வாயுபுராணம்

ஊசதுஶ்வைவ வசநம் பக்ஷ்யோ வை நௌ பவிஷ்யஸி । ஏவமுக்த்வா து தௌ தஸ்மிந்நந்தர்த்தாநம் கதாவுபௌ ।। ௨௫.

அவர்கள், 'நீ எங்களுக்கு உணவாக வேண்டும்' என்று சொன்னார்கள்; அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, இருவரும் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டார்கள்.

தாருணந்து தயோர்பாவம் ஜ்ஞாத்வா புஷ்கரஸம்பவஃ । மாஹாத்ம்யம் சாத்மநோ புத்த்வா விஜ்ஞாதுமுபசக்ரமே ।। ௨௫.

அந்த இருவரின் பயங்கரமான இயல்பை அறிந்த தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரமா, தன் பெருமையை உணர்ந்து, உண்மையை ஆராய ஆரம்பித்தார்.

கர்ணிகாகடநம் பூயோ நாப்யஜாநாத்யதா கதிம்। ததஃ ஸ பத்மநாலேந அவதீர்ய்ய ரஸாதலம்। க்ரு'ஷ்ணாஜிநோத்தராஸங்கந்தத்ரு'ஶேऽந்தர்ஜலே ஹரிம் ।। ௨௫.

மூலப்பகுதியின் பாதையை கண்டுபிடிக்க முடியாததால், அவர் தாமரையின் தண்டு வழியாக கீழுலகத்திற்கு இறங்கி, கருநரி தோல் போர்த்தி, நீருக்குள் இருந்த ஹரியை கண்டார்.

ஸ ச தம் போதயாமாஸ விபுத்தம் சேதமப்ரவீத் । பூதேப்யோ மே பயம் தேவ த்ராயஸ்வோத்திஷ்ட ஶங்குரு ।। ௨௫.

அவர் அவனை விழிப்பித்தார்; விழித்தவனை நோக்கி, "தேவனே, உயிரினங்களால் எனக்கு பயம் வருகிறது; என்னை காப்பாற்று, எழுந்து, சிந்தனை செய்" என்று கூறினார்.

ததஃ ஸ பகவாந் விஷ்ணுஃ ஸப்ரஹாஸமரிந்தமஃ। ந பேதவ்யம் ந பேதவ்யமித்யுவாச முநிஃ ஸ்வயம் ।। ௨௫.

அப்போது பகவான் விஷ்ணு, பகைவரை வெல்வோன், மென்மையான புன்னகையுடன், "பயம் வேண்டாம், பயப்பட வேண்டாம்" என்று அந்த முனிவரிடம் சொன்னார்.

தஸ்மாத்பூர்வம் த்வயா சோக்தம் பூதேப்யோ மே மஹத்பயம்। தஸ்மாத்பூதாதிவாக்யைஸ்தௌ தைத்யௌ த்வம் நாஶயிஷ்யஸி ।। ௨௫.

"முன்பு நீ உயிரினங்களால் எனக்கு பெரும் பயம் என்று கூறினாய்; அதனால், அந்த உயிர்கள் பற்றிய சொற்களால் நீ அந்த இரு அசுரர்களையும் அழிப்பாய்."

பூர்பூவஃஸ்வஸ்ததோ தேவம் விவிஶுஸ்தமயோநிஜம் । ததஃ ப்ரதக்ஷிணம் க்ரு'த்வா தமேவாஸீநமாகதம் ।। ௨௫.

பூ, புவ, ஸ்வ ஆகியவை அந்த சுயம்புவான தேவனுள் புகுந்து, அவரை சுற்றி வணங்கி, அமர்ந்திருந்த அவரிடம் வந்தன.

கதே தஸ்மிம்ததோऽநந்த உத்கீர்ய ப்ராதரௌ முகாத்। விஷ்ணும் ஜிஷ்ணுஞ்ச ப்ரோவாச ப்ரஹ்மாணமபிரக்ஷதாம்। மதுகைடபயோர்ஜ்ஞாத்வா தயோராகமநம் புநஃ ।। ௨௫.

அவர்கள் சென்றபின், ஆனந்தன் தன் வாயிலிருந்து அந்த இரு சகோதரர்களை வெளியே விட்டான்; விஷ்ணுவையும் ஜிஷ்ணுவையும் நோக்கி, "மதுவும் கைடபனும் மீண்டும் வருவதை அறிந்து, பிரம்மாவை பாதுகாப்பீர்" என்று சொன்னான்.

சக்ராதே ரூப ஸாத்ரு'ஶ்யம் விஷ்ணோர்ஜிஷ்ணோஶ்ச ஸத்தமௌ। க்ரு'தஸாத்ரு'ஶ்யரூபௌ தௌ தாவேவாபிமுகௌ ஸ்திதௌ ।। ௨௫.

அந்த இருவரும் விஷ்ணுவுக்கும் ஜிஷ்ணுவுக்கும் ஒத்த வடிவங்களை எடுத்தனர்; ஒரே மாதிரியான உருவத்தில், அவர்கள் எதிரே நின்றனர்.

ததஸ்தௌ ப்ரோசதுர்த்தைத்யௌ ப்ரஹ்மாணம் தாருணம் வசஃ। அஸ்மாகம் யுத்யமாநாநாம் மத்யே வை ப்ராஶ்நிகோ பவ ।। ௨௫.

பின்னர் அந்த இரு அசுரர்கள் பிரம்மாவை நோக்கி கடுமையான வார்த்தைகளை பேசினர்: "நாங்கள் போரிடும் போது நீ நடுவராக இரு" என்று கூறினர்.

ததஸ்தௌ ஜலமாவிஶ்ய ஸம்ஸ்தம்ப்யாபஃ ஸ்வமாயயா । சக்ரதுஸ்துமுலம் யுத்தம் யஸ்ய யேநேப்ஸிதம் ததா ।। ௨௫.

அவர்கள் நீரில் புகுந்து, தங்கள் மாயையால் அதை அடக்கி, வெற்றி பெறும் நோக்கில் பெரும் சத்தத்துடன் போரிட்டனர்.

தேஷாந்து யுத்யமாநாநாம் திவ்யம் வர்ஷஶதங்கதம்। ந ச யுத்தமதோத்ஸேகோ ஹ்யந்யோந்யம் ஸம்ந்யவர்த்தத ।। ௨௫.

அவர்கள் தெய்வீகமான நூறு ஆண்டுகள் போரிட்டும், யாரும் வெற்றி பெறவோ, பின்னடைவோ செய்யவில்லை.

லக்ஷணத்வயஸம்ஸ்தாநாத்ரூபவந்தௌ ஸ்திதேங்கிதௌ। ஸாத்ரு'ஶ்யாத்வ்யாகுலமநா ப்ரஹ்மா த்யாநமுபாகமத் ।। ௨௫.

அவர்களின் உருவமும் நடையும் ஒரே மாதிரி இருந்ததால், பிரம்மாவின் மனம் குழப்பமடைந்து, அவர் தியானத்தில் அமர்ந்தார்.

ஸ தயோரந்தரம் புத்த்வா ப்ரஹ்மா திவ்யேந சக்ஷுஷா। பத்மகேஸரஜம் ஸூக்ஷ்மம் பபந்த கவசந்தயோஃ। ஆமேகலஞ்ச காத்ரஞ்ச ததோ மந்த்ரமுதாஹரத் ।। ௨௫.

தெய்வீகக் கண்களால் அந்த இருவருக்குள்ள வேறுபாட்டை உணர்ந்த பிரம்மா, தாமரையின் தூளால் நுண்ணிய கவசம் செய்து, அவர்கள் உடலில் இடுப்புப் பட்டையும் கட்டி, ஒரு மந்திரம் உச்சரித்தார்.

ஜபதஸ்த்வபவத்கந்யா விஶ்வரூபஸமுத்திதா। பத்மேந்துவதநப்ரக்யா பத்மஹஸ்தா ஶுபா ஸதீ। தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா வ்யதிதௌ தைத்யௌ பயாத்வர்ணவிவர்ஜ்ஜிதௌ ।। ௨௫.

அவர் ஜபித்தபோது, உலகமெங்கும் தோற்றமுடைய, தாமரை மற்றும் சந்திரனைப் போல் முகம் கொண்ட, தாமரை பிடித்த, Mangalamullavalum நல்லவளும் ஆன ஒரு பெண் தோன்றினாள்; அவளைப் பார்த்த அசுரர்கள் பயத்தில் நிறம் கெட்டனர்.

ததஃ ப்ரோவாச தாம் கந்யாம் ப்ரஹ்மா மதுரயா கிரா। காऽத்ர த்வமவகந்தவ்யா ப்ரூஹி ஸத்யமநிந்திதே ।। ௨௫.

பின்னர் பிரம்மா அந்த பெண்ணை இனிய சொற்களால், "இங்கே நீ யார்? உண்மையைச் சொல், குற்றமற்றவளே" என்று கேட்டார்.

ஸாம்நா ஸம்பூஜ்ய ஸா கந்யா ப்ரஹ்மாணம் ப்ராஞ்ஜலிஸ்ததா । மோஹிநீம் வித்தி மாம் மாயாம் விஷ்ணோஃ ஸந்தேஶகாரிணீம் ।। ௨௫.

அந்த பெண் கரங்களை கூப்பி, மென்மையான வார்த்தைகளால் பிரம்மாவை வணங்கி, "நான் மோகினி, விஷ்ணுவின் மாயையை அறிவிப்பவள் என்று அறிந்துகொள்" என்று கூறினாள்.

த்வயா ஸங்கீர்த்த்யமாநாऽஹம் ப்ரஹ்மந் ப்ராப்தா த்வராயுதா। அஸ்யாஃ ப்ரீதமநா ப்ரஹ்மா கௌணம் நாம சகார ஹ ।। ௨௫.

"பிரம்மனே, நீ அழைத்ததால் நான் விரைவாக வந்தேன்; அவளிடம் மகிழ்ந்து, பிரம்மா அவளுக்கு ஒரு பிற பெயர் வைத்தார்."

மயா ச வ்யாஹ்ரு'தா யஸ்மாத்த்வஞ்சைவ ஸமுபஸ்திதா। மஹாவ்யாஹ்ரு'திரித்யேவ நாம தே விசரிஷ்யதி ।। ௨௫.

"நீ என்னை அழைத்ததால் நான் வந்தேன்; அதனால், உனக்கு மகாவ்யாஹ்ருதி என்ற பெயர் நிலைத்திருக்கும்."

உத்திதா ச ஶிரோ பித்த்வா ஸாவித்ரீ தேந சோச்யதே। ஏகாநம்ஶாத்து யஸ்மாத்த்வமநேகாம்ஶா பவிஷ்யஸி ।। ௨௫.

அவளது தலை மேலே எழுந்து, அதைத் துளைந்து வந்தபோது, அவளை அவர் 'சாவித்ரி' என்று அழைத்தார். நீ ஒரே பகுதியைச் சேர்ந்தவள் அல்லாததால், பல பகுதிகளாக மாறுவாய் என்றார்.

கௌணாநி தாவதேதாநி கர்மஜாந்யபராணி ச। நாமாநி தே பவிஷ்யந்தி மத்ப்ரஸாதாத் ஶுபாநநே ।। ௨௫.

நல்ல முகமுள்ளவளே, உனது புண்ணியத்தால் உண்டான மற்ற பெயர்களும், பிற செயல்களால் வந்த பெயர்களும், என் அருளால் உனக்கு உரியவையாகும்.

ததஸ்தௌ பீட்யமாநௌ து வரமேநமயாசதாம்। அநாவ்ரு'தம் நௌ மரணம் புத்ரத்வஞ்ச பவேத்தவ ।। ௨௫.

அப்போது, அந்த இருவரும் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, ஒரு வரம் கேட்டார்கள்: 'எங்கள் மரணம் மறைவாக இருக்க வேண்டாம்; நீ எங்கள் மகனாக வேண்டும்' என்று.

ததேத்யுக்த்வா ததஸ்தூர்ணமநயத் யமஸாதநம்। அநயத் கைடபம் விஷ்ணுர்ஜிஷ்ணுஶ்சாப்யநயந்மதும் ।। ௨௫.

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அவர் விரைவாக அவர்களை யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். விஷ்ணு கைடபனை அழைத்துச் சென்றார்; ஜிஷ்ணு மது வை எடுத்துச் சென்றார்.

ஏவந்தௌ நிஹதௌ தைத்யௌ விஷ்ணுநா ஜிஷ்ணுநா ஸஹ। ப்ரீதேந ப்ரஹ்மணா சாத லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா ।। ௨௫.

இவ்வாறு, அந்த இரு அசுரர்களும் விஷ்ணுவால், ஜிஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து அழிக்கப்பட்டார்கள்; உலகங்களுக்குப் பயன் தர விரும்பிய பிரம்மாவும் மகிழ்ந்தார்.

புத்ரத்வமீஶேந யதா ஹ்யாத்மா தத்தோ நிபோதத। விஷ்ணுநா ஜிஷ்ணுநா ஸார்த்தம் மதுகைடபயோஸ்ததா। ஸம்பராயே வ்யதிக்ராந்தே ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத ।। ௨௫.

ஈசன் தன் ஆத்மாவை மகனாக அளித்தது எப்படி என்பதை கேளுங்கள்; அதுபோலவே, விஷ்ணுவும் ஜிஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து மதுவுக்கும் கைடபனுக்கும் மகனாகும் நிலையை வழங்கினார். போர்க்களம் முடிந்தபோது, பிரம்மா விஷ்ணுவிடம் பேசினார்.

அத்ய வர்ஷஶதம் பூர்ணம் ஸமயஃ ப்ரத்யுபஸ்திதஃ। ஸம்க்ஷேபஸம்ப்லவங்கோரம் ஸ்வஸ்தாநம் யாமி சாப்யஹம் ।। ௨௫.

இப்போது நூறு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன; தீர்மானிக்கப்பட்ட காலம் வந்துவிட்டது. இந்தக் குறுகிய, பயங்கரமான அழிவுக்குப் பிறகு, நான் என் இடத்திற்கு செல்கிறேன்.

ஸ தஸ்ய வசஸா தேவஃ ஸம்ஹாரமகரோத்ததா। மஹீம் நிஸ்தாவராம் க்ரு'த்வா ப்ரக்ரு'திஸ்தாம்ஶ்ச ஜங்கமாந் ।। ௨௫.

அவரது வார்த்தையை ஏற்று, அந்த தேவன் அழிவை நிகழ்த்தினார்; நிலத்தை நிலையானவற்றின்றி ஆக்கினார், உயிருள்ளவற்றை அவர்களது இயல்பான நிலையிற்குத் திருப்பினார்.

யதி கோவிந்த பத்ரந்தே க்ஷிப்தஸ்தே யாதஸாம் பதிஃ। ப்ரூஹி யத் கரணீயம் ஸ்யாந்மயா தே லக்ஷ்மிவர்த்தந ।। ௨௫.

கோவிந்தா, உனக்கு நன்மை இருந்தால், நீரின் அதிபதி வீழ்த்தப்பட்டுள்ளார்; லக்ஷ்மி வளர்க்கும் ஒருவனே, நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்.

பாடம் ஶ்ர்ரு'ணு ஹேமாப பத்மயோநே வசோ மம । ப்ரஸாதோ யஸ்த்வயா லப்த ஈஶ்வராத் புத்ரலிப்ஸயா ।। ௨௫.

பொன்னிறம் கொண்ட தாமரையிலிருந்து பிறந்தவரே, என் வார்த்தையைக் கேள்: மகனை பெறும் ஆசையால் நீ ஆண்டவரிடமிருந்து பெற்ற அருள்—