வாயுபுராணம்

த்ருவஃ காலோ க்ரஹாணாம் து விபக்தாநாம் சதுர்திஶம் । நக்ஷத்ராணாம் ஶ்ரவிஷ்டா ஸ்யாதயநாநாம் ததோத்தரம் ।। ௫௩.

நான்கு திசைகளில் பிரிந்துள்ள கிரகங்களுக்கு துருவ நட்சத்திரம் கால அளவுகோலாக கருதப்படுகிறது; நட்சத்திரங்களில் திரவிஷ்டா முதன்மை, அயனங்களில் வடக்கு அயனமே மிக முக்கியமானது.

வர்ஷாணாஞ்சாபி பஞ்சாநாமாத்யஃ ஸம்வத்ஸரஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ரு'தூநாம் ஶிஶிரஞ்சாபி மாஸாநாம் மாக ஏவ ச ।। ௫௩.

ஐந்து ஆண்டுகளில் முதற்காலாண்டு 'சம்வத்ஸரம்' என அறியப்படுகிறது; ঋதுக்களில் சிஷிரம், மாதங்களில் மாதம் மாகம் முதன்மை.

பக்ஷாணாம் ஶுக்லபக்ஷஸ்து திதீநாம் ப்ரதிபத்ததா। அஹோராத்ரவிபாகாநாமஹஶ்சாபி ப்ரகீர்திதம் ।। ௫௩.

பட்சங்களில் வளர்பிறை முதன்மை; திதிகளில் முதல் நாள் (பிரதமை) முக்கியம்; பகல்-இரவு பிரிவுகளில் பகல் மேலானது என்று கூறப்படுகிறது.

முஹூர்த்தாநாம் ததைவாதிர்முஹூர்த்தோ ருத்ரதைவதஃ। அக்ஷ்ணோஶ்சாபி நிமேஷாதிஃ காலஃ காலவிதோ மதஃ ।। ௫௩.

முகூர்த்தங்களில் முதல் முகூர்த்தம் 'ருத்ர முகூர்த்தம்' எனப்படுகிறது; கண் அசைவுகளில் 'நிமேஷம்' காலத்தின் தொடக்கம் என்று காலத்தை அறிந்தோர் கருதுகின்றனர்.

ஶ்ரவணாந்தம் ஶ்ரவிஷ்டாதியுகம் ஸ்யாத் பஞ்சவார்ஷிகம்। பாநோர்கதிவிஶேஷேண சக்ரவத் பரிவர்த்ததே ।। ௫௩.

திரவிஷ்டா தொடங்கி சிரவண வரை உள்ள காலம் ஐந்து ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு சுற்றாகும்; சூரியனின் சிறப்பு இயக்கத்தால் அது சக்கரம்போல் சுழல்கிறது.

திவாகரஃ ஸ்ம்ரு'தஸ்தஸ்மாத்காலஸ்தம் வித்தி சேஶ்வரம்। சதுர்வநிதாநாம் பூதாநாம் ப்ரவர்த்தகநிவர்த்தகஃ ।। ௫௩.

அதனால் சூரியனே காலம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்; நான்கு வகை உயிர்களின் செயல்களைத் தொடக்கி முடிப்பவராக அவரை அறிந்துகொள்.

இத்யேஷ ஜ்யோதிஷாமேவ ஸந்நிவேஶோऽர்தநிஶ்சயாத்। லோகஸம்வ்யவஹாரார்தமீஶ்வரேண விநிர்மிதஃ ।। ௫௩.

இவ்வாறு உலக நடத்தை நடைபெற இவ்வொளி உட்பட்ட அமைப்பை அர்த்தம் தெளிவாகும் வகையில் இறைவன் உருவாக்கினார்.

உத்பந்நஃ ஶ்ரவணேநாஸௌ ஸம்க்ஷிப்தஶ்ச த்ருவே ததா। ஸர்வதோऽந்தேஷு விஸ்தீர்ணோ வ்ரு'க்ஷாகார இதி ஸ்திதிஃ ।। ௫௩.

இது சிரவணத்தில் தோன்றி, துருவத்தில் சுருங்கி, எல்லா பக்கங்களிலும் விரிந்து, மரம் போன்ற வடிவம் கொண்டுள்ளது.

புத்திபூர்வம்பகவதா கல்பாதௌ ஸம்ப்ரகீர்திதஃ। ஸாஶ்ரயஃ ஸோऽபிமாநீ ச ஸர்வஸ்ய ஜ்யோதிராத்மகஃ। விஶ்வரூபஃ ப்ரதாநஸ்ய பரிணாமோऽயமத்புதஃ ।। ௫௩.

கற்பத்தின் தொடக்கத்தில் பகவான் அறிவுடன் இதை அறிவித்தார்; இது ஆதாரமுள்ளதும், தன்னுணர்வும் கொண்டதும், எல்லா ஒளிகளின் சாரமும், பிரபஞ்சத்தின் அதிசயமான மாற்றமும் ஆகும்.

நைவ ஶக்யம் ப்ரஸம்க்யாதும் யாதாதத்யேந கேநசித்। கதாகதம் மநுஷ்யேஷு ஜ்யோதிஷாம் மாம்ஸசக்ஷுஷா ।। ௫௩.

மனிதர்களுக்குள் ஒளிகளின் வருகை போக்கை எந்த ஒருவர் உண்மையாக எண்ணிக் கூற முடியாது; சாதாரண கண்களால் அதை அறிய இயலாது.

ஆகமாதநுமாநாச்ச ப்ரத்யக்ஷாதுபபத்திதஃ। பரீக்ஷ்ய நிபுணம் பக்த்யா ஶ்ரத்தாதவ்யம் விபஶ்சிதா ।। ௫௩.

ஆகமம், ஊகம், நேரடி அனுபவம், ஆராய்ச்சி ஆகியவற்றால் நன்கு பரிசோதித்து, பக்தியுடன் ஏற்க வேண்டும் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

சக்ஷுஃ ஶாஸ்த்ரம் ஜலம் லேக்யம் கணிதம் புத்திஸத்தமாஃ। பஞ்சைதே ஹேதவோ ஜ்ஞேயா ஜ்யோதிர்கணவிசிந்தநே ।। ௫௩.

கண் பார்வை, சாஸ்திரம், நீர், எழுத்து, கணக்கு — இவை ஐந்தும் ஒளிகளின் அமைப்பை ஆராயும் புத்திசாலிகள் அறிய வேண்டிய காரணங்கள்.

கஸ்மிந் தேஶே மஹாபுண்யமேததாக்யாநமுத்தமம்। வ்ரு'த்தம் ப்ரஹ்மபுரோகாணாம் கஸ்மிந் காலே மஹாத்யுதே। ஏததாக்யாஹி நஃ ஸம்யக் யதா வ்ரு'த்தம் தபோதந ।। ௫௪.

இந்த உயர்ந்த, புண்ணியமான கதையால் பிரமாதி முனிவர்கள் கலந்து கொண்டது எந்த நாட்டில், எந்த மகத்தான காலத்தில் நடந்தது என்பதை, தவமுள்ளவரே, எங்களுக்கு முறையாகச் சொல்லுங்கள்.

யதா ஶ்ருதம் மயா பூர்வம் வாயுநா ஜகதாயுநா। கத்யமாநம் த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ ஸத்ரே வர்ஷஸஹஸ்ரகே ।। ௫௪.

நான் முன்பு உலகத்திற்கு உயிராகிய வாயுவிடம் கேட்டபடி, அவர் சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் யாகத்தில் சொன்னதை கேட்டேன்.

நீலதா யேந கண்டஸ்ய தேவதேவஸ்ய ஶூலிநஃ। ததஹம் கீர்த்தயிஷ்யாமி ஶ்ர்ரு'ணுத்வம் ஶம்ஸிதவ்ரதாஃ ।। ௫௪.

தேவதேவரான சூலதரனின் கழுத்தில் நீல நிறம் ஏற்பட காரணமானதை நான் கூறுகிறேன்; விரதத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள், கேளுங்கள்.

உத்தரே ஶைலராஜஸ்ய ஸராம்ஸி ஸரிதோ ஹ்ரதாஃ। புண்யோத்யாநேஷு தீர்தேஷு தேவதாயதநேஷு ச। கிரிஶ்ர்ரு'ங்கேஷு துங்கேஷு கஹ்வரோபவநேஷு ச ।। ௫௪.

மலை அரசனின் வடக்கில் ஏரிகள், நதிகள், குளங்கள், புனித தோட்டங்கள், தீர்த்தங்கள், தேவஸ்தானங்கள், உயர்ந்த மலைச்சிகரங்கள், ஆழமான குகைகள், வனங்கள் உள்ளன.

தேவபக்தா மஹாத்மாநோ முநயஃ ஶம்ஸிதவ்ரதாஃ। ஸ்துவந்தி ச மஹாதேவம் யத்ர யதாவிதி ।। ௫௪.

அங்கு, தெய்வ பக்தியும், உயர்ந்த மனமும் கொண்ட முனிவர்கள், விரதத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள், மகாதேவனை முறையாகப் போற்றுகின்றனர்.

ரு'க்யஜுஃஸாமவேதைஶ்ச ந்ரு'த்யகீதார்ச்சநாதிபிஃ। ஓங்காரேண நமஸ்காரைரர்ச்சயந்தி ஸதா ஶிவம் ।। ௫௪.

Ṛக், யஜுர், சாம வேதங்களாலும், நடனம், பாடல், பூஜை போன்றவற்றாலும், ஓம் என்ற மந்திரத்தாலும், வணக்கங்களாலும், அவர்கள் எப்போதும் சிவனை ஆராதிக்கின்றார்கள்.

ப்ரவ்ரு'த்தே ஜ்யோதிஷாம் சக்ரே மத்யவ்யாப்தே திவாகரே। தேவதா நியதாத்மாநஃ ஸர்வே திஷ்டந்தி தாம் கதாம் । அத நியமப்ரவ்ரு'த்தாஶ்ச ப்ராணஶேஷவ்யவஸ்திதாஃ ।। ௫௪.

நட்சத்திரங்களின் சுழற்சி ஆரம்பித்து, சூரியன் நடுவில் இருக்கும்போது, தம்மை கட்டுப்படுத்திய தேவர்கள் அனைவரும் அந்தக் கதையை கவனமாகக் கேட்டார்கள்; தவம் செய்யும், உயிர்வாயுவை மட்டுமே சார்ந்திருந்தவர்களும் அங்கு இருந்தார்கள்.

நமஸ்தே நீலகண்டாய இத்யுவாச ஸதாகதிஃ। தச்சுத்வா பாவிதாத்மாநோ முநயஃ ஶம்ஶிதவ்ரதாஃ। வாலகில்யேதி விக்யாதாஃ பதங்கஸஹசாரிணஃ ।। ௫௪.

‘நீலகண்டனுக்கு வணக்கம்’ என்று சதாகதி கூறினார். அதை கேட்டதும், மனதை ஒருமைப்படுத்தி, உறுதியான விரதம் மேற்கொண்ட, வாலகில்யர் என்று புகழ்பெற்ற, சூரியனுடன் இணைந்த முனிவர்கள் பதிலளித்தார்கள்.

அஷ்டாஶீதிஸஹஸ்ராணி முநீநாமூர்த்த்வரேதஸாம்। தஸ்மாத் ப்ரு'ச்சந்தி வை வாயும் வாயுபர்ணாம்புபோஜநாஃ ।। ௫௪.

எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் உயிர்ச்செல்வம் கொண்ட முனிவர்கள், உயிர்வாயு, இலை, நீர் ஆகியவற்றை உணவாக உடையவர்கள், அப்போது வாயுவை வினவினார்கள்.

நீலகண்டேதி யத் ப்ரோக்தம் த்வயா பவநஸத்தம। ஏதத்துஹ்யம் பவித்ராணாம் புண்யம் புண்யக்ரு'தாம் வராஃ ।। ௫௪.

நீலகண்டன் குறித்து நீ கூறியது தூயவர்களுக்கு ரகசியமானதும், புண்ணியசாலிகளில் சிறந்ததாகவும் உள்ளது, ஓ சிறந்த வாயுவே.

தத்வயம் ஶ்ரோதுமிச்சாமஸ்த்வத்ப்ரஸாதாத்ப்ரபஞ்ஜந। நீலதா யேந கண்டஸ்ய காரணேநாம்பிகாபதேஃ ।। ௫௪.

அதனால், ஓ ப்ரபஞ்சனா, உன் அருளால் அம்பிகையின் ஆண்டவரின் கழுத்து ஏன் நீலமாகியது என்பதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்.

ஶ்ரோதுமிச்சா மஹே ஸம்யக் தவ வக்ராத்விஶேஷதஃ। யாவத்வாசஃ ப்ரவர்த்தந்தே ஸார்தாஸ்தாஶ்ச த்வயேரிதாஃ ।। ௫௪.

ஓ பெரியவரே, உன் வாயிலிருந்து முழுமையாக இந்தக் கதையை கேட்க நாங்கள் விரும்புகிறோம்; உன் வார்த்தைகள் எப்போது ஓடினாலும், அவை அர்த்தமுள்ளவையே.

வர்ணஸ்தாநகதே வாயௌ வாக்விதிஃ ஸம்ப்ரவர்ததே। ஜ்ஞாநம் பூர்வமதோத்ஸாஹ ஸ்த்வத்தோ வாயோ ப்ரவர்ததே ।। ௫௪.௧௩ . த்வயி நிஷ்பந்தமாநே து ஶேஷா வர்ணப்ரவ்ரு'த்தயஃ। யத்ர வாசோ நிவர்தந்தே தேஹபந்தாஶ்ச துர்லபாஃ ।। ௫௪.

வாயு ஒலி வரும் இடத்தில் இருக்கும்போது, பேச்சு உருவாகிறது; முதலில் அறிவும், பின்னர் உந்தலும் உன்னிடமிருந்து தோன்றுகிறது, ஓ வாயுவே. நீ செயலற்றபோது, மற்ற ஒலிகள் நிற்கின்றன; அங்கு பேச்சும் முடிகிறது, உடலைக் கட்டிப்பிடிப்பதும் கடினமாகிறது.

தத்ராபி தேऽஸ்தி ஸத்பாவஃ ஸர்வகஸ்த்வம் ஸதாநில। நாந்யஃ ஸர்வகதோ தேவஸ்த்வத்ரு'தேஶ़ஸ்தி ஸமீரண ।। ௫௪.

அங்கேயும் உன் இருப்பு நிலைத்திருக்கிறது, எங்கும் பரவிய வாயுவே; உன்னைத் தவிர மற்ற எவரும் எல்லா இடத்திலும் நிறைந்த தெய்வம் இல்லை, ஓ சமீரணா.

ஏஷ வை ஜீவலோகஸ்தே ப்ரத்யக்ஷஃ ஸர்வதோऽநில। வேத்த வாசஸ்பதிம் தேவம் மநோநாயகமீஸ்வரம் ।। ௫௪.

நீயே எல்லா உயிரினங்களிலும் உயிர்வாயுவாக வெளிப்படுகிறாய்; நீ வாக்சபதி எனும் பேச்சின் ஆண்டவரையும், மனதின் தலைவரையும் அறிவாய்.

ப்ரூஹி தத்கண்டதேஶஸ்ய கிம் க்ரு'தா ரூபவிக்ரியா। ஶ்ருத்வா வாக்யந்ததஸ்தேஷாம்ரு'ஷீணாம் பாவிதாத்மாநாம்। ப்ரத்யுவாச மஹாதேஜா வாயுர்லோக நமஸ்க்ரு'தஃ ।। ௫௪.

அந்தக் கழுத்துப் பகுதியிலே என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பதை எங்களுக்கு கூறு. அந்த மனதை ஒருமைப்படுத்திய முனிவர்களின் வார்த்தைகள் முடிந்ததும், உலகம் வணங்கும் பெரும் ஒளியுடைய வாயு பதிலளித்தார்.

புரா க்ரு'தயுகே விப்ரோ வேதநிர்ணயதத்பரஃ। வஸிஷ்டோ நாம தர்மாத்மா மாநஸோ வை ப்ரஜாபதேஃ ।। ௫௪.

பழங்காலத்தில், கிருதயுகத்தில், வேதங்களை ஆராய்வதில் முழுமையாக ஈடுபட்ட, தர்மமான, பிரஜாபதியின் மனத்திலிருந்து பிறந்த வசிஷ்டர் என்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார்.