வாயுபுராணம்

அதாஸ்ய ஸப்தமேऽதீதே கல்பே வை ஸம்பபூவதுஃ। ரு'புஃ ஸநத்குமாரஶ்ச தபோ லோகநிவாஸிநௌ। ததௌ மஹர்ஷீநந்யாந் ஸ மாநஸாநஸ்ரு'ஜத் ப்ரபுஃ ।। ௨௫.

பின்னர் ஏழாவது கல்பம் முடிந்தபோது, உலகில் தவம் செய்பவர்கள் இருபு மற்றும் சனத்குமாரர் தோன்றினர்; பிறகு அந்த இறைவன், மனதில் தோன்றிய மற்ற பெரிய முனிவர்களையும் படைத்தான்.

அஹோ விஸ்மயநீயாநி ரஹஸ்யாநி மஹாமதே। த்வயோக்தாநி யதாதத்த்வம் லோகாநுக்ரஹகாரணாத் ।। ௨௬.

ஓ பெரிய ஞானி, உலக நன்மைக்காக நீங்கள் சொன்ன இந்த ரகசியமான, ஆச்சரியமான உண்மைகள் எவ்வளவு வியப்பாக இருக்கின்றன!

தத்ர வை ஸம்ஶயோ மஹ்யமவதா (வா) ரேஷு ஶூலிநஃ। கிம் காரணம் மஹாதேவஃ கலிம் ப்ராப்ய ஸுதாருணம்। ஹித்வா யுகாநி பூர்வாணி அவதாரம் கரோதி வை ।। ௨௬.

ஆனால் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் உள்ளது: திரிசூலம் ஏந்தும் மகாதேவன், முன்பு இருந்த யுகங்களை விட்டு, இந்த கொடிய கலியுகத்தில் ஏன் அவதாரம் எடுக்கிறார்?

அஸ்மிந்மந்வந்தரே சைவ ப்ராப்தே வைவஸ்வதே ப்ரபோ। அவதாரம் கதஞ்சக்ரே ஏததிச்சாமி வேதிதும் ।। ௨௬.

இந்த வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில், இறைவன் எப்படி அவதாரம் எடுத்தார்? இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

ந தேऽஸ்த்யவிதிதம் கிஞ்சிதிஹ லோகே பரத்ர ச। பக்தாநாமுபதேஶார்தம் விநயாத் ப்ரு'ச்சதோ மம। கதயஸ்வ மஹாப்ராஜ்ஞ யதி ஶ்ராவ்யம் மஹாமதம் ।। ௨௬.

இந்த உலகிலும், மறுவுலகிலும் உங்களுக்கு தெரியாதது எதுவும் இல்லை. பக்தர்களுக்குப் போதனை செய்யவும், நான் பணிவுடன் கேட்டதாலும், ஓ பெரிய ஞானி, இந்த பெரிய ஞானம் கேட்கத் தகுந்தது என்றால் சொல்லுங்கள்.

ஏவம் ப்ரு'ஷ்டோऽத பகவாந் வாயுர்லோகஹிதே ரதஃ। இதமாஹ மஹாதேஜா வாயுர்லோகநமஸ்க்ரு'தஃ ।। ௨௬.

அப்படி கேட்டபோது, உலக நன்மையில் ஈடுபட்டுள்ள வாயு பகவான், உலகங்கள் வணங்கும், பிரகாசமான இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

ஏதத்குப்ததமம் லோகே யந்மாந்த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி। தத்ஸர்வம் ஶ்ர்ரு'ணு காதேய உச்யமாநம் யதாக்ரமம் ।। ௨௬.

நீ என்னிடம் கேட்கும் இந்த விஷயம் உலகில் மிக ரகசியமானது. ஓ காதியின் மகனே, அதை எல்லாம் வரிசையாகக் கேள்.

புரா ஹ்யேகார்ணவே வ்ரு'த்தே திவ்யே வர்ஷஸஹஸ்ரகே। ஸ்ரஷ்டுகாமஃ ப்ரஜா ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ துஃஶிதஃ ।। ௨௬.

முன்னொரு காலத்தில், ஒரே பெருங்கடலில் ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் கடந்தபோது, பிரம்மா உயிரினங்களை படைக்க விரும்பி, மனதில் கவலையுடன் சிந்தித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய ப்ராதுர்பூதஃ குமாரகஃ। திவ்யகந்தஃ ஸுதாபேக்ஷீ திவ்யாம் ஶ்ருதிமுதீரயந் ।। ௨௬.

அவன் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், தெய்வீக மணம் கொண்ட, அமுதத்தை விரும்பும், தெய்வீக ஒலி எழுப்பும் ஒரு சிறுவன் தோன்றினான்.

அஶப்தஸ்பர்ஶரூபாந்தாமகந்தாம் ரஸவர்ஜ்ஜிதாம்। ஶ்ருதிம் ஹ்யுதீரயந் தேவோ யாமவிந்தச்சதுர்ம்முகஃ ।। ௨௬.

அந்த தேவன், ஒலி, தொடு, உருவம், வாசனை, சுவை எதுவும் இல்லாத ஓர் ஒலியை உச்சரித்தான்; அந்த ஒலியை நான்முகன் பிரம்மா உணர்ந்தான்.

ததஸ்து த்யாநஸம்யுக்தஸ்தப ஆஸ்தாய பைரவம்। சிந்தயாமாஸ மநஸா த்ரிதயம் கோऽந்வயந்த்விதி ।। ௨௬.

பிறகு, தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, பயங்கரமான தவம் செய்து, 'இந்த மூன்றிலும் யார் நிறைந்திருக்கிறார்?' என்று மனதில் சிந்தித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய ப்ராதுர்பூதம் ததக்ஷரம்। அஶப்தஸ்பர்ஶரூபஞ்ச ரஸகந்தவிவர்ஜ்ஜிதம் ।। ௨௬.

அவன் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், ஒலி, தொடு, உருவம், சுவை, வாசனை எதுவும் இல்லாத அந்த அழியாதது தோன்றியது.

அதோத்தமம் ஸ லோகேஷு ஸ்வமூர்த்திஞ்சாபி பஶ்யதி। த்யாயந்வை ஸ ததா தேவமதைநம் பஶ்யதே புநஃ ।। ௨௬.

பிறகு, உலகங்களில் தனது சிறந்த உருவத்தை அவன் கண்டான்; தியானித்து, அந்த தேவனை மீண்டும் பார்த்தான்.

தம் ஶ்வேதமத ரக்தஞ்ச பீதம் க்ரு'ஷ்ணம் ததா புநஃ। வர்ணஸ்தம் தத்ர பஶ்யேத ந ஸ்த்ரீ ந ச நபும்ஸகம் ।। ௨௬.

அங்கு, அது முதலில் வெண்மையாகவும், பிறகு சிவப்பாகவும், மஞ்சளாகவும், கருப்பாகவும் தோன்றும்; அது நிறத்தில் நிலைத்திருக்கிறது, ஆனால் அது பெண் அல்ல, நடுநிலையுமல்ல.

தத்ஸர்வம் ஸுசிரம் ஜ்ஞாத்வா சிந்தயந் ஹி ததக்ஷரம் । தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய கண்டாதுத்திஷ்டதேऽக்ஷரஃ ।। ௨௬.

அந்த அனைத்தையும் நீண்ட நாட்கள் அறிந்து, அந்த எழுத்தை மனதில் நிறுத்தி தியானித்தால், தியானிப்பவரின் கழுத்திலிருந்து அந்த எழுத்து எழும்.

ஏகமாத்ரோ மஹாகோஷஃ ஶ்வேதவர்ணஃ ஸுநிர்மலஃ। ஸ ஓங்காரோ பவேத்வேதஃ அக்ஷரம் வை மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௬.

அது ஒரு அளவு கொண்டது, பெரும் ஓசையுடன், வெண்மையாகவும், முற்றிலும் தூய்மையாகவும் உள்ளது; அதுவே ஓம் என்ற எழுத்து, வேதம், அந்த எழுத்தே மகேஸ்வரன்.

ததஶ்சிந்தயமாநஸ்ய த்வக்ஷரம் வை ஸ்வயம்புவஃ। ப்ராதுர்பூதந்து ரக்தந்து ஸ தேவஃ ப்ரதமஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௨௬.

பின்னர், தியானிக்கும்போது, சுயமாக தோன்றும் அந்த எழுத்து சிவப்பாக வெளிப்படுகிறது; அந்தத் தெய்வமே முதன்மையானவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

ரு'க்வேதம் ப்ரதமம் தஸ்ய த்வக்நிமீளே புரோஹிதம்। ஏதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ரு'சம் ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ வை புநஃ। ததக்ஷரம் மஹாதேஜாஃ கிமேததிதி லோகக்ரு'த் ।। ௨௬.

அவருக்குப் முதலில் ருக்வேதம், 'அக்னியைப் புகழ்கிறேன், யாகத்தின் முன்னோராக' என்று; அந்தச் செய்யுளைக் கண்டு, பிரம்மா மீண்டும், 'இந்த எழுத்து என்ன, உலகங்களை உருவாக்கும் பிரகாசமானவரே?' என்று சிந்தித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய தஸ்மிந்நத மஹேஶ்வரஃ । த்விமாத்ரமக்ஷரம் ஜஜ்ஞே ஈஶித்வேந த்விமாத்ரிகம் ।। ௨௬.

அவர் தியானிக்கும்போது, அப்போது மகேஸ்வரன் இரண்டு அளவு கொண்ட எழுத்தை உருவாக்கினார்; அவரது சக்தியால் அது இரட்டையாக ஆனது.

ததஃ புநர்த்விமாத்ரம் து சிந்தயாமாஸ சாக்ஷரம்। ப்ராதுர்பூதம் ச ரக்தம் தச்சேதநே க்ரு'ஹ்ய ஸா யஜுஃ ।। ௨௬.

பின்னர், அவர் மீண்டும் அந்த இரண்டு அளவு எழுத்தை தியானித்தார்; அது சிவப்பாக வெளிப்பட்டது, அதை பிரித்தபோது யஜுர்வேதம் கிடைத்தது.

இஷே த்வோர்ஜ்ஜேத்வா வாயவஸ்த தேவோ வஃ ஸவிதா புநஃ। ரு'க்வேத ஏகமாத்ரஸ்து த்விமாத்ரந்து யஜுஃ ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௨௬.

வலிமையும் ஊட்டமும் பெறும் பொருட்டு, சவிதா தேவன் மீண்டும் உங்களுக்காக இருக்கிறார்; ருக்வேதம் ஒரு அளவு கொண்டது, யஜுர்வேதம் இரண்டு அளவு கொண்டதாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

ததோ வேதம் த்விமாத்ரம் து த்ரு'ஷ்ட்வா சைவ ததக்ஷரம்। த்விமாத்ரம் சிந்தயந் ப்ரஹ்ம த்வக்ஷரம் புநரீஶ்வரஃ ।। ௨௬.

பின்னர், அந்த இரண்டு அளவு வேதத்தையும் அந்த எழுத்தையும் பார்த்து, பிரம்மா அந்த இரண்டு அளவு எழுத்தை தியானித்தார்; மீண்டும் இறைவன்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய சோங்காரஃ ஸம்பபூவ ஹ। ததஸ்ததக்ஷரம் ப்ரஹ்மா ஓங்காரம் ஸமசிந்தயத் ।। ௨௬.

அவர் தியானிக்கும்போது, ஓம் எழுந்தது; பின்னர் பிரம்மா அந்த ஓம் எழுத்தை மனதில் நிறுத்தி தியானித்தார்.

அதாபஶ்யத்ததஃ பீதாம்ரு'சம் சைவ ஸமுத்திதாம்। அக்ந ஆயாஹி வீதயே க்ரு'ணாநோ ஹவ்யதாதயே ।। ௨௬.

பின்னர் அவர் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு செய்யுள் எழுந்ததைப் பார்த்தார்: 'அக்னியே, உன்னைக் கொண்டு வருகிறேன், புகழப்பட்டவனே, oblations ஏற்கும் வல்லவனே.'

ததஸ்து ஸ மஹாதேஜா த்ரு'ஷ்ட்வா வேதாநுபஸ்திதாந்। சிந்தயித்வா ச பகவாம்ஸ்த்ரிஸந்த்யம் யத்ர்ரிரக்ஷரம்। த்ரிவர்ணம் யத் த்ரிஷவணமோங்காரம் ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதம் ।। ௨௬.

பின்னர், அந்தப் பெரும் பிரகாசம் உடையவன், வேதங்களை முன்னிலையில் பார்த்து, தியானித்து, பகவான், மூன்று சந்தியிலும், மூன்று எழுத்தும், மூன்று நிறமும், மூன்று வேளைகளிலும் ஓம் என்று பிரம்மம் என அறியப்பட்டது.

ததஶ்வைவ த்ரிஸம்யோகாத் த்ரிவர்ணம் து ததக்ஷரம்। லக்ஷ்யாலக்ஷ்யப்ரத்ரு'ஶ்யம் ச ஸஹிதம் த்ரிதிவம் த்ரிகம் ।। ௨௬.

பின்னர், அந்த மூன்று சேர்க்கையால், அந்த எழுத்து மூன்று நிறம் கொண்டதாக ஆனது; அது காணக்கூடியதும், காண முடியாததுமாக, மூன்று சொர்க்கங்களும் மூன்று ஒன்றிணைந்ததாக உள்ளது.

த்ரிமாத்ரம் த்ரிபதம் சைவ த்ரியோகம் சைவ ஶாஶ்வதம்। தஸ்மாத்ததக்ஷரம் ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ வை ப்ரபுஃ ।। ௨௬.

மூன்று அளவு, மூன்று பாதம், என்றும் நிலைக்கும் மூன்று சேர்க்கை; அதனால், பிரம்மா அந்த எழுத்தை தியானித்தார்.

தஸ்மாத்ததக்ஷரம் ஸோऽத ப்ரஹ்மரூபம் ஸ்வயம்புவஃ। சதுர்த்தஶமுகம் தேவம் பஶ்யதே தீப்ததேஜஸம்। தமோங்காரம் ஸ க்ரு'த்வாதௌ விஜ்ஞேயஃ ஸ ஸ்வயம்புவஃ ।। ௨௬.

அதிலிருந்து, சுயமாக தோன்றியவன் அந்த எழுத்தை பிரம்மாவின் வடிவமாக மாற்றினார்; நாற்பது நான்கு முகம் கொண்ட, பிரகாசம் மிகுந்த தெய்வத்தை அவர் காண்கிறார்; ஆரம்பத்தில் ஓம் என்று செய்து, சுயம்புவன் அறியப்பட வேண்டும்.

சதுர்முகமுகாத்தஸ்மாதஜாயந்த சதுர்த்தஶ। நாநாவர்ணாஃ ஸ்வரா திவ்யமாத்யம் தச்ச ததக்ஷரம்। தஸ்மாத் த்ரிஷஷ்டிவர்ணா வை அகாரப்ரபவாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௨௬.

அந்த நான்முகனின் வாயிலிருந்து நான்கு பதினான்கு பிறந்தன; பலவகை நிறமுள்ள தெய்வீக ஒலிகள், அந்த எழுத்தும்; அதனால், அறுபத்து மூன்று எழுத்துக்கள் 'அ' என்ற எழுத்திலிருந்து தோன்றினவையாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.