வாயுபுராணம்

த்ரிம்ஶந்முஹூர்த்தாநே வாஹுரஹோராத்ரம் த்ருவோ ப்ரமந் । உபயோஃ காஷ்டயோர்மத்யே ப்ரமதே மண்டலாநி ஸஃ ॥ ௫௦.

முப்பது முகூர்த்தங்கள் அந்த நிலையானது சுழன்று, பகலும் இரவும் ஆகும்; அந்த இரு எல்லைகளுக்கிடையில் அது வட்டமாகச் சுழல்கிறது.

குலாலசக்ரநாபிஸ்து யதா தத்ரைவ வர்த்ததே। த்ருவஸ்ததா ஹி விஜ்ஞேயஸ்தத்ரைவ பரிவர்த்ததே ॥ ௫௦.

குயவன் சக்கரத்தின் நாபி எப்படிச் சுழலும் இடத்திலேயே நிலையாக இருக்கிறதோ, அதுபோல் அந்த நிலையானதும் அங்கேயே சுழல்கிறது என்று அறிய வேண்டும்.

உபயோஃ காஷ்டயோர்மத்யே ப்ரமதோ மண்டலாநி து। திவா நக்தஞ்ச ஸூர்யஸ்ய மந்தா ஶீக்ரா ச வை கதிஃ ॥ ௫௦.

அந்த இரு எல்லைகளுக்கிடையில் வட்டங்கள் சுழலும் போது, சூரியனின் ஓட்டம் பகலில் சில சமயம் மெதுவாகவும், இரவில் சில சமயம் வேகமாகவும் இருக்கும்.

உத்தரே ப்ரக்ரமே த்விந்தோ ர்திவா மந்தா கதிஃ ஸ்ம்ரு'தா। ததைவ ச புநர்நக்தம் ஶீக்ரா ஸூர்யஸ்ய வை கதிஃ ॥ ௫௦.

வடக்கு பாதையில் சூரியன் பகலில் மெதுவாகச் செல்கிறது என்று கூறப்படுகிறது; அதுபோல் இரவில் சூரியனின் ஓட்டம் வேகமாக இருக்கும்.

தக்ஷிணே ப்ரக்ரமே சைவ திவா ஶீக்ரம் விதீயதே । கதிஃ ஸூர்யஸ்ய நக்தம் வை மந்தா சாபி ததா ஸ்ம்ரு'தா ॥ ௫௦.

தெற்கு பாதையில் சூரியன் பகலில் வேகமாகச் செல்கிறது; இரவில் அதன் ஓட்டம் மெதுவாக இருக்கும் என்று நினைவில் வைத்துள்ளனர்.

ஏவம் கதிவிஶேஷேண விபஜந் ராத்ர்யஹாநி து। ததா விசரதே மார்கம் ஸமேந விஷமேண ச ॥ ௫௦.

இவ்வாறு ஓட்டத்தில் உள்ள வேறுபாடால் பகலும் இரவும் பிரிக்கப்படுகின்றன; அந்த வழி சமமாகவும் சமமல்லாதவாறும் செல்கிறது.

லோகாலோகே ஸ்திதா யே தே லோகபாலாஶ்சதுர்திஶம்। அகஸ்த்யஶ்சரதே தேஷாமுபரிஷ்டாஜ்ஜவேந து । பஜந்நஸாவஹோராத்ரமேவங்கதிவிஶேஷணைஃ ॥ ௫௦.

லோகாலோகத்தில் நிலை கொண்டுள்ள நான்கு திசைகளின் உலகக் காவலர்கள் மீது, அகத்தியர் வேகமாகச் சென்று, இவ்விதமான ஓட்ட வேறுபாடுகளால் பகலும் இரவும் பிரிக்கிறார்.

தக்ஷிணே நாகவீத்யாயாம் லோகாலோகஸ்ய சோத்தரம்। லோகஸந்தாரகோ ஹ்யேஷ வைஶ்வாநரபதாத்பஹிஃ ॥ ௫௦.

தெற்கில் நாகவீதியில், லோகாலோகத்தின் வடப்பகுதியில், உலகங்களைத் தாங்கும் இவன் வைஶ்வானரபதத்துக்கு வெளியே இருக்கிறான்.

ப்ரு'ஷ்டே யாவத் ப்ரபா ஸௌஹீ புரஸ்தாத் ஸம்ப்ரகாஶதே। பார்ஶ்வயோஃ ப்ரு'ஷ்டதஸ்தாவல்லோகாலோகஸ்ய ஸர்வதஃ ॥ ௫௦.

பின்புறம் ஒளி இருக்கும் வரை, அது முன்னே தெரிகிறது; அதுபோல் இருபுறமும் பின்புறமும் லோகாலோகத்தில் எல்லா இடத்திலும் தெரிகிறது.

யோஜநாநாம் ஸஹஸ்ராணி தஶோர்த்த்வந்தூச்ச்ரிதோ கிரிஃ। ப்ரகாஶஶ்சாப்ரகாஶஶ்ச ஸர்வதஃ பரிமண்டலஃ ॥ ௫௦.

பத்தாயிரம் யோஜன உயரம் கொண்ட ஒரு மலை எழுந்துள்ளது; ஒளியும் இருளும் அதை முழுவதும் வட்டமாகச் சூழ்ந்துள்ளன.

நக்ஷத்ரசந்த்ரஸூர்யாஶ்ச க்ரஹாஸ்தாராகணைஃ ஸஹ। அப்யந்தரம் ப்ரகாஶந்தே லோகாலோகஸ்ய வை கிரேஃ ॥ ௫௦.

நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன், கிரகங்கள் மற்றும் விண்மீன்கள் எல்லாம் லோகாலோக மலைக்குள் உள்ளதை ஒளியூட்டுகின்றன.

ஏதாவாநேவ லோகஸ்து நிராலோகஸ்த்வதஃ பரம்। லோகாலோக ஏகதா து நிராலோகஸ்த்வநேகதா ॥ ௫௦.

இவ்வளவுதான் உலகம்; அதற்கு அப்பால் இருள் உள்ளது. லோகாலோகம் ஒன்று, ஆனால் அந்த இருள் பலவகைப்படும்.

லோகாலோகந்து ஸந்தத்தே யஸ்மாத் ஸூர்யஃ பரிக்ரஹம்। தஸ்மாத்ஸந்த்யேதி தாமாஹுருஷாவ்யுஷ்ட்யோர்யதந்தரம் । உஷா ராத்ரிஃ ஸ்ம்ரு'தா விப்ரைர்வ்யுஷ்டிஶ்சாபி த்வஹஃ ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௫௦.

சூரியன் சுற்றி வருவதால் லோகாலோகம் எல்லையாக உள்ளது; அதனால், உஷா மற்றும் வியுஷ்டி என்பவற்றுக்கிடையிலான இடைநேரம் 'சந்த்யா' என்று அழைக்கப்படுகிறது. உஷா இரவாகவும், வியுஷ்டி பகலாகவும் முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஸூர்யம் ஹி க்ரஸமாநாநாம் ஸந்த்யாகாலே ஹி ரக்ஷஸாம்। ப்ரஜாபதிநியோகேந ஶாபஸ்தேஷாம் துராத்மநாம் । அக்ஷயத்வஞ்ச தேஹஸ்ய ப்ராபிதா மரணம் ததா ॥ ௫௦.

சந்த்யா நேரத்தில், ராக்ஷஸ்கள் சூரியனை விழுங்க முயன்றபோது, பிரஜாபதி கட்டளையிட்டதால், அந்த தீயவர்களுக்கு மரணமும் உடல் அழியாமையும் ஒரே நேரத்தில் ஏற்பட்டது.

திஸ்ரஃ கோட்யஸ்து விக்யாதா மந்தேஹா நாம ராக்ஷஸாஃ। ப்ரார்தயந்தி ஸஹஸ்ராம்ஶுமுதயந்தி திநே திநே। தாபயந்தோ துராத்மாநஃ ஸூர்யமிச்சந்தி காதிதும் ॥ ௫௦.

மூன்று கோடி மண்டேகர்கள் என்று அழைக்கப்படும் ராக்ஷஸ்கள் புகழ்பெற்றவர்கள்; அவர்கள் ஆயிரம் கதிரோனான சூரியனை நாடி, தினமும் எழுந்து, தீயவர்களை வதைத்து, சூரியனை விழுங்க விரும்புகின்றனர்.

அத ஸூர்யஸ்ய தேஷாஞ்ச யுத்தமாஸீத் ஸுதாருணம்। ததோ ப்ரஹ்மா ச தேவாஶ்ச ப்ராஹ்மணாஶ்சைவ ஸத்தமாஃ। ஸந்த்யேதி ஸமுபாஸந்தஃ க்ஷேபயந்தி மஹாஜலம் ॥ ௫௦.

பின்னர், சூரியனுக்கும் அவர்களுக்கும் கடும் போர் ஏற்பட்டது; அதன்பின் பிரம்மா, தேவர்கள், சிறந்த பிராமணர்கள் சந்த்யா பூஜை செய்து, பெரும் நீரை ஊற்றுகின்றனர்.

ஓங்காரப்ரஹ்மஸம்யுக்தம் காயத்ர்யா சாபிமந்த்ரிதம்। தேந தஹ்யந்தி தே தைத்யா வஜ்ரபூதேந வாரிணா ॥ ௫௦.

ஓம் எழுத்தும் காயத்ரி மந்திரமும் சேர்த்து, அதனால் அந்த அசுரர்கள், வஜ்ரம் போல் உறுதியான நீரால் எரிக்கப்படுகின்றனர்.

ததஃ புநர்மஹாதேஜா மஹாத்யுதிபராக்ரமஃ. யோஜநாநாம் ஸஹ ஸ்ராணி ஊர்த்த்வமுத்திஷ்டதே ஶதம் ॥ ௫௦.

அப்பொழுது, பேரொளியும் பேராற்றலும் உடையவன், கதிர்களுடன் சேர்ந்து நூறு யோஜனை உயரம் மேலே எழுகின்றான்.

ததஃ ப்ரயாதி பகவாந் ப்ராஹ்மணைஃ பரிவாரிதஃ। வாலகில்யைஶ்ச முநிபிஃ க்ரு'தார்தைஃ ஸமரீசிபிஃ ॥ ௫௦.

அதன்பின், புண்ணியவான், பிராமணர்கள் மற்றும் வாலகில்யர் எனும் ஞானிகள், ஒளிக்கதிர்களைப் போல் பிரகாசித்து சூழ்ந்தபடி செல்கிறான்.

காஷ்டா நிமேஷா தஶ பஞ்ச சைவ த்ரிம்ஶச்ச காஷ்டா கணயேத் கலாந்தம் । த்ரிம்ஶத் கலாஶ்சைவ பவேந்முஹூர்த்தஸ்தைஸ்த்ரிம்ஶதா ராத்ர்யஹநீ ஸமேதே ॥ ௫௦.

பத்து மற்றும் ஐந்து நிமேஷங்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு காஷ்டை ஆகும்; முப்பது காஷ்டைகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு கலா; முப்பது கலாக்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு முகூர்த்தம்; அப்படியே முப்பது முகூர்த்தங்களால் பகலும் இரவும் கணக்கிடப்படுகின்றன.

ஹ்ராஸவ்ரு'த்தீ த்வஹர்பாகைர்திவஸாநாம் யதாக்ரமம்। ஸந்த்யா முஹூர்தமாநந்து ஹ்ராஸே வ்ரு'த்தௌ ஸமா ஸ்ம்ரு'தா ॥ ௫௦.

பகல்களின் குறைவும் அதிகரிப்பும், அவற்றின் பாகங்களின்படி வரிசையாக நடைபெறும்; சந்த்யை என்பது ஒரு முகூர்த்தம் எனக் கருதப்படுகிறது; குறைவும் அதிகரிப்பும் இரண்டிலும் அது சமமாகும்.

லேகாப்ரப்ரு'த்யதாதித்யே த்ரிமுஹூர்த்தாகதே து வை। ப்ராதஸ்தநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ காலோ பாகஸ்த்வஹ்நஃ ஸ பஞ்சமஃ ॥ ௫௦.

சந்திரன் லேகை நிலை முதல் சூரியன் மூன்று முகூர்த்தங்கள் கடந்தபோது, அந்த நேரம் 'ப்ராதஸ்தன' எனப்படுகிறது; அது பகலின் ஐந்தாம் பாகம் ஆகும்.

தஸ்மாத் ப்ராதஸ்தநாத்காலாத் த்ரிமுஹூர்த்தஸ்து ஸங்கவஃ। மத்யாஹ்நஸ்த்ரிமுஹூர்த்தஸ்து தஸ்மாத்காலாச்ச ஸங்கவாத் ॥ ௫௦.

அந்த ப்ராதஸ்தன நேரத்திலிருந்து மூன்று முகூர்த்தங்கள் கடந்தபின் சங்கவம் வரும்; அப்பின் மூன்று முகூர்த்தங்கள் கடந்தபின் மதிய நேரம் வரும்.

தஸ்மாந்மத்யந்திநாத் காலாதபராஹ்ந இதி ஸ்ம்ரு'தஃ । த்ரய ஏவ முஹூர்த்தாஸ்து தஸ்மாத் காலாச்ச மத்யமாத் ॥ ௫௦.

அந்த மதிய நேரத்திலிருந்து அடுத்த பகுதி 'அபராஹ்ணம்' எனப்படுகிறது; அதிலிருந்து மூன்று முகூர்த்தங்கள் கடந்தபின் நடுநேரம் வரும்.

அபராஹ்நே வ்யதீபாதே கால- ஸாயாஹ்ந உச்யதே। தஶபஞ்சமுஹூர்த்தாத்வை முஹூர்த்தாஸ்த்ரய ஏவ ச ॥ ௫௦.

அபராஹ்ணம் முடிந்தபின் அந்த நேரம் 'சாயாஹ்ணம்' என அழைக்கப்படுகிறது; பத்தாம் மற்றும் ஐந்தாம் முகூர்த்தத்திலிருந்து மேலும் மூன்று முகூர்த்தங்கள் உள்ளன.

தஶபஞ்சமுஹூர்த்தம் வை அஹர்விஷுவதி ஸ்ம்ரு'தம்। தஶபஞ்சமுஹூர்த்தாத்வை ராத்ரிந்திவமிதி ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௫௦.

பத்தாம் மற்றும் ஐந்தாம் முகூர்த்தங்கள் பகலின் விஷுவம் எனக் கருதப்படுகின்றன; அந்த முகூர்த்தங்களிலிருந்து பகலும் இரவும் இவ்வாறு கணக்கிடப்படுகின்றன.

வர்த்ததே ஹ்ரஸதே சைவ அயநே தக்ஷிணோத்தரே। அஹஸ்து க்ரஸதே ராத்ரிம் ராத்ரிஸ்து க்ரஸதே த்வஹஃ ॥ ௫௦.

தெற்கு மற்றும் வடக்கு அயனங்களில் அதிகரிப்பும் குறைவும் நிகழ்கின்றன; பகல் இரவை விழுங்கும், இரவும் பகலை விழுங்கும்.

ஶரத்வஸந்தயோர்மத்யே விஷுவந்தத்விபாவ்யதே। அஹோராத்ரம் கலாஶ்சைவ ஸப்த ஸோமஃ ஸமஶ்ருதே ॥ ௫௦.

சரத்காலமும் வசந்தகாலமும் இடையில் விஷுவம் அறியப்படுகிறது; பகலும் இரவும், அவற்றின் பிரிவுகளும் ஏழாகும்; சந்திரனும் அதுபோல ஏழு என பாரம்பரியத்தில் கூறப்படுகிறது.

ததா பஞ்சதஶாஹாநி பக்ஷ இத்யாபிதீயதே। த்வௌ பக்ஷௌ ச பவேந்மாஸோ த்வௌ மாஸாவந்தராவ்ரு'துஃ। ரு'துத்ரயமயநம் ஸ்யாத்த்வைऽயநே வர்ஷமுச்யதே ॥ ௫௦.

இவ்வாறு, பதினைந்து நாட்கள் ஒரு பக்ஷம் எனப்படுகிறது; இரண்டு பக்ஷங்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு மாதம்; இரண்டு மாதங்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு ঋது; மூன்று ঋதுக்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு அயனம்; இரண்டு அயனங்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு வருடம் எனப்படுகிறது.