வாயுபுராணம்

ப்ரகாஶஞ்சாப்ரகாஶஞ்ச ஜங்கமம் ஸ்தாவரஞ்ச யத் । விஶ்வரூபமிதம் ஸர்வ்வம் ருத்ரநாராயணாத்மகம் ।। ௨௫.

ஒளியும், ஒளியில்லாததும், அசையும், அசையாததும், இந்த உலகம் முழுவதும் ருத்ரனும் நாராயணனும் சேர்ந்த உருவமே.

அஹமக்நிர்பவாந் ஸோமோ பவாந் ராத்ரிரஹம் திநம்। பவாந்ரு'தமஹம் ஸத்யம் பவாந் க்ரதுரஹம் பலம் ।। ௨௫.

நான் அக்கினி, நீர் சோமன்; நீர் இரவு, நான் பகல்; நீர் உண்மை, நான் சத்தியம்; நீர் யாகம், நான் அதன் பலன்.

பவாந் ஜ்ஞாநமஹம் ஜ்ஞேயம் யஜ்ஜபித்வா ஸதா ஜநாஃ । மாம் விஶந்தி த்வயி ப்ரீதே ஜநாஃ ஸுக்ரு'தகாரிணஃ। ஆவாப்யாம் ஸஹிதா சைவ கதிர்நாந்யா யுகக்ஷயே ।। ௨௫.

நீர் அறிவு, நான் அறியப்பட வேண்டியது; எப்போதும் யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்கள் என்னை அடைவார்கள். நீர் மகிழ்ந்தால், நல்லவை செய்பவர்கள் என்னுள் புகுவார்கள்; நாமிருவரும் சேர்ந்தே, யுகம் முடிவில் வேறு வழி இல்லை.

ஆத்மாநம் ப்ரக்ரு'திம் வித்தி மாம் வித்தி புருஷம் ஶிவம்। பவாநர்த்தஶரீரம் மே த்வஹந்தவ யதைவ ச ।। ௨௫.

உன்னைப் ப்ரகிருதி என்று அறிக, என்னை சிவபுருஷன் என்று அறிக; நீர் என் உடலின் பாதி, நானும் உன்னுடையது போலவே.

வாமபார்ஶ்வமஹம்மஹ்யம் ஶ்யாமம் ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷணம் । த்வஞ்ச வாமேதரம் பார்ஶ்வம் த்வஹம் வை நீலலோஹிதஃ ।। ௨௫.

நான் இடப்பக்கமாக, கருப்பாகவும், ஸ்ரீவத்ஸம் குறியுடன் இருக்கிறேன்; நீர் வலப்பக்கமாக, நான் நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவனாக இருக்கிறேன்.

த்வஞ்ச மே ஹ்வதயம் விஷ்ணோ தவ சாஹம் ஹ்ரு'தி ஸ்திதஃ। பவாந் ஸர்வ்வஸ்ய கார்யஸ்ய கர்த்தாஹமதிதைவதம் ।। ௨௫.

விஷ்ணுவே, நீர் என் இதயம், நானும் உன் இதயத்தில் உறைகிறேன்; எல்லா செயல்களுக்கும் நீர் செய்பவர், நானே அதற்கான தலைமைத் தெய்வம்.

ததேஹி ஸ்வஸ்தி தே வத்ஸ கமிஷ்யாம்யம்புதப்ரப। ஏவமுக்த்வா கதோ விஷ்ணோர்தேவோऽந்தர்த்தாநமீஶ்வரஃ ।। ௨௫.

அப்படியென்றால், உனக்கு நல்வாழ்த்து, மகனே; கடல்போல் பிரகாசிப்பவனே, நான் செல்லப் போகிறேன். இவ்வாறு சொல்லி, ஆண்டவர் விஷ்ணுவின் பார்வையில் மறைந்தார்.

ததஃ ஸோऽந்தர்ஹிதே தேவே ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஸ்ததா புநஃ। அஶேத ஶயநே பூப ப்ரவிஶ்யாந்தர்ஜலே ஹரிஃ ।। ௨௫.

பிறகு, ஆண்டவர் மறைந்ததும், ஹரி மகிழ்ச்சியுடன் அந்த நீரில் சென்று, தனது படுக்கையில் படுத்தார், அரசே.

தம் பத்மம் பத்மகர்பாபம் பத்மாக்ஷஃ பத்மஸம்பவஃ। ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநா ப்ரஹ்மா பேஜே ப்ராஹ்மம் ததாஸநம் ।। ௨௫.

பத்மம் போன்ற கருவில் தோன்றிய, தாமரைப்பூ கண்கள் உடைய, தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா, மனம் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த தாமரையில் அமர்ந்தார்.

அத தீர்கண காலேந தத்ராப்யப்ரதிமாவுபௌ। மஹாபலௌ மஹாஸத்த்வௌ ப்ராதரௌ மதுகைடபௌ ।। ௨௫.

பின்னர், நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, அங்கே, ஒப்பற்ற வீரமும், பெரும் ஆற்றலும் கொண்ட சகோதரர்கள் மதுவும் கைடபனும் தோன்றினார்கள்.

ஊசதுஶ்வைவ வசநம் பக்ஷ்யோ வை நௌ பவிஷ்யஸி । ஏவமுக்த்வா து தௌ தஸ்மிந்நந்தர்த்தாநம் கதாவுபௌ ।। ௨௫.

அவர்கள், 'நீ எங்களுக்கு உணவாக வேண்டும்' என்று சொன்னார்கள்; அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, இருவரும் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டார்கள்.

தாருணந்து தயோர்பாவம் ஜ்ஞாத்வா புஷ்கரஸம்பவஃ । மாஹாத்ம்யம் சாத்மநோ புத்த்வா விஜ்ஞாதுமுபசக்ரமே ।। ௨௫.

அந்த இருவரின் பயங்கரமான இயல்பை அறிந்த தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரமா, தன் பெருமையை உணர்ந்து, உண்மையை ஆராய ஆரம்பித்தார்.

கர்ணிகாகடநம் பூயோ நாப்யஜாநாத்யதா கதிம்। ததஃ ஸ பத்மநாலேந அவதீர்ய்ய ரஸாதலம்। க்ரு'ஷ்ணாஜிநோத்தராஸங்கந்தத்ரு'ஶேऽந்தர்ஜலே ஹரிம் ।। ௨௫.

மூலப்பகுதியின் பாதையை கண்டுபிடிக்க முடியாததால், அவர் தாமரையின் தண்டு வழியாக கீழுலகத்திற்கு இறங்கி, கருநரி தோல் போர்த்தி, நீருக்குள் இருந்த ஹரியை கண்டார்.

ஸ ச தம் போதயாமாஸ விபுத்தம் சேதமப்ரவீத் । பூதேப்யோ மே பயம் தேவ த்ராயஸ்வோத்திஷ்ட ஶங்குரு ।। ௨௫.

அவர் அவனை விழிப்பித்தார்; விழித்தவனை நோக்கி, "தேவனே, உயிரினங்களால் எனக்கு பயம் வருகிறது; என்னை காப்பாற்று, எழுந்து, சிந்தனை செய்" என்று கூறினார்.

ததஃ ஸ பகவாந் விஷ்ணுஃ ஸப்ரஹாஸமரிந்தமஃ। ந பேதவ்யம் ந பேதவ்யமித்யுவாச முநிஃ ஸ்வயம் ।। ௨௫.

அப்போது பகவான் விஷ்ணு, பகைவரை வெல்வோன், மென்மையான புன்னகையுடன், "பயம் வேண்டாம், பயப்பட வேண்டாம்" என்று அந்த முனிவரிடம் சொன்னார்.

தஸ்மாத்பூர்வம் த்வயா சோக்தம் பூதேப்யோ மே மஹத்பயம்। தஸ்மாத்பூதாதிவாக்யைஸ்தௌ தைத்யௌ த்வம் நாஶயிஷ்யஸி ।। ௨௫.

"முன்பு நீ உயிரினங்களால் எனக்கு பெரும் பயம் என்று கூறினாய்; அதனால், அந்த உயிர்கள் பற்றிய சொற்களால் நீ அந்த இரு அசுரர்களையும் அழிப்பாய்."

பூர்பூவஃஸ்வஸ்ததோ தேவம் விவிஶுஸ்தமயோநிஜம் । ததஃ ப்ரதக்ஷிணம் க்ரு'த்வா தமேவாஸீநமாகதம் ।। ௨௫.

பூ, புவ, ஸ்வ ஆகியவை அந்த சுயம்புவான தேவனுள் புகுந்து, அவரை சுற்றி வணங்கி, அமர்ந்திருந்த அவரிடம் வந்தன.

கதே தஸ்மிம்ததோऽநந்த உத்கீர்ய ப்ராதரௌ முகாத்। விஷ்ணும் ஜிஷ்ணுஞ்ச ப்ரோவாச ப்ரஹ்மாணமபிரக்ஷதாம்। மதுகைடபயோர்ஜ்ஞாத்வா தயோராகமநம் புநஃ ।। ௨௫.

அவர்கள் சென்றபின், ஆனந்தன் தன் வாயிலிருந்து அந்த இரு சகோதரர்களை வெளியே விட்டான்; விஷ்ணுவையும் ஜிஷ்ணுவையும் நோக்கி, "மதுவும் கைடபனும் மீண்டும் வருவதை அறிந்து, பிரம்மாவை பாதுகாப்பீர்" என்று சொன்னான்.

சக்ராதே ரூப ஸாத்ரு'ஶ்யம் விஷ்ணோர்ஜிஷ்ணோஶ்ச ஸத்தமௌ। க்ரு'தஸாத்ரு'ஶ்யரூபௌ தௌ தாவேவாபிமுகௌ ஸ்திதௌ ।। ௨௫.

அந்த இருவரும் விஷ்ணுவுக்கும் ஜிஷ்ணுவுக்கும் ஒத்த வடிவங்களை எடுத்தனர்; ஒரே மாதிரியான உருவத்தில், அவர்கள் எதிரே நின்றனர்.

ததஸ்தௌ ப்ரோசதுர்த்தைத்யௌ ப்ரஹ்மாணம் தாருணம் வசஃ। அஸ்மாகம் யுத்யமாநாநாம் மத்யே வை ப்ராஶ்நிகோ பவ ।। ௨௫.

பின்னர் அந்த இரு அசுரர்கள் பிரம்மாவை நோக்கி கடுமையான வார்த்தைகளை பேசினர்: "நாங்கள் போரிடும் போது நீ நடுவராக இரு" என்று கூறினர்.

ததஸ்தௌ ஜலமாவிஶ்ய ஸம்ஸ்தம்ப்யாபஃ ஸ்வமாயயா । சக்ரதுஸ்துமுலம் யுத்தம் யஸ்ய யேநேப்ஸிதம் ததா ।। ௨௫.

அவர்கள் நீரில் புகுந்து, தங்கள் மாயையால் அதை அடக்கி, வெற்றி பெறும் நோக்கில் பெரும் சத்தத்துடன் போரிட்டனர்.

தேஷாந்து யுத்யமாநாநாம் திவ்யம் வர்ஷஶதங்கதம்। ந ச யுத்தமதோத்ஸேகோ ஹ்யந்யோந்யம் ஸம்ந்யவர்த்தத ।। ௨௫.

அவர்கள் தெய்வீகமான நூறு ஆண்டுகள் போரிட்டும், யாரும் வெற்றி பெறவோ, பின்னடைவோ செய்யவில்லை.

லக்ஷணத்வயஸம்ஸ்தாநாத்ரூபவந்தௌ ஸ்திதேங்கிதௌ। ஸாத்ரு'ஶ்யாத்வ்யாகுலமநா ப்ரஹ்மா த்யாநமுபாகமத் ।। ௨௫.

அவர்களின் உருவமும் நடையும் ஒரே மாதிரி இருந்ததால், பிரம்மாவின் மனம் குழப்பமடைந்து, அவர் தியானத்தில் அமர்ந்தார்.

ஸ தயோரந்தரம் புத்த்வா ப்ரஹ்மா திவ்யேந சக்ஷுஷா। பத்மகேஸரஜம் ஸூக்ஷ்மம் பபந்த கவசந்தயோஃ। ஆமேகலஞ்ச காத்ரஞ்ச ததோ மந்த்ரமுதாஹரத் ।। ௨௫.

தெய்வீகக் கண்களால் அந்த இருவருக்குள்ள வேறுபாட்டை உணர்ந்த பிரம்மா, தாமரையின் தூளால் நுண்ணிய கவசம் செய்து, அவர்கள் உடலில் இடுப்புப் பட்டையும் கட்டி, ஒரு மந்திரம் உச்சரித்தார்.

ஜபதஸ்த்வபவத்கந்யா விஶ்வரூபஸமுத்திதா। பத்மேந்துவதநப்ரக்யா பத்மஹஸ்தா ஶுபா ஸதீ। தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா வ்யதிதௌ தைத்யௌ பயாத்வர்ணவிவர்ஜ்ஜிதௌ ।। ௨௫.

அவர் ஜபித்தபோது, உலகமெங்கும் தோற்றமுடைய, தாமரை மற்றும் சந்திரனைப் போல் முகம் கொண்ட, தாமரை பிடித்த, Mangalamullavalum நல்லவளும் ஆன ஒரு பெண் தோன்றினாள்; அவளைப் பார்த்த அசுரர்கள் பயத்தில் நிறம் கெட்டனர்.

ததஃ ப்ரோவாச தாம் கந்யாம் ப்ரஹ்மா மதுரயா கிரா। காऽத்ர த்வமவகந்தவ்யா ப்ரூஹி ஸத்யமநிந்திதே ।। ௨௫.

பின்னர் பிரம்மா அந்த பெண்ணை இனிய சொற்களால், "இங்கே நீ யார்? உண்மையைச் சொல், குற்றமற்றவளே" என்று கேட்டார்.

ஸாம்நா ஸம்பூஜ்ய ஸா கந்யா ப்ரஹ்மாணம் ப்ராஞ்ஜலிஸ்ததா । மோஹிநீம் வித்தி மாம் மாயாம் விஷ்ணோஃ ஸந்தேஶகாரிணீம் ।। ௨௫.

அந்த பெண் கரங்களை கூப்பி, மென்மையான வார்த்தைகளால் பிரம்மாவை வணங்கி, "நான் மோகினி, விஷ்ணுவின் மாயையை அறிவிப்பவள் என்று அறிந்துகொள்" என்று கூறினாள்.

த்வயா ஸங்கீர்த்த்யமாநாऽஹம் ப்ரஹ்மந் ப்ராப்தா த்வராயுதா। அஸ்யாஃ ப்ரீதமநா ப்ரஹ்மா கௌணம் நாம சகார ஹ ।। ௨௫.

"பிரம்மனே, நீ அழைத்ததால் நான் விரைவாக வந்தேன்; அவளிடம் மகிழ்ந்து, பிரம்மா அவளுக்கு ஒரு பிற பெயர் வைத்தார்."

மயா ச வ்யாஹ்ரு'தா யஸ்மாத்த்வஞ்சைவ ஸமுபஸ்திதா। மஹாவ்யாஹ்ரு'திரித்யேவ நாம தே விசரிஷ்யதி ।। ௨௫.

"நீ என்னை அழைத்ததால் நான் வந்தேன்; அதனால், உனக்கு மகாவ்யாஹ்ருதி என்ற பெயர் நிலைத்திருக்கும்."