వాయుపురాణమ్

ఆపో నారాఖ్యాస్తనవ ఇత్యపాన్నామ శుశ్రుమః। ఆపూర్య నాభిం తత్రాస్తే తేన నారాయణః స్మృతః

నీటిని 'నర' అని, దాని వ్యాప్తిని 'తనువు' అని మేము విన్నాము. ఆ నీరు నాభిని నింపి, అక్కడ ఆయన నివసిస్తాడు. అందుకే ఆయనను నారాయణుడు అంటారు.

సహస్రశీర్షా సుమనాః సహస్రపాత్ సహస్రచక్షుర్వదనః సహస్రభుక్। సహస్రబాహుః ప్రథమః ప్రజా పతిస్త్రయీపథే యః పురుషో నిరుచ్యతే

వెయ్యి తలలు, మంచి మనస్సు, వెయ్యి కాళ్లు, వెయ్యి కళ్ళు, నోర్లు, వెయ్యి విధాలుగా అనుభవించే శక్తి, వెయ్యి చేతులు కలిగి, సృష్టికి మొదటి అధిపతి, మూడు మార్గాలలో చెప్పబడే పురుషుడు.

ఆదిత్యవర్ణో భువనస్య గోప్తా ఏకో హ్యపూర్వః ప్రథమం తురాషాట్। హిరణ్యగర్భః పురుషో మహాత్మా స పఠ్యతే వై తమసఃపరస్తాత్

ఆదిత్యుని వర్ణంతో, లోకానికి ఏకైక రక్షకుడు, అపూర్వుడు, మొదటివాడు, వేగవంతుడు, హిరణ్యగర్భుడు, మహాత్ముడు, అంధకారానికి అతీతుడైన పురుషుడు అని చెప్పబడతాడు.

కల్పాదౌ రజసోద్రిక్తో బ్రహ్మా భూత్వాఽసృజత్ ప్రజాః। కల్పాన్తే తమసోద్రిక్తో కాలో భూత్వాఽగ్రసత్ పునః

కల్పం ప్రారంభంలో, రజోగుణం అధికంగా ఉన్న బ్రహ్మదేవుడు ప్రాణులను సృష్టించాడు. కల్పాంతంలో, తమోగుణం అధికంగా ఉన్న కాలమూర్తి వాటిని మళ్లీ గ్రహించి నశింపజేశాడు.

స వై నారాయణా ఖ్యస్తు సత్త్వోద్రిక్తోఽర్ణవే స్వపన్। త్రిధా విభజ్య చాత్మానం త్రైలోక్యే సమవర్త్తత

ఆయన నారాయణుడు అని పిలవబడతాడు. సత్త్వగుణం అధికంగా ఉండి, సముద్రంలో నిద్రించాడు. తనను మూడు భాగాలుగా విడగొట్టి, మూడు లోకాలలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

సృజతే గ్రసతే చైవ వీక్షన్తే చ త్రిభిస్తు తాన్। ఏకార్ణవే తదా లోకే నష్టే స్థావరజఙ్గమే

ఆయన ఆ మూడు రూపాలతో సృష్టిస్తాడు, గ్రహిస్తాడు, చూసుకుంటాడు. ఒక్కటైన సముద్రంలో, స్థావరజంగమమయిన లోకం నశించినప్పుడు.

చతుర్యుగసహస్రాన్తే సర్వతః సలిలావృతే। బ్రహ్మా నారాయణాఖ్యస్తు అప్రకాశార్ణవే స్వపన్

నాలుగు యుగసహస్రాల చివర, అన్నీ నీటితో కప్పబడి ఉన్నప్పుడు, నారాయణుడు అనే బ్రహ్మదేవుడు, వెలుగు లేని ఆ అంధకార సముద్రంలో నిద్రిస్తాడు.

చతుర్విధాః ప్రజా గ్రస్త్వా బ్రాహ్మ్యాం రాత్ర్యాం మహార్ణవే। పశ్యన్తి తం మహర్ల్లోకాత్ సుప్తం కాలం మహర్షయః

బ్రహ్మా రాత్రి సమయంలో, మహాసముద్రంలో నాలుగు రకాల ప్రాణులను గ్రహించి, మహర్లొకంలో ఉన్న మహర్షులు ఆ కాలాన్ని నిద్రలో ఉన్నట్టు చూస్తారు.

భృగ్వాదయో యథా సప్త కల్పే హ్యస్మిన్ మహర్షయః। తతో వివర్త్తమానైస్తైర్మహాన్ పరిగతః పరః

ఈ కల్పంలో భృగువు మొదలైన ఏడు మహర్షులు ఉన్నట్లే, కల్పం మారినప్పుడు కూడా, ఆ మహర్షులచేత మహత్తు పూర్తిగా ఆవరించబడుతుంది.

గత్యర్థాద్ ఋషయో ధాతోర్న్నామనిర్వృత్తిరాదితః। తస్మాదృషిపరత్వేన మహాంస్తస్మాన్మహర్షయః

చలనానికి కారణమైన ధాతువు నుండి ఋషి అనే పేరు మొదలైంది. అందుకే, వారు మహర్షులుగా ప్రసిద్ధి చెందారు.

మహర్ల్లోకస్థితైర్దృష్టః కాలః సుప్తస్తదా చ తైః। సత్యాద్యాః సప్త యేహ్యాసన్ కల్పేఽతీతే మహర్షయః

మహర్లొకంలో నివసించే వారు ఆ నిద్రలో ఉన్న కాలాన్ని చూశారు. గత కల్పంలో సత్య మొదలైన ఏడు మహర్షులు ఉన్నారు.

ఏవం బ్రాహ్మీషు రాత్రీషు హ్యతీ తాసు సహస్రశః। దృష్టవన్తస్తథా హ్యన్యే సుప్తం కాలం మహర్షయః

ఇలా, అనేక బ్రహ్మా రాత్రులు గడిచినపుడు, ఇతర మహర్షులు కూడా ఆ నిద్రలో ఉన్న కాలాన్ని చూశారు.

కల్పయామాస వై బ్రహ్మా తస్మాత్ కాలో నిరుచ్యతే

బ్రహ్మా కల్పాన్ని సృష్టించాడు. అందుకే కాలం అని పేరు వచ్చింది.

స స్రష్టా సర్వభూతానాం కల్పాదిషు పునః పునః। వ్యక్తావ్యక్తో మహాదేవస్తస్య సర్వమిదం జగత్

ఆయనే ప్రతి కల్ప ప్రారంభంలో మళ్లీ మళ్లీ అన్ని ప్రాణులను సృష్టించేవాడు. ఆయన మహాదేవుడు, ప్రత్యక్షమూ, అపరత్యక్షమూ, ఈ జగత్తంతా ఆయనదే.

ఇత్యేష ప్రతిసన్ధిర్వః కీర్త్తితః కల్పయోర్ద్వయోః। సామ్ప్రతాతీతయోర్మధ్యే ప్రాగవస్థా బభూవ యా

ఇలా, గత కల్పం మరియు ప్రస్తుత కల్పం మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని, అలాగే వాటి మధ్య ఉన్న స్థితిని మీకు వివరించాను.

కీర్త్తితా తు సమాసేన కల్పే కల్పే యథా తథా। సామ్ప్రతం తే ప్రవక్ష్యామి కల్పమేతం నిబోధత

ప్రతి కల్పంలో ఎలా జరుగుతుందో సంక్షిప్తంగా చెప్పాను. ఇప్పుడు ఈ ప్రస్తుత కల్పాన్ని నేను వివరించబోతున్నాను, మీరు శ్రద్ధగా వినండి.

తుల్యం యుగసహస్రస్య నైశం కాలముపాస్య సః। శర్వర్యన్తే ప్రకురుతే బ్రహ్మత్వం సర్గకారణాత్

వెయ్యి యుగాలంతటి రాత్రిని ఆరాధించి, ఆ చీకటి ముగిసినపుడు, సృష్టి కోసం బ్రహ్మత్వాన్ని పొందుతాడు.

బ్రహ్మా తు సలిలే తస్మిన్ వాయుర్భూత్వా తదాచరత్। అన్ధకారే తదా తస్మిన్ నష్టే స్థావరజఙ్గమే

ఆ సమయంలో బ్రహ్మా ఆ నీటిలో వాయువుగా మారి సంచరించాడు. ఆ చీకటిలో స్థిరమైనవి, చలించేవి అన్నీ నశించిపోయాయి.

జలేన సమనువ్యాప్తే సర్వతః పృథివీతలే। అవిభాగేన భూతేషు సమన్తాత్సుస్థితేషు చ

నీరు భూమి అంతటా వ్యాపించి, అన్ని జీవులు చుట్టూ విడిపోకుండా స్థిరంగా నిలిచినప్పుడు,

నిశాయామివ ఖద్యోతః ప్రావృట్‌కాలే తతస్తతః। తదాకాశే చరన్ సోఽథ వీక్ష్యమాణః స్వయమ్భువః

వర్షకాలంలో రాత్రిలో జ్యోతిర్వంతమైన పురుగు లాగా, ఆకాశంలో సంచరిస్తూ, ఆ స్వయంభువు కనిపించాడు.

ప్రతిష్ఠాయా హ్యపాయన్తు మార్గమాణస్తదా ప్రభుః। తతస్తు సలిలే తస్మిన్ జ్ఞాత్వా హ్యన్తర్గతాం మహీమ్

ఆ ప్రభువు, ఆధారం కోసం, దిగిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఆ నీటిలో భూమి లోపల దాగి ఉందని గ్రహించాడు.

అనుమానాత్తు సమ్బుద్ధో భూమేరుద్ధరణం ప్రతి। చకారాన్యాం తనుఞ్చైవ పూర్వకల్పాదిషు స్మృతామ్

అనుమానంతో భూమిని పైకి తీయాలనే ఉద్దేశంతో, గత కల్పాల్లో గుర్తున్నట్లు మరో రూపాన్ని ధరించాడు.

స తు రూపం వరాహస్య కృత్వాఽపః ప్రావిశత్ ప్రభుః। అద్భిః సఞ్ఛాదితాముర్వీం సమీక్ష్యాథ ప్రజాపతిః

ఆయన వరాహ రూపాన్ని ధరించి, నీటిలో ప్రవేశించాడు. నీటితో కప్పబడి ఉన్న భూమిని చూసి, ఆ ప్రజాపతి,

ఉద్ధృత్యోర్వీమథాద్భ్యస్తు అపస్తాస్తు స విన్యసత్। సాముద్రీస్తు సముద్రేషు నాదేయీర్నిమ్నగాస్వపి। పార్థివీస్తు స విన్యస్య పృథివ్యాం సోఽచినోద్గిరీన్

భూమిని నీటిలో నుంచి పైకి తీయగా, సముద్రపు నీటిని సముద్రాల్లో, నదుల నీటిని నదుల్లో, భూమిపై ఉండే నీటిని భూమిపై ఉంచి, పర్వతాలను ఏర్పాటు చేశాడు.

ప్రాక్సర్గే దహ్యమానే తు తదా సంవర్త్తకాగ్నినా। తేనాగ్నినా ప్రలీనాస్తే పర్వతా భువి సర్వశః

గత సృష్టిలో, సంహారాగ్ని వల్ల భూమిపై ఉన్న పర్వతాలన్నీ దహించబడ్డాయి.

శైత్యాదేకార్ణవే తస్మిన్ వాయునాపస్తు సంహృతాః। నిషక్తా యత్ర యత్రాసంస్తత్రతత్రాఽచలోఽభవత్

ఆ ఒక్క సముద్రంలో చలితో నీటిని వాయువు ఒక్కచోట కూడగట్టింది. ఆ నీరు ఎక్కడ స్థిరపడిందో, అక్కడ భూమి గట్టి అయింది.

స్కన్నాచలత్వాదచలాః పర్వభిః పర్వతాః స్మృతాః। గిరయోఽద్భిర్నిగీర్ణత్వాచ్చయనాచ్చ శిలోచ్చయాః

వెళ్లిపోతూ గట్టి అయినందున వాటిని పర్వతాలు అంటారు. శిఖరాలతో కూడి, నీటిలో మునిగినందున వాటిని శిలల గుట్టలు అంటారు.

తతస్తు తాం సముద్ధృత్య క్షితిమన్తర్జ్జలాత్ ప్రభుః। స్వస్థానే స్థాపయిత్వా చ విభాగమకరోత్ పునః

అప్పుడే ప్రభువు ఆ భూమిని నీటిలోనుండి పైకి తీసి, తన స్థానంలో ఉంచి, మళ్లీ విడగొట్టాడు.

సప్త సప్త తు వర్షాణి తస్యా ద్వీపేషు సప్తసు। విషమాణి సమీకృత్య శిలాభిరచినోద్గిరీన్

ఆ తరువాత ఆ ఏడుద్వీపాలలో ఉన్న అసమాన ప్రాంతాలను సమతలంగా చేసి, శిలలతో పర్వతాలను నిర్మించాడు.