வாயுபுராணம்

அத்ர யஜ்ஞப்ரவ்ரு'த்திஸ்து ஜாயதே ஹி மஹேஶ்வராத்। ததோऽத்ர இஜ்யதே யஜ்ஞஸ்திஸ்ரோ ஜிஹ்வாஸ்த்ரயோऽக்நயஃ । இஷ்ட்வா சைவாக்நயோ விப்ராஃ காலஜிஹ்வா ப்ரவர்த்ததே ।। ௩௨.

இந்த யுகத்தில், பெரிய ஈசுவரனிடமிருந்து யாகம் செய்யும் பழக்கம் தோன்றுகிறது; அதனால் இங்கு யாகங்கள் நடத்தப்படுகின்றன, மூன்று நாக்குகள், மூன்று அக்னிகள்; அந்த அக்னிகளில் அர்ச்சனை செய்த பின், காலத்தின் நாக்கு செயல்படத் தொடங்கும், பிராமணர்களே.

யதேதத்வை முகம் பீமம் த்விஜிஹ்வம் ரக்தபிங்கலம்। த்விபாதோऽத்ர பவிஷ்யாமி த்வாபரம் நாம தத்யுகம் ।। ௩௨.

இது பயங்கரமான முகம், இரண்டு நாக்குகளும், சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த நிறமும் உடையது; இதில் நான் இரண்டு கால்களுடன் இருப்பேன்; அந்த யுகமே த்வாபர யுகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

யதேதத் க்ரு'ஷ்ணவர்ணாபம் துரீயம் ரக்தலோசநம்। ஏகஜிஹ்வம் ப்ரு'துஶ்யாமம் லேலிஹாநம் புநஃ புநஃ ।। ௩௨.

நான்காவது என்று கூறியது, கருப்பு போன்ற நிறம், சிவந்த கண்கள், ஒரு நாக்கு, அகலமும் கருமையும் உடையது, மீண்டும் மீண்டும் நக்கிக்கொண்டிருப்பது —

ததஃ கலியுகம் கோரம் ஸர்வலோகபயங்கரம்। கல்பஸ்ய து முகம் ஹ்யேதச்சதுர்தம் நாம பீஷணம் ।। ௩௨.

அதன்பின், கலியுகம் வருகிறது, அது மிகவும் பயங்கரமானது, எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டும்; இது தான் நான்காவது, காலச்சக்கரத்தின் பயங்கரமான முகம்.

ந முகம் நாபி நிர்வாணம் தஸ்மிந் பவதி வை யுகே। காலக்ரஸ்தா ப்ரஜா சாபி யுகே தஸ்மிந் பவிஷ்யதி ।। ௩௨.

அந்த யுகத்தில் முகமும் இல்லை, விடுதலையும் இல்லை; அந்த யுகத்தில் உயிர்கள் எல்லாம் காலத்தால் பிடிபடுவார்கள்.

ப்ரஹ்மா க்ரு'தயுகே பூஜ்யஸ்த்ரேதாயாம் யஜ்ஞ இச்யதே। த்வாபரே பூஜ்யதே விஷ்ணுரஹம்பூஜ்யஶ்சதுர்ஷ்வபி ।। ௩௨.

கிருத யுகத்தில் பிரம்மா வழிபடப்படுகிறார், த்ரேதா யுகத்தில் யாகம் முக்கியமானது; த்வாபர யுகத்தில் விஷ்ணு வழிபடப்படுகிறார், நான்கு யுகங்களிலும் நான் வழிபடப்படுகிறேன்.

ப்ரஹ்மா விஷ்ணுஶ்ச யஜ்ஞஶ்ச காலஸ்யைவ கலாஸ்த்ரயஃ। ஸர்வேஷ்வேவ ஹி காலேஷு சதுர்மூர்திர்மஹேஶ்வரஃ ।। ௩௨.

பிரம்மா, விஷ்ணு, யாகம் — இவை மூன்றும் காலத்தின் அம்சங்கள்; எல்லா யுகங்களிலும் மகா ஈசுவரன் நான்கு வடிவங்களில் இருக்கிறார்.

அஹம் ஜநோ ஜநயிதா (வஃ) காலஃ காலப்ரவர்த்தகஃ। யுககர்தா ததா சைவ பரம் பரபராயணஃ ।। ௩௨.

நான் மக்கள், உங்களின் படைப்பாளர், காலம், காலத்தை இயக்குபவன்; யுகங்களை உருவாக்குபவன், உயர்ந்தவன், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம்.

தஸ்மாத் கலியுகம் ப்ராப்ய லோகாநாம் ஹிதகாரணாத்। அபயார்தஞ்ச தேவாநாமுபயோர்லோகயோரபி ।। ௩௨.

அதனால், கலியுகம் வந்தபோது உலகங்களின் நன்மைக்காகவும், தேவர்களுக்கு அச்சமில்லாமல் இருப்பதற்காகவும், இரு உலகங்களிலும் —

ததா பவ்யஶ்ச பூஜ்யஶ்ச பவிஷ்யாமி ஸுரோத்தமாஃ। தஸ்மாத்பயம் ந கார்யம் ச கலிம் ப்ராப்ய மஹௌஜஸஃ ।। ௩௨.

அப்போது நான் மங்களகரமானவனும், வழிபடத்தக்கவனும் ஆக இருப்பேன், சிறந்த தேவர்களே; அதனால், கலியுகம் வந்தபோது அச்சம் கொள்ள வேண்டாம், வலிமைமிக்கவர்களே.

ஏவமுக்தா ஸ்ததஃ ஸர்வா தேவதா ரு'ஷிபிஃ ஸஹ। ப்ரணம்ய ஶிரஸா தேவம் புநரூசுர்ஜகத்பதிம் ।। ௩௨.

இவ்வாறு கூறியபின், எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, தங்கள் தலைகளை வணங்கி, மீண்டும் உலகத்தின் ஆண்டவரை நோக்கி பேசினர்.

மஹாதேஜா மஹாகாயோ மஹாவீர்யோ மஹாத்யுதிஃ। பீஷணஃ ஸர்வபூதாநாம் கதம் காலஶ்சதுர்முகஃ ।। ௩௨.

மிகுந்த பிரகாசமும், பெரிய உருவமும், பெரும் வலிமையும், அதிக ஒளியுமுடையவரே, எல்லா உயிர்களுக்கும் பயங்கரமானவரே, காலம் எப்படி நான்கு முகங்களுடன் இருக்கிறது?

ஏஷ காலஶ்சதுர்மூர்திஶ்சதுர்தம்ஷ்ட்ரஶ்சதுர்முகஃ। லோகஸம்ரக்ஷணார்தாய அதிக்ராமதி ஸர்வஶஃ ।। ௩௨.

இந்த காலம் நான்கு வடிவங்களும், நான்கு பற்களும், நான்கு முகங்களும் கொண்டது; உலகங்களை காப்பதற்காக, எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவி செல்கிறது.

நாஸாத்யம் வித்யதே சாஸ்ய ஸர்வஸ்மிந் ஸசராசரே। காலஃ ஸ்ரு'ஜதி பூதாநி புநஃஸம்ஹரதி க்ரமாத் ।। ௩௨.

இவனுக்கு இயங்குவதும், அசையாததும் உள்ள எல்லாவற்றிலும் எதுவும் முடியாதது இல்லை; காலம் உயிர்களை உருவாக்கி, மீண்டும் ஒழுங்காக அவற்றை அழிக்கிறது.

ஸர்வே காலஸ்ய வஶகா ந காலஃ கஸ்யசித்வஶே। தஸ்மாத்து ஸர்வபூதாநி காலஃ கலயதே ஸதா ।। ௩௨.

எல்லோரும் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறார்கள்; காலம் யாருக்கும் கட்டுப்படுவதில்லை; அதனால், காலம் எல்லா உயிர்களையும் எப்போதும் கணக்கிட்டு நடத்துகிறது.

விக்ரமஸ்ய பதாந்யஸ்ய பூர்வோக்தாந்யேகஸப்ததிஃ। தாநி மந்வந்தராணீஹ பரிவ்ரு'த்தயுகக்ரமாத் ।। ௩௨.

அவரது அடியிலுள்ள எழுபத்து ஒன்று படிகள், முன்பே கூறியது போல, இங்கே மன்வந்தரங்களாக, யுகங்கள் மாறும் ஒவ்வொரு காலத்திலும் அமைகின்றன.

ஏகம் பதம் பரிக்ரம்ய பதாநாமேகஸப்ததிஃ। யதா காலஃ ப்ரக்ரமதே ததா மந்வந்தரக்ஷயஃ ।। ௩௨.

எழுபத்து ஒன்று படிகளில் ஒன்றை காலம் முடித்தவுடன், காலம் அடுத்த படி எடுக்கும்போது, அந்த நேரம் ஒரு மன்வந்தரத்தின் முடிவாகும்.

ஏவமுக்த்வா து பகவாந் தேவர்ஷிபித்ரு'தாநவாந்। நமஸ்க்ரு'தஶ்ச தைஃ ஸர்வைஸ்தத்ரைவாந்தரதீயத ।। ௩௨.

இவ்வாறு கூறியபின், பரமபிரான் அங்கு உள்ள தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள் ஆகிய அனைவரும் வணங்கி முடித்ததும், அங்கேயே மறைந்தார்.

ஏவம் ஸ காலே பகவாந் தேவர்ஷிபித்ரு'தாநவாந்। புநஃ புநஃ ஸம்ஹரதே ஸ்ரு'ஜதே ச புநஃ புநஃ ।। ௩௨.

இவ்விதமாக, காலம் தோறும் பரமபிரான் தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள் ஆகியோரைக் குறைத்து மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குகிறார்.

அதோ மந்வந்தரே சைவ தேவர்ஷிபித்ரு'தாநவைஃ। பூஜ்யதே பகவாநீஶோ பயாத் காலஸ்ய தஸ்ய வை ।। ௩௨.

அதனால், ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் அந்தக் காலத்தின் பயத்தால் தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள் ஆகியோர் பரமபிரானை வழிபடுகின்றார்கள்.

தஸ்மாத் ஸர்வப்ரயத்நேந கலௌ குர்யாத்தபோ த்விஜஃ। ப்ரபந்நஸ்ய மஹாதேவம் தஸ்ய புண்யபலம் மஹத்। தஸ்மாத்தேவா திவம் கத்வா அவதீர்ய ச பூதலே ।। ௩௨.

ஆகவே, கலியுகத்தில் இருமுறை பிறந்தோர் முழு முயற்சியுடன் தவம் செய்ய வேண்டும்; மகாதேவனை அடைந்தவருக்கு பெரும் புண்ணிய பலன் கிடைக்கும்; அதனால் தேவர்கள் விண்ணுலகிற்குச் சென்று, மீண்டும் பூமியில் இறங்குகின்றார்கள்.

ரு'ஷயஶ்சைவ தேவாஶ்ச கலிம்ப்ராப்ய ஸுதாருணம்। தப இச்சந்தி பூயிஷ்டம் கர்த்தும் தர்மபராயணாஃ। அவதாராந் கலிம் ப்ராப்ய கரோதி ச புநஃ புநஃ ।। ௩௨.

மிகக் கடுமையான கலியுகத்தை அடைந்த முனிவர்களும் தேவர்களும், தர்மத்தில் நிலைத்து, அதிகமான தவம் செய்ய விரும்பி, கலியுகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அவதாரம் எடுக்கின்றார்கள்.

ஏவம் காலாந்தரே ஸர்வே யேऽதீதா வை ஸஹஸ்ரஶஃ। வைவஸ்வதேऽந்தரே தஸ்மிந் தேவராஜர்ஷயஸ்ததா ।। ௩௨.

இவ்வாறு, காலத்தின் ஓட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்காக கடந்துபோன அனைவரும், வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில், தேவர்கள், அரசமுனிவர்கள் மற்றும் பிறரும் உள்ளனர்.

தேவாபிஃ போரவோ ராஜா மநுஶ்வேக்ஷ்வாகுவம்ஶஜாஃ। மஹாயோகபலோபேதாஃ காலாந்தரமுபாஸதே ।।௩௨.

பழமையான அரசன் தேவாபி மற்றும் மனுவின் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தார், பெரிய யோக பலத்துடன், காலத்தின் ஓட்டத்தை வழிபடுகின்றார்கள்.

க்ஷீணே கலியுகே தஸ்மிஸ்திஷ்யே த்ரேதாயுகே க்ரு'தே। ஸப்தர்ஷிபிஶ்சைவ ஸார்த்தம் பாவ்யே த்ரேதாயுகே புநஃ கோத்ராணாம் க்ஷத்ரியாணாஞ்ச பவிஷ்யாஸ்தே ப்ரகீர்திதாஃ ।। ௩௨.

கலியுகம் முடிந்ததும், திஷ்ய, திரேதா, கிருதயுகங்களில், ஏழு முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, எதிர்கால திரேதாயுகத்தில் மீண்டும், க்ஷத்திரியர்களின் குலங்கள் அறிவிக்கப்படுகின்றன.

த்வாபராந்தே ப்ரதிஷ்டந்தே க்ஷத்ரியா ரு'ஷிபிஃ ஸஹ। க்ரு'தே த்ரேதாயுகே சைவ ததா க்ஷீணே ச த்வாபரே। நராஃ பாதகிநோ யே வை வர்த்தந்தே தே கலௌ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௩௨.

துவாபரயுகம் முடிவில், க்ஷத்திரியர்கள் முனிவர்களுடன் நிலைபெறுகின்றார்கள்; கிருதயுகம், திரேதாயுகம் மற்றும் துவாபரயுகம் முடிந்ததும், பாவிகளாகிய மனிதர்கள் கலியுகத்தவராகக் கருதப்படுகின்றார்கள்.

மந்வந்தராணாம் ஸப்தாநாம் ஸாந்தாநார்தா ஶ்ருதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ। ஏவமேதேஷு ஸர்வேஷு யுகக்ஷயக்ரமஸ்ததா ।। ௩௨.

ஏழு மன்வந்தரங்களின் முடிவுகளும், அவற்றைப் பற்றிய சிருத்தியும், மரபும், எல்லா யுகங்களின் முடிவுக்கிரமமும் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டுள்ளது.

பரஸ்பரம் யுகாநாஞ்ச ப்ரஹ்மக்ஷத்ரஸ்ய சோத்பவஃ। யதா வை ப்ரக்ரு'திஸ்தேப்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தாநாம் யதா க்ஷயம் ।। ௩௨.

யுகங்களும், பிராமணர் மற்றும் க்ஷத்திரியர்களும் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு தோன்றினார்கள், அவர்கள் எப்படி உருவாகி, எவ்வாறு அழிந்தார்கள் என்பதும் கூறப்பட்டுள்ளது.

ஜாமதக்ந்யேந ராமேண க்ஷத்ரே நிரவஶோஷிதே। க்ரியந்தே குலடாஃ ஸர்வாஃ க்ஷத்ரியைர்வஸுதாதிபைஃ। திவம் கதாநஹம் துப்யம் கீர்த்தயிஷ்யே நிபோதத ।। ௩௨.

ஜாமதக்னியின் மகன் இராமனால் க்ஷத்திரியர் வம்சம் அழிந்தபோது, பூமியில் உள்ள க்ஷத்திரிய அரசர்களால் எல்லா குடும்பங்களும் நிறுவப்பட்டன; நான் விண்ணுலகிற்குச் சென்று, அவற்றை உனக்குச் சொல்வேன், கேள்.