వాయుపురాణమ్

ద్రుహ్యో త్వం ప్రతిపద్యస్వ వర్ణరూపవినాశినీమ్। జరాం వర్షసహస్రం వై యౌవనం స్వన్దదస్వ మే ।। ౩౧.

ద్రుహ్యూ, వర్ణాన్ని, అందాన్ని నశింపజేసే ముదిత వయస్సును వెయ్యేళ్లు స్వీకరించు. నీ యవ్వనాన్ని నాకు ఇవ్వు.

పూర్ణే వర్షసహస్రే తే ప్రతిదాస్యామి యౌవనమ్। స్వఞ్చాదాస్యామి బూయోఽహం పాప్మానం జరయా సహ ।। ౩౧.

నీ వెయ్యేళ్లు పూర్తయిన తర్వాత, నీ యవ్వనాన్ని తిరిగి ఇస్తాను. మళ్ళీ ముదిత వయస్సుతో కూడిన పాపాన్ని నేనే తీసుకుంటాను.

ద్రుహ్యురువాచ న సఙ్గశ్చాస్య భవతి న జరాం తేన కామయే ।। ౩౧.

ద్రుహ్యూ ఇలా అన్నాడు: "దీనిపై నాకు ఎలాంటి మమకారం లేదు. అందుకే ముదిత వయస్సును నేను కోరుకోను."

యయాతిరువాచ।। యస్త్వం మే హృదయాజ్జాతో వయః స్వన్న ప్రయచ్ఛసి। తస్మాద్ ద్రుహ్యో ప్రియః కామో న తే సమ్పత్స్యతే క్వచిత్ ।। ౩౧.

యయాతి ఇలా అన్నాడు: "నా హృదయాన్నుంచి పుట్టినవాడవు, అయినా నీవు నీ యవ్వనాన్ని నాకు ఇవ్వడం లేదు. అందుకే, ద్రుహ్యూ, నీకు నీవు కోరిన ప్రియమైన కోరిక ఎప్పుడూ నెరవేరదు."

నౌప్లవోత్తరసఞ్చారస్తత్ర నిత్యం భవిష్యతి। అరాజభ్రాజవంశస్త్వం తత్ర నిత్యం భవిష్యసి ।। ౩౧.

అక్కడ నీ వంశంలో నదిని పడవలో దాటి వెళ్లడం ఎప్పుడూ ఉండదు. అక్కడ నీ వంశానికి ఎప్పుడూ రాజు ఉండడు.

అనో త్వం ప్రతిపద్యస్వ పాప్మానం జరయా సహ। ఏవం వర్షసహస్రన్తు చరేయం యౌవనేన తే ।। ౩౧.

అను, నీవు ఈ పాపాన్ని ముసలితనంతో పాటు తీసుకో. అలా చేస్తే, నీ యవ్వనాన్ని అనుభవిస్తూ నేను వెయ్యేళ్లు జీవించగలను.

అనురువాచ న జుహోతి స కాలేఽగ్ని తాం జరాన్నాబికామయే ।। ౩౧.

అను ఇలా అన్నాడు: ముసలితనంతో అగ్ని సమయానికి బాగా మండదు. అందుకే నాకు అది కావాలి అనిపించదు.

యయాతిరువాచ।। యస్త్వం మే హృదయాజ్జాతో వయః స్వన్న ప్రయచ్ఛసి। జరాదోషస్త్వయోక్తోఽయం తస్మాత్తే ప్రతిపత్స్యతే ।। ౩౧.

యయాతి ఇలా అన్నాడు: నువ్వు నా హృదయంలో పుట్టినవాడివి, అయినా నీ యవ్వనాన్ని నాకు ఇవ్వడం లేదు. ముసలితనం లోపమని నువ్వే చెప్పావు కాబట్టి, అది మళ్లీ నీకే వస్తుంది.

ప్రజా చ యౌవనం ప్రాప్తా వినశిష్యత్యతస్తవ। అగ్నిప్రస్కన్దనపరస్త్వం చాప్యేవ భవిష్యసి ।। ౩౧.

నీ సంతానం యవ్వనం పొందిన తర్వాత నశించిపోతుంది. అలాగే నువ్వు కూడా అగ్ని సేవలో నిర్లక్ష్యం చేసే వాడివిగా మారిపోతావు.

పూరో త్వం ప్రతిపద్యస్వ పాప్మానఞ్జరయా సహ। జరావలీ చ మాన్తాత పలితాని చ పర్యగుః ।। ౩౧.

పురూ, నీవు ఈ పాపాన్ని ముసలితనంతో పాటు తీసుకో. అప్పుడు నీ తండ్రి శరీరంలో ముడతలు, తెల్ల వెంట్రుకలు కనిపించాయి.

కావ్యస్యోశనసః శాపాన్న చ తృప్తోఽస్మి యౌవనే। కఞ్చిత్కాలఞ్జరేయం వై విషయాన్ వయసా తవ ।। ౩౧.

కావ్య ఉశనసుని శాపం వల్ల నాకు యవ్వనం ఉన్నా తృప్తి కలగడం లేదు. నీ వయస్సుతో కొంతకాలం ఇంద్రియ సుఖాలు అనుభవించాలనుకుంటున్నాను.

పూర్ణేం వర్షసహస్రే తే ప్రతిదాస్యామి యౌవనమ్। స్వఞ్చైవ ప్రతిపత్స్యామి పాప్మానఞ్జరయా సహ ।। ౩౧.

నీకు వెయ్యేళ్లు పూర్తయిన తర్వాత నీ యవ్వనాన్ని తిరిగి ఇస్తాను. మళ్లీ నేను ముసలితనంతో పాటు ఈ పాపాన్ని తీసుకుంటాను.

సూత ఉవాచ।। ఏవముక్తః ప్రత్యువాచ పుత్రః పితరమఞ్జసా। యథానుమన్యసే తాత కరిష్యామి తథైవ చ ।। ౩౧.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: ఇలా తండ్రి అడిగినప్పుడు, కుమారుడు నేరుగా ఇలా సమాధానమిచ్చాడు — "నీవు అనుకున్నట్లే, తండ్రి, నేను చేస్తాను."

ప్రతిపత్స్యామి తే రాజన్ పాప్మానం జరయా సహ। గృహాణ యౌవనం మత్తశ్చర కామాన్ యథేప్సితాన్ ।। ౩౧.

రాజా, నేను నీ పాపాన్ని ముసలితనంతో పాటు తీసుకుంటాను. నన్నుంచి యవ్వనాన్ని తీసుకుని, నీవు కోరిన సుఖాలు అనుభవించు.

జరయాహం ప్రతిచ్ఛన్నో వయోరూపధరస్తవ। యౌవనం భవతే దత్త్వా చరిష్యామి యథార్తవత్ ।। ౩౧.

నేను ముసలితనంతో కప్పబడి, నీ రూపాన్ని ధరించుకుంటాను. నీకు యవ్వనం ఇచ్చాక, నేను తగినట్లుగా జీవిస్తాను.

యయాతిరువాచ।। పూరో ప్రీతోఽస్మి భద్రన్తే ప్రీతశ్చేదం దదామి తే। సర్వకామసమృద్ధా తే ప్రజా రాజ్యే భవిష్యతి ।। ౩౧.

యయాతి ఇలా అన్నాడు: పురూ, నేను నీపై సంతోషంగా ఉన్నాను. నీకు మేలు కలగాలి. నేను సంతోషంగా ఉన్నందుకు, నీ సంతానం రాజ్యంలో అన్ని కోరికలతో అభివృద్ధి చెందుతుంది.

సూత ఉవాచ।। పూరోరనుమతో రాజా యయాతిః స్వాం జరాన్తతః। సంక్రామయామాస తదా ప్రసాదాద్భార్గవస్య తు ।। ౩౧.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: పురూ అంగీకరించడంతో, రాజు యయాతి తన ముసలితనాన్ని భార్గవుని అనుగ్రహంతో అతనికి అప్పగించాడు.

యౌవనేనాథ వయసా యయాతిరనహుషాత్మజః । ప్రీతియుక్తో నరశ్రేష్ఠశ్చచార విషయాన్ స్వకాన్ ।। ౩౧.

ఆ తర్వాత నహుషుని కుమారుడు యయాతి, యవ్వనంతో, ఉత్సాహంతో, ఆనందంగా, మానవులలో శ్రేష్ఠుడిగా తన సుఖాలను అనుభవించాడు.

యథాకామం యథోత్సాహం యథాకాలం యథాసుఖమ్। ధర్మ్మావిరోధాద్రాజేన్ద్రో యథార్హతి స ఏవ హి ।। ౩౧.

తనకు కావలసినట్లు, ఉత్సాహంగా, సరైన సమయంలో, సంతోషంగా, ధర్మానికి విరుద్ధంగా కాకుండా, రాజు తగినట్లుగా సుఖాలు అనుభవించాడు.

దేవానతర్పయద్యజ్ఞైః పితౄఞ్ఛ్రాద్ధైస్తథైవ చ। దీనాంశ్చానుగ్రహైరిష్టైః కామైశ్చ ద్విజసత్తమాన్ ।। ౩౧.

అతడు దేవతలను యజ్ఞాలతో, పితృదేవతలను శ్రాద్ధాలతో సంతృప్తిపరిచాడు. బీదవారికి దానాలు ఇచ్చి, ద్విజశ్రేష్ఠులకు కావలసిన వరాలు ఇచ్చి సంతోషపరిచాడు.

అతిథీనన్నపానైశ్చ వైశ్యాంశ్చ పరిపాలనైః। ఆనృశంస్యేన శూద్రాంశ్చ దస్యూన్ సంనిగ్రహేణ చ ।। ౩౧.

అతిథులకు అన్నపానాలు ఇచ్చి, వైశ్యులను రక్షించి, శూద్రులకు దయ చూపించి, దొంగలను శిక్షించాడు.

ధర్మ్మేణ చ ప్రజాః సర్వ్వా యథావదనురఞ్జయన్। యయాతిః పాలయామాస సాక్షాదిన్ద్ర ఇవాపరః ।। ౩౧.

యయాతి ధర్మబద్ధంగా ప్రజలను సంతోషపరిచాడు. ఆయన స్వయంగా మరొక ఇంద్రుడిలా పాలించాడు.

స రాజా సింహవిక్రాన్తో యువా విషయగోచరః। అవిరోధేన ధర్మస్య చచార సుఖముత్తమమ్ ।। ౩౧.

ఆ రాజు సింహపరుగుతో, యవ్వనంతో, సుఖాలను అనుభవిస్తూ, ధర్మానికి విరుద్ధంగా కాకుండా అత్యుత్తమమైన ఆనందంలో జీవించాడు.

స మార్గమాణః కామానామన్తర్దోషనిదర్శనాత్। విశ్వాసహేతో రేమే వై వైబ్రాజే నన్దనే వనే ।। ౩౧.

ఆనందాన్ని వెదుకుతూ, వాటిలో ఉన్న లోపాలు గమనించిన తరువాత, విశ్వాసంతో కొంతకాలం వైభవంగా ఉన్న నందనవనంలో ఆనందంగా గడిపాడు.

అపశ్యత్స యదా తాం వై వర్ద్ధమానాం నృపస్తదా। గత్వా పూరోః సకాశం వై స్వాం జరా ప్రత్యపద్యత ।। ౩౧.

ఆ రాజు ఆమె ముదిరిపోతున్నదని చూసినప్పుడు, తన పట్టణానికి వెళ్ళి, తానే తన వృద్ధాప్యాన్ని స్వీకరించాడు.

స సమ్ప్రాప్య తు తాన్ కామాంస్తృప్తః ఖిన్నశ్చ పార్థివః। కాలం వర్షసహస్రం వై సస్మార మనుజాధిపః। ।। ౩౧.

ఆ రాజు ఆ ఇష్టాలను పొందిన తరువాత తృప్తిగా, అలసిపోయి, మనుషులలో అధిపతిగా వందల సంవత్సరాలు కాలాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ గడిపాడు.

పరిసఙ్ఖ్యాయ కాలఞ్చ కలాకాష్ఠాస్తథైవ చ। పూర్ణం మత్త్వా తతః కాలం పూరుం పుత్రమువాచ హ ।। ౩౧.

కాలాన్ని, దాని భాగాలను, క్షణాలను లెక్కపెట్టుకుని, సమయం పూర్తయిందని తెలుసుకొని, తన కుమారుడు పూరువును పిలిచి ఇలా అన్నాడు.

యథాసుఖం యథోత్సాహం యథాకాలమరిందమ। సేవితా విషయాః పుత్ర యౌవనేన మయా తవ ।। ౩౧.

శత్రువులను జయించే వాడా! నా కుమారుడా! నీ యవ్వనంతో నేను నా ఇష్టానుసారం, ఉత్సాహంగా, సమయానికి తగినట్లుగా ఈ విషయాలను అనుభవించాను.

పూరో ప్రీతోఽస్మి భద్రం తే గృహాణ త్వం స్వయౌవనమ్। రాష్ట్రఞ్చ నృపం పూరుం పుత్రం కనీయసమ్। బ్రాహ్మణప్రముఖా వర్ణా ఇదం వచనమబ్రువన్ ।। ౩౧.

పూరూ! నేను సంతోషపడ్డాను, నీకు మంగళం కలగాలి. నీ యవ్వనాన్ని, రాజ్యాన్ని తిరిగి స్వీకరించు. బ్రాహ్మణులు మరియు ఇతర వర్గాలు, బ్రాహ్మణుల నాయకత్వంలో, ఈ మాటలు చెప్పారు.