వాయుపురాణమ్

తామాహుర్మునయః సర్వ్వే లోకే ప్రసవధర్మిణీమ్। ప్రకృతిం సర్వ్వభూతానాం యుక్తాః పశ్యన్తి చేతసా ।। ౧౪.

ప్రపంచంలో సృష్టికి మూలమైనదిగా, అన్ని మునులు ఆ ప్రకృతిని, అన్ని జీవుల మూలాన్ని, మనస్సుతో తెలుసుకుంటారు.

సర్వ్వతః పాణిపాదాన్తం సర్వ్వతోఽక్షిశిరోముఖమ్। సర్వ్వతః శ్రుతి (మ) మాఁల్లోకే సర్వ్వమావృత్య తిష్ఠతి ।। ౧౪.

అతనికి అన్ని చోట్ల చేతులు, కాళ్లు, కన్నులు, తలలు, ముఖాలు, చెవులు ఉన్నాయి. ఈ లోకంలో అన్నింటినీ వ్యాపించి నిలిచివుంటాడు.

యుక్తా యోగేన చేశానం సర్వ్వతశ్చ సనాతనమ్। పురుషం సర్వ్వభూతానాం తస్మాద్ధ్యాతా న ముహ్యతే ।। ౧౪.

యోగబలంతో ఏకమై ఉన్నవారు, సర్వవ్యాప్తి, శాశ్వతమైన ఆ పరమేశ్వరుడిని, అన్ని జీవులలోని పురుషుడిని దర్శిస్తారు. అందువల్ల ధ్యానంలో లీనమైనవాడు మాయలో పడడు.

భూతాత్మానం మహాత్మానం పరమాత్మానమవ్యయమ్। సర్వ్వాత్మానం పరం బ్రహ్మ తద్వై ధ్యాత్వా న ముహ్యతి ।। ౧౪.

భూతాత్మ, మహాత్మ, పరమాత్మ, సర్వాత్మ, పరబ్రహ్మ అని పిలవబడే ఆత్మను ధ్యానం చేసి తెలుసుకున్నవాడు మాయలో పడడు.

పవనో హి యథా గ్రాహ్యో విచరన్ సర్వ్వమూర్తిషు। పురి శేతే తథాభ్రే చ తస్మాత్ పురుష ఉచ్యతే। అథ చేల్లుప్తధర్మ్మాత్తు సవిశేషైశ్చ కర్మ్మాభిః ।। ౧౪.

ఎలా వాయువు అన్ని రూపాలలో సంచరిస్తూ పట్టుబడుతుందో, నగరంలో, మేఘంలో ఉండగలదో, అలాగే అతనిని 'పురుషుడు' అంటారు. అయితే తన స్వభావాన్ని వదిలేస్తే, ప్రత్యేకమైన కర్మల వల్ల బంధించబడతాడు.

తతస్తు బ్రహ్మ యోన్యాం వై శుక్రశోణితసంయుతమ్। స్త్రీపుమాంసప్రయోగేణ జాయతే హి పునః పునః ।। ౧౪.

తర్వాత బ్రహ్మయోనిలో, వీర్యం రక్తంతో కలిసినప్పుడు, పురుషుడు-స్త్రీల సంయోగంతో, మళ్ళీ మళ్ళీ జన్మిస్తాడు.

తతస్తు గర్భకాలే తు కలనం నామ జాయతే। కాలేన కలనఞ్చాపి బుద్బుదశ్చ ప్రజాయతే ।। ౧౪.

తర్వాత గర్భంలో ఉన్నప్పుడు 'కలనం' అనే స్థితి కలుగుతుంది. కాలక్రమంలో ఆ కలనం బుడబుడగా మారుతుంది.

మృత్పిణ్డస్తు యథా చక్రే చక్రవాతేన పీడితః। హస్తాభ్యాం క్రియమాణస్తు విశ్వత్వముపగచ్ఛతి ।। ౧౪.

మట్టి ముద్ద చక్రంపై, గాలి ఒత్తిడితో, చేతులతో తయారవుతూ, అనేక రూపాలు పొందినట్లు,

ఏవమాత్మాస్థిసంయుక్తో వాయునా సముదీరితః। జాయతే మానుషస్తత్ర యథా రూపం తథా మనః ।। ౧౪.

అలాగే ఆత్మ, ఎముకలతో కలసి, వాయువుతో ప్రేరేపించబడి, అక్కడ మనిషిగా జన్మిస్తుంది. దేహం ఎలా ఉంటే, మనస్సు కూడా అలాగే ఉంటుంది.

వాయుః సమ్భవతే తేషాం వాతాత్ సఞ్జాయతే జలమ్। జలాత్సంభవతి ప్రాణః ప్రాణాచ్ఛుక్రం వివర్ద్ధతే ।। ౧౪.

వాయువుతో వారి ఉనికి ఏర్పడుతుంది. వాయువుతో నీరు పుడుతుంది. నీటితో ప్రాణం కలుగుతుంది. ప్రాణంతో వీర్యం పెరుగుతుంది.

రక్తభాగాస్త్రయస్త్రింశచ్ఛుక్ర భాగాశ్చతుర్ద్దశ। భాగతోఽర్ద్ధపలం కృత్వా తతో గర్భే నిషేవతే ।। ౧౪.

రక్త భాగాలు ముప్పైమూడు, వీర్య భాగాలు పద్నాలుగు. వాటిలో అర పళం తీసుకుని, ఆ భాగాన్ని గర్భంలో ఉంచుతారు.

తతస్తు గర్భసంయుక్తః పఞ్చభిర్వాయుభిర్వృతః। పితుః శరీరాత్ ప్రత్యఙ్గరూపమస్యోపజాయతే ।। ౧౪.

తర్వాత ఆ గర్భంతో కలసి, ఐదు వాయువులతో ఆవృతమై, తండ్రి శరీరం నుండి ప్రతి అవయవం ఏర్పడుతుంది.

తతోఽస్య మాతురాహారాత్ పీతలీఢప్రవేశితమ్। నాభి స్రోతఃప్రవేశేన ప్రాణాధారో హి దేహినామ్ ।। ౧౪.

తర్వాత తల్లి ఆహారం ద్వారా, పసుపు రంగు ద్రవంతో లోపలికి ప్రవేశించి, నాభి మార్గంలో ప్రాణాధారం ఏర్పడుతుంది.

నవమాసాన్ పరిక్లిష్టః సంవేష్టితశిరోధరః । వేష్టితః సర్వ్వగాత్రైశ్చ అపర్య్యాయక్రమాగతః। నవమాసోషితశ్చైవ యోనిచ్ఛిద్రాదవాఙ్‌ముఖః ।। ౧౪.

తొమ్మిది నెలలు బాధతో, తల, మెడ వంచుకుని, అన్ని అవయవాలతో ముడుచుకుని, కదలలేక, తొమ్మిది నెలలు గడిపి, యోని ద్వారం వద్ద తల కిందా ఉండి స్థితిచేస్తాడు.

తతస్తు కర్మ్మభిః పాపైర్నిరయం ప్రతిపద్యతే। అసిపత్రవనఞ్చైవ శాల్మలీచ్ఛేదభేదయోః ।। ౧౪.

తర్వాత పాపకర్మల వల్ల, నరకాన్ని పొందుతాడు. కత్తుల అడవి, శాల్మలి చెట్టు వంటి బాధలను అనుభవిస్తాడు.

తత్ర నిర్భర్త్సనఞ్చైవ తథా శోణితభోజనమ్ । ఏతాస్తు యాతన్ ఘోరాః కుమ్భీపాకసుదుఃసహాః ।। ౧౪.

అక్కడ కుంబీపాక నరకంలో భయంకరమైన శిక్షలు ఉంటాయి. అక్కడ కఠినంగా దూషించడం, రక్తాన్ని తినిపించడం వంటి భయానక బాధలు ఉంటాయి. ఇవన్నీ తట్టుకోలేనివి.

యథా హ్యాపస్తు విచ్ఛిన్నాః స్వరూపముపయాన్తి వై । తస్మాచ్ఛిన్నాశ్చ భిన్నాశ్చ యాతనాస్థానమాగతః ।। ౧౪.

ఎలా నీళ్ళు విడిపోయినా మళ్లీ కలిసిపోతాయో, అలాగే నరకంలో శిక్షలు అనుభవించే వారు విడిపోయినా, మళ్లీ తమ రూపాన్ని పొందుతారు.

ఏవం జీవస్తు తైః పాపైస్తప్యమానః స్వయం కృతైః । ప్రాప్నుయాత్ కర్మ్మభిర్దుఃఖం శేషం వా యాది చేతరమ్ ।। ౧౪.

ఇలా, జీవుడు తానే చేసిన పాపాల వల్ల బాధపడతాడు. తన కర్మల ఫలితంగా లేదా మిగిలిన వాటి ప్రకారం బాధను అనుభవిస్తాడు.

ఏకేనైవ తు గన్తవ్యం సర్వ్వమృత్యునివేశనమ్। ఏకనైవ చ భోక్తవ్యం తస్మాత్ సుకృతమాచరేత్ ।। ౧౪.

ఒకడు ఒంటరిగా మరణలోకానికి వెళ్ళాలి. అక్కడ కూడా ఒంటరిగా అనుభవించాలి. అందుకే మంచి పనులు చేయాలి.

న హ్యేనం ప్రస్థితం కశ్చిద్గచ్ఛన్తమనుగచ్ఛతి। యదనేన కృతం కర్మ్మ తదేనమనుగచ్ఛతి ।। ౧౪.

ఆ ప్రయాణంలో వెళ్ళేవారిని ఎవరూ వెంట రారు. మనం చేసిన కర్మలు మాత్రమే మన వెంట వస్తాయి.

తే నిత్యం యమవిషయే విభిన్నదేహాః క్రోశన్తః సతతమనిష్టసంప్రయోగైః। శుష్యన్తే పరిగతవేదనాశరీరాః బహ్వీభిః సుభృశమధర్మ్మయాతనాభిః ।। ౧౪.

యమలోకంలో వారు ఎప్పుడూ విభిన్నమైన శరీరాలతో, బాధతో కేకలు వేస్తూ, ఇష్టంలేని సంగతులతో బాధపడుతూ, ఎన్నో దుర్మార్గమైన శిక్షలతో తిప్పబడుతూ, శరీరాలు వాడిపోతూ, తీవ్రమైన బాధ అనుభవిస్తారు.

కర్మణాః మనసా వాచా యదభీష్టం నిషేవ్యతే। తత్ ప్రసద్య హరేత్ పాపం తస్మాత్‌ సుకృతమాచరేత్ ।। ౧౪.

మన చేత, మనసుతో, మాటతో ఏది కోరుకుంటామో, దాన్ని సత్కరించి పాపాన్ని తొలగించవచ్చు. అందుకే మంచి పనులు చేయాలి.

యాదృగ్ జాతాని పాపాని పూర్వ్వం కర్మ్మాణి దేహినః। సంసారం తామసం తాదృక్ షహ్‌విధం ప్రతిపద్యతే ।। ౧౪.

జీవుడు గతంలో చేసిన పాపాలు, కర్మలు ఎలా ఉన్నాయో, వాటి ప్రకారం అతడు చీకటి సంసారంలో అలాంటి స్థితిని పొందుతాడు.

మానుష్యం పశుభావఞ్చ పశుభావాన్మృగో భవేత్। మృగత్వాత్ పక్షిభావన్తు తస్మాచ్చైవ సరీసృపః ।। ౧౪.

మనిషిగా ఉండి, పశువుగా జన్మిస్తాడు. పశువుగా ఉండి, మృగంగా మారతాడు. మృగంగా ఉండి, పక్షిగా అవుతాడు. అక్కడినుంచి సరీసృపంగా జన్మిస్తాడు.

సరీసృపత్వాద్గచ్ఛోద్ధి। స్థావరత్వన్న సంశయః। స్థావరత్వం పునః ప్రాప్తో యావదున్మిషతే నరః। కులాలచకవద్భాన్తస్తత్రైవపరికీర్తితః ।। ౧౪.

సరీసృపంగా ఉన్నవాడు మొక్కగా మారతాడు — ఇందులో సందేహం లేదు. మొక్కగా జన్మించినవాడు, మళ్లీ చైతన్యం వచ్చే వరకు అక్కడే ఉంటుంది. అది కులాలచక్రంలా తిరుగుతుంటుంది.

ఇత్యేవం హి మనుష్యాదిః సంసారే స్థావరాన్తకే। విజ్ఞేయస్తామసో నామ తత్రైవ పరివర్త్తతే ।। ౧౪.

ఇలా, మనిషి నుండి మొక్క వరకు సంసారంలో తిరుగుతుంటారు. ఇది చీకటి మార్గమని తెలుసుకోవాలి. అక్కడే తిరుగుతుంటారు.

సాత్త్వికశ్చాపి సంసారో బ్రహ్మాదిః పరికీర్త్తితః। పిశాచాన్తః సవిజ్ఞేయః స్వర్గస్థానేషు దేహినామ్ ।। ౧౪.

సాత్విక సంసారం బ్రహ్మ నుండి మొదలై, పిశాచుల వరకు ఉంటుంది. ఇది స్వర్గస్థానాల్లో జీవులకు సంబంధించినదిగా తెలుసుకోవాలి.

బ్రాహ్మే తు కేవలం సత్త్వం స్థావరే కేవలం తమః। చతుర్ద్దశానాం స్థానానాం మధ్యే విష్టమ్భకం రజః। మర్మసు చ్ఛిద్యమానేషు వేదనార్త్తస్య దేహినః ।। ౧౪.

బ్రహ్మ స్థితిలో కేవలం సత్త్వగుణమే ఉంటుంది. మొక్కల్లో కేవలం తమోగుణమే ఉంటుంది. పద్నాలుగు స్థితుల మధ్య రాజోగుణమే బంధనంగా ఉంటుంది. శరీరంలో ముఖ్యమైన భాగాలు తెగిపోతే, జీవుడు బాధను అనుభవిస్తాడు.

తతస్తు పరమం బ్రహ్మ కథం విప్రః స్మరిష్యతి । సంస్కారాత్ పూర్వధర్మస్య భావనాయాం ప్రణోదితః। మానుష్యం భజతే నిత్యం తస్మాన్నిత్యం సమాదధేత్ ।। ౧౪.

బ్రాహ్మణా! పరబ్రహ్మను ఎలాగు గుర్తు చేసుకోగలడు? గత ధర్మపు సంస్కారంతో, ధ్యానంతో ప్రేరేపితుడై, మానవ జన్మను ఎప్పుడూ పొందుతాడు. అందుకే ఎప్పుడూ ధర్మాన్ని ఆచరించాలి.