వాయుపురాణమ్

జితాద్యాశ్చ గణా హ్యత్ర చాక్షుషాన్తాశ్చతుర్దశ। మన్వన్తరేషు సర్వ్వేషు దేవాస్తే వై మహౌజసః ।। ౩౮.

జితాదులు మొదలుకొని చాక్షుషుడు వరకు ఉన్న పద్నాలుగు గణాలు, ఈ మహాబలమైన దేవతలు అన్ని మన్వంతరాల్లో ఉంటారు.

తతస్తేషు గతేషూర్ద్ధ్వం సాయోజ్యం కల్పవాసినామ్। సమేత్య దేవాస్తే సర్వే ప్రాప్తే సంకలనే తదా ।। ౩౮.

వారు పైకి వెళ్లిన తర్వాత, కల్పకాలం నివసించే వారి ఐక్యం జరుగుతుంది; అప్పుడు అందరు దేవతలు ఒకచోట చేరతారు.

మహర్లోకం పరిత్యజ్య గణాస్తే వై చతుర్ద్దశ। సశరీరాశ్చ శ్రూయన్తే జనలోకం సహానుగాః ।। ౩౮.

మహర్లోకాన్ని విడిచి, ఆ పద్నాలుగు గణాలు, తమ శరీరాలతో, అనుచరులతో కలిసి జనలోకానికి వెళ్ళిపోతారని చెబుతారు.

ఏవం దేవేష్వతీతేషు మహర్లోకాజ్జనం ప్రతి। భూతాదిష్వవశిష్టేషు స్థావరాన్తేషు చాప్యుత ।। ౩౮.

ఇలా దేవతలు మహర్లోకాన్ని విడిచి జనలోకానికి వెళ్ళిన తర్వాత, మూలభూతాలు, స్థావరజంతువులు మాత్రమే మిగిలి ఉంటాయి.

శూన్యేషు లోకస్థానేషు మహాన్తేషు భూరాదిషు। దేవేషు చ గతేషూర్ద్ధ్వం సాయోజ్యం కల్పవాసినామ్ ।। ౩౮.

భూ మొదలైన మహా లోకాలు ఖాళీగా మారినప్పుడు, దేవతలు పైకి వెళ్లిన తర్వాత, కల్పకాలం నివసించే వారి ఐక్యం జరుగుతుంది.

సంహృత్య తాంస్తతో బ్రహ్మా దేవర్షిపితృదానవాన్। సంస్థాపయతి వై సర్గం మహదౄష్ట్యా యుగక్షయే ।। ౩౮.

అప్పుడు బ్రహ్మదేవుడు దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, దానవులను ఉపసంహరించి, యుగాంతంలో తన మహత్తర దృష్టితో సృష్టిని మళ్లీ స్థాపిస్తాడు.

తత్ర యుగసహస్రాన్తమహర్యర్ద్బ్రహ్మణో విదుః। రాత్రిం యుగసహస్రాన్తామహోరాత్రవిదో జనాః ।। ౩౮.

బ్రహ్మదేవుని ఒక పగలు వెయ్యి యుగాలు, ఒక రాత్రి కూడా వెయ్యి యుగాలు అని బ్రహ్మదినరాత్రులను తెలిసినవారు చెబుతారు.

నైమిత్తికః ప్రాకృతికో యశ్చైవాత్యన్తికోఽర్థతః। త్రివిధః సర్వ్వభూతానామిత్యేష ప్రతిసఞ్చరః ।। ౩౮.

ప్రతి జీవికి మూడు రకాల అంత్యం ఉంటుందని చెప్పబడింది — ఒకటి సందర్భానుసారంగా, రెండవది సహజంగా, మూడవది పూర్తిగా అంతమయ్యే విధంగా.

బ్రాహ్మో నైమిత్తికస్తస్య కల్పదాహః ప్రసంయమః। ప్రతిసర్గే తు భూతానాం ప్రాకృతః కరణక్షయః ।। ౩౮.

సందర్భాంత్యాన్ని బ్రహ్మ సంబంధమైనదిగా అంటారు; అది యుగాంతంలో లోకాలు కాలిపోవడం. తిరిగి సృష్టిలో, జీవుల సహజ అంత్యం అనగా అవయవాలు నశించడమే.

జ్ఞానాచ్చాత్యన్తికః ప్రోక్తః కారణానామసమ్భవః । తతః సంహృత్య తాన్ బ్రహ్మా దేవాంస్త్రైలోక్యవాసినః ।। ౩౮.

పూర్తిగా అంతమయ్యే స్థితి జ్ఞానం వల్ల కలుగుతుంది, అంటే కారణాలు లేకపోవడం. అప్పుడు బ్రహ్మ దేవతలతో పాటు మూడు లోకాలవారిని తనలోకి తీసుకుంటాడు.

అహరన్తే ప్రకురుతే సర్గస్య ప్రలయం పునః। సుషుప్సుర్భగవాన్ బ్రహ్మా ప్రజాః సంహరతే తదా ।। ౩౮.

దినాంతంలో, భగవంతుడు బ్రహ్మ సృష్టిని మళ్లీ అంతం చేస్తాడు. విశ్రాంతి కోరుతూ, ఆ బ్రహ్మ జీవులను తనలోకి తీసుకుంటాడు.

తతో యుగసహస్రాన్తే సంప్రాప్తే చ యుగక్షయే। తత్రాత్మస్థాః ప్రజాః కర్త్తుం ప్రపేదే స ప్రజాపతిః ।। ౩౮.

వెయ్యి యుగాలు గడిచిన తరువాత, యుగాంతం వచ్చినప్పుడు, ఆ ప్రాణికర్త తనలో స్థిరమైన జీవులను సృష్టించేందుకు సిద్ధమవుతాడు.

తదా భవత్యనావృష్టిస్తదా సా శత వార్షికీ। తథా యాన్యల్పసారాణి సత్త్వాని పృథివీతలే ।। ౩౮.

అప్పుడు వర్షం పడదు; ఆ ఎండ వంద సంవత్సరాలు కొనసాగుతుంది. అలా భూమి మీద ఉన్న బలహీనమైన జీవులన్నీ—

తాన్యేవాత్ర ప్రలీయన్తే భూమిత్వముపయాన్తి చ। సప్తరశ్మిరథో భూత్వా హ్యుదతిష్ఠద్విభావసుః ।। ౩౮.

—వాటన్నీ ఇక్కడే నశించి, భూమిలో కలిసిపోతాయి. ఆ సమయంలో అగ్ని ఏడు కిరణాలుగా మారి పైకి ఎగసిపోతుంది.

అసహ్యరశ్మిర్భగవాన్ పిబన్నమ్భో గభస్తిభిః। హరితా రశ్మయస్తస్య దీప్యమానాస్తు సప్తభిః ।। ౩౮.

అసహ్యమైన కిరణాలతో ఉన్న ఆ భగవంతుడు తన కాంతులతో నీటిని పీలుస్తాడు; అతని ఏడు కిరణాలు ఆకుపచ్చగా ప్రకాశిస్తుంటాయి.

భూయ ఏవ వివర్తన్తే వ్యాప్నువన్తో వనం శనైః। భౌమం కాష్ఠం ధనం తేజో భృశమద్భిస్తు దీప్యతే ।। ౩౮.

అవి మళ్లీ తిరుగుతూ, నెమ్మదిగా అటు ఇటు అడవులన్నీ వ్యాపిస్తాయి; భూమిలోని ద్రవ్యం ఆ కిరణాల వేడి వల్ల బాగా మండిపోతుంది.

తస్మాదుదకం సూర్య్యస్య తపతోఽతి హి కథ్యతే। నావృష్ట్యా తపతే సూర్యో నావృష్ట్యా పరివిష్యతే ।। ౩౮.

అందుకే, సూర్యుడు తన వేడి ద్వారా నీటిని పైకి ఎత్తుతాడని చెబుతారు. వర్షం లేకపోవడం వల్ల సూర్యుడు మరింత మండిపోతాడు, అదే కారణంగా అతని వేడి పెరుగుతుంది.

నావృష్ట్యా పరిచిన్వన్తి వారిణా దీప్యతే రవిః। తస్మాదపః పిబన్ యా వై దీప్యతే రవిరమ్బరే ।। ౩౮.

వర్షం లేకపోవడం వల్ల నీటితో సూర్యుడు పునరుత్పత్తి చెందడు, అందువల్ల అతను మండిపోతాడు. అలా, నీటిని పీల్చుకుంటూ, సూర్యుడు ఆకాశంలో మండుతుంటాడు.

తస్య తే రశ్మయః సప్త పిబన్త్యమ్భో మహార్ణవాత్। తేనాహారేణ సన్దీప్తః సూర్య్యః సప్త భవత్యుత ।। ౩౮.

అతని ఏడు కిరణాలు మహాసముద్రంలో నుంచి నీటిని పీలుస్తాయి; ఆ పోషణతో సూర్యుడు నిజంగా ఏడు రూపాలలో మారిపోతాడు.

తతస్తే రశ్మయః సప్త సూర్య్యభూతాశ్చతుర్దిశమ్। చతుర్లోకమిమం సర్వం దహన్తి శిఖినస్తదా ।। ౩౮.

ఆ తరువాత ఆ ఏడు కిరణాలు సూర్యులుగా మారి, నాలుగు దిక్కులలో ఈ లోకాన్ని మొత్తం మండించి వేసేస్తాయి.

ప్రాప్నువన్తి చ భాభిస్తు హ్యూర్ద్ధం చాధశ్చ రశ్మిభిః। దీప్యన్తే భాస్కరాః సప్త యుగాన్తాగ్నిః ప్రతాపినః ।। ౩౮.

వాటి కాంతులతో పైకి, కిందకి వ్యాపించి, ఏడు సూర్యులు యుగాంత అగ్నితో మండిపోతూ లోకాన్ని కాల్చేస్తారు.

తే వారిణా చ సందీప్తా బహుసాహస్రరశ్మయః। ఖం సమావృత్య తిష్ఠన్తి నిర్దహన్తో వసున్ధరామ్ ।। ౩౮.

నీటితో మండుతూ, అనేక వేల కిరణాలతో ఆ సూర్యులు ఆకాశాన్ని కప్పి, భూమిని పూర్తిగా కాల్చేస్తారు.

తతస్తేషాం ప్రతాపేన దహ్యమానా వసున్ధరా। సాద్రినద్యర్ణవా పృథ్వీ విస్నేహా సమపద్యత ।। ౩౮.

వాటి వేడి వల్ల పర్వతాలు, నదులు, సముద్రాలతో కూడిన భూమి పూర్తిగా తడిపోకుండా మారిపోతుంది.

దీప్తాభిః సన్తతాభిశ్చ చిత్రాభిశ్చ సమన్తతః। అధశ్చోర్ధ్వశ్చ తిర్యక్ చ సంరుద్ధం సూర్యరశ్మిభిః ।। ౩౮.

చుట్టూ ఎక్కడ చూసినా, పైకి, కిందకి, అడ్డంగా, సూర్యుని కిరణాలు ఎక్కడికక్కడ మండుతూ, అన్నీ కప్పేస్తాయి.

సూర్య్యగ్నీనాం ప్రవృద్ధానాం సంసృష్టానాం పరస్పరమ్। ఏకత్వముపయాతానామేకజ్వాలం భవత్యుత ।। ౩౮.

ఏడు సూర్యుల అగ్నులు పెరిగి, కలిసిపోయి, ఒకే జ్వాలగా మారుతాయి.

సర్వలోకప్రణాశఞ్చ సోఽగ్నిర్భూత్వా తు మణ్డలీ। చతుర్లోకమిదం సర్వం నిర్దహత్యాశు తేజసా ।। ౩౮.

అప్పుడు ఆ అగ్ని వలయాకారంగా మారి, తన తేజంతో ఈ నాలుగు లోకాలన్నిటినీ త్వరగా కాల్చి నాశనం చేస్తుంది.

తతః ప్రలీయతే సర్వ్వం జఙ్గమం స్థావరం తదా। నిర్వృక్షా నిస్తృణా భూమిః కూర్మపృష్ఠసమా భవేత్ ।। ౩౮.

ఆ సమయంలో చలించేవి, నిలిచేవి అన్నీ నశించిపోతాయి. భూమి చెట్లు, గడ్డి లేకుండా, తాబేలు వెనుక భాగంలా సమతలంగా మారిపోతుంది.

అమ్బరీషమివాభాతి సర్వం మారిషితం జగత్। సర్వమేవ తదార్చిర్భిః పూర్ణం జజ్వాల్యతే నభః ।। ౩౮.

అప్పుడు అగ్నిలో కాలిపోయిన ఈ జగత్తు మొత్తం ఉల్లికట్టిన బంతిలా కనిపిస్తుంది. ఆ సమయంలో ఆకాశం అంతా అగ్ని జ్వాలలతో నిండిపోతుంది.

పాతాలే యాని భూతాని మహోతధిగతాని చ । తతస్తాని ప్రలీయన్తే భూమిత్వముపయాన్తి చ ।। ౩౮.

పాతాళంలో ఉన్న జీవులు, మహాసముద్రంలో నివసించే వారు కూడా అప్పుడు నశించి, మళ్లీ భూమిలో కలిసిపోతారు.