాత విష్ణువు ప్రజాపతిని ఇలా అన్నాడు: 'నీకు కావలసిన ధైర్యవంతుడైన, అపూర్వమైన, ధృఢమైన కుమారుడు —'

పుత్రత్వేనాభియుఙ్క్ష్వ త్వం దేవదేవం మహేశ్వరమ్। సతస్య వాక్యం సంపూజ్య కేశవస్య పితామహః ।। ౨౫.

దేవతల దేవుడైన మహేశ్వరుడిని కుమారునిగా కోరుకో; కేశవుని మాటను గౌరవించి, బ్రహ్మదేవుడు అలాగే చేశాడు.

ఈశానం వరదం రుద్రమభివాద్య కృతాఞ్జలిః । ఉవాచ పుత్రకామస్తు వాక్యాని సహ విష్ణునా ।। ౨౫.

కుమారుని కోరికతో, చేతులు జోడించి, వరాలిచ్చేవాడైన రుద్రుడిని, ఈశానుడిని విష్ణుతో కలిసి బ్రహ్మ ప్రార్థించాడు.

యది మే భగవాన్ ప్రీతః పుత్రకామస్య నిత్యశః। పుత్రో మే భవ విశ్వాత్మన్ స్వతుల్యో వాపి ధూర్వ్వహః। నాన్యం వరమహం వవ్రే ప్రీతే త్వయి మహేశ్వర ।। ౨౫.

ప్రభూ! నాకు ఎప్పుడూ కుమారుని కోరికే ఉంది. మీరు నన్ను ప్రసన్నంగా చూడగలిగితే, విశ్వాత్మా! నాకు మీలాంటి కుమారుడు కలగాలని కోరుతున్నాను. మహేశ్వరా! మీరు సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు, నేను ఇంకొక వరం కోరుకోను.

తస్య తాం ప్రార్థనాం శ్రుత్వా భగవాన్ భగనేత్రహా। నిష్కల్మషమమాయఞ్చ బాఢమిత్యబ్రవీద్వచః ।। ౨౫.

ఆయన ఆ ప్రార్థన విని, భగనేత్రుని కన్ను నాశనం చేసిన ప్రభువు, మాయలేని, నిర్మలమైన మనసుతో, 'అలా జరుగుతుంది' అని సమ్మతించాడు.

యదా కార్యసమారమ్భే కస్మింశ్చిత్తవ సువ్రత। అనిష్ణత్తౌ చ కార్యస్య క్రోధస్త్వాం సముపేష్యతి। ఆత్మైకాదశ యే రుద్రా విహితాః ప్రాణ హేతవః ।। ౨౫.

ఓ ధైర్యవంతుడా! ఏదైనా పని ప్రారంభించినప్పుడు, అది పూర్తికాకపోతే నీకు కోపం వస్తే, ఆ సమయంలో ప్రాణాలకు కారణమైన పదకొండు రుద్రులు నీవద్దకు వస్తారు.

సోఽహమేకాదశాత్మా వై శూలహస్తః సహానుగః। ఋషిర్మ్మిత్రో మహాత్మా వై లలాటాద్భవితా తదా ।। ౨౫.

నేనే ఆ పదకొండు రూపాలవాడిని, త్రిశూలాన్ని ధరించి, అనుచరులతో కలసి ఉంటాను. ఆ సమయంలో మహాత్ముడైన మిత్ర ఋషి నా నుదుటి నుండి జన్మిస్తాడు.

ప్రసాదమతులం కృత్వా బ్రహ్మణస్తాదృశం పురా। విష్ణుం పునరువాచేదం దదామి చ వరన్తవ ।। ౨౫.

అంతకు ముందు బ్రహ్మకు అపూర్వమైన అనుగ్రహాన్ని ఇచ్చిన ఆయన, మళ్లీ విష్ణువుతో ఇలా అన్నాడు: 'ఈ వరాన్ని నీకు ఇస్తున్నాను.'

స హోవాచ మహాభాగో విష్ణుర్భవమిదం వచః। సర్వ్వమేతత్ కృతం దేవ పరితుష్టోఽసి మే యది। త్వయి మే సుప్రతిష్ఠాఽస్తు భక్తిరమ్బుదవాహన ।। ౨౫.

మహాభాగుడైన విష్ణువు భవుడిని ఇలా ఉద్దేశించి అన్నాడు: 'ప్రభూ! మీరు కోరినది అన్నీ పూర్తయ్యాయి. మీరు నాతో సంతృప్తిగా ఉంటే, సముద్రాన్ని మోసేవాడా! మీపై నా భక్తి ఎప్పటికీ నిలిచిపోవాలి.'

ఏవముక్తస్తతో దేవస్తమభాషత కేశవమ్। విష్ణో శ్రృణు యథా దేవ ప్రీతోఽహన్తవ శాశ్వత ।। ౨౫.

అలా అన్న తర్వాత, ఆ దేవుడు కేశవునితో ఇలా అన్నాడు: 'విష్ణూ! నేను నీపై ఎప్పటికీ ఎలా సంతోషంగా ఉన్నానో విను.'

ప్రకాశఞ్చాప్రకాశఞ్చ జఙ్గమం స్థావరఞ్చ యత్ । విశ్వరూపమిదం సర్వ్వం రుద్రనారాయణాత్మకమ్ ।। ౨౫.

ఈ జగత్తులో కనిపించేది, కనిపించనిది, కదిలేది, నిలిచినదీ అన్నీ రుద్ర-నారాయణ స్వరూపమే.

అహమగ్నిర్భవాన్ సోమో భవాన్ రాత్రిరహం దినమ్। భవానృతమహం సత్యం భవాన్ క్రతురహం ఫలమ్ ।। ౨౫.

నేను అగ్ని, నువ్వు సోముడు; నువ్వు రాత్రి, నేను పగలు; నువ్వు సత్యం, నేను నిజం; నువ్వు యజ్ఞం, నేను దాని ఫలం.

భవాన్ జ్ఞానమహం జ్ఞేయం యజ్జపిత్వా సదా జనాః । మాం విశన్తి త్వయి ప్రీతే జనాః సుకృతకారిణః। ఆవాభ్యాం సహితా చైవ గతిర్నాన్యా యుగక్షయే ।। ౨౫.

నువ్వు జ్ఞానం, నేను తెలుసుకోవాల్సినది; ఎవరైనా నన్ను ఎప్పుడూ ఆరాధిస్తే వారు నన్ను చేరతారు. నీవు సంతోషంగా ఉంటే, సత్కర్మలు చేసే వారు నన్ను చేరతారు. మనిద్దరితో కలిసి, యుగాంతంలో వేరే మార్గం లేదు.

ఆత్మానం ప్రకృతిం విద్ధి మాం విద్ధి పురుషం శివమ్। భవానర్ద్ధశరీరం మే త్వహన్తవ యథైవ చ ।। ౨౫.

నువ్వు ప్రకృతిని, నన్ను శివుడైన పురుషుడిని అని తెలుసుకో. నువ్వు నా అరదేహం, నేను నీ అరదేహం.

వామపార్శ్వమహమ్మహ్యం శ్యామం శ్రీవత్సలక్షణమ్ । త్వఞ్చ వామేతరం పార్శ్వం త్వహం వై నీలలోహితః ।। ౨౫.

నేను ఎడమవైపు, నల్లని రంగులో, శ్రీవత్సం ఉన్నవాడిని; నువ్వు కుడివైపు, నేను నీలం, ఎరుపు రంగులో ఉన్నవాడిని.

త్వఞ్చ మే హ్వదయం విష్ణో తవ చాహం హృది స్థితః। భవాన్ సర్వ్వస్య కార్యస్య కర్త్తాహమధిదైవతమ్ ।। ౨౫.

విష్ణూ! నువ్వు నా హృదయం, నేను నీ హృదయంలో నివసిస్తున్నాను. నువ్వే అన్ని కార్యాలకు కర్త, నేనే వాటికి అధిదేవతను.

తదేహి స్వస్తి తే వత్స గమిష్యామ్యమ్బుదప్రభ। ఏవముక్త్వా గతో విష్ణోర్దేవోఽన్తర్ద్ధానమీశ్వరః ।। ౨౫.

అయితే, వత్సా! నీకు మంగళం. సముద్రపు ప్రకాశమున్నవాడా! నేను వెళ్ళిపోతాను. ఇలా చెప్పి, ఈశ్వరుడు విష్ణువుకు కనబడకుండా పోయాడు.

తతః సోఽన్తర్హితే దేవే సంప్రహృష్టస్తదా పునః। అశేత శయనే భూప ప్రవిశ్యాన్తర్జలే హరిః ।। ౨౫.

ఆ తరువాత, దేవుడు అంతర్ధానం అయిన తర్వాత, హరి ఆనందంతో నీటిలోకి ప్రవేశించి తన శయనంపై విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు, ఓ రాజా!

తం పద్మం పద్మగర్భాభం పద్మాక్షః పద్మసమ్భవః। సమ్ప్రహృష్టమనా బ్రహ్మా భేజే బ్రాహ్మం తదాసనమ్ ।। ౨౫.

పద్మంలో పుట్టినవాడు, పద్మాక్షుడు అయిన బ్రహ్మ, ఆనందంతో తన మనసు నిండిపోయి, పద్మగర్భంలా ఉన్న ఆ బ్రాహ్మాసనాన్ని అధిష్టించాడు.

అథ దీర్ఘణ కాలేన తత్రాప్యప్రతిమావుభౌ। మహాబలౌ మహాసత్త్వౌ భ్రాతరౌ మధుకైటభౌ ।। ౨౫.

తర్వాత, చాలా కాలం గడిచిన తర్వాత, అక్కడే, అపూర్వమైన శక్తి, ధైర్యం కలిగిన ఇద్దరు సోదరులు మధు, కైటభులు ప్రత్యక్షమయ్యారు.

ఊచతుశ్వైవ వచనం భక్ష్యో వై నౌ భవిష్యసి । ఏవముక్త్వా తు తౌ తస్మిన్నన్తర్ద్ధానం గతావుభౌ ।। ౨౫.

వారు ఇలా అన్నారు: 'నువ్వు మాకు ఆహారమవుతావు.' అలా చెప్పి, ఇద్దరూ అక్కడే అంతర్ధానం అయ్యారు.

దారుణన్తు తయోర్భావం జ్ఞాత్వా పుష్కరసమ్భవః । మాహాత్మ్యం చాత్మనో బుద్ధ్వా విజ్ఞాతుముపచక్రమే ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరి భయంకరమైన స్వభావాన్ని తెలుసుకున్న పద్మలోద్భవుడు, తన గొప్పతనాన్ని గ్రహించి, ఆ విషయం తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు.

కర్ణికాఘటనం భూయో నాభ్యజానాద్యదా గతిమ్। తతః స పద్మనాలేన అవతీర్య్య రసాతలమ్। కృష్ణాజినోత్తరాసఙ్గన్దదృశేఽన్తర్జలే హరిమ్ ।। ౨౫.

కర్ణికా దారి ఏమిటో అర్థం కాక, పద్మనాళం ద్వారా అడుగున రసాతలానికి దిగిపోయి, అక్కడ నల్ల కృష్ణాజినాన్ని ధరించిన హరిని నీటిలో చూశాడు.

స చ తం బోధయామాస విబుద్ధం చేదమబ్రవీత్ । భూతేభ్యో మే భయం దేవ త్రాయస్వోత్తిష్ఠ శఙ్కురు ।। ౨౫.

అతడు హరిని మేల్కొలిపి, మేల్కొన్న వానికి ఇలా అన్నాడు: 'దేవా! నాకు భూతాల వల్ల భయం కలుగుతోంది. నన్ను రక్షించు, లేవు, జాగ్రత్తపడు.'

తతః స భగవాన్ విష్ణుః సప్రహాసమరిన్దమః। న భేతవ్యం న భేతవ్యమిత్యువాచ మునిః స్వయమ్ ।। ౨౫.

అప్పుడు శత్రువులను జయించే భగవంతుడు విష్ణువు, మృదువుగా నవ్వుతూ, ఆ మునికి ఇలా అన్నాడు: 'భయపడాల్సిన అవసరం లేదు, భయపడకూడదు.'

తస్మాత్పూర్వం త్వయా చోక్తం భూతేభ్యో మే మహద్భయమ్। తస్మాద్భూతాదివాక్యైస్తౌ దైత్యౌ త్వం నాశయిష్యసి ।। ౨౫.

'మునుపు నువ్వు భూతాల వల్ల నాకు గొప్ప భయం ఉందని చెప్పావు. అందువల్ల, భూతాల గురించి చెప్పిన మాటలతో ఆ ఇద్దరు దానవులను నీవే నాశనం చేస్తావు.'

భూర్భూవఃస్వస్తతో దేవం వివిశుస్తమయోనిజమ్ । తతః ప్రదక్షిణం కృత్వా తమేవాసీనమాగతమ్ ।। ౨౫.

ఆ తరువాత భూ, భువ, స్వః అనే తత్త్వాలు ఆ స్వయంభువుని లోపల ప్రవేశించాయి. అనంతరం, ఆయన చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి, అక్కడ కూర్చున్న ఆయన వద్దకు వచ్చారు.

గతే తస్మింతతోఽనన్త ఉద్గీర్య భ్రాతరౌ ముఖాత్। విష్ణుం జిష్ణుఞ్చ ప్రోవాచ బ్రహ్మాణమభిరక్షతామ్। మధుకైటభయోర్జ్ఞాత్వా తయోరాగమనం పునః ।। ౨౫.

వారు వెళ్లిన తర్వాత, అనంతుడు తన నోటిలో నుంచి ఆ ఇద్దరు సోదరులను వెలికి తీసి, విష్ణువుతో, జిష్ణువుతో ఇలా అన్నాడు: 'బ్రహ్మను రక్షించండి', మధు, కైటభులు మళ్లీ వస్తున్నారని గ్రహించాడు.

చక్రాతే రూప సాదృశ్యం విష్ణోర్జిష్ణోశ్చ సత్తమౌ। కృతసాదృశ్యరూపౌ తౌ తావేవాభిముఖౌ స్థితౌ ।। ౨౫.

ఆ ఇద్దరు గొప్పవారు విష్ణువు, జిష్ణువు లాంటి రూపాలను ధరించి, ఒకేలా కనిపిస్తూ, ఎదురెదురుగా నిలిచారు.