వాయుపురాణమ్

ఆమెను ఇలా అడిగినప్పుడు, ఆమె మృదువుగా సమాధానమిచ్చింది: “నీ తపస్సుతో నీవే నా సంకల్పాన్ని గ్రహించాలి. బ్రహ్మనిష్ఠుడవైన నువ్వు, నిజంగా నా మనసు ఏమిటో తెలిసినవాడివే.” ఆమె ఇలా చెప్పిన తర్వాత, అతను తన దివ్య దృష్టితో ఆమెను పరిశీలించి, “ఓ స్త్రీశ్రేష్ఠా! నువ్వు ఇంద్రుని భార్యవు. నాకోసమే ఇక్కడికి వచ్చావు,” అని అన్నాడు. “ఓ సుందరి, నువ్వు అందరి కంటికి కనిపించకుండా, పదేళ్లు నా తోడుగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నావు. నీ కటిపదం మధురంగా ఉంది, నీ రూపం ప్రకాశవంతంగా ఉంది. నీవు ఇంద్రుని అగ్ని వర్ణంలా మెరిసిపోతున్నావు. ఈ వరాన్ని నన్ను కోరుకో, మధురవాక్కుతో మాట్లాడే వాడివి,” అని ఆమెను అనుగ్రహించాడు. ఆమె కూడా, “అలా జరగనీ. మనం ఇంటికి వెళ్లుదాం, ఓ మత్తెక్కిన కన్నులు కలిగినవాడా!” అని అంగీకరించింది. అప్పుడు ఆ ప్రభువు తన ఇంటికి వెళ్లి, జయంతితో కలిసి పదేళ్లు గడిపాడు. ఆ దివ్య స్త్రీతో కలిసి, ఎవరికీ కనిపించకుండా, తన మాయలో మునిగిపోయి పదేళ్లు గడిపాడు. ఆ సమయంలో కావ్యుడు తన కార్యాన్ని పూర్తి చేసుకుని వచ్చినప్పుడు, దితి కుమారులు ఎంతో ఆనందంతో ఆయన ఇంటికి వచ్చి, గురువును చూడాలని ఉత్సాహంగా ఎదురుచూశారు. కానీ వారు అక్కడికి వచ్చి, గురువు కనిపించకపోవడంతో, జయంతి ద్వారా ఆయన దాగిపోయాడని గ్రహించి, ఆయన దయను గుర్తించి, మళ్లీ వెనక్కి వెళ్లిపోయారు. ఇదంతా జరిగిపోతుండగా, బృహస్పతి కావ్యుని అడ్డంకిని తెలుసుకుని, తన తండ్రి కోసం, పదేళ్లు జయంతి క్షేమాన్ని కోరుతూ, ఆ కాలాన్ని గడిపాడు. ఆ మధ్య సమయాన్ని అర్థం చేసుకుని, దైత్యులు ప్రేరేపించినట్టు, ఆయన కావ్యుని రూపాన్ని ధరించి, అసురులను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: “ఓ నా యజ్ఞకర్తలారా! మీకు మేలు కోసం నేను వచ్చాను. నేను మీకు బోధిస్తాను; నాకు జ్ఞానం సంపూర్ణంగా వచ్చింది.” ఈ మాటలు విని, అసురులు సంతోషంతో ఆయన వద్దకు వెళ్లి విద్యను అభ్యసించసాగారు. అంతలో, పదేళ్లు పూర్తయ్యే సమయానికి, కావ్యుని చిత్తం నూతనంగా వెలిగింది. ఆ సమయంలో, ఆయన కుమార్తె దేవయానీ జన్మించింది. అప్పుడే ఆమె తపస్సు చేయాలని సంకల్పించింది. అప్పుడు, “ఓ దేవతా! నీ యజ్ఞకర్తలను చూసేందుకు మనం వెళ్లుదాం, ఓ స్వచ్ఛమైన నవ్వు కలిగినవాడా, విశాలమైన మూడు రంగుల కన్నులు కలిగిన సతీ!” అని ఆయన అన్నాడు. దీనికి ఆమె సమాధానంగా, “ఓ మహావ్రతధారి! భక్తులను సేవించు. ఇదే సద్గుణుల ధర్మం, బ్రహ్మన్. నీ ధర్మాన్ని నేను లంగించను,” అని చెప్పింది. తరువాత వారు వెళ్లి, అసురులను చూశారు. ఆ సమయంలో దేవతల గురువు జ్ఞానవంతుడు, కావ్యుని రూపంలో మాయ చేసి, సృష్టికర్త అసురుని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: “నన్ను కావ్యునిగా తెలుసుకో, ఓ బాలా! ఇతడు భూమిపై అంగిరసుడు. ఓహో! మీ దానవులు నన్ను మాయచేసినవాడిని గుర్తించలేక మోసపోయారు.” ఇలా విని, దితి కుమారులు గందరగోళానికి లోనయ్యారు. వారు ఇద్దరినీ, ఒకరు తెల్లగా, మరొకరు ముదురు వర్ణంతో ఉన్న వారిని పరిశీలించారు. అందరూ అయోమయంలో నిలబడి, ఏమీ గ్రహించలేకపోయారు. అప్పుడు కావ్యుడు మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు: “నేనే మీ గురువు కావ్యుడు, ఇతడు దేవతల గురువు అంగిరసుడు. మీరంతా నన్ను అనుసరించండి, బృహస్పతిని వదిలేయండి.” ఇలా విని, అసురులు ఇద్దరినీ పరిశీలించారు. కానీ ఆ సమయంలో అసురులు వారిద్దరినీ తేడా చేయలేకపోయారు. అప్పుడు బృహస్పతి, “ఈ గందరగోళంలో ఉన్నవాడు అంగిరసుడు, నేనే కావ్యుడు, దైత్యుల గురువు. ఇది బృహస్పతి యొక్క రూపం,” అని అన్నాడు. “ఇతడు తన స్వరూపంతో నన్ను మాయ చేస్తున్నాడు, అసురులారా!” అని చెప్పాడు. వారు ఆ మాటలు విని, ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి ఇలా మాట్లాడుకున్నారు: “పదేళ్లు ఈ ప్రభువు నిరంతరం పాలించాడు. ఈ ద్విజుడు మన గురువు స్థానాన్ని ఆక్రమించాలనుకుంటున్నాడు.” అంతేకాక, అందరూ దానవులు నమస్కరించి, గౌరవంగా ఆయన మాటలను అంగీకరించారు. దీర్ఘకాలపు అభ్యాసంతో మాయలో పడిపోయారు. ఆ అసురులందరూ, కోపంతో ఎర్రబడిన కళ్లతో, “ఇతడే మన మేలు కోరే గురువు. నువ్వు వెళ్లిపో. నువ్వు మన గురువు కావు,” అని అన్నారు. “ఇతడు కావ్యుడు కావచ్చు, అంగిరసుడు కావచ్చు. కాని మనకు గురువు కాదు. మేము ఇతని ఆజ్ఞలో ఉంటాం. నువ్వు ఆలస్యం చేయకుండా వెళ్లిపో, ఓ మేలైనవాడా!” అని స్పష్టంగా చెప్పారు. ఇలా చెప్పిన తరువాత, అసురులు అందరూ బృహస్పతి వద్దకు వెళ్లారు. వారు ఆయనను అంగీకరించకపోవడంతో, ఆయన వారికి మేలైన ఉపదేశాన్ని ఇచ్చాడు. అప్పుడు భృగువంశజుడు (కావ్యుడు) వారి అహంకారాన్ని చూసి కోపంగా, “నేను బోధించినా, దానవులు నన్ను గౌరవించరు. అందువల్ల మీరు మూర్ఖులవుతారు, ఓ దానవులారా! మీరు ఓడిపోతారు,” అని శాపం ఇచ్చి, అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు. అతడు శాపం ఇచ్చిన విషయం తెలుసుకుని, బృహస్పతి తన కార్యాన్ని పూర్తిచేసుకుని, ఆనందంగా తన అసలు రూపాన్ని తిరిగి ధరించాడు. అసురులు ఓడిపోయిన దృష్టిని చూసి, తన లక్ష్యాన్ని సాధించినవాడిగా అక్కడినుంచి అంతర్ధానమయ్యాడు. అతడు అంతర్ధానమైన తర్వాత, దానవులు అయోమయానికి లోనై, “అయ్యో! హాయ్! మేము ఇక్కడ మోసపోయాం,” అని ఒకరికి ఒకరు అన్నారు. “మనమే తిరస్కరించబడి, సృష్టికర్త చేతిలో మోసపోయాం. ఆయన మాయచేత మన ప్రయోజనాలు దెబ్బతిన్నాయి,” అని విచారం వ్యక్తం చేసుకున్నారు. ఆ సమయంలో భయంతో వణికిపోతూ, ప్రహ్లాదుడిని ముందుగా పెట్టుకుని, అసురులు దేవతల వద్దకు వెళ్లి, మళ్ళీ కావ్యుని ఆశ్రయించారు. వారు కావ్యుని సమీపించి, తూర్పు దిశగా నిలబడి, ఆయనను దర్శించారు. వారిని మళ్ళీ వచ్చినట్టు చూసి, కావ్యుడు తన భక్తులను ఇలా ఉద్దేశించి అన్నాడు: “సరైన సమయంలో నేనూ మిమ్మల్ని బోధించాను. కానీ మీరు నన్ను గౌరవించలేదు. ఆ అహంకారమే మీ సమూహాన్ని ఓడిపోవడానికి కారణమైంది.” అప్పుడు ప్రహ్లాదుడు ఆయనను ఇలా ప్రార్థించాడు: “ఓ భృగుపుత్రా! నీ అహంకారాన్ని విడిచిపెట్టి, నీ భక్తులను, ముఖ్యంగా నిన్ను నిస్వార్థంగా సేవించే వారిని సంరక్షించు. మేము దేవతల గురువు మాయచేత మోసపోయాము. నీ దూరదృష్టితో తెలుసుకుని, నీవే మమ్మల్ని రక్షించాలి. ఓ భృగుపుత్రా! నువ్వు మాకు అనుగ్రహం చూపకపోతే, నీవు మమ్మల్ని నిందించిన ఈ రోజు నుండే మేము పాతాళంలోకి వెళ్ళిపోతాము.