வாயுபுராணம்

ஜீவஃ கல்வேஷ ஜீவாநாம் ஜ்யோதிரேகம் ப்ரகாஶதே। பாலக்ரீடநகைர்த்தேவஃ க்ரீடதோ ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ।। ௨௪.

அவன் உயிர்களுக்கு உயிராகவும், ஒளியாக பிரகாசிப்பவனும். சங்கரன் தானே குழந்தைபோல் விளையாடுகிறான்.

ப்ரதாநமவ்யயம் ஜ்யோதிரவ்யக்தம் ப்ரக்ரு'திஸ்தமஃ। அஸ்ய சைதாநி நாமாநி நித்யம் ப்ரஸவதர்மிணஃ। யஃ கஃ ஸ இதி துஃகார்த்தைர்ம்ரு'க்யதே யதிபிஃ ஶிவஃ ।। ௨௪.

அழியாத காரணம், ஒளி, வெளிப்படாதது, முதன்மை இயற்கை, இருள்—இவை அவனுடைய பெயர்கள், என்றும் உருவாக்கம் கொண்டவை. 'அவன் யார்?' என்று துக்கத்தில் இருக்கும் முனிவர்கள் தேடுகிறார்கள்—அவனே சிவன்.

ஏஷ பீஜீ பவாந் பீஜமஹம் யோநிஃ ஸநாதநஃ। ஏவமுக்ரோऽத விஶ்வாத்மா ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத ।। ௨௪.

'அவன் விதை, நான் விதை, நீ சனாதனமான கருப்பை.' என்று சொன்னபின், உலகத்தின் ஆத்மாவான பிரம்மா, விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினார்.

பவாந்யோநிரஹம் பீஜம் கதம் பீஜீ மஹேஶ்வரஃ । ஏதந்மே ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தம் ஸம்ஶயம் சேத்துமர்ஹஸி ।। ௨௪.

'நீ கருப்பை, நான் விதை—பின்னர் மகேஸ்வரன் எப்படி விதையோடு இருப்பவன்? இந்த நுண்ணிய, வெளிப்படாத சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்.'

ஜ்ஞாத்வா சைவம் ஸமுத்பத்திம் ப்ரஹ்மணா லோகதந்த்ரிணா। இதம் பரமஸாத்ரு'ஶ்யம் ப்ரஶ்ரமப்யவதத்தரிஃ ।। ௨௪.

பிரம்மா, உலகங்களை நடத்தும் ஆண்டவன், உருவாகும் முறையை அறிந்தபின், இந்த உயர்ந்த ஒற்றுமையை பெரும் முயற்சியுடன் ஹரி கூறினார்.

அஸ்மாந்மஹத்தரம் குஹ்யம் பூதமவ்யந்ந வித்யதே। மஹதஃ பரமம் தாம ஶிவமத்யாத்மிநாம் பதம் ।। ௨௪.

எங்களைவிட பெரிய ரகசியம் எதுவும் இல்லை; பெரியவர்களின் உயர்ந்த இடம், ஆன்மாவை நோக்கியவர்களின் புனித நிலை.

த்வைதீபாவேந சாத்மாநம் ப்ரவிஷ்டஸ்து வ்யவஸ்திதஃ। நிஷ்கலஃ ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தஃ ஸகலஶ்ச மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௪.

இரட்டை வடிவில் ஆன்மா நுழைந்து நிலைத்திருக்கிறது; பகுதியற்றது, நுண்ணியது, வெளிப்படாதது என்றும், எல்லா வடிவங்களும் கொண்ட பெரிய ஈசன் என்றும் உள்ளது.

அஸ்ய மாயாவிதிஜ்ஞஸ்ய அகம்யகஹநஸ்ய ச। புரா லிங்கம் பவத்பீஜம் ப்ரதமம் த்வாதிஸர்கிகம் ।। ௨௪.

மாயையின் இயல்பை அறிந்த, எட்ட முடியாத அந்த பெருமைக்கு, முதலில் தோன்றியது அந்த லிங்கம், அதுவே உருவாகும் விதையின் ஆதியாக இருந்தது.

மயி யோநௌ ஸமாயுக்தம் தத்பீஜம் காலபர்யயாத்‌। ஹிரண்மயமபாரந்தத்யோந்யாமண்டமஜாயத ।। ௨௪.

அந்த விதை என் கருவில் இணைந்து, காலம் கடந்தபின், எல்லை இல்லாத கருவில் பொன்னிற முட்டையாக உருவானது.

ஶதாநி தஶவர்ஷாணாமண்டஞ்சாப்ஸு ப்ரதிஷ்டிதம்। அந்தே வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய வாயுநா தத்த்விதா க்ரு'தம் ।। ௨௪.

பத்து நூறு ஆண்டுகள் அந்த முட்டை நீரில் அமைந்திருந்தது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், காற்றால் அது இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

கபாலமேகம் த்யௌர்ஜஜ்ஞே கபாலமபரம் க்ஷிதிஃ। உல்வந்தஸ்ய மஹோத்ஸேதம் யோऽஸௌ கநகபர்வதஃ ।। ௨௪.

ஒரு ஓடு ஆகாயமாகவும், மற்றது பூமியாகவும் ஆனது; நடுவில் பெரிய பொன்னிற மலை எழுந்தது.

ததஸ்தஸ்மாத் ப்ரபுத்தாத்மா தேவோ தேவவரஃ ப்ரபுஃ । ஹிரண்யகர்போ பகவாநஹம் ஜஜ்ஞே சதுர்புஜஃ ।। ௨௪.

அதிலிருந்து விழித்த ஆன்மா, எல்லா தேவர்களிலும் உயர்ந்தவன், நான்கு கரங்களுடன், பொன்னிற கருவிலிருந்து பிறந்தேன்.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே வாயுநா தத்த்விதாக்ரு'தம்। அதாரார்கேந்துநக்ஷத்ரம் ஶூந்யம் லோகமவேக்ஷ்ய ச। கோऽயமத்ரே த்யபித்யாதே குமாராஸ்தேऽபவம்ஸ்ததா ।। ௨௪.

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, மீண்டும் காற்றால் அது இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது; நட்சத்திரம், சூரியன், சந்திரன் இல்லாத வெறுமையான உலகத்தைப் பார்த்து, 'இங்கு யார் இருக்கிறார்?' என்று யோசித்தேன்; அப்போது நீங்களே குமாரர்களாக ஆனீர்கள்.

ப்ரியதர்ஶநாஸ்ஸுதநவோ யேऽதீதாஃ பூர்வஜாஸ்தவ। பூயோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே தத ஏவாத்மஜாஸ்தவ। புவநாநலஸங்காஶாஃ பசபத்ராயதேக்ஷணாஃ ।। ௨௪.

முன்பு தோன்றிய உன் அழகான மகன்கள், இன்னொரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, உலகத்தை எரியும் தீ போல ஒளி வீசும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் உடையவர்களாக மீண்டும் பிறந்தார்கள்.

ஶ்ரீமாந் ஸநத்குமாரஸ்து ரு'புஶ்சைவோர்த்த்வரேதஸௌ । ஸநாதநஶ்ச ஸநகஸ்ததைவ ச ஸநந்தநஃ। உத்பந்நாஃ ஸமகாலம் தே புத்தயாऽதீந்த்ரியதர்ஶநாஃ ।। ௨௪.

பெருமைமிக்க சனத்குமாரரும், ரிபுவும், தூய விரதம் கொண்டவர்களும், சனாதனன், சனகன், சனந்தனனும் ஒரே நேரத்தில், அறிவும், உணர்வும் மிகுந்தவர்களாக பிறந்தார்கள்.

உத்பந்நாஃ ப்ரதிகாத்மாநோ ஜகதுஶ்ச ததைவ ஹி। நாரப்ஸ்யந்தே ச கர்மாணி தாபத்ரயவிவர்ஜிதாஃ ।। ௨௪.

அவர்கள் ஒளி உடலுடன் பிறந்தார்கள்; அப்போது உலகும் உருவானது; அவர்கள் எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடவில்லை, மூன்று வகை துன்பங்களும் அவர்களுக்கு இல்லை.

அஸ்ய ஸௌம்யம் பஹுக்லேஶம் ஜராஶோகஸமந்விதம்। ஜீவிதம் மரணம் சைவ ஸம்பவஞ்ச புநஃ புநஃ ।। ௨௪.

இந்த வாழ்வு பல்வேறு துன்பங்களால் நிரம்பியது; முதுமை, துயரம், பிறப்பு, உயிர், மரணம் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது.

ஸ்வப்ரபூதம் புநஃ ஸ்வர்கே துஃகாநி நரகாம்ஸ்ததா। விதித்வா சாகமம் ஸர்வமவஶ்யம் பவிதவ்யதாம் ।। ௨௪.

வானுலக துன்பங்களையும், நரக வேதனைகளையும் அறிந்து, எல்லா வருகைகளும் தவிர்க்க முடியாதவை என்பதை உணர்ந்து, விதியைக் கையாள வேண்டும்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரஞ்ச த்ரு'ஷ்ட்வா தவ வஶே ஸ்திதௌ। த்ரயஸ்து த்ரீந் குணாந் ஹித்வா ஆத்மஜாஃ ஸநகாதயஃ। வைவர்த்தேந து ஜ்ஞாநேந நிவ்ரு'த்தாஸ்தே மஹௌஜஸஃ ।। ௨௪.

ரிபுவையும் சனத்குமாரரையும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதைப் பார்த்து, உன் மூன்று மகன்கள் சனகன் முதலியோர், மூன்று குணங்களையும் விட்டு, மாற்றத்தின் ஞானத்தால் பற்றற்ற பெருமையுடன் ஆனார்கள்.

ததஸ்தேஷ்வபவ்ரு'த்தேஷு ஸநகாதிஷு வை த்ரிஷு। பவிஷ்யஸி விமூடஸ்து மாயயா ஶங்கரஸ்ய து ।। ௨௪.

அந்த மூவர், சனகன் முதலியோர், விலகியபோது, நீ சங்கரனின் மாயையால் குழப்பமடைவோய்.

ஏவம் கல்பே து வைகல்பே ஸம்ஜ்ஞா நஸ்யதி தேऽநக। கல்பஶேஷாணி பூதாநி ஸூக்ஷ்மாணி பார்திவாநி ச ।। ௨௪.

இவ்வாறு ஒரு கல்பம் முடிவில், லயத்தில், உன் அடையாளம் மறைந்து விடும்; மீதமுள்ள உயிர்கள், நுண்மையும், பூமியிலும் தொடரும்.

ஸா சைஷா ஹ்யைஶ்வரீ மாயா ஜகதஃ ஸமுதாஹ்ரு'தா। ஸ ஏஷ பர்வதோ மேரு ர்தேவலோக உதாஹ்ரு'தஃ ।। ௨௪.

இதுவே உலகத்தின் ஆதியாகக் கூறப்படும் தெய்வீக மாயை; இந்த மலைதான் தேவர்களின் உலகாக அறியப்படும் மேரு.

தவைவேதம் ஹி மாஹாத்ம்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா சாத்மாநமாத்மநா । ஜ்ஞாத்வா சேஶ்வரஸத்பாவம் ஜ்ஞாத்வா மாமம்புஜேக்ஷணம் ।। ௨௪.

இதுவே உன் பெருமை; நீ உன்னையே உன் ஆன்மாவால் கண்டறிந்து, இறைவனின் இருப்பையும், என்னையும் தாமரைப்பூ கண்கள் உடையவனாக அறிந்தாய்.

மஹாதேவம் மஹாயோகம் பூதாநாம் வரதம் ப்ரபும்। ப்ரணவாத்மாநமாஸாத்ய நமஸ்க்ரு'த்யா ஜகத்குரும்। த்வாஞ்ச மாஞ்சைவ ஸம்க்ருத்தோ நிஃஶ்வாஸாந்நிர்த்தஹேதயம் ।। ௨௪.

மகாதேவன், மகா யோகி, உயிர்களுக்கு வரம் தரும் இறைவன், பிரணவத்தின் ஆதாரம், உலகுக்கு ஆசான் ஆகியவரை அடைந்து, அவருக்கு வணங்கி, அவர் கோபமடைந்தால், அவர் ஒரு மூச்சில் உன்னையும் என்னையும் அழித்து விட முடியும்.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா மஹாயோகம் அப்யுத்திஷ்டந் மஹாபலஃ। அஹம் த்வாமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ஸ்தோஷ்யேऽஹமநலப்ரபம் ।। ௨௪.

இவ்வாறு அந்த மகா யோகியை அறிந்து, பெரும் பலம் உடையவன் எழுந்து, உன்னை முன்பாக வைத்து, நானும் தீ போல ஒளி வீசும் அவரை பாடுவேன் என்றான்.

ப்ரஹ்மாணமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ததஃ ஸ கருடத்வஜஃ। அதீதைஶ்ச பவிஷ்யைஶ்ச வர்த்தமாநைஸ்ததைவ ச। நாமபிஶ்சாந்தஸைஶ்சைவ இதம் ஸ்தோத்ரமுதீரயத் ।। ௨௪.

பிரம்மாவை முன்னிலையில் வைத்து, கருடன் கொடியை உடையவன், கடந்த காலம், எதிர்காலம், நிகழ்காலம் ஆகியவற்றின் பெயர்களாலும், வேதப் பா முறைகளாலும், இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பாடினான்.

நமஸ்துப்யம் பகவதே ஸுவ்ரதேऽநந்ததேஜஸே। நமஃ க்ஷேத்ராதிபதயே பீஜிநே ஶூலிநே நமஃ ।। ௨௪.

நல்ல விரதம் கொண்டவரே, முடிவில்லா ஒளி உடையவரே, உமக்கு வணக்கம்; நிலத்தின் ஆண்டவரே, உயிரின் விதையைத் தருபவரே, கூர்வாளை ஏந்துபவரே, உமக்கு வணக்கம்.

அமேட்ராயோர்த்த்வமேட்ராய நமோ வைகுண்டரேதஸே । நமோ ஜ்யேஷ்டாய ஶ்ரேஷ்டாய அபூர்வப்ரதமாய ச ।। ௨௪.

அங்கம் இல்லாதவருக்கும், உயர்ந்த அங்கம் உடையவருக்கும், வைகுண்டத்தின் உயிர் விதை உடையவருக்கும் வணக்கம்; மூத்தவருக்கும், சிறந்தவருக்கும், முன்னோடியாக இருப்பவருக்கும் வணக்கம்.

நமோ ஹவ்யாய பூஜ்யாய ஸத்யோ ஜாதாய வை நமஃ । கஹ்வராய தநேஶாய ஹைமசீராம்பராய ச ।। ௨௪.

வேள்வியில் படைக்கும் பொருளாகவும், அனைவராலும் வணங்கப்படுபவராகவும், உடனே பிறந்தவராகவும், குகையில் தங்குபவராகவும், செல்வத்தின் ஆண்டவராகவும், பொன்னிற உடை உடுத்தியவராகவும் உமக்கு வணக்கம்.