వాయుపురాణమ్

తదాఽప్యహం భవిష్యామి దణ్డీ ముణ్డీశరః ప్రభుః। కోటివర్షం సమాసాద్య నగరం దేవపూజితమ్ ।। ౨౩.

అప్పుడు కూడా నేను దండీ ముండీశ్వరుడిగా, ప్రభువుగా, కోటి సంవత్సరాలు దేవతలు పూజించే నగరాన్ని చేరుతాను.

తత్రాపి మమ తే పుత్రా భవిష్యన్తి క్రమాగతాః। యోగాత్మానో మహాత్మానః సర్వే తే హ్యూర్ద్ధ్వరేతసః ।। ౨౩.

అక్కడ కూడా, నా కుమారులు వరుసగా జన్మించి, యోగస్వరూపులు, మహాత్ములు, ఉర్ధ్వరేతసులు అవుతారు.

ఛగలః కుమ్భకర్షాశ్యః కుమ్భశ్చైవ ప్రబాహుకః। ప్రాప్య మాహేశ్వరం యోగం గమిష్యన్తి తథైవ తే ।। ౨౩.

చగలుడు, కుంభకర్షాశ్యుడు, కుంభుడు, ప్రభాహుకుడు — వీరందరూ మహేశ్వరుని యోగాన్ని పొంది, అలాగే వెళ్ళిపోతారు.

షడ్‌వింశే పరివర్త్తే తు యదా వ్యాసః పరాశరః। తదాఽప్యహం భవిష్యామి సహిష్ణుర్నామ నామతః। పుణ్యం రుద్రవనం ప్రాప్య కలౌ తస్మిన్ యుగాన్తికే ।। ౨౩.

ఇరవై ఆరవ పరివర్తనంలో వ్యాసుడు పరాశరుడు అవుతాడు. అప్పుడు నేను సహిష్ణు అనే పేరుతో, ఆ కాలియుగాంతంలో పవిత్రమైన రుద్రవనాన్ని చేరుతాను.

తత్రాపి మమ తే పుత్రా భవిష్యన్తి సుధార్మికాః। ఉలూకో వైద్యుతశ్చైవ సర్వకో హ్యాశ్వలాయనః। ప్రాప్య మాహేశ్వరం యోగం గన్తారస్తే తథైవ హి ।। ౨౩.

అక్కడ కూడా, నా కుమారులు ఉలూకుడు, వైద్యుతుడు, సర్వకుడు, ఆశ్వలాయనుడు — వీరందరూ సద్ధర్మంలో నిలిచినవారు. మహేశ్వరుని యోగాన్ని పొంది, వారు కూడా అలాగే వెళ్తారు.

సప్తవింశతిమే ప్రాప్తే పరివర్త్తే క్రమాగతే। జాతూకర్ణ్యో యదా వ్యాసో భవిష్యతి తపోధనః ।। ౨౩.

ఇరవై ఏడవ పరివర్తనం వరుసగా వచ్చినప్పుడు, తపస్సులో ధనికుడైన జాతూకర్ణుడు వ్యాసుడవుతాడు.

తదాఽప్యహం భవిష్యామి సోమశర్మ్మా ద్విజోత్తమః। ప్రభాసతీర్థమాసాద్య యోగాత్మా లోకవిశ్రుతః ।। ౨౩.

అప్పుడు కూడా నేను సోమశర్మగా, ద్విజులలో శ్రేష్ఠుడిగా, యోగస్వరూపుడిగా, ప్రఖ్యాతుడిగా, ప్రభాస తీర్థాన్ని చేరుతాను.

తత్రాపి మమ తే పుత్రా భవిష్యన్తి తపోధనాః। అక్షపాదః కణాదశ్చ ఉలూకో వత్స ఏవ చ ।। ౨౩.

అక్కడ కూడా, నా కుమారులు తపస్సులో ధనికులై, అక్షపాదుడు, కనాదుడు, ఉలూకుడు, వత్సుడు అవుతారు.

యోగాత్మానో మహాత్మానో విమలాః శుద్ధబుద్ధయః। ప్రాప్య మాహేశ్వరం యోగం రుద్రలోకం తతో గతాః ।। ౨౩.

వీరందరూ యోగస్వరూపులు, మహాత్ములు, నిర్మలులు, శుద్ధబుద్ధులు. మహేశ్వరుని యోగాన్ని పొంది, తరువాత రుద్ర లోకానికి వెళ్ళారు.

అష్టావింశే పునః ప్రాప్తే పరివర్త్తే క్రమాగతే। పరాశరసుతః శ్రీమాన్ విష్ణుర్లోకపితామహః ।। ౨౩.

ఇరవై ఎనిమిదవ పరివర్తనం వరుసగా వచ్చినప్పుడు, పరాశరుని కుమారుడైన శ్రీమంతుడు, విష్ణువు, లోకపితామహుడు జన్మిస్తాడు.

యదా భవిష్యతి వ్యాసో నామ్నా ద్వైపాయనః ప్రభుః। తదా షష్ఠేన చాంశేన కృష్ణః పురుషసత్తమః। వసుదేవాద్యదుశ్రేష్ఠో వాసుదేవో భవిష్యతి ।। ౨౩.

అప్పుడు వ్యాసుడు ద్వైపాయనుడు అనే పేరుతో ప్రభువు అవుతాడు. ఆ సమయంలో, వసుదేవుని కుమారుడైన, యదువంశంలో శ్రేష్ఠుడైన కృష్ణుడు, ఆరవ భాగంతో వాసుదేవుడవుతాడు.

తదా చాహం భవిష్యామి యోగాత్మా యోగమాయయా। లోకవిస్మయనార్థాయ బ్రహ్మచారిశరీరకః ।। ౨౩.

అప్పుడు కూడా నేను యోగస్వరూపుడిగా, యోగమాయతో, లోకాలను ఆశ్చర్యపరిచేందుకు బ్రహ్మచారి రూపంలో జన్మిస్తాను.

శ్మశావే మృతముత్సృష్టం దృష్ట్వా లోకమనాథకమ్। బ్రాహ్మణానాం హితార్థాయ ప్రవిష్టో యోగమాయయా ।। ౨౩.

శ్మశానంలో పడేసిన మృతదేహాలను చూసి, లోకం అనాథంగా మారినప్పుడు, బ్రాహ్మణుల హితార్థంగా నేను యోగమాయతో ప్రవేశించాను.

దివ్యాం మేరుగుహాం పుణ్యాం త్వయా సార్ద్ధఞ్చ విష్ణునా। భవిష్యామి తదా బ్రహ్మన్ నకులీ నామ నామతః ।। ౨౩.

బ్రహ్మన్, ఆ సమయంలో నేను నీవు, విష్ణువు ఇద్దరితో కలిసి, మేరు పర్వతంలోని పవిత్రమైన దివ్య గుహలో 'నకులీ' అనే పేరుతో నివసిస్తాను.

కాయారోహణమిత్యేవం సిద్ధక్షేత్రఞ్చ వైతదా। భవిష్యతి తు విఖ్యాతం యావద్భూమిర్ద్ధరిష్యతి ।। ౨౩.

ఆ స్థలం 'కాయారోహణం' అని ప్రసిద్ధి చెందుతుంది. అది సిద్ధుల క్షేత్రంగా భూమి ఉన్నంతకాలం పేరుగాంచుతుంది.

తత్రాపి మమ తే పుత్రా భవిష్యన్తి తపస్వినః । కుశఇకశ్చైవ గార్గ్యశ్చ మిత్రకో రుష్ట ఏవ చ ।। ౨౩.

అక్కడ కూడా నా కుమారులు, తపస్సు చేసే వారు, జన్మిస్తారు. వారు కుశైకుడు, గార్గ్యుడు, మిత్రకుడు, రుష్టుడు.

యోగయుక్తా మహాత్మానో బ్రాహ్మణా వేదపారగాః। ప్రాప్య మాహేశ్వరం యోగం విమలా హ్యూర్ద్ధ్వరేతసః। రుద్రలోకం గమిష్యన్తి పునరావృత్తిదుర్లభమ్ ।। ౨౩.

వారు యోగంలో నిపుణులు, మహాత్ములు, వేదాలలో ప్రావీణ్యం కలిగిన బ్రాహ్మణులు. మహేశ్వరుని యోగాన్ని సాధించి, పవిత్రులై, ఉర్ధ్వరేతసులై, తిరిగి జన్మించడం చాలా అరుదైన రుద్ర లోకానికి వెళ్తారు.

ఇత్యేతద్వై మయా ప్రోక్తమవతారేషు లక్షణమ్। మన్వాదికృష్ణపర్యన్తమష్టావింశయుగక్రమాత్। తత్ర స్మృతిసమూహానాం విభాగో ధర్మలక్షణమ్ ।। ౨౩.

ఇలా మన్వంతరాల నుండి కృష్ణుడు వరకు ఎనిమిది యుగాల వరకూ అవతారాల లక్షణాలను నేను వివరించాను. అక్కడ స్మృతుల విభాగాలే ధర్మ లక్షణాలు.

చత్వారి భారతే వర్షే యుగాని మునయో విదుః । కృతం త్రేతా ద్వాపరం చ తిష్యం చేతి చతుర్యుగమ్ ।। ౨౪.

మునులారా, భారతదేశంలో నాలుగు యుగాలు ఉన్నాయి: కృతయుగం, త్రేతాయుగం, ద్వాపరయుగం, తిష్యయుగం. ఇవే నాలుగు యుగాలు.

ఏతత్సహస్రపర్యన్తమహర్యద్బ్రహ్మణః స్మృతమ్। యామాద్యాస్తు గణాః సప్త రోమవన్తశ్చతుర్ద్దశ ।। ౨౪.

ఇలాంటి వెయ్యి యుగచక్రాలు కలిసినదే బ్రహ్మదినంగా పిలవబడుతుంది. యామాది ఏడు గణాలు, రోమవంతులు పద్నాలుగు మంది ఉంటారు.

సశరీరాః శ్రయన్తే స్మ జనలోకం సహానుగాః। ఏవం దేవేష్వతీతేషు మహర్ల్లోకాజ్జనం తపః ।। ౨౪.

వారు తమ శరీరాలతో, అనుచరులతో కలిసి జనలోకానికి చేరుకుంటారు. దేవతలు అంతరించిపోయినప్పుడు, మహర్లొకంనుండి జనలోకానికి, అక్కడి నుండి తపోలోకానికి వెళ్తారు.

మన్వన్తరేష్వతీతేషు దేవాః సర్వే మహౌజసః। తతస్తేషు గతేషూర్ద్ధ్వం సాయుజ్యం కల్పవాసినామ్ ।। ౨౪.

గత మన్వంతరాలలో మహాశక్తి కలిగిన దేవతలందరూ, ఆ కాలాలు ముగిసిన తర్వాత, కల్పవాసులయొక్క ఐక్యతను పొందుతారు.

సమేత్య దేవైస్తే దేవాః ప్రాప్తే సఙ్కాలనే తదా। మహర్లోకం పరిత్యజ్య గణాస్తే వై చతుర్ద్దశ ।। ౨౪.

ప్రళయం వచ్చినప్పుడు, ఆ పద్నాలుగు గణాల దేవతలు ఒక్కచోట చేరి, మహర్లొకాన్ని విడిచిపెడతారు.

భూతదిష్వవశిష్టేషు స్థావరాన్తేషు వై తదా । శూన్యేషు తేషు లోకేషు మహాన్తేషు భువాదిషు। దేవేష్వథ గతేషూర్ద్ధ్వం కల్పవాసిషు వై జనమ్ ।। ౨౪.

ఆ సమయంలో, భూతాలు మాత్రమే మిగిలి, స్థావరజంతువులన్నీ నశించినప్పుడు, ఆ విశాలమైన ఖాళీ లోకాలైన భూమి మొదలైనవాటిలో, దేవతలు పైకి వెళ్లిన తరువాత, కల్పవాసులు జనలోకానికి వెళ్తారు.

తత్సంహత్యా తతో బ్రహ్మా దేవర్షిగణదానవాన్। సంస్థాపయతి వై సర్వ్వాన్ దాహవృష్‌ట్యా యుగక్షయే ।। ౨౪.

అలా అందరూ కూడిన తర్వాత, బ్రహ్మదేవుడు యుగాంతంలో అగ్ని, వర్షాలతో సంహారం అయిన తరువాత, దేవతలు, ఋషులు, దానవులను తిరిగి స్థాపిస్తాడు.

యోఽతీతః సప్తమః కల్పో మయా వః పరికీర్తితః। సముద్రైః సప్తభిర్గాఢమేకీభూతైర్మహార్ణవైః । ఆసీదేకార్ణవం ఘోరమవిభాగం తమోమయమ్ ।। ౨౪.౮ మాయయైకార్ణవే తస్మిన్ శఙ్ఖచక్రగదాధరః। జీమూతాభోఽమ్బుజాక్షశ్చ కిరీటీ శ్రీపతిర్హరిః ।। ౨౪.

ఏడవ కల్పం గతించిందని నేను మీకు వివరించాను. ఆ సమయంలో ఏడు సముద్రాలు ఒక్కటై, మహా సముద్రంగా మారి, భయంకరమైన, చీకటి మాత్రమే ఉన్న ఏకార్ణవంగా ఏర్పడింది.

నారాయణముఖోద్గీర్ణః సోఽష్టమః పురుషోత్తమః। అష్టబాహుర్మహోరస్కో లోకానాం యోనిరుచ్యతే। కిమప్యచిన్త్యం యుక్తాత్మా యోగమాస్థాయ యోగవిత్ ।। ౨౪.

ఆ ఏకార్ణవంలో, నారాయణుడు తన మహిమతో, ఎనిమిది చేతులతో, విస్తారమైన ఛాతితో, లోకాల మూలంగా, యోగంలో స్థితుడై, యోగాన్ని తెలిసినవాడిగా, ఎవ్వరూ ఊహించలేని విధంగా ఉద్భవించాడు.

ఫణాసహస్రకలితం తమప్రతిమవర్చసమ్। మహాభోగపతేర్భోగమన్వాస్తీర్య మహోచ్ఛ్రయమ్। తస్మిన్మహతి పర్యఙ్కే శేతే వై కనకప్రభే ।। ౨౪.

అతడు, వేల ఫణాలతో అలంకరించబడిన మహాభోగపతి అయిన శేషుని గొప్ప పింఛంపై, బంగారు వర్ణంతో, అపూర్వమైన కాంతితో, విశాలంగా పరుచుకున్న ఆ పీఠంపై విశ్రాంతి తీసుకుంటూ ఉన్నాడు.

ఏవం తత్ర శయానేన విష్ణునా ప్రభవిష్ణునా। ఆత్మారామేణ క్రీడార్థం సృష్టం నాభ్యాం తు పఙ్కజమ్ ।। ౨౪.

అలా ప్రభావంతుడైన విష్ణువు తనలో తానే ఆనందిస్తూ, క్రీడార్ధంగా తన నాభినుండి ఒక పద్మాన్ని సృష్టించాడు.