వాయుపురాణమ్

కలియుగాంతంలో యవనులు స్వల్ప దానశీలులు, అసత్యవాదులు, కోపముతో నిండినవారు, ధర్మాచరణలో, కామంలో, ధనంలో కూడా అధర్మపరులు అవుతారు. వారు రాజ్యాభిషేకం పొందిన రాజులు కారు; ఈ యుగ దోషాల వలన వారు చెడ్డ ప్రవర్తన కలిగినవారవుతారు. ఈ కాలంలో, రాజులు బలవంతంగా స్త్రీలను, పరస్పరం ఒకరిని ఒకరు హత్య చేసి భూమిని అనుభవిస్తారు. ఈ రాజుల వంశాలు లేవడం, పడిపోవడం జరుగుతుంది; కాలానుగుణంగా వారు భూమిని పరిపాలిస్తారు. వారు ధర్మం, కామం, ధనం లేని వారు అవుతారు; వారి వల్ల కలిసిన ప్రాంతాలు మొత్తం మ్లేచ్ఛాచారాలను అనుసరిస్తాయి. వారు సరిగా నడవక, ప్రజలను నాశనం చేస్తారు; అప్పుడు రాజులు లోభులు, అబద్ధంలో ఆనందించే వారు అవుతారు. వారి పాలనా కాలం ముగిసిన తర్వాత, ఆ కాలంలో స్త్రీల సంఖ్య అధికమై, ప్రజలు ఆయుర్దాయం, రూపం, బలము, విద్యలో క్రమంగా హీనమవుతారు. రాజులు ప్రజల్లో అత్యంత తక్కువ స్థాయికి దిగజారినప్పుడు, కాలమిచ్చిన ఘాతుకానికి వారు నశిస్తారు. అంతటితో, మ్లేచ్ఛులు అందరూ కల్కి చేతిలో నాశనం చెంది, పూర్తిగా ఈ భూమిని విడిచి వెళ్ళిపోతారు; వారు అధిక అధర్మపరులు, పూర్తిగా వేదవిరుద్ధులు. ఆ సమయంలో రాజ్యపదవి పోయి, కలియుగ సంధ్య సమయానికి, కొద్దిమంది మాత్రమే మిగిలి ఉంటారు; వారు ధర్మం, సంపదలేని వారు. ఆ ప్రజలు ఉపాధి లేక, ఆశలు నాశనమై, వ్యాధులతో, దుఃఖంతో బాధపడుతూ, వడగండ్లతో, పరస్పరహత్యలతో క్షీణిస్తారు. నిరుపాయంగా, భయంతో, తమ జీవనోపాధి విడిచి, పూర్వ గ్రామాలను వదిలి, అరణ్యాలలో నివసించేవారవుతారు. రాజులు లేని కాలంలో, ప్రజలు తమ ఇళ్ళను విడిచి, బంధుత్వం లేక, బాధతో జీవిస్తారు; స్నేహితుల మధ్య ప్రేమబంధాలు కూడా తీరిపోతాయి. వారు varnāshrama ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టి, గందరగోళంలో పడిపోతారు; నదుల దగ్గర, పర్వతాల దగ్గర నివసిస్తారు. వారు నదులు, సముద్రతీరాలు, పర్వతాలు, అలాగే అంగ, కలింగ, వంగ, కాశ్మీర, కాశి, కోశల ప్రాంతాల్లో సంచరిస్తారు. మానవులు ఋషుల పర్వతాల కింద, హిమాలయాల ఒడిలో, ఉప్పు సముద్రతీరాల్లో ఆశ్రయిస్తారు. మహానుభావులు, విదేశీయులతో కలిసి అరణ్యాలలోకి వెళ్ళిపోతారు; జంతువులు, చేపలు, పక్షులు, అడవి జంతువులతో పాటు, మనుషులు తేనె, ఆకులు, పండ్లు, కందులు తిని జీవిస్తారు. వారు వేర్వేరు చెక్కబట్టలు, ఆకులు, మృగచర్మాలు ధరించి, ఋషులవలె జీవిస్తారు. వారు లోతట్టు ప్రదేశాల్లో ధాన్యం సాగుచేసి, చెక్క కఱ్ఱలతో వ్యవసాయం చేస్తారు; మేకలు, గొర్రెలు, గాడిదలు, ఒంటెలను జాగ్రత్తగా పెంచుతారు. నీటి కోసం నదీ తీరాల్లో నివసిస్తూ, పరస్పరం వ్యాపారాలలో ఒకరినొకరు బాధిస్తారు. ప్రజలు గౌరవం పొందినా, జనసంఖ్య లేక, పవిత్రత, సదాచారం లేకుండా, అధర్మంలో స్థిరపడతారు. ప్రజలు తక్కువ, హీనమైన ధర్మాలను అనుసరిస్తారు; అప్పుడు ఎవరూ ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు మించి బ్రతకరు. బలహీనులు, ఇంద్రియసుఖాలలో అలసిపోయి, వృద్ధాప్యంతో బాధపడుతూ, ఆకులు, కందులు, పండ్లు తిని, చెక్కబట్టలు, కృష్ణమృగచర్మాలు ధరించి ఉంటారు. ఉపాధి కోసం భూమి మీద సంచరిస్తారు; ఈ ప్రజలు కలియుగాంతానికి వచ్చి ఉంటారు. కలియుగము పూర్తిగా తరుగుతున్నప్పుడు, ఆ దివ్య సహస్ర సంవత్సరాలలో, కలియుగంతో పాటు అందరూ నాశనం అవుతారు; సంధ్య భాగము పూర్తిగా ముగిసిన తర్వాత, కృతయుగం తిరిగి స్థాపించబడుతుంది. చంద్రుడు, సూర్యుడు, తిష్య-బృహస్పతి ఒకే రాత్రిలో కలిసినప్పుడు, కృతయుగం ప్రారంభమవుతుంది. గత, వర్తమాన, భవిష్య రాజవంశాల క్రమాన్ని నీకు వివరించాను. మహాదేవుని అభిషేకం నుండి పరిచితుని జననం వరకు, వెయ్యి సంవత్సరాలు, పదిహేను సంవత్సరాలు కలిపి తెలుసుకోవాలి. ఈ కాల పరిమాణాన్ని, మహాపద్మ మధ్యాన్ని వివరించాను; అది నూరై ఆరువందల ఆరు సంవత్సరాలు. "ఆంధ్రాంత" ప్రజల కోసం ఈ కాలాన్ని పరిగణించాలి; వారి సంఖ్యను పురాణపండితులు వివరించారు. ఆ సమయంలో, ప్రతీపుడు రాజ్యానికి వంద సంవత్సరాలు సప్తర్షులు చెప్పారు; ఆంధ్రులకు మళ్లీ ఇరవై ఏడువందలు లెక్కించాలి. ఇరవై ఏడువందల చివర, నక్షత్రచక్రంలో, సప్తర్షులు ఒక్కో యుగానికి వంద సంవత్సరాలు ఉంటారు; ఇది దివ్యసప్తర్షియుగంగా పరిగణిస్తారు. ఆ దివ్యయుగం అరవై సంవత్సరాలు, ఏడు దివ్యదినాలతో గుర్తించాలి; వీటి నుండే దివ్యకాలం సాగుతుంది, సప్తర్షుల ఆధ్వర్యంలో. పూర్వపు సప్తర్షులు ఉత్తర దిశలో కనిపిస్తారు; తర్వాత మధ్యభాగంలో, సమానమైన ఆకాశప్రాంతంలో ఉంటారు. అలా, సప్తర్షులు వంద సంవత్సరాలు ఆకాశంలో కలిసివుండటం గుర్తు; ఇది నక్షత్ర-సప్తర్షి సంయోగ సూచన. సప్తర్షులు మఘా నక్షత్రంతో కలిసివుండి వంద సంవత్సరాలు గడుపుతారు; ఆంధ్ర భాగంలో, ఇరవై నాలుగవ దశలో వారు ఉంటారని నా అభిప్రాయం. అప్పుడు ప్రజల్లో ఈ స్వభావాలు బాగా చెడిపోతాయి; సర్వత్రా అబద్ధం, ధర్మం, కామం, ధనంలో క్షీణత ఉంటుంది. వేదధర్మం, ఆచారధర్మం బలహీనపడినప్పుడు, varnāshrama కర్మల్లో, మూర్ఖులు, మాయలో పడినవారు శంకర మతాన్ని అనుసరిస్తారు. శూద్రులు ద్విజులతో కలిసిపోతారు; బ్రాహ్మణులు శూద్రులకు యజ్ఞాలు చేస్తారు, శూద్రులే మంత్రాలకు మూలంగా మారతారు. ఆ సమయంలో బ్రాహ్మణులు జీవనోపాధి కోసం వారి దగ్గరకు వెళతారు; ప్రజలందరూ క్రమంగా, కొంచెం కొంచెంగా, పతించిపోతారు.