வாயுபுராணம்

திவிச்சாயாபதோ யஸ்து அநுநக்ஷத்ரமண்டலம் । த்ரு'ஶ்யதே பாஸ்வரோ ராத்ரௌ தேவீ த்ரிபதகா து ஸா ।। ௪௭.

வானில் நட்சத்திரங்களைத் தாண்டி, இரவில் பிரகாசமாகத் தெரியும் அந்த ஒளிப்பாதை, அந்த தெய்வீகமான திரிபதகா நதியே.

அந்தரிக்ஷம் திவஞ்சைவ பாவயந்தீ புவங்கதா। பவோத்தமாங்கே பதிதா ஸம்ருத்தா யோகமாயயா ।। ௪௭.

விண்ணிலும் ஆகாயத்திலும் பரவி, அவை இரண்டையும் நிரப்பி, சிவபெருமானின் தலையில் விழுந்ததும், அவர் யோகசக்தியால் அடக்கப்பட்டாள்.

தஸ்யா யே பிந்தவஃ கேசித் க்ருத்தாயாஃ பதிதாஃ க்ஷிதௌ। க்ரு'தம் பிந்துஸரஸ்தத்ர ததோ பிந்துஸரஃ ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௪௭.

அவளுடைய சில துளிகள் கோபத்தில் பூமியில் விழ, அங்கே ஒரு ஏரி உருவானது; அதனால் அது பிந்து ஸரஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ததோ நிருத்தா தேவீ ஸா பவேந ஸ்மயதா கில। சிந்தயாமாஸ மநஸா ஶங்கரக்ஷேபணம் ப்ரதி ।। ௪௭.

அப்போது சிவன் சிரிப்புடன் அவளை அடக்க, அந்த தேவியை, சங்கரனிடமிருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்று மனதில் யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.

பித்த்வா விஶாமி பாதாலம் ஸ்ரோதஸா க்ரு'ஹ்ய ஶங்கரம்। ஜ்ஞாத்வா தஸ்யா அபிப்ராயம் க்ரூரம் தேவ்யா சிகீர்ஷிதம் ।। ௪௭.

‘நான் பாகாளத்தை உடைத்து, என் ஓட்டத்துடன் சங்கரனை இழுத்துக்கொண்டு போகிறேன்’ என்று அவள் நினைத்தாள்; ஆனால் அவளுடைய கடுமையான எண்ணத்தை அறிந்த சிவன் அதற்கேற்ப நடந்தார்.

திரோபாவயிதும் புத்திராஸீதங்கேஷு தாம் நதீம்। தஸ்யாவலேபம் தம் புத்த்வா நத்யாஃ க்ருத்தஸ்து ஶங்கரஃ। நிருத்ய து ஶிரஸ்யேநாம் வேகேந பதிதாம் புவி ।। ௪௭.

அந்த நதியைத் தன் உடலில் மறைக்க வேண்டும் என்று அவர் தீர்மானித்தார்; அவளுடைய பெருமையை உணர்ந்து, சிவன் கோபத்துடன் அவளைத் தன் தலையில் அடக்கினார்.

ஏதஸ்மிந்நேவ காலே து த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜாநமக்ரதஃ। தமநீஸந்ததம் க்ஷீணம் க்ஷுதாபரிகதேந்த்ரியம் ।। ௪௭.

அதே நேரத்தில், அரசனை முன்பாகக் கண்டு, அவனுடைய நரம்புகள் தெளிவாக, உடல் சோர்ந்து, பசியால் இவனது அறிவு மங்கியிருப்பதைப் பார்த்தார்.

அநேந தோஷிதஶ்சாஹம் நத்யர்தம் பூர்வமேவ ஹி। புத்த்வாஸ்ய வரதாநம் து கோபம் நியதவாம்ஸ்து ஸஃ ।। ௪௭.

‘அவன் நதிக்காக முன்பே என்னை மகிழ்வித்தான்; அவனுக்கு நான் வரம் அளித்ததை நினைத்து, என் கோபத்தை அடக்கினேன்’ என்று அவர் கூறினார்.

ப்ரஹ்மணோ ஹி வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரதிஜ்ஞாதாரணம் ப்ரதி। ததோ விஸர்ஜயாமாஸ ஸம்ருத்தாம் ஸ்வேந தேஜஸா। நதீம் பகீரதஸ்யார்தே தபஸோக்ரேண தோஷிதஃ ।। ௪௭.

பிரம்மாவின் வார்த்தையை கேட்டு, அவன் எடுத்த உறுதியை நினைத்து, பாகீரதனின் கடும் தவத்தால் மகிழ்ந்து, சிவன் தன் சக்தியால் அடக்கப்பட்ட அந்த நதியை விடுவித்தார்.

ததோ விஸ்ரு'ஜ்யமாநாயாஃ ஸ்ரோதஸ்தத்ஸப்ததாங்கதம்। த்ரயஃ ப்ராசீமபிமுகம் ப்ரதீசீம் த்ரயஃ ஏவ து ।। ௪௭.

அப்போது அவள் விடுவிக்கப்படும்போது, அவளது ஓடை ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது; மூன்று கிழக்கே, மூன்று மேற்கே ஓடின.

நத்யாஃ ஸ்ரோதஸ்து கங்காயாஃ ப்ரத்யபத்யத ஸப்ததா। நலிநீ ஹ்ராதிநீ சைவ பாவநீ சைவ ப்ராக்கதா ।। ௪௭.

கங்கை நதியின் ஓடை இவ்வாறு ஏழாகப் பிரிந்தது; நளினி, ஹ்ராதினி, பாவனி ஆகியவை கிழக்கே ஓடின.

ஸீதா சக்ஷுஶ்ச ஸிந்துஶ்ச ப்ரதீசீம் திஶமாக்ஷிதாஃ। ஸப்தமீ த்வநுகா தாஸாம் தக்ஷிணேந பகீரதீ ।। ௪௭.

சீதா, சக்ஷு, சிந்து ஆகியவை மேற்கே ஓடின; ஏழாவது பாகீரதி அவற்றைத் தொடர்ந்து தெற்கே சென்றாள்.

தஸ்மாத்பாகீரதீ யா ஸா ப்ரவிஷ்டா லவணோததிம்। ஸப்தைதா பாவயந்தீஹ ஹிமாஹ்வம் வர்ஷமேவ து ।। ௪௭.

அதனால் பாகீரதி அந்த உப்புக் கடலில் கலந்தாள்; இந்த ஏழு நதிகளும் ஹிமாஹ்வம் எனும் பகுதியை ஊட்டுகின்றன, அவை மழையாக மாறின.

ப்ரஸூதாஃ ஸப்த நத்யஸ்தாஃ ஶுபா பிந்துஸரோத்பவாஃ। நாநாதேஶாந் பாவயந்த்யோ ம்லேச்சப்ராயாம்ஶ்ச ஸர்வஶஃ ।। ௪௭.

அந்த ஏழு நன்மை தரும் நதிகள் பிந்து ஸரஸில் பிறந்தவை; பல்வேறு நிலங்களையும், பெரும்பாலும் அந்நியர்கள் வாழும் பகுதிகளையும் ஊட்டுகின்றன.

உபகச்சந்தி தாஃ ஸர்வா யதோ வர்ஷதி வாஸநஃ। ஸிரிந்த்ராந் குந்தலாம்ஶ்சீநாந் பர்பராந் யவஸாந் த்ருஹாந் ।। ௪௭.

அந்த நதிகள் எல்லாம் மழை பெய்யும் இடங்களை அடைகின்றன; சிரிந்திரர், குன்தலர், சீனர், பர்பரர், யவசர், த்ருகர் ஆகிய இடங்களையும் சென்றடைகின்றன.

ருஷாணாம்ஶ்ச குணிந்தாம்ஶ்ச அஙகலோகவராஶ்ச யே। க்ரு'த்வா த்விதா ஸிந்துமரும் ஸீதாகாத்பஶ்சிமோததிம் ।। ௪௭.

ருஷா, குணிந்தர், அங்கர், லோகவரர் ஆகியோர் வாழும் இடங்களையும், சிந்து வறண்ட நிலத்தை இரண்டாகப் பிரித்து, சீதா மேற்குப் பெருங்கடலை அடைந்தாள்.

அத சீநமரூம்ஶ்சைவ நங்கணாந் ஸர்வமூலிகாந் । ஸாத்ராம்ஸ்து ஷாராம்ஸ்தம்பாகாந் பஹ்நவாந் தரதாந் ஶகாந்। ஏதாந் ஜநபதாந் சக்ஷுஃ ஸ்ராவயந்தீ கதோததிம் ।। ௪௭.

பின்னர் சீனம், மரு, நங்கணம், மூலிகர், சாத்திரர், சாரர், தம்பாகர், பஹ்னவர், தரதர், சகர் ஆகிய எல்லா மக்களையும், சக்ஷு என்னும் நதி பாய்ந்து கடலை அடைந்தது.

தரதாம்ஶ்ச ஸகாம்ஶ்மீராந் காந்தாராந் வரபாந் ஹ்ரதாந்। ஶிவபௌராநிந்த்ரஹாஸாந் வதாதீம்ஶ்ச விஸர்ஜயாந் ।। ௪௭.

தரதர், சகர், காஷ்மீர் மக்கள், காந்தாரர், வரபர், ஹ்ரதர், சிவபுரம், இந்திரஹாசம், வதாதி ஆகிய இடங்களை கடந்து சென்றாள்.

ஸைந்தவாந் ரந்த்ரகரகாந் ப்ரமராபீரரோஹகாந் । ஶுநாமுகாம்ஶ்சோர்த்த்வமநூந் ஸித்தசாரணஸோவிதாந் ।। ௪௭.

சைந்தவர், ரந்த்ரர், கரகர், ப்ரமர், அபீரர், ரோஹகர், சுணாமுகர், மேலும் வடக்கு அனு மக்கள், சித்தர், சாரணர், சோவி ஆகியோருடன் சேர்ந்திருந்தனர்.

கந்தர்வாந் கிந்நராந் யக்ஷாந் ரக்ஷோவித்யாதரோரகாந்। கலாபக்ராமகாம்ஶ்சைவ பாரதாந் ஸீகணாந் கஸாந் ।। ௪௭.

கந்தர்வர், கின்னரர், யக்ஷர், ராட்சசர், வித்யாதரர், பாம்பினங்கள், கலாபகிராம மக்கள், பாரதர், சீகணர், கசர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

கிராதாம்ஶ்ச புலிந்தாம்ஶ்ச குரூந் ஸபரதாநபி। பஞ்சாலகாஶிமாத்ஸ்யாம்ஶ்ச மகதாங்காம்ஸ்ததைவ ச ।। ௪௭.

கிராதர், புலிந்தர், குரு, பரதர், பஞ்சாலர், காசி, மாத்ஸ்யர், மகதர், அங்கர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

ப்ரஹ்மோத்தராம்ஶ்ச வங்காம்ஶ்ச தாமலிப்தாம்ஸ்ததைவ ச। ஏதாந் ஜநபதாநார்யாந் கங்கா பாவயதே ஶுபாந் ।। ௪௭.

பிரம்மோத்தரர், வங்கர், தாமலிப்தர் ஆகிய நல்ல மக்கள் அனைவரையும் புனிதமான கங்கைப் பாசிக்கின்றாள்.

ததஃ ப்ரதிஹதா விந்த்யே ப்ரவிஷ்டா தக்ஷிணோததிம்। ததக்ஷ்வாஹ்லாதிநீ புண்யா ப்ராசீநாபிமுகீ யயௌ ।। ௪௭.

பின்னர் விந்திய மலை வழியில் தடுத்து, தெற்குப் பெருங்கடலில் புகுந்தாள்; அப்பெரிய புனித நதி மகிழ்ச்சியுடன் கிழக்கு நோக்கி சென்றாள்.

ப்லாவயந்த்யுபபோகாம்ஶ்ச நிஷாதாநாம் ச ஜாதயஃ। தீவராந்ரு'ஷிகாம்ஶ்சைவ ததா நீலமுகாநபி ।। ௪௭.

நிஷாதர் வாழும் நிலங்களையும், தீவரர், ரிஷிகர், மேலும் நீலமுகர் ஆகியோரை வெள்ளம் போல் பாசிக்கின்றாள்.

கேரலாநுஷ்ட்ரகர்ணாம்ஶ்ச கிராதாநபி சைவ ஹி। காலோதராந் விவர்ணாம்ஶ்ச குமாராந் ஸ்வர்ணபூஷிதாந் ।। ௪௭.

கேரளர், உஷ்ட்ரகர்ணர், கிராதர், காலோதரர், விவர்ணர், குமாரர், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

ஸா மண்டலே ஸமுத்ரஸ்ய திரோபூதாऽநுபூர்வதஃ। ததஸ்து பாவநீ சைவ ப்ராசீமேவ திஶங்கதா ।। ௪௭.

அவள் கடலின் வளையத்தில் ஒழுங்காக மறைந்தாள்; பின்னர் புனிதமான நதி கிழக்கு திசை நோக்கி சென்றாள்.

அபதாந் பாவயந்தீஹ இந்த்ரத்யும்நஸரோऽபி ச। ததா கரதாம்ஶ்சைவ இந்த்ரஶங்குபதாநபி ।। ௪௭.

இங்கு அபதர், இந்த்ரத்யும்னர் ஏரி, கரதர், இந்திரசங்குப் பாதை ஆகியவற்றையும் பாசிக்கின்றாள்.

மத்யேநோத்யாநமஸ்காராந் குதப்ராவரணாந் யயௌ। இந்த்ரத்வீபஸமுத்ரே து ப்ரவிஷ்டா லவணோததிம் ।। ௪௭.

நடுவில் தோட்டங்கள், மஸ்காரர், குதப்ராவரணத்தை கடந்து, இந்த்ரத்வீபம் கடலில் புகுந்து உப்புக் கடலை அடைந்தாள்.

ததஶ்ச நலிநீ சாகாத் ப்ராசீமாஶாம் ஜவேந து। தோமராந் பாவயந்தீஹ ஹம்ஸமார்காந் ஸஹூஹுகாந் ।। ௪௭.

பின்னர் நளினி விரைவாக கிழக்கு திசை நோக்கி சென்று, தோமரர், ஹம்சமார்கர், சஹூஹுகர் ஆகியோரை பாசிக்கின்றாள்.