వాయుపురాణమ్

పురువు, తన తండ్రి యయాతి మాటలను వినిపించగా, తండ్రి తన పాపాన్ని, వృద్ధాప్యాన్ని పురువు మీద ఉంచాడు. యయాతి శరీరంలో ముడతలు, తెల్ల జుట్టు కనిపించాయి. “కావ్య ఉశనసు శాపం వల్ల నాకు యవ్వనం సంతృప్తిగా లేదు; నీ యవ్వనాన్ని కొంతకాలం అనుభవించాలి,” అని యయాతి పురువును కోరాడు. “నువ్వు నాకు యవ్వనం ఇస్తే, వెయ్యేళ్లు పూర్తయ్యాక, నీ యవ్వనాన్ని తిరిగి నీకు ఇస్తాను; అప్పుడే నేను నా పాపాన్ని, వృద్ధాప్యాన్ని మళ్లీ స్వీకరిస్తాను,” అని చెప్పాడు. ఈ మాటలు విన్న పురువు, “మీరు కోరినట్లే చేస్తాను, తండ్రి!” అని స్పష్టంగా సమాధానమిచ్చాడు. “మీ పాపాన్ని, వృద్ధాప్యాన్ని నేను స్వీకరిస్తాను; మీరు నా యవ్వనాన్ని తీసుకుని, మీకు కావాల్సిన సుఖాలను అనుభవించండి,” అని పురువు అన్నాడు. “వృద్ధాప్యంతో నా రూపాన్ని, ఆకారాన్ని మర్చిపోతాను; మీకు యవ్వనాన్ని ఇచ్చిన తర్వాత, నేను అలాగే జీవిస్తాను,” అని చెప్పాడు. యయాతి, పురువుపై సంతోషంగా, “పురువు, నేను సంతోషంగా ఉన్నాను; నీకు శుభం కలగాలి. నా సంతోషం వల్ల, నీ సంతానం రాజ్యంలో అన్ని కోరికలతో వికసిస్తుంది,” అని ఆశీర్వదించాడు. పురువు అంగీకరించగా, యయాతి తన వృద్ధాప్యాన్ని పురువుకు బర్గవుని అనుగ్రహంతో బదిలీ చేశాడు. యయాతి, నహుషుని కుమారుడు, యవ్వనంతో, ఉత్సాహంతో, తన సుఖాలను ఆనందంగా అనుభవించాడు. తగిన సమయాల్లో, ధర్మాన్ని ఉల్లంఘించకుండా, రాజు తన కోరికలను సంతోషంగా అనుభవించాడు. దేవతలను యజ్ఞాలతో, పితృదేవతలను శ్రాద్ధాలతో, పేదలను దానాలతో, బ్రాహ్మణులను కోరుకున్న వరాలతో సంతృప్తిపరిచాడు. అతిథులను ఆహారం, పానంతో గౌరవించాడు; వైశ్యులను కాపాడాడు; శూద్రులపై దయ చూపించాడు; దొంగలను అదుపులో పెట్టాడు. ధర్మంతో, యయాతి తన ప్రజలను ఆనందపరిచాడు; స్వయంగా ఇంద్రుడిలా పాలించాడు. ఆ యువ రాజు, సుఖాలను అనుభవిస్తూ, సర్వోన్నత ఆనందంలో జీవించాడు, ధర్మాన్ని ఉల్లంఘించకుండా. సుఖాలను అన్వేషిస్తూ, వాటిలోని లోపాలను గమనిస్తూ, నందనవనంలో కొంతకాలం ఆనందంగా జీవించాడు. అయితే, యయాతి వృద్ధాప్యాన్ని చూసి, తన పట్టణానికి వెళ్లి, తన వృద్ధాప్యాన్ని తిరిగి స్వీకరించాడు. అన్ని సుఖాలను పొందిన తరువాత, రాజు సంతోషంగా, అలసటతో, వెయ్యేళ్లు కాలాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ జీవించాడు. కాలాన్ని, క్షణాలను లెక్కించి, సమయం పూర్తయ్యిందని తెలుసుకుని, తన కుమారుడు పురువుతో మాట్లాడాడు. “శత్రువులను జయించిన నా కుమారుడా, నేను నా కోరికల సుఖాలను, యవ్వనంతో, తగిన సమయాల్లో, నీ యవ్వనంతో అనుభవించాను. పురువు, నేను సంతోషంగా ఉన్నాను; నీకు ఆశీర్వాదం! నీ యవ్వనాన్ని, రాజ్యాన్ని తిరిగి తీసుకో, రాజకుమారుడా,” అని బ్రాహ్మణులు మరియు ఇతర వర్ణాలు ముందుకు వచ్చి చెప్పారు. యయాతి, నహుషుని కుమారుడు, వృద్ధాప్యాన్ని స్వీకరించాడు; పురువు తన యవ్వనాన్ని తిరిగి పొందాడు. యయాతి తన చిన్న కుమారుడు పురువును రాజుగా అభిషేకించాలనుకుంటూ, బ్రాహ్మణులు, ఇతర వర్ణాలు ఇలా అడిగారు: “ప్రభూ, దేవయానీ కుమారుడు, శుక్రుని మనవడు, యదు పెద్దవాడు; అతన్ని పక్కన పెట్టి పురువుకు రాజ్యం ఎలా ఇస్తారు?” “యదు, మీ పెద్ద కుమారుడు, ముందుగా జన్మించాడు; తర్వాత తుర్వసు; శర్మిష్ఠ నుండి ద్రుహ్యు, అనువు, పురువు కూడా జన్మించారు. పెద్దవాళ్లను పక్కన పెట్టి, చిన్నవాడు రాజ్యం ఎలా పొందుతాడు? కాబట్టి, ధర్మాన్ని పాటించండి,” అని వారు సూచించారు. యయాతి ఇలా అన్నాడు: “బ్రాహ్మణులు, ఇతర వర్ణాలు నా మాటలు వినండి. నా అభిప్రాయంలో, రాజ్యం పెద్దవాడికి ఇవ్వకూడదు. తల్లిదండ్రులను గౌరవించే కుమారుడు ప్రశంసించబడతాడు; నా పెద్ద కుమారుడు యదు నా ఆజ్ఞను పాటించలేదు. తండ్రికి విరుద్ధంగా వ్యవహరించే కుమారుడు నిజమైన కుమారుడిగా పరిగణించబడడు; తల్లిదండ్రులకు కుమారుడిలా వ్యవహరించేవాడు మాత్రమే నిజమైన కుమారుడు. యదు, తుర్వసు, ద్రుహ్యు, అనువు నన్ను గౌరవించలేదు; అందువల్ల నేను అవమానించబడ్డాను. పురువు నా మాటను నెరవేర్చాడు, నన్ను గౌరవించాడు; అతడు చిన్నవాడైనా, నా వారసుడుగా, నా వృద్ధాప్యాన్ని భరిస్తూ, నా కోరికలను నెరవేర్చాడు. శుక్రుడు, ఉశనసు ముని, నాకు వరం ఇచ్చాడు: ‘నీ మాటను పాటించే కుమారుడు రాజు అవుతాడు.’ మీ అంగీకారంతో, పురువును రాజుగా అభిషేకించండి. తల్లిదండ్రులకు నిత్యం భక్తితో ఉండే, గుణాలతో నిండిన కుమారుడు, చిన్నవాడైనా, అన్ని శుభాలను పొందే అర్హుడు; అతడే ప్రభువు. పురువు ఈ రాజ్యం కోసం అర్హుడు; అతడు ప్రేమించదగినవాడు, ప్రేమను చేస్తాడు; శుక్రుని వరానికి మరింతగా చెప్పడం సాధ్యం కాదు.” ప్రజలు, దేశస్థులు సంతోషంగా మాట్లాడిన తర్వాత, నహుషుడు తన కుమారుడు పురువును తన రాజ్యంలో రాజుగా అభిషేకించాడు. తుర్వసును ఆగ్నేయ దిశలో, యదును ఆగ్న్యాయ దిశలో స్థాపించాడు. ద్రుహ్యు, అనువును వాయవ్య, ఉత్తర దిశల్లో స్థాపించాడు. యయాతి, భూమిని ఏడు ద్వీపాలు, సముద్రాలతో గెలిచి, తన కుమారులకు ఐదు భాగాలుగా విభజించాడు. ఆ కుమారులు, ధర్మాన్ని అనుసరించి, తమ తమ ప్రాంతాల్లో, ఏడు ద్వీపాలు, నగరాలతో కూడిన భూమిని పరిరక్షించారు. యయాతి, తన సంపదను కుమారులకు బదిలీ చేసి, సంతోషంగా జీవించాడు. తన విల్లు, బాణాలు, రాజ్యాన్ని పక్కన పెట్టి, తన బంధువులకు భారాన్ని అప్పగించి, సంతోషంగా జీవించాడు. ఇక్కడ, యయాతి మహారాజు ఒక శ్లోకాన్ని ఆలపించాడు: “అంతం వచ్చినవాడు, తన కోరికలను, కుందేలుగి పాదాలను లోపలికి తీసుకున్నట్లుగా, పూర్తిగా లోపలికి తీసుకుంటాడు.