వాయుపురాణమ్

నైవ మూర్ద్ధాభిషిక్తాస్తే భవిష్యన్తి నరాధిపాః। యుగదోషదురాచారా భవిష్యన్తి నృపాస్తు తే ।। ౩౭.

వారు తలపై అభిషేకం చేయించుకున్న రాజులు కారు; కాలదోషం వల్ల దురాచారులు అయిన రాజులుగా ఉంటారు.

స్త్రీణాం బలవధేనైవ హత్వా చైవ పరస్పరమ్। భోక్ష్యన్తి కలిశేషే తు వసుధాం పార్థివాస్తథా ।। ౩౭.

స్త్రీలను బలవంతంగా హత్య చేసి, పరస్పరం కొట్టుకుని, కలియుగం చివరలో రాజులు భూమిని అనుభవిస్తారు.

ఉదితోదితవంశాస్తే ఉదితాస్తమితాస్తథా । భవిష్యన్తీహ పర్యాయే కాలేన పృథివీక్షితః ।। ౩౭.

ఎవరైతే వారి వంశాలు ఎదిగి, మళ్లీ క్షీణిస్తాయో, వారు కాలానుగుణంగా భూమిని పరిపాలిస్తారు.

విహీనాస్తు భవిష్యన్తి ధర్మ్మతః కామతోఽర్థతః। తైర్విమిశ్రా జనపదా మ్లేచ్ఛాచారాశ్చ సర్వశః ।। ౩౭.

వారు ధర్మం, కామం, ధనం లేకుండా ఉంటారు; వారితో కలిసిన దేశాలు మొత్తం మ్లేచ్ఛాచారాలను అనుసరిస్తాయి.

విపర్య్యయేన వర్త్తన్తే నాశయిష్యన్తి వై ప్రజాః। లుబ్ధానృతరతాశ్చైవ భవితారస్తదా నృపాః ।। ౩౭.

వారు క్రమానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించి ప్రజలను నాశనం చేస్తారు; అప్పుడు రాజులు లోభులు, అబద్ధాలలో ఆనందించే వారు అవుతారు.

తేషాం వ్యతీతే పర్యాయే బహుస్త్రీకే యుగే తదా। లవాల్లవం భ్రశ్యమానా ఆయూరూపబలశ్రుతైః ।। ౩౭.

వారి పాలనా కాలం ముగిసిన తర్వాత, ఆ స్త్రీల అధిక్యమైన యుగంలో, ప్రజలు ఆయుష్షు, రూపం, బలం, విద్యలో కొద్దిగా కొద్దిగా తగ్గిపోతారు.

తథా గతాస్తు వై కాష్ఠాం ప్రజాసు జగతీశ్వరాః । రాజానః సమ్ప్రణశ్యన్తి కాలేనోపహతాస్తదా ।। ౩౭.

అలా రాజులు ప్రజల్లో అత్యంత దిగజారిన స్థితికి చేరినప్పుడు, కాల ప్రభావంతో వారు నశించిపోతారు.

కల్కినోపహతాః సర్వే మ్లేచ్ఛా యాస్యన్తి సర్వశః। అధార్మికాశ్చ తేఽత్యర్థం పాషణ్డాశ్చైవ సర్వశః ।। ౩౭.

కళ్కి చేత మ్లేచ్ఛులు అంతా నాశనం చేయబడి, పూర్తిగా వెళ్లిపోతారు; వారు చాలా అధర్ములు, పూర్తిగా పాశండులు.

ప్రనష్టే నృపశబ్దే చ సన్ధ్యాశ్లిష్టే కలౌ యుగే। కింఞ్చిచ్ఛిష్టాః ప్రజాస్తా వై ధర్మ్మే నష్టేఽపరిగ్రహాః ।। ౩౭.

రాజు అనే పదం పోయినప్పుడు, కలియుగ సంధ్య సమయం వచ్చినప్పుడు, కొద్దిమంది ప్రజలు మాత్రమే మిగులుతారు; వారు ధర్మం, సంపదలు లేకుండా ఉంటారు.

అసాధనా హతాశ్వాసా వ్యాధిశోకేన పీడితాః। అనావృష్టిహతాశ్చైవ పరస్పరవధేన చ ।। ౩౭.

ఉపాయాలు లేక ఆశలు చచ్చిపోయి, వ్యాధి బాధతో, దుఃఖంతో బాధపడుతూ, వర్షాభావంతో నష్టపోయి, ఒకరినొకరు చంపుకుంటూ ప్రజలు ఉంటారు.

అనాథా హి పరిత్రస్తా వార్త్తాముత్సృజ్య దుఃఖితాః। త్యక్త్వా పురాణి గ్రామాంశ్చ భవిష్యన్తి వనౌకసః ।। ౩౭.

ఆపదలో, భయంతో, దిక్కులేక, జీవనోపాధిని వదిలేసి, పాత గ్రామాలు విడిచిపెట్టి, వారు అరణ్యాలలో నివసించేవారవుతారు.

ఏవం నృపేషు నష్టేషు ప్రజాస్త్యక్త్వా గృహాణి తు। నష్టే స్నేహే దురాపన్నా భ్రష్టస్నేహాః సుహృజ్జనాః ।। ౩౭.

ఇలా రాజులు లేనప్పుడు, ప్రజలు ఇళ్లను వదిలి, అనురాగం కోల్పోయి, కష్టాల్లో పడతారు; స్నేహితుల మధ్య ప్రేమ బంధాలు తెగిపోతాయి.

వర్ణాశ్రమపరిభ్రష్టాః సఙ్కరం ఘోరమాస్థితాః। సరిత్పర్వతసేవిన్యో భవిష్యన్తి ప్రజాస్తదా ।। ౩౭.

వర్ణాశ్రమ ధర్మాలు విడిచిపెట్టి, కలయికతో కలవరపడి, ప్రజలు నదులు, కొండలు దగ్గర నివసించేవారవుతారు.

సరితః సాగరానూపాన్ సేవన్తే పర్వతాని చ। అఙ్గాన్ కలిఙ్గాన్ వఙ్గాంశ్చ కాశ్మీరాన్ కాశికోశలాన్ ।। ౩౭.

వారు నదులు, సముద్రతీరాలు, కొండలు, అలాగే అంగ, కలింగ, వంగ, కాశ్మీరు, కాశి, కోశల ప్రాంతాల్లో సంచరిస్తారు.

ఋషికాన్తగిరిద్రోణీః సంశ్రయిష్యన్తి మానవాః। కృత్స్నం హిమవతః పృష్ఠం కూలం చ లవణామ్భసః ।। ౩౭.

ఋషుల కొండల లోయలు, హిమవంతం మొత్తం, ఉప్పు నీటి తీరాలు—ఇవి అన్నిటిలోను మనుషులు ఆశ్రయం పొందుతారు.

అరణ్యాన్యభిపత్స్యన్తి హ్యార్య్యా మ్లేచ్ఛజనైః సహ। మృగైర్మీనైర్విహఙ్గైశ్చ శ్వాపదైస్తక్షుభిస్తథా। మధుశాకఫలైర్మూలైర్వర్త్తయిష్యన్తి మానవాః ।। ౩౭.

ఆర్యులు మ్లేచ్ఛులతో కలిసి అడవుల్లోకి వెళ్తారు; అడవి జంతువులు, చేపలు, పక్షులు, క్రూరమృగాలతో పాటు, తేనె, ఆకులు, పండ్లు, కందులతో జీవనం సాగిస్తారు.

చీరం పర్ణఞ్చ వివిధం వల్కలాన్యజినాని చ। స్వయం కృత్వా వివత్స్యన్తి యథా మునిజనాస్తథా ।। ౩౭.

వివిధ రకాల చెక్కబట్టలు, ఆకులు, చర్మాలు తామే తయారు చేసుకుని, మునులు ఎలా ఉంటారో అలా జీవిస్తారు.

బీజాన్నాని తథా నిమ్నేస్వీహన్తః కాష్ఠశఙ్కుభిః। అజైడకం ఖరోష్ట్రఞ్చ పాలయిష్యన్తి యత్నతః ।। ౩౭.

తక్కువ ప్రదేశాల్లో గింజలు వేసి పంటలు పెంచుతారు; మేకలు, గొర్రెలు, గాడిదలు, ఒంటెలను జాగ్రత్తగా పెంచుతారు.

నదీర్వత్స్యన్తి తోయార్థే కూలమాశ్రిత్య మానవాః। పార్థివాన్ వ్యవహారేణ విబాధన్తః పరస్పరమ్ ।। ౩౭.

నీటి కోసం నదికట్టెల వద్ద నివసిస్తూ, పరస్పరం వ్యాపారాల్లో ఒకరినొకరు ఇబ్బంది పెడతారు.

బహుమన్యాః ప్రజాహీనాః శౌచాచారవివర్జితాః। ఏవం భవిష్యన్తి నరాస్తదాధర్మ్మే వ్యవస్థితాః ।। ౩౭.

ప్రతిష్ట ఉన్నా, జనసంఖ్య తక్కువగా, శుచిత్వం, మంచి ఆచరణ లేని వారు, అప్పుడు ధర్మం లేకుండా జీవిస్తారు.

హీనాద్ధీనాంస్తథా ధర్మ్మాన్ ప్రజాః సమనువర్త్తతే। ఆయుస్తదా త్రయోవింశం న కశ్చిదతివర్త్తతే ।। ౩౭.

ప్రజలు తక్కువ, లోపభూయిష్టమైన ధర్మాలను అనుసరిస్తారు; అప్పుడు ఎవ్వరూ ఇరవైమూడు సంవత్సరాల కంటే ఎక్కువ జీవించరు.

దుర్బలా విషయగ్లానా జరయా సంపరిప్లుతాః। పత్రమూలఫలాహారాశ్చీరకృష్ణాజినామ్బరాః ।। ౩౭.

బలహీనంగా, ఇంద్రియ సుఖాల్లో అలసిపోయి, వృద్ధాప్యంతో బాధపడుతూ, ఆకులు, కందులు, పండ్లను తింటూ, చెక్కబట్టలు, కృష్ణమృగ చర్మాలు ధరించి ఉంటారు.

వృత్త్యర్థమభిలిప్సన్తశ్చరిష్యన్తి వసున్ధరామ్। ఏతత్కాలమనుప్రాప్తాః ప్రజాః కలియుగాన్తకే ।। ౩౭.

జీవిక కోసం భూమి మీద సంచరిస్తారు; ఈ కాలానికి వచ్చిన ప్రజలు కలియుగాంతంలో ఉంటారు.

క్షీణే కలియుగే తస్మిన్ దివ్యే వర్షసహస్రకే। నిఃశేషాస్తు భవిష్యన్తి సార్ద్ధం కలియుగేన తు। ససన్ధ్యాంశే తు నిఃశేషే కృతం వై ప్రతిపత్స్యతే ।। ౩౭.

ఆ కలియుగం పూర్తయిన తర్వాత, ఆ దివ్యమైన వెయ్యేళ్లలో, కలియుగంతో పాటు అందరూ నశిస్తారు; సంధ్యా భాగం పూర్తిగా ముగిసినప్పుడు, కృతయుగం తిరిగి ప్రారంభమవుతుంది.

యదా చన్ద్రశ్చ సూర్య్యశ్చ తథా తిష్యబృహస్పతీ। ఏకరాత్రే భరిష్యన్తి తదా కృతయుగం భవేత్ ।। ౩౭.

చంద్రుడు, సూర్యుడు, తిష్యబృహస్పతి ఒకే రాత్రిలో ఉంటే, అప్పుడు కృతయుగం ప్రారంభమవుతుంది.

ఏష వంశక్రమః కృత్స్నం కీర్తితో వో యథాక్రమమ్। అతీతా వర్త్తమానాశ్చ తథైవానాగతాశ్చ యే ।। ౩౭.

ఈ వంశక్రమం మొత్తం, గతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు—అన్నీ మీకు క్రమంగా వివరించబడింది.

మహాదేవాభిషేకాత్తు జన్మ యావత్పరిక్షితః। ఏతద్వర్షసహస్రన్తు జ్ఞేయం పఞ్చాదశదుత్తరమ్ ।। ౩౭.

మహాదేవుని అభిషేకం నుండి పరిక్షిత్తు జననం వరకు, ఈ వెయ్యి పదిహేను సంవత్సరాలు గుర్తుంచుకోవాలి.

ప్రమాణం వై తథా చోక్తం మహాపద్మాన్తరం చ యత్। అన్తరం తచ్ఛతాన్యష్టౌ షట్‌త్రింశచ్చ సమాః స్మృతాః ।। ౩౭.

ప్రమాణం ఎలా చెప్పారో అలాగే, మహాపద్మ మధ్య కాలాన్ని కూడా వివరించారు. ఆ మధ్య కాలం నూరైనాలుగు సంవత్సరాలు అని గుర్తించాలి.

ఏతత్కాలాన్తరం భావ్యా అన్ధ్రాన్తా యే ప్రకీర్త్తితాః। భవిష్యైస్తత్ర సఙ్ఖ్యాతాః పురాణజ్ఞైః శ్రుతర్షిభిః ।। ౩౭.

ఈ కాలవ్యవధిని 'ఆంధ్రాంత' అని పిలవబడే వారికి వర్తించాలి. వారి సంఖ్యను పురాణాలను తెలిసిన ఋషులు ముందే వివరించారు.