வாயுபுராணம்

த்ரிபுரக்நாய வந்த்யாய மாத்ரூ'ணாம்பதயே நமஃ। புத்தாய சைவ ஶுத்தாய முக்தாய கேவலாய ச ।। ௫௪.

திரிபுரங்களை அழித்தவரே, வணங்கத்தக்கவரே, மாதாக்களின் தலைவரே, ஞானியாவும், தூயவராகவும், விடுதலை பெற்றவராகவும், தனிமையானவராகவும் இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஃ கமலஹஸ்தாய திக்வாஸாய ஶிகண்டிநே । லோக த்ரயவலிதாத்ரே ச சந்த்ராய வருணாய ச ।। ௫௪.

தாமரைப்பிடி உடையவரே, வஸ்திரம் இல்லாமல் வானை ஆடையாகக் கொண்டவரே, சிகை உடையவரே, மூன்று உலகங்களையும் தாங்குபவரே, சந்திரனே, வருணனே, உமக்கு வணக்கம்.

அக்ராய சைவ சோக்ராய விப்ராயாநேகசக்ஷுஷே। ரஜஸே சைவ ஸத்த்வாய தமஸேऽவ்யக்தயோநயே ।। ௫௪.

முன்னிலை உடையவரே, கொடூரரே, ஞானியாவும், பல கண்கள் உடையவரும், இராஜஸம், சத்துவம், தமஸம் ஆகிய மூன்று குணங்களும், வெளிப்படாத மூலத்துவமாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நித்யாயாநித்யரூபாய நித்யாநித்யாய வை நமஃ। வ்யக்தாய சைவாவ்யக்தாய வ்யக்தாவ்யக்தாய வை நமஃ ।। ௫௪.

நித்தியமான மற்றும் அநித்தியமான வடிவம் உடையவரே, நித்தியனும் அநித்தியனும், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், வெளிப்பட்டும் மறைந்தும் இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

சிந்த்யாய சைவாசிந்த்யாய சிந்த்யாசிந்த்யாய வை நமஃ। பக்தாநாமார்திநாஶாய நரநாராயணாய ச ।। ௫௪.

சிந்திக்கக்கூடியவரும், சிந்திக்க முடியாதவரும், இரண்டையும் கொண்டவரும், பக்தர்களின் துயரை நீக்குபவரும், நர-நாராயணராக இருப்பவரும், உமக்கு வணக்கம்.

உமாப்ரியாய ஶர்வாய நந்திசக்ராங்கிதாய ச। பக்ஷமாஸார்த்தமாஸாய நமஃ ஸம்வத்ஸராய ச ।। ௫௪.

உமையின் பிரியமானவரே, சர்வனே, நந்தியின் சக்கரம் குறியிடப்பட்டவரே, பக்க்ஷம், மாதம், அரை மாதம், வருடம் ஆகிய காலங்களாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

பஹுரூபாய முண்டாய தண்டிநேऽத வரூதிநே। நமஃ கபாலஹஸ்தாய திக்வாஸாய ஶிகணிடநே ।। ௫௪.

பல வடிவங்கள் கொண்டவரே, முட்டாளாக இருப்பவரே, தண்டம் ஏந்தியவரே, தலைவரே, மண்டை எலும்பு பிடித்தவரே, வானை ஆடையாகக் கொண்டவரே, சிகை உடையவரே, உமக்கு வணக்கம்.

த்வஜிநே ரதிநே சைவ யமிநே ப்ரஹ்மசாரிணே। ரு'க்யஜுஃ ஸாமவேதாய புருஷாயேஶ்வராய ச। இத்யேவமாதிசரிதைஸ்துப்யம் தேவ நமோऽஸ்து தே ।। ௫௪.

கொடிக்காரரே, ரதம் ஓட்டுபவரே, கட்டுப்படுத்துபவரே, பிரம்மச்சாரியாவும், ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களாகவும், ஆளும் புருஷனாகவும், ஆண்டவராகவும் இருப்பவரே, இப்படிப்பட்ட செயல்களால் உமக்கு வணங்குகிறேன், தேவரே.

ஏவம் ஸ்துதஸ்ததோ தேவைஃ ப்ரணிபத்ய வராநநே ।। ௫௪.

இவ்வாறு தேவர்கள் புகழ்ந்து வணங்கி நின்றார்கள், அழகான முகம் உடையவளே.

ஜ்ஞாத்வா து பக்திம் மம தேவதேவோ கங்காஜலாப்லாவிதகேஶதேஶஃ। ஸூக்ஷ்மோऽதியோகாதிஶயாதசிந்த்யோ ந ஹி ப்லுதோ வ்யக்தமுபைதி சந்த்ரஃ ।। ௫௪.

என் பக்தியை அறிந்த தேவாதி தேவன், கங்கை நீரில் தலைமுடியை நனைத்தவர், மிக நுண்ணியவராகவும், அளவிட முடியாதவராகவும், எண்ணிக்கே அப்பாற்பட்டவராகவும் இருக்கிறார். நிலவு நீரில் முழுகினாலும் வெளிப்படையாக தெரியாதது போல், அவர் வெளிப்படையாக தெரியவருவதில்லை.

ஏவம் பகவதா பூர்வம் ப்ரஹ்மணா லோககர்த்ரு'ணா। ஸ்துதோऽஹம் விவிதைஃ ஸ்தோத்ரை ர்வேதவேதாங்கஸம்பவைஃ ।। ௫௪.

இவ்வாறு முன்பே உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா, வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் தோன்றிய பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் என்னை புகழ்ந்தார்.

ததஃ ப்ரீதோ ஹ்யஹம் தஸ்மை ப்ரஹ்மணே ஸுமஹாத்மநே। ததோऽஹம் ஸூக்ஷ்மயா வாசா பிதாமஹமதாப்ருவம் ।। ௫௪.

அப்போது அந்த மகாத்மா பிரம்மாவை நான் மகிழ்ச்சியுடன், நுண்ணிய வார்த்தைகளால் உரைத்தேன்.

பகவந் பூதபவ்யேஶ லோகநாத ஜகத்பதே। கிம் கார்யே தே மயா ப்ரஹ்மந் கர்த்தவ்யம் வத ஸுவ்ரத ।। ௫௪.

பகவனே, கடந்த காலம், எதிர்காலம் அனைத்தையும் ஆண்டவரே, உலகங்களின் தலைவரே, இந்த உலகத்தின் ஆண்டவரே, உனக்காக என்னால் செய்ய வேண்டிய காரியம் எது? சொல், உறுதியானவரே.

ஶ்ருத்வா வாக்யம் ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரத்யுவாசாம்புஜேக்ஷணஃ । பூதபவ்யபவந்நாத ஶ்ரூயதாம் காரணேஶ்வர ।। ௫௪.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிரம்மா, தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் உடையவர், பதிலளித்தார்: 'கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்கால ஆண்டவரே, காரணங்களின் இறையோனே, கேள்.'

ஸுராஸுரைர்மத்யமாநே பயோதாவம்புஜேக்ஷண। பகவந்மேக ஸங்காஶம் நீலஜீமூதஸந்நிபம் ।। ௫௪.

தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, தாமரைப்பூ கண்கள் உடையவரே, மேகத்தைப் போல், நீல மேகத்தை ஒத்த உருவம் ஒன்று தோன்றியது.

ப்ராதுர்பூதம் விஷங்கோரம் ஸம்வர்த்தாக்நிஸமப்ரபம்। காலம்ரு'த்யுரிவோத்பூதம் யுகாந்தாதித்யவர்ச்சஸம் ।। ௫௪.

அப்போது பயங்கரமான விஷம் தோன்றியது; அது சம்ஹாரக் காலத்தின் அக்கினியைப் போல ஜ்வலித்தது; காலமும் மரணமும் போல எழுந்து, யுக முடிவில் சூரியன் போல ஒளிர்ந்தது.

த்ரைலோக்யோத்ஸாதி ஸூர்யாபம் விஸ்புரந்தம் ஸமந்ததஃ। அக்ரே ஸமுத்திதம் தஸ்மிந் விஷங்காலாநலப்ரபம் ।। ௫௪.

அது மூன்று உலகங்களையும் அழிக்கப் போகும் சூரியன் போல எல்லா பக்கங்களிலும் ஜ்வலித்தது; அந்த விஷம் முன்புறம் எழுந்து, காலாக்னியைப் போல் ஒளிர்ந்தது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தும் வயம் ஸர்வே பீதாஃ ஸம்ப்ராந்தசேதஸஃ। தத் பிபஸ்வ மஹாதேவ லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா । பவாநக்ர்யஸ்ய போக்தா வை பவாம்ஶ்வைவ வரஃ ப்ரபுஃ ।। ௫௪.

அதைப் பார்த்து, நாங்கள் அனைவரும் பயந்து, மனதில் கலக்கம் அடைந்தோம்; 'மகாதேவனே, உலகங்களின் நன்மைக்காக அதை நீர் அருந்துங்கள். நீங்களே சிறந்தவரும், பரமாதிகாரியும்.'

த்வாம்ரு'தேऽந்யோ மஹாதேவ விஷம் ஸோடும் ந வித்யதே । நாஸ்தி கஶ்சித் புமாந் ஶக்தஸ்த்ரைலோக்யேஷு ச கீயதே ।। ௫௪.

'உங்களைத் தவிர வேறு யாராலும் இந்த விஷத்தை சகிக்க முடியாது, மகாதேவனே; மூன்று உலகங்களிலும் ஒருவரும் இதற்குத் தகுதியானவர் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது.'

ஏவம் தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। பாடமித்யேவ தத்வாக்யம் ப்ரதிக்ரு'ஹ்ய வராநநே ।। ௫௪.

பிரம்மா, பரமேஷ்டி சொன்ன வார்த்தைகளை நான் கேட்டபோது, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று ஒப்புக்கொண்டேன், அழகானவரே.

ததோऽஹம் பாதுமாரப்தோ விஷமந்தகஸந்நிபம்। பிபதோ மே மஹாகோரம் விஷம் ஸுரபயங்கரம்। கண்டஃ ஸமபவத்தூர்ணம் க்ரு'ஷ்ணோ மே வரவர்ணிநி ।। ௫௪.

பின்னர், அந்த மரணத்தை ஒத்த விஷத்தை அருந்தத் தொடங்கினேன்; அந்த மிகப் பயங்கரமான, உலகுக்கு அச்சம் தரும் விஷத்தை அருந்தும் போது, என் கழுத்து உடனே கருப்பாக மாறியது, அழகானவரே.

தம்த்ரு'ஷ்ட்வோ த்பலபத்ராபம் கண்டே ஸக்தமிவோரகம் । தக்ஷகம் நாகராஜாநம் லேலிஹாநமிவ ஸ்திதம் ।। ௫௪.

அதைப் பார்த்து, அது நீலத்தாமரை இதழைப் போல என் கழுத்தில் பாம்பு ஒன்று சுற்றியிருப்பது போலத் தெரிந்தது; அது நாகராஜன் தக்ஷகன் நாக்கை நீட்டி அங்கே இருந்தது போல் இருந்தது.

அதோவாச மஹாதேஜா ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ। ஶோபஸே த்வம் மஹாதேவ கண்டேநாநேந ஸுவ்ரத ।। ௫௪.

அப்போது உலகங்களின் முதல்வர் பிரம்மா, மிகுந்த ஜோதி உடையவர், சொன்னார்: 'மகாதேவனே, இந்தக் கழுத்துடன் நீர் மிகவும் அழகாக ஒளிர்கிறீர், உறுதியானவரே.'

ததஸ்தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா மயா கிரிவராத்மஜே। பஶ்யதாம் தேவஸங்காநாம் தைத்யாநாஞ்ச வராநநே ।। ௫௪.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின், மலைமகளே, தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் கூடியிருந்த இடத்தில், அழகானவரே,

யக்ஷகந்தர்வபூதாநாம் பிஶாசோரகரக்ஷஸாம்। த்ரு'தம் கண்டே விஷம் கோரம் நீலகண்டஸ்ததோ ஹ்யஹம் ।। ௫௪.

யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், பூதங்கள், பிசாசுகள், நாகர்கள், ராக்ஷஸ்கள் அனைவரும் முன்னிலையில், அந்த பயங்கரமான விஷத்தை என் கழுத்தில் வைத்தேன்; அதனால் நான் 'நீலகண்டன்' என அழைக்கப்பட்டேன்.

தத் காலகூடம் விஷமுக்ரதேஜஃ கண்டே மயா பர்வதராஜபுத்ரி। நிவேஶ்யமாநம் ஸுரதைத்யஸங்கோ த்ரு'ஷ்ட்வா பரம் விஸ்மயமாஜகாம ।। ௫௪.

அந்தக் காலகூட விஷம், கடும் சக்தி உடையது, என் கழுத்தில் நிலைபெற்றபோது, மலைமகளே, தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் கூட்டம் அதை பார்த்து மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்கள்.

ததஃ ஸுரகணாஃ ஸர்வே ஸதைத்யோரகராக்ஷஸாஃ। ஊசுஃ ப்ராஞ்சலயோ பூத்வா மத்தமாதங்ககாமிநி ।। ௫௪.

பின்னர் எல்லா தேவர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷஸ்கள் அனைவரும் கையைக் கூப்பி, யானை நடையோடு வரும் அழகானவரே, பேசினார்கள்.

அஹோ பலம் வீர்யபராக்ரமஸ்தே அஹோ புநர்யோகபலம் தவைவ। அஹோ ப்ரபுத்வம் தவ தேவதேவ கங்காஜலாஸ்பாலிதமுக்தகேஶ ।। ௫௪.

அடடே, உமது வலிமையும், வீரவீர்யமும் எவ்வளவு பெரிது! மீண்டும், உமது யோகபலம் எவ்வளவு வலிமை! தேவாதி தேவனே, கங்கை நீரால் நனைந்து சிதறிய கூந்தலுடன் உமது ஆட்சி எவ்வளவு உயர்ந்தது!

த்வமேவ விஷ்ணுஶ்சதுராநநஸ்த்வம் த்வமேவ ம்ரு'த்யு ர்வரதஸ்த்வமேவ। த்வமேவ ஸூர்யோ ரஜநீகரஶ்ச த்வமேவ பூமிஃ ஸலிலம் த்வமேவ ।। ௫௪.

நீயே விஷ்ணுவும், நீயே நான்முகனும்; நீயே மரணமும், நீயே வரங்களை வழங்குபவரும்; நீயே சூரியனும், இரவை உருவாக்குபவரும்; நீயே பூமியும், நீயே நீரும்.