వాయుపురాణమ్

రక్తామ్బరధరాః సర్వే రక్తమాల్యానులేపనాః। రక్తభస్మానులిప్తాఙ్గా రక్తాస్యా రక్తలోచనాః ।। ౨౨.

వారు అందరూ ఎర్ర వస్త్రాలు ధరించారు, ఎర్ర పుష్పమాలలు, ఎర్ర గంధాలు అలంకరించుకున్నారు, శరీరమంతా ఎర్ర బస్మంతో పూసుకున్నారు, ఎర్ర పెదవులు, ఎర్ర కళ్లతో మెరిసిపోతున్నారు.

తతో వర్షసహస్రాన్తే బ్రహ్మణ్యా వ్యవసాయినః। గృణన్తశచవ మహాత్మానో బ్రహ్మ తద్వామదైవకమ్ ।। ౨౨.

అలా వెయ్యేళ్ళు పూర్తయ్యాక, బ్రహ్మను ఆరాధించే వారు, స్థిరమైన మనస్సు కలిగిన గొప్ప ఆత్మలు, ఆ పరమదైవమైన బ్రహ్మను స్తుతించారు.

అనుగ్రహార్థం లోకానాం శిష్యాణాం హితకామ్యయా। ధర్మోపదేశమఖిలం కృత్వా తే బ్రాహ్మణాః స్వయమ్ । పునరేవ మహామదేవం ప్రవిష్టా రుద్రమవ్యయమ్ ।। ౨౨.

లోకాలకూ, శిష్యుల మేలుకోసం, వారు ఆ బ్రాహ్మణులు ధర్మాన్ని పూర్తిగా బోధించి, మళ్లీ మహామహేశ్వరుడైన రుద్రునిలో లీనమయ్యారు.

యేఽపి చాన్యే ద్విజశ్రేష్ఠా యుఞ్జానా వామమీశ్వరమ్। ప్రపద్యన్తి మహాదేం తద్భక్తాస్తత్పరాయణాః ।। ౨౨.

ఇంకా, ఇతర గొప్ప ద్విజులు కూడా వామభాగ స్వామిని ధ్యానిస్తూ, మహాదేవుని శరణు వెళ్ళి, ఆయనకు భక్తిగా, ఆయనను ఆశ్రయంగా తీసుకుంటారు.

తే సర్వే పాపనిర్ముక్తా విమలా బ్రహ్మవర్చ్చసః। రుద్రలోకం గమిష్యన్తి పునరావృత్తిదుర్లభమ్ ।। ౨౨.

వారు అందరూ పాపాల నుండి విముక్తులు, పవిత్రులు, బ్రహ్మ తేజస్సుతో ప్రకాశించే వారు, తిరిగి రాని రుద్ర లోకానికి చేరుకుంటారు.

ఏకత్రింశత్తమః కల్పః పీతవాసా ఇతి స్మృతః। బ్రహ్మ యత్ర మహాతేజాః పీతవర్ణత్వమాగతః ।। ౨౩.

ముప్పై ఒకటవ కల్పాన్ని పీతవాసా అని అంటారు. అందులో బ్రహ్మ గొప్ప తేజస్సుతో పసుపు వర్ణాన్ని పొందాడు.

ధ్యాయతః పుత్రకామస్య బ్రహ్మణః పరమేష్ఠినః। ప్రాదుర్భూతో మహాతేజాః కుమారః పీతవస్త్రవాన్ ।। ౨౩.

కుమారుని కోరికతో ధ్యానం చేస్తున్న పరమేశ్వరుడైన బ్రహ్మ ధ్యానంలో లీనమై ఉండగా, పసుపు వస్త్రాలు ధరించిన ఒక ప్రకాశవంతమైన బాలుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

పీతగన్ధానులిప్తాఙ్గః పీతమాల్యధరో యువా। పీతయజ్ఞోపవీతశ్చ పీతోష్ణీషో మహాభుజః ।। ౨౩.

ఆ యువకుని అవయవాలు పసుపు గంధంతో పూసుకున్నవి, పసుపు పుష్పమాలలు ధరించాడు, పసుపు యజ్ఞోపవీతం, పసుపు పాగ, బలమైన భుజాలు కలిగివున్నాడు.

తం దృష్ట్వా ధ్యానసంయుక్తం బ్రహ్మా లోకేశ్వరం ప్రభుమ్। మనసా లోకధాతారం వవన్దే పరమేశ్వరమ్ ।। ౨౩.

ఆయన ధ్యానంలో లీనమై ఉన్నాడని చూసి, లోకాలకు అధిపతియైన బ్రహ్మ, మనసులోనే ఆ లోకాలకు ఆధారమైన పరమేశ్వరుడికి నమస్కరించాడు.

తతో ధ్యానగతస్తత్ర బ్రహ్మ మాహేశ్వరీం పరామ్। అపశ్యద్ గాం విరుపాం చ మహేశ్వరముఖచ్యుతామ్ ।। ౨౩.

అప్పుడా ధ్యానంలో ఉన్న బ్రహ్మ అక్కడ పరమేశ్వరి అయిన గోవును, విచిత్ర రూపంలో, మహేశ్వరుని నోటిలోంచి వెలువడినదానిని చూశాడు.

చతుష్పదాం చతుర్వక్త్రాం చతుర్హస్తాం చతుఃస్తనీమ్। చతుర్న్నేత్రాం చతుఃశ్రృఙ్గీం చతుర్ద్దంష్ట్రాం చతుర్ముఖీమ్। ద్వాత్రింశల్లోకసంయుక్తామీశ్వరీం సర్వతోముఖీమ్ ।। ౨౩.

ఆమెకు నాలుగు కాళ్లు, నాలుగు ముఖాలు, నాలుగు చేతులు, నాలుగు వక్షోజాలు, నాలుగు కళ్ళు, నాలుగు కొమ్ములు, నాలుగు పళ్లులు, నాలుగు నోట్లు, ముప్పై రెండు లోకాలు కలిసినవిగా, అన్ని వైపులా ముఖాలున్న పరమేశ్వరి.

స తాం దృష్ట్వా మహాతేజాః మహాదేవీం మహేశ్వరీమ్। పునరాహ మహాదేవః సర్వదేవనమస్కృతః ।। ౨౩.

ఆ గొప్ప తేజస్సుతో ఉన్న మహాదేవిని, మహేశ్వరీని చూసి, అందరు దేవతలు నమస్కరించే మహాదేవుడు మళ్లీ మాట్లాడాడు.

మతిః స్మృతిర్బుద్ధిరితి గాయమానః పునః పునః। ఏహ్యేహీతి మహాదేవీ సోత్తిష్ఠత్ ప్రాఞ్జలిర్భృశమ్ ।। ౨౩.

'మతి, స్మృతి, బుద్ధి' అని పదే పదే పాడుతూ, మహాదేవుడు 'రా, రా' అని పిలిచినప్పుడు, ఆ మహాదేవి చేతులు జోడించి, భక్తితో లేచింది.

విశ్వమావృత్య యోగేన జగత్సర్వం వశీకురు। అథ వా మహాదేవేన రుద్రాణీ త్వం భవిష్యసి। బ్రాహ్మణానాం హితార్థాయ పరమార్థం భవిష్యసి ।। ౨౩.

నీ యోగబలంతో విశ్వాన్ని చుట్టిపట్టి, జగత్తంతా నీ ఆధీనంలోకి తేవు. లేకపోతే, మహాదేవుని సంకల్పంతో నీవు రుద్రాణిగా మారి, బ్రాహ్మణుల మేలుకోసం పరమార్థంగా మారుతావు.

అథైనాం పుత్రకామస్య ధ్యాయతః పరమేష్ఠినః। ప్రదదౌ దేవదేవేశశ్చతుష్పాదాం మహేశ్వరీమ్। తతస్తాం ధ్యానయోగేన విదిత్వా పరమేశ్వరీమ్ ।। ౨౩.

అప్పుడా కుమారుని కోరికతో ధ్యానం చేస్తున్న పరమేశ్వరుడికి, దేవతాధిపతియైన స్వామి, నాలుగు కాళ్లు ఉన్న మహేశ్వరీని ఇచ్చాడు. ఆ పరమేశ్వరీని ధ్యానయోగంతో తెలుసుకున్నాడు.

బ్రహ్మా లోకనమస్కార్యః ప్రపద్య తాం మహేశ్వరీమ్। గాయత్రీన్తు తతో రౌద్రీం ధ్యాత్వా బ్రహ్మా సుయన్త్రితః ।। ౨౩.

బ్రహ్మ, అన్ని లోకాలవారు పూజించేవాడు, ఆ మహాదేవిని చేరి, ముందుగా గాయత్రీ దేవిని, ఆ తరువాత రౌద్రీ స్వరూపాన్ని ధ్యానించి, ఎంతో నియమంతో తపస్సు కొనసాగించాడు.

ఇత్యేతాం వైదికీం విద్యాం రౌద్రీం గాయత్రీమర్పితామ్। జపిత్వా తు మహాదేవీం రుద్రలోకనమస్కృతామ్। ప్రపన్నస్తు మహాదేవం ధ్యానయుక్తేన చేతసా ।। ౨౩.

ఇలా రౌద్ర స్వరూపమైన గాయత్రీకి అర్పించిన ఈ వేద విద్యను జపించి, రుద్ర లోకంలో పూజింపబడే మహాదేవిని ఆరాధించి, ధ్యానంలో మనస్సు లీనమయ్యి మహాదేవుని ఆశ్రయించాడు.

తతస్తస్య మహాదేవో దివ్యం యోగం పునః స్మృతః। ఐశ్వర్యం జ్ఞానసమ్పత్తిం వైరాగ్యం చ దదౌ పునః ।। ౨౩.

అప్పుడా మహాదేవుడు అతనికి మళ్లీ దివ్యమైన యోగాన్ని గుర్తు చేసి, ఐశ్వర్యాన్ని, జ్ఞాన సంపదను, విరక్తిని తిరిగి ప్రసాదించాడు.

అథాట్టహాసం ముముచే భీషణం దీప్తమీశ్వరః। తతోఽస్య సర్వతో దీప్తాః ప్రాదుర్భూతాః కుమారకాః ।। ౨౩.

ఆ తరువాత భయంకరంగా, ప్రకాశవంతంగా ఈశ్వరుడు ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసే నవ్వును విడిచాడు. ఆ నవ్వు వల్ల చుట్టూ ప్రకాశించే బాలురు ప్రकटమయ్యారు.

పీతమాల్యామ్బరధరాః పీతగన్ధవిలేపనాః । పీతోష్ణీషశిరస్కాశ్చ పీతాస్యాః పీతమూర్ద్ధజాః ।। ౨౩.

వారు పసుపు రంగు మాలలు, వస్త్రాలు ధరించి, పసుపు వాసనలతో అలంకరించబడి, పసుపు పాగాలు, పసుపు నోరు, పసుపు జుట్టుతో కనిపించారు.

తతో వర్షసహస్రాన్తే ఉషిత్వా విమలౌజసః। యోగాత్మానస్తతః స్నాతా బ్రాహ్మణానాం హితైషిణః ।। ౨౩.

తరువాత, వారు వెయ్యేండ్ల పాటు అక్కడ నివసించి, నిర్మలమైన తేజస్సుతో మెరిసిపోతూ, యోగశక్తితో స్నానం చేసి, బ్రాహ్మణుల హితాన్ని కోరే వారయ్యారు.

ధర్మయోగబలోపేతా ఋషీణాం దీర్ఘసత్రిణామ్। ఉపదిశ్య తు తే యోగం ప్రవిష్టా రుద్రమీశ్వరమ్ ।। ౨౩.

ధర్మం, యోగబలం కలిగి, వారు దీర్ఘకాల యజ్ఞాలు చేసే ఋషులకు యోగాన్ని బోధించి, తరువాత రుద్రుడైన పరమేశ్వరుని లోనికి ప్రవేశించారు.

ఏవమేతేన విధినా ప్రపన్నా యే మహేశ్వరమ్। అన్యేఽపి నియతాత్మానో ధ్యానయుక్తా జితోన్ద్రియాః ।। ౨౩.

ఇలా ఈ విధానంతో మహేశ్వరుని ఆశ్రయించినవారు, ఇంకా ఇతరులు కూడా, నియమితమైన మనస్సుతో, ధ్యానంలో లీనమై, ఇంద్రియాలను జయించినవారు—

తే సర్వే పాపముత్సృజ్య విరజా బ్రహ్మవర్చ్చసః। ప్రవిశన్తి మహాదేవం రుద్రన్తే త్వపునర్భవాః ।। ౨౩.

వారు అందరూ పాపాన్ని విడిచిపెట్టి, పవిత్రంగా, బ్రహ్మ తేజస్సుతో మెరిసిపోతూ, మహాదేవుని, రుద్రుని లోనికి చేరి, ఇక మళ్లీ జన్మించరు.

తతస్తస్మిన్ గతే కల్పే పీతవర్ణే స్వయమ్భువః। పునరన్యః ప్రవృత్తస్తు సితకల్పో హి నామతః ।। ౨౩.

అప్పటికి ఆ పసుపు వర్ణ కలిగిన స్వయంభువుడు కాలచక్రం ముగిసిన తర్వాత వెళ్లిపోయి, మళ్లీ మరో యుగం ప్రారంభమైంది. దానిని శ్వేత యుగం అంటారు.

ఏకార్ణవే తదావృత్తే దివ్యే వర్షసహస్రకే । స్రష్టుకామః ప్రజా బ్రహ్మా చిన్తయామాస దుఃఖితః ।। ౨౩.

అప్పుడు వెయ్యి దివ్య సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత, ప్రపంచం అంతా ఒకే సముద్రంతో కప్పబడినప్పుడు, బ్రహ్మ దేవుడు సృష్టిని చేయాలని ఆశించి, మనసులో బాధతో ఆలోచించాడు.

తస్య చిన్తయమానస్య పుత్రకామస్య వై ప్రభోః । కృష్ణః సమభవద్వర్ణో ధ్యాయతః పరమేష్ఠినః ।। ౨౩.

ఆ ప్రభువు కుమారుని కోరికతో ఆలోచిస్తూ ఉండగా, పరమేశ్వరుని ధ్యానం చేస్తూ అతని వర్ణం నల్లగా మారింది.

అథాపశ్యన్మహాతేజాః ప్రాదుర్భూతం కుమారకమ్। కృష్ణవర్ణం మహావీర్యం దీప్యమానం స్వతేజసా ।। ౨౩.

ఆ సమయంలో, మహాతేజస్సుతో ఉన్న బ్రహ్మ ఒక నల్లని వర్ణం కలిగిన, గొప్ప బలమున్న, తన తేజస్సుతో మెరిసే కుమారుణ్ని చూశాడు.

కృష్ణామ్బరవరోష్ణీషం కృష్ణయజ్ఞోపవీతినమ్। కృష్ణేన మౌలినా యుక్తం కృష్ణస్రగనులేపనమ్ ।। ౨౩.

ఆ బాలుడు నల్లని వస్త్రాలు, నల్లని పాగ, నల్లని యజ్ఞోపవీతం ధరించి, నల్లని జడతో, నల్లని మాలలు, నల్లని గంధాలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.