வாயுபுராணம்

ப்ரு'குமங்கிரஸம் தக்ஷம் புலஸ்த்யம் புலஹம் க்ரதும்। வஸிஷ்டஞ்ச மஹாதேஜாஃ ஸஸ்ரு'ஜே ஸப்த மாநஸாந் ।। ௨௫.

பிருகு, அங்கிரசு, தக்ஷன், புலஸ்தியன், புலஹன், கிரது, வசிஷ்டன் ஆகிய ஏழு மனத்திலிருந்து பிறந்த மகான்கள், பெரும் ஒளியுடன் அவர் உருவாக்கினார்.

புத்ராநாத்மஸமாநந்யாந் ஸோऽஸ்ரு'ஜத்விஶ்வஸம்பவாந் । தேஷாம் பூயோऽநுமார்கேண காவோ வக்ராத்விஜஜ்ஞிரே ।। ௨௫.

அவர் தன்னைப் போன்ற பிற மகன்களையும், உலகமெங்கும் பரவியவர்களாக உருவாக்கினார். அவர்களின் வழியைப் பின்பற்றி, மீண்டும் வளைவிலிருந்து பசுக்கள் பிறந்தன.

ஓங்காரப்ரமுகாந் வேதாநபிமாந்யாஶ்ச தேவதாஃ। ஏவமேதாந் யதாப்ரோக்தாந் ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ ।। ௨௫.

ஓங்காரத்துடன் தொடங்கும் வேதங்களையும், அவற்றில் பெருமை கொள்கின்ற தேவர்களையும், முன்னதாக கூறியது போல, உலகங்களின் பிதாமகன் பிரம்மா உருவாக்கினார்.

தக்ஷாத்யாந் மாநஸாந் புத்ராந் ப்ரோவாச பகவாந் ப்ரபுஃ। ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஜத பத்ரம் வோ ருத்ரேண ஸஹ தீமதா ।। ௨௫.

தக்ஷன் முதலான மனப்பிறந்த மகன்களிடம் அந்த பகவான் கூறினார்: 'நீங்கள் எல்லோரும் ருத்ரன் என்ற ஞானியுடன் சேர்ந்து, வாழ்த்துகளுடன், உயிரினங்களை உருவாக்குங்கள்.'

அநுகம்ய மஹாத்மாநம் ப்ரஜாநாம் பதயஸ்ததா। வயமிச்சாமஹே தேவ ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டும் த்வயா ஸஹ। ப்ரஹ்மணஸ்த்வேஷ ஸந்தேஶஸ்தவ சைவ மஹேஶ்வர ।। ௨௫.

அந்த மகானை பின்பற்றி, உயிரினங்களின் தலைவர்கள் கூறினார்கள்: 'ஐயா, நாங்கள் உன்னுடன் சேர்ந்து உயிரினங்களை உருவாக்க விரும்புகிறோம். இது பிரம்மாவின் கட்டளையும், உன்னுடையதும், மகேசுவரா.'

தைரேவமுக்தோ பகவாந் ருத்ரஃ ப்ரோவாச தாந் ப்ரபுஃ। ப்ரஹ்மணஶ்சாத்மஜா மஹ்யம் ப்ராணாந் க்ரு'ஹ்ய ச வை ஸுராஃ ।। ௨௫.

அப்போது அந்த தேவர்கள் கேட்டபோது, அருளாளன் ருத்ரன் அவர்களிடம் சொன்னான்: 'பிரம்மாவின் மக்களின் உயிராற்றலை எடுத்து எனக்கு கொடுங்கள்.'

க்ரு'த்வாக்ரஜாக்ரஜாநேதாந் ப்ராஹ்மணாநாத்மஜாந்மம। ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்யந்தாந் ஸப்தலோகாந்மமாத்மகாந்। பவந்தஃ ஸ்ரஷ்டுமர்ஹந்தி வசநாந்மம ஸ்வஸ்தி வஃ ।। ௨௫.

என் உடலிலிருந்து பிறந்த மூத்த, இளைய பிராமணர்களையும், பிரம்மாவிலிருந்து தண்டம் வரை உள்ள ஏழு உலகங்களையும் என் பிள்ளைகளாக உருவாக்கி, என் வார்த்தையைப் பின்பற்றி நீங்கள் படைக்கலாம். உங்களுக்கு நல்வாழ்த்து.'

தேநைவமுக்தாஃ ப்ரத்யூசுஃ ருத்ரமாத்யந்த்ரிஶூலிநம்। யதாஜ்ஞாபயஸே தேவ ததா தத்வை பவிஷ்யதி ।। ௨௫.

அப்படி ருத்ரனிடம் கேட்டபோது, அந்த தேவர்கள், திரிசூலம் ஏந்திய முதல்வரிடம், 'ஓ இறைவா, நீங்கள் ஆணையிட்டபடியே அது நடைபெறும்,' என்று பதிலளித்தார்கள்.

அநுமாந்ய மஹாதேவம் ப்ரஜாநாம் பதயஸ்ததா। ஊசுர்தக்ஷம் மஹாத்மாநம் பவாந் ஶ்ரேஷ்டஃ ப்ரஜாபதிஃ। த்வாம் புரஸ்க்ரு'த்ய பத்ரந்தே ப்ரஜாஃ ஸ்ரக்ஷ்யாமஹே வயம் ।। ௨௫.

பெருமைமிக்க மகாதேவனிடம் அனுமதி பெற்ற பிறகு, உயிரினங்களின் தலைவர்கள், மகாத்மா தக்ஷனிடம் சொன்னார்கள்: 'நீங்கள் சிறந்த ப்ரஜாபதி. உங்களை முன்னிலைப்படுத்தி, உங்களுக்காக நாங்கள் உயிரினங்களை படைக்கிறோம்.'

ஏவமஸ்த்விதி வை தக்ஷஃ ப்ரத்யபத்யத பாஷிதம்। தைஃ ஸஹ ஸ்ரஷ்டுமாரேபே ப்ரஜாகாமஃ ப்ரஜாபதிஃ। ஸர்கஸ்திதே ததஃ ஸ்தாணௌ ப்ரஹ்மா ஸர்கமதாஸ்ரு'ஜத் ।। ௨௫.

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று தக்ஷன் ஒப்புக்கொண்டு, அவர்களின் வார்த்தையை ஏற்றார். பிள்ளைகள் வேண்டும் என்ற ஆசையுடன், அந்த ப்ரஜாபதி அவர்களுடன் சேர்ந்து படைக்கத் தொடங்கினார். பிறகு, படைப்பு நிலைபெற்றபோது, பிரம்மா அந்த தண்டத்தில் படைப்பை உருவாக்கினார்.

அதாஸ்ய ஸப்தமேऽதீதே கல்பே வை ஸம்பபூவதுஃ। ரு'புஃ ஸநத்குமாரஶ்ச தபோ லோகநிவாஸிநௌ। ததௌ மஹர்ஷீநந்யாந் ஸ மாநஸாநஸ்ரு'ஜத் ப்ரபுஃ ।। ௨௫.

பின்னர் ஏழாவது கல்பம் முடிந்தபோது, உலகில் தவம் செய்பவர்கள் இருபு மற்றும் சனத்குமாரர் தோன்றினர்; பிறகு அந்த இறைவன், மனதில் தோன்றிய மற்ற பெரிய முனிவர்களையும் படைத்தான்.

அஹோ விஸ்மயநீயாநி ரஹஸ்யாநி மஹாமதே। த்வயோக்தாநி யதாதத்த்வம் லோகாநுக்ரஹகாரணாத் ।। ௨௬.

ஓ பெரிய ஞானி, உலக நன்மைக்காக நீங்கள் சொன்ன இந்த ரகசியமான, ஆச்சரியமான உண்மைகள் எவ்வளவு வியப்பாக இருக்கின்றன!

தத்ர வை ஸம்ஶயோ மஹ்யமவதா (வா) ரேஷு ஶூலிநஃ। கிம் காரணம் மஹாதேவஃ கலிம் ப்ராப்ய ஸுதாருணம்। ஹித்வா யுகாநி பூர்வாணி அவதாரம் கரோதி வை ।। ௨௬.

ஆனால் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் உள்ளது: திரிசூலம் ஏந்தும் மகாதேவன், முன்பு இருந்த யுகங்களை விட்டு, இந்த கொடிய கலியுகத்தில் ஏன் அவதாரம் எடுக்கிறார்?

அஸ்மிந்மந்வந்தரே சைவ ப்ராப்தே வைவஸ்வதே ப்ரபோ। அவதாரம் கதஞ்சக்ரே ஏததிச்சாமி வேதிதும் ।। ௨௬.

இந்த வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில், இறைவன் எப்படி அவதாரம் எடுத்தார்? இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

ந தேऽஸ்த்யவிதிதம் கிஞ்சிதிஹ லோகே பரத்ர ச। பக்தாநாமுபதேஶார்தம் விநயாத் ப்ரு'ச்சதோ மம। கதயஸ்வ மஹாப்ராஜ்ஞ யதி ஶ்ராவ்யம் மஹாமதம் ।। ௨௬.

இந்த உலகிலும், மறுவுலகிலும் உங்களுக்கு தெரியாதது எதுவும் இல்லை. பக்தர்களுக்குப் போதனை செய்யவும், நான் பணிவுடன் கேட்டதாலும், ஓ பெரிய ஞானி, இந்த பெரிய ஞானம் கேட்கத் தகுந்தது என்றால் சொல்லுங்கள்.

ஏவம் ப்ரு'ஷ்டோऽத பகவாந் வாயுர்லோகஹிதே ரதஃ। இதமாஹ மஹாதேஜா வாயுர்லோகநமஸ்க்ரு'தஃ ।। ௨௬.

அப்படி கேட்டபோது, உலக நன்மையில் ஈடுபட்டுள்ள வாயு பகவான், உலகங்கள் வணங்கும், பிரகாசமான இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

ஏதத்குப்ததமம் லோகே யந்மாந்த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி। தத்ஸர்வம் ஶ்ர்ரு'ணு காதேய உச்யமாநம் யதாக்ரமம் ।। ௨௬.

நீ என்னிடம் கேட்கும் இந்த விஷயம் உலகில் மிக ரகசியமானது. ஓ காதியின் மகனே, அதை எல்லாம் வரிசையாகக் கேள்.

புரா ஹ்யேகார்ணவே வ்ரு'த்தே திவ்யே வர்ஷஸஹஸ்ரகே। ஸ்ரஷ்டுகாமஃ ப்ரஜா ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ துஃஶிதஃ ।। ௨௬.

முன்னொரு காலத்தில், ஒரே பெருங்கடலில் ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் கடந்தபோது, பிரம்மா உயிரினங்களை படைக்க விரும்பி, மனதில் கவலையுடன் சிந்தித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய ப்ராதுர்பூதஃ குமாரகஃ। திவ்யகந்தஃ ஸுதாபேக்ஷீ திவ்யாம் ஶ்ருதிமுதீரயந் ।। ௨௬.

அவன் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், தெய்வீக மணம் கொண்ட, அமுதத்தை விரும்பும், தெய்வீக ஒலி எழுப்பும் ஒரு சிறுவன் தோன்றினான்.

அஶப்தஸ்பர்ஶரூபாந்தாமகந்தாம் ரஸவர்ஜ்ஜிதாம்। ஶ்ருதிம் ஹ்யுதீரயந் தேவோ யாமவிந்தச்சதுர்ம்முகஃ ।। ௨௬.

அந்த தேவன், ஒலி, தொடு, உருவம், வாசனை, சுவை எதுவும் இல்லாத ஓர் ஒலியை உச்சரித்தான்; அந்த ஒலியை நான்முகன் பிரம்மா உணர்ந்தான்.

ததஸ்து த்யாநஸம்யுக்தஸ்தப ஆஸ்தாய பைரவம்। சிந்தயாமாஸ மநஸா த்ரிதயம் கோऽந்வயந்த்விதி ।। ௨௬.

பிறகு, தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, பயங்கரமான தவம் செய்து, 'இந்த மூன்றிலும் யார் நிறைந்திருக்கிறார்?' என்று மனதில் சிந்தித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய ப்ராதுர்பூதம் ததக்ஷரம்। அஶப்தஸ்பர்ஶரூபஞ்ச ரஸகந்தவிவர்ஜ்ஜிதம் ।। ௨௬.

அவன் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், ஒலி, தொடு, உருவம், சுவை, வாசனை எதுவும் இல்லாத அந்த அழியாதது தோன்றியது.

அதோத்தமம் ஸ லோகேஷு ஸ்வமூர்த்திஞ்சாபி பஶ்யதி। த்யாயந்வை ஸ ததா தேவமதைநம் பஶ்யதே புநஃ ।। ௨௬.

பிறகு, உலகங்களில் தனது சிறந்த உருவத்தை அவன் கண்டான்; தியானித்து, அந்த தேவனை மீண்டும் பார்த்தான்.

தம் ஶ்வேதமத ரக்தஞ்ச பீதம் க்ரு'ஷ்ணம் ததா புநஃ। வர்ணஸ்தம் தத்ர பஶ்யேத ந ஸ்த்ரீ ந ச நபும்ஸகம் ।। ௨௬.

அங்கு, அது முதலில் வெண்மையாகவும், பிறகு சிவப்பாகவும், மஞ்சளாகவும், கருப்பாகவும் தோன்றும்; அது நிறத்தில் நிலைத்திருக்கிறது, ஆனால் அது பெண் அல்ல, நடுநிலையுமல்ல.

தத்ஸர்வம் ஸுசிரம் ஜ்ஞாத்வா சிந்தயந் ஹி ததக்ஷரம் । தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய கண்டாதுத்திஷ்டதேऽக்ஷரஃ ।। ௨௬.

அந்த அனைத்தையும் நீண்ட நாட்கள் அறிந்து, அந்த எழுத்தை மனதில் நிறுத்தி தியானித்தால், தியானிப்பவரின் கழுத்திலிருந்து அந்த எழுத்து எழும்.

ஏகமாத்ரோ மஹாகோஷஃ ஶ்வேதவர்ணஃ ஸுநிர்மலஃ। ஸ ஓங்காரோ பவேத்வேதஃ அக்ஷரம் வை மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௬.

அது ஒரு அளவு கொண்டது, பெரும் ஓசையுடன், வெண்மையாகவும், முற்றிலும் தூய்மையாகவும் உள்ளது; அதுவே ஓம் என்ற எழுத்து, வேதம், அந்த எழுத்தே மகேஸ்வரன்.

ததஶ்சிந்தயமாநஸ்ய த்வக்ஷரம் வை ஸ்வயம்புவஃ। ப்ராதுர்பூதந்து ரக்தந்து ஸ தேவஃ ப்ரதமஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௨௬.

பின்னர், தியானிக்கும்போது, சுயமாக தோன்றும் அந்த எழுத்து சிவப்பாக வெளிப்படுகிறது; அந்தத் தெய்வமே முதன்மையானவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

ரு'க்வேதம் ப்ரதமம் தஸ்ய த்வக்நிமீளே புரோஹிதம்। ஏதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ரு'சம் ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ வை புநஃ। ததக்ஷரம் மஹாதேஜாஃ கிமேததிதி லோகக்ரு'த் ।। ௨௬.

அவருக்குப் முதலில் ருக்வேதம், 'அக்னியைப் புகழ்கிறேன், யாகத்தின் முன்னோராக' என்று; அந்தச் செய்யுளைக் கண்டு, பிரம்மா மீண்டும், 'இந்த எழுத்து என்ன, உலகங்களை உருவாக்கும் பிரகாசமானவரே?' என்று சிந்தித்தான்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய தஸ்மிந்நத மஹேஶ்வரஃ । த்விமாத்ரமக்ஷரம் ஜஜ்ஞே ஈஶித்வேந த்விமாத்ரிகம் ।। ௨௬.

அவர் தியானிக்கும்போது, அப்போது மகேஸ்வரன் இரண்டு அளவு கொண்ட எழுத்தை உருவாக்கினார்; அவரது சக்தியால் அது இரட்டையாக ஆனது.