வாயுபுராணம்

கௌணாநி தாவதேதாநி கர்மஜாந்யபராணி ச। நாமாநி தே பவிஷ்யந்தி மத்ப்ரஸாதாத் ஶுபாநநே ।। ௨௫.

நல்ல முகமுள்ளவளே, உனது புண்ணியத்தால் உண்டான மற்ற பெயர்களும், பிற செயல்களால் வந்த பெயர்களும், என் அருளால் உனக்கு உரியவையாகும்.

ததஸ்தௌ பீட்யமாநௌ து வரமேநமயாசதாம்। அநாவ்ரு'தம் நௌ மரணம் புத்ரத்வஞ்ச பவேத்தவ ।। ௨௫.

அப்போது, அந்த இருவரும் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, ஒரு வரம் கேட்டார்கள்: 'எங்கள் மரணம் மறைவாக இருக்க வேண்டாம்; நீ எங்கள் மகனாக வேண்டும்' என்று.

ததேத்யுக்த்வா ததஸ்தூர்ணமநயத் யமஸாதநம்। அநயத் கைடபம் விஷ்ணுர்ஜிஷ்ணுஶ்சாப்யநயந்மதும் ।। ௨௫.

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அவர் விரைவாக அவர்களை யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். விஷ்ணு கைடபனை அழைத்துச் சென்றார்; ஜிஷ்ணு மது வை எடுத்துச் சென்றார்.

ஏவந்தௌ நிஹதௌ தைத்யௌ விஷ்ணுநா ஜிஷ்ணுநா ஸஹ। ப்ரீதேந ப்ரஹ்மணா சாத லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா ।। ௨௫.

இவ்வாறு, அந்த இரு அசுரர்களும் விஷ்ணுவால், ஜிஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து அழிக்கப்பட்டார்கள்; உலகங்களுக்குப் பயன் தர விரும்பிய பிரம்மாவும் மகிழ்ந்தார்.

புத்ரத்வமீஶேந யதா ஹ்யாத்மா தத்தோ நிபோதத। விஷ்ணுநா ஜிஷ்ணுநா ஸார்த்தம் மதுகைடபயோஸ்ததா। ஸம்பராயே வ்யதிக்ராந்தே ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத ।। ௨௫.

ஈசன் தன் ஆத்மாவை மகனாக அளித்தது எப்படி என்பதை கேளுங்கள்; அதுபோலவே, விஷ்ணுவும் ஜிஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து மதுவுக்கும் கைடபனுக்கும் மகனாகும் நிலையை வழங்கினார். போர்க்களம் முடிந்தபோது, பிரம்மா விஷ்ணுவிடம் பேசினார்.

அத்ய வர்ஷஶதம் பூர்ணம் ஸமயஃ ப்ரத்யுபஸ்திதஃ। ஸம்க்ஷேபஸம்ப்லவங்கோரம் ஸ்வஸ்தாநம் யாமி சாப்யஹம் ।। ௨௫.

இப்போது நூறு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன; தீர்மானிக்கப்பட்ட காலம் வந்துவிட்டது. இந்தக் குறுகிய, பயங்கரமான அழிவுக்குப் பிறகு, நான் என் இடத்திற்கு செல்கிறேன்.

ஸ தஸ்ய வசஸா தேவஃ ஸம்ஹாரமகரோத்ததா। மஹீம் நிஸ்தாவராம் க்ரு'த்வா ப்ரக்ரு'திஸ்தாம்ஶ்ச ஜங்கமாந் ।। ௨௫.

அவரது வார்த்தையை ஏற்று, அந்த தேவன் அழிவை நிகழ்த்தினார்; நிலத்தை நிலையானவற்றின்றி ஆக்கினார், உயிருள்ளவற்றை அவர்களது இயல்பான நிலையிற்குத் திருப்பினார்.

யதி கோவிந்த பத்ரந்தே க்ஷிப்தஸ்தே யாதஸாம் பதிஃ। ப்ரூஹி யத் கரணீயம் ஸ்யாந்மயா தே லக்ஷ்மிவர்த்தந ।। ௨௫.

கோவிந்தா, உனக்கு நன்மை இருந்தால், நீரின் அதிபதி வீழ்த்தப்பட்டுள்ளார்; லக்ஷ்மி வளர்க்கும் ஒருவனே, நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்.

பாடம் ஶ்ர்ரு'ணு ஹேமாப பத்மயோநே வசோ மம । ப்ரஸாதோ யஸ்த்வயா லப்த ஈஶ்வராத் புத்ரலிப்ஸயா ।। ௨௫.

பொன்னிறம் கொண்ட தாமரையிலிருந்து பிறந்தவரே, என் வார்த்தையைக் கேள்: மகனை பெறும் ஆசையால் நீ ஆண்டவரிடமிருந்து பெற்ற அருள்—

தந்ததா ஸபலம் க்ரு'த்வா மத்தோऽபூதந்ரு'ணோ பவாந்। சதுர்விதாநி பூதாநி ஸ்ரு'ஜ த்வம் விஸ்ரு'ஜஸ்வ வா ।। ௨௫.

அதை நிறைவேற்றியதால், நீ எனக்கு கடன் இல்லாதவனானாய்; இப்போது நீ நான்கு வகை உயிரினங்களை உருவாக்கு அல்லது வெளிப்படுத்து.

அவாப்ய ஸம்ஜ்ஞாங்கோவிந்தாத் பத்மயோநிஃ பிதாமஹஃ। ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டுமநாஸ்தேபே தப உக்ரம் ததோ மஹத் ।। ௨௫.

கோவிந்தனிடமிருந்து உத்தரவு பெற்ற பிறகு, தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிதாமஹன், உயிரினங்களை உருவாக்க விரும்பி, கடுமையான தவம் செய்தார்.

தஸ்யைவந்தப்யமாநஸ்ய ந கிஞ்சித்ஸமவர்த்தத। ததோ தீர்கேண காலேந துஃகாத் க்ரோதோ வ்யவர்த்தத ।। ௨௫.

அவர் தவம் செய்தும், எதுவும் நிகழவில்லை; நீண்ட காலம் கழிந்த பிறகு, துன்பத்தால் கோபம் அதிகரித்தது.

ஸக்ரோதாவிஷ்டநேத்ரப்யாமபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ । ததஸ்தேப்யோऽஶ்ருபிந்துப்யோ வாதபித்தகபாத்மகாஃ ।। ௨௫.

கோபம் நிரம்பிய கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன; அந்தத் துளிகளிலிருந்து வாயு, பித்தம், கபம் ஆகியவற்றால் ஆன உயிரினங்கள் தோன்றின.

மஹாபாகா மஹாஸத்த்வாஃ ஸ்வஸ்திகைரப்யலங்க்ரு'தாஃ। ப்ரகீர்ணகேஶாஃ ஸர்பாஸ்தே ப்ராதுர்பூதா மஹாவிஷாஃ ।। ௨௫.

பெரும் பாக்கியமும், பெரும் வலிமையும் உடையவர்கள், சுபச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள், கூந்தல் சிதறியவர்கள்—அந்தப் பாம்புகள், மிகப் பாம்புத்தன்மை உடையவர்கள், தோன்றினர்.

ஸர்பாம்ஸ்ததாக்ரஜாந் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மாத்மாநமநிந்தத। அஹோ திக் தபஸா மஹ்யம் பலமீத்ரு'ஶகம் யதி। லோகவைநாஶிகீ ஜஜ்ஞே ஆதாவேவ ப்ரஜா மம ।। ௨௫.

அந்த முன்னணி பாம்புகளைப் பார்த்து, பிரம்மா தன்னைத் தானே குறை கூறினார்: 'அய்யோ, என் தவத்திற்கு இப்படி ஒரு பலன் என்றால், என்னை வெட்கப்படச் செய்கிறது! என் முதல் பிள்ளை உலகங்களை அழிக்கும் வகையில் பிறந்துவிட்டது.'

தஸ்ய தீவ்ராபவந்மூர்ச்சா க்ரோதாமர்ஷஸமுத்பவா। மூர்ச்சாபிதாபேந ததா ஜஹௌ ப்ராணாந் ப்ரஜாபதிஃ ।। ௨௫.

அவருக்கு கோபம், வெறுப்பு ஆகியவற்றால் கடும் மயக்கம் ஏற்பட்டது; அந்த மயக்க வலியால், உயிரினங்களின் ஆண்டவன் உயிரை விட்டுவிட்டார்.

தஸ்யாப்ரதிமவீர்யஸ்ய தேஹாத் காருண்யபூர்வகம்। ஆத்மைகாதஶ தே ருத்ராஃ ப்ரோத்பூதா ருததஸ்ததா। ரோதநாத் கலு ருத்ராஸ்தே ருத்ரத்வம் தேந தேஷு தத் ।। ௨௫.

அதிக வலிமை உடையவரின் உடலிலிருந்து, பரிதாபத்துடன், அவர் அழுதபோது, பதினொன்று ருத்ரர்கள் தோன்றினர்; அந்த அழுகையால், அவர்கள் 'ருத்ரர்கள்' என்று அழைக்கப்பட்டார்கள், அதனால் அவர்களுக்கு ருத்ரரின் தன்மை ஏற்பட்டது.

யே ருத்ராஃ கலு தே ப்ராணா யே ப்ராணாஸ்தே ததாத்மகாஃ। ப்ராணாஃ ப்ராணப்ரு'தாம் ஜ்ஞேயாஃ ஸர்வபூதேஷ்வவஸ்திதாஃ ।। ௨௫.

யார் ருத்ரர்கள் என்று கூறப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் உயிராக இருக்கிறார்கள்; அந்த உயிர்கள் எல்லாம் அதே தன்மை உடையவை. உயிர்கள் எல்லா உயிருள்ளவற்றிலும் நிலைத்து இருக்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அத்யுக்ரஸ்ய மஹத்த்வஸ்ய ஸாதுநா சரிதஸ்ய ச। தஸ்ய ப்ராணாந் ததௌ பூயஸ்த்ரிஶூலீ நீலலோஹிதஃ। லலாடாத் பத்மயோநேஸ்து ப்ரபுரேகாதஶாத்மகஃ ।। ௨௫.

அதிக வலிமை, பெருமை, நல்லொழுக்கம் கொண்டவருக்காக, திரிசூலம் ஏந்திய நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவரான ஆண்டவன், பன்முறை உயிர்களை, தாமரைப் பிறப்புடையவனின் நெற்றியிலிருந்து கொடுத்தான்; அவன் பதினொன்று வடிவங்கள் கொண்ட ஆண்டவன்.

ப்ரஹ்மணஃ ஸோऽததாத் ப்ராணாநாத்மஜஃ ஸ ததா ப்ரபுஃ। ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநோ ருத்ரஃ கிம்சித் ப்ரத்யாகதாஸவம்। அப்யபாஷத்ததா தேவோ ப்ரஹ்மாணம் பரமம் வசஃ ।। ௨௫.

அப்போது பிரம்மாவின் மகனாகிய அந்த ஆண்டவன், தன் உயிர்களை அளித்தான்; ஆனந்தமுள்ள முகத்துடன் ருத்ரன், சிறிது உயிர் திரும்பப் பெற்றவுடன், அந்த நேரத்தில் பிரம்மாவை உயர்ந்த வார்த்தைகளால் உரைத்தான்.

உபயாசஸ்வ மாம் ப்ரஹ்மந் ஸ்மர்த்துமர்ஹஸி சாத்மநஃ। மாம் ச வேத்தாத்மஜம் ருத்ரம் ப்ரஸாதம் குரு மே ப்ரபோ ।। ௨௫.

பிரம்மா, என்னை அணுகு; நீ உன்னை நினைக்க வேண்டும். நான் உன் மகனாகிய ருத்ரன் என்பதை அறிந்து கொள்; ஆண்டவனே, எனக்கு அருள் செய்யும்.

ஶ்ருத்வா த்விதம் வசஸ்தஸ்ய ப்ரபூதஞ்ச மநோகதம்। பிதாமஹஃ ப்ரஸந்நாத்மா நேத்ரே புல்லாம்புஜப்ரபைஃ ।। ௨௫.

அந்த வார்த்தைகளையும் உள்ளத்தில் எழுந்த எண்ணங்களையும் கேட்ட பிதாமகன், மனம் மகிழ்ந்து, அவன் கண்கள் மலர்ந்த தாமரைப்பூவின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தன.

ததஃ ப்ரத்யாகதப்ராணஃ ஸ்நிக்தகம்பீரயா கிரா। உவாச பகவாந் ப்ரஹ்மா ஶுத்தஜாம்பூநதப்ரபஃ ।। ௨௫.

பின்பு உயிர் திரும்பப் பெற்ற பிரம்மா, மென்மையான ஆழ்ந்த குரலில், தூய பொன்னிறம் போல ஒளிவீசும் அந்த பகவான் பேசினார்.

போ போ வத மஹாபாக ஆநந்தயஸி மே மநஃ। கோ பவாந் விஶ்வபூதிஸ்த்வம் ஸ்தித ஏகாதஶாத்மகஃ ।। ௨௫.

மகாபாக்யவானே, பேசு! நீ என் மனதை மகிழ்விக்கிறாய். நீ யார்? பதினொன்று வடிவங்களில் நிலைபெற்ற உலகமெங்கும் நிறைந்தவனே!

ஏவமுக்தோ பகவதா ப்ரஹ்மணாऽநந்ததேஜஸா। ததஃ ப்ரத்யவதத்ருத்ரோ ஹ்யபிவாத்யாத்மஜைஃ ஸஹ ।। ௨௫.

அனந்த ஒளியுடன் கூடிய பிரம்மா அந்த வகையில் உரைத்தபோது, ருத்ரன் தன் மகன்களுடன் வணங்கி, பதிலளித்தான்.

யத்தே வரமஹம் ப்ரஹ்மந் யாசிதோ விஷ்ணுநா ஸஹ। புத்ரோ மே பவ தேவேதி த்வத்துல்யோ வாபி தூர்வஹஃ ।। ௨௫.

பிரம்மா, நான் உன்னிடம் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து கேட்ட வரம் இதுதான்: என் மகன் தேவனாக இருக்க வேண்டும், அல்லது குறைந்தபட்சம் உனக்கு சமமாக இருக்க வேண்டும் என்று.

லோகேஷு விஶ்ருதைஃ கார்யம் ஸர்வைர்விஶ்வாத்மஸம்பவைஃ। விஷாதந்த்யஜ தேவேஶ லோகாம்ஸ்த்வம் ஸ்ரஷ்டுமர்ஹஸி ।। ௨௫.

உலகங்களில் செய்யவேண்டிய காரியங்கள், எல்லாம் உலகமெங்கும் பரவியவர்களால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். தேவாதி தேவனே, உலகங்கள் முடிவடையும் போது, நீயே அவற்றை உருவாக்க வேண்டும்.

ஏவம் ஸ பகவாநுக்தோ ப்ரஹ்மா ப்ரீதமநாபவத் । ருத்ரம் ப்ரத்யவதத்பூயோ லோகாந்தே நீலலோஹிதம் ।। ௨௫.

அவ்வாறு கூறப்பட்ட பிரம்மா, மனம் மகிழ்ந்து, உலகங்கள் முடிவில் நீலமும் சிவப்பும் கலந்த ருத்ரனை மீண்டும் உரைத்தார்.

ஸாஹாய்யம் மம கார்யார்தம் ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஜ மயா ஸஹ। பீஜீ த்வம் ஸர்வபூதாநாம் தத்ப்ரபந்நஸ்ததா பவ। பாடமித்யேவ தாம் வாணீம் ப்ரதிஜக்ராஹ ஶங்கரஃ ।। ௨௫.

என் காரியத்திற்கு உதவி செய்யும்; என் உடன் உயிரினங்களை உருவாக்கு. நீ எல்லா உயிர்களின் விதை; அதில் நிலைபெற்று வாழ். 'அப்படியே' என்று சங்கரன் அந்த வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டான்.