வாயுபுராணம்

அப்ரமேயோ மஹாவக்ரோ தம்ஷ்ட்ரீ வ்யஸ்தஶிரோ ருஹஃ। தஶபாஹுஸ்த்ரிஶூலாங்கோ நயநைர்விஶ்வதோமுகஃ ।। ௨௪.

அளவிட முடியாத பெரும் உருவம், கூரிய பற்கள், சிதறிய தலைகளும் முடியும், பத்து கை, திரிசூலம் குறியீடாக, பல கண்கள், எல்லா திசைகளிலும் முகங்கள் கொண்டவன்.

லோகப்ரபுஃ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத்விக்ரு'தோ முஞ்ஜமேகலீ । மேட்ரேணோர்த்வேந மஹதா நதமாநோऽதிபைரவம் ।। ௨௪.

உலகங்களின் ஆண்டவன் தானாகவே வெளிப்பட்டு, முன்ஜக் கம்பளத்தை இடுப்பில் கட்டி, பெரிய உறுப்புடன், பயங்கரமாகக் கத்தினான்.

கஃ கல்வேஷ புமாந் விஷ்ணோ தேஜோராஶிர்மஹாத்யுதிஃ। வ்யாப்ய ஸர்வா திஶோ த்யாஞ்ச இத ஏவாபிவர்த்ததே ।। ௨௪.

இவன் யார், விஷ்ணுவே? இந்த ஒளியின் திரளும், பெரும் பிரகாசமும், எல்லா திசைகளையும் ஆகாயத்தையும் நிரப்பி இங்கே வருகிறான்?

தேநைவமுக்தோ பகவாந் விஷ்ணுர்ப்ரஹ்மாணமப்ரவீத்। பத்ப்யாந்தலநிபாதேந யஸ்ய விக்ரமதோऽர்ணவே। வேகேந மஹதாகாஶே வ்யதிதாஶ்ச ஜலாஶயாஃ ।। ௨௪.

அப்படிச் சொன்னபோது, மகிமைமிக்க விஷ்ணு, பிரம்மாவிடம் கூறினான்: 'அவன் கடலைக் கடக்கும்போது, அவன் பாதம் தொடும் இடத்தில், பெரிய வேகத்தால் நீர்நிலைகள் எல்லாம் அசைந்து போகின்றன.'

சடாபிர்விஷ்ணுதோऽத்யர்தம் ஸிச்யதே பசஸம்பவஃ। க்ராணஜேந ச வாதேந கம்பமாநம் த்வயா ஸஹ। தோதூயதே மஹாபசம் ஸ்வச்சந்தம் மம நாபிஜம் ।। ௨௪.

விஷ்ணுவின் கதிர்கள் பஜஹாவை முழுமையாக நனைக்கின்றன; அவன் மூக்கிலிருந்து வரும் காற்றால், உன்னுடன் நடுங்கி, என் நாபியில் இருந்து பிறந்த பெரிய பஜஹா விருப்பப்படி அசைக்கப்படுகிறது.

ஸ ஏஷ பகவாநீஶோ ஹ்யநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்விபுஃ। பவாநஹஞ்ச ஸ்தோத்ரேண ஹ்யுபதிஷ்டாவ கோத்வஜம் ।। ௨௪.

அவனே அந்த மகிமைமிக்க ஆண்டவன், ஆதியில்லாதவன், முடிவை ஏற்படுத்துவான், எல்லாவற்றையும் நிறைத்திருப்பவன். நாம் பாடல்களுடன், காளை கொடியைத் தாங்கும் தேவனை அணுகுவோம்.

ததஃ க்ருத்தோऽம்புஜாபாஸ்கம் ப்ரஹ்மா ப்ரோவாச கேஶவம்। ந பவாந் ந்யூநமாத்மாநம் லோகாநாம் யோநிமுத்தமம் ।। ௨௪.

அப்போது, தாமரைப்பூவில் பிறந்த பிரம்மா கோபமுடன் கேசவனை நோக்கி: 'நீ உன்னை குறைவானவன் என்று கருதவில்லை; நீ உலகங்களின் உயர்ந்த மூலாதாரம்' என்று கூறினார்.

ப்ரஹ்மாணம் லோககர்த்தாரம் மாஞ்ச வேத்தி ஸநாதநம்। கோऽயம் போஃ ஶங்கரோ நாம ஹ்யாவயோர்வ்யதிரிச்யதே ।। ௨௪.

அவன் என்னை, பிரம்மாவை, உலகங்களை உருவாக்கும் சனாதனனை, அறிவான். இந்த சங்கரன் என்று அழைக்கப்படுபவன் யார், நம்மை இருவரையும் மீறி நிற்கிறான்?

தஸ்ய தத் க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா விஷ்ணுரபாஷத। மா மைவம் வத கல்யாண பரிவாதம் மஹாத்மநஃ ।। ௨௪.

அந்த கோபத்தில் பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஷ்ணு சொன்னான்: 'அப்படி பேசாதே, மங்களமே, அந்த மகான்மாவை குறை கூறாதே.'

மாயாயோகேஶ்வரோ தர்மோ துராதர்ஷோ வரப்ரதஃ। ஹேதுரஸ்யாத்ர ஜகதஃ புராணஃ புருஷோऽவ்யயஃ ।। ௨௪.

அவன் மாயையையும் யோகத்தையும் ஆளும் ஆண்டவன், தர்மம், எவராலும் வெல்ல முடியாதவன், வரம் அளிப்பவன், இந்த உலகத்தின் பழமையான, அழியாத காரணம்.

ஜீவஃ கல்வேஷ ஜீவாநாம் ஜ்யோதிரேகம் ப்ரகாஶதே। பாலக்ரீடநகைர்த்தேவஃ க்ரீடதோ ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ।। ௨௪.

அவன் உயிர்களுக்கு உயிராகவும், ஒளியாக பிரகாசிப்பவனும். சங்கரன் தானே குழந்தைபோல் விளையாடுகிறான்.

ப்ரதாநமவ்யயம் ஜ்யோதிரவ்யக்தம் ப்ரக்ரு'திஸ்தமஃ। அஸ்ய சைதாநி நாமாநி நித்யம் ப்ரஸவதர்மிணஃ। யஃ கஃ ஸ இதி துஃகார்த்தைர்ம்ரு'க்யதே யதிபிஃ ஶிவஃ ।। ௨௪.

அழியாத காரணம், ஒளி, வெளிப்படாதது, முதன்மை இயற்கை, இருள்—இவை அவனுடைய பெயர்கள், என்றும் உருவாக்கம் கொண்டவை. 'அவன் யார்?' என்று துக்கத்தில் இருக்கும் முனிவர்கள் தேடுகிறார்கள்—அவனே சிவன்.

ஏஷ பீஜீ பவாந் பீஜமஹம் யோநிஃ ஸநாதநஃ। ஏவமுக்ரோऽத விஶ்வாத்மா ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத ।। ௨௪.

'அவன் விதை, நான் விதை, நீ சனாதனமான கருப்பை.' என்று சொன்னபின், உலகத்தின் ஆத்மாவான பிரம்மா, விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினார்.

பவாந்யோநிரஹம் பீஜம் கதம் பீஜீ மஹேஶ்வரஃ । ஏதந்மே ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தம் ஸம்ஶயம் சேத்துமர்ஹஸி ।। ௨௪.

'நீ கருப்பை, நான் விதை—பின்னர் மகேஸ்வரன் எப்படி விதையோடு இருப்பவன்? இந்த நுண்ணிய, வெளிப்படாத சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்.'

ஜ்ஞாத்வா சைவம் ஸமுத்பத்திம் ப்ரஹ்மணா லோகதந்த்ரிணா। இதம் பரமஸாத்ரு'ஶ்யம் ப்ரஶ்ரமப்யவதத்தரிஃ ।। ௨௪.

பிரம்மா, உலகங்களை நடத்தும் ஆண்டவன், உருவாகும் முறையை அறிந்தபின், இந்த உயர்ந்த ஒற்றுமையை பெரும் முயற்சியுடன் ஹரி கூறினார்.

அஸ்மாந்மஹத்தரம் குஹ்யம் பூதமவ்யந்ந வித்யதே। மஹதஃ பரமம் தாம ஶிவமத்யாத்மிநாம் பதம் ।। ௨௪.

எங்களைவிட பெரிய ரகசியம் எதுவும் இல்லை; பெரியவர்களின் உயர்ந்த இடம், ஆன்மாவை நோக்கியவர்களின் புனித நிலை.

த்வைதீபாவேந சாத்மாநம் ப்ரவிஷ்டஸ்து வ்யவஸ்திதஃ। நிஷ்கலஃ ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தஃ ஸகலஶ்ச மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௪.

இரட்டை வடிவில் ஆன்மா நுழைந்து நிலைத்திருக்கிறது; பகுதியற்றது, நுண்ணியது, வெளிப்படாதது என்றும், எல்லா வடிவங்களும் கொண்ட பெரிய ஈசன் என்றும் உள்ளது.

அஸ்ய மாயாவிதிஜ்ஞஸ்ய அகம்யகஹநஸ்ய ச। புரா லிங்கம் பவத்பீஜம் ப்ரதமம் த்வாதிஸர்கிகம் ।। ௨௪.

மாயையின் இயல்பை அறிந்த, எட்ட முடியாத அந்த பெருமைக்கு, முதலில் தோன்றியது அந்த லிங்கம், அதுவே உருவாகும் விதையின் ஆதியாக இருந்தது.

மயி யோநௌ ஸமாயுக்தம் தத்பீஜம் காலபர்யயாத்‌। ஹிரண்மயமபாரந்தத்யோந்யாமண்டமஜாயத ।। ௨௪.

அந்த விதை என் கருவில் இணைந்து, காலம் கடந்தபின், எல்லை இல்லாத கருவில் பொன்னிற முட்டையாக உருவானது.

ஶதாநி தஶவர்ஷாணாமண்டஞ்சாப்ஸு ப்ரதிஷ்டிதம்। அந்தே வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய வாயுநா தத்த்விதா க்ரு'தம் ।। ௨௪.

பத்து நூறு ஆண்டுகள் அந்த முட்டை நீரில் அமைந்திருந்தது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், காற்றால் அது இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

கபாலமேகம் த்யௌர்ஜஜ்ஞே கபாலமபரம் க்ஷிதிஃ। உல்வந்தஸ்ய மஹோத்ஸேதம் யோऽஸௌ கநகபர்வதஃ ।। ௨௪.

ஒரு ஓடு ஆகாயமாகவும், மற்றது பூமியாகவும் ஆனது; நடுவில் பெரிய பொன்னிற மலை எழுந்தது.

ததஸ்தஸ்மாத் ப்ரபுத்தாத்மா தேவோ தேவவரஃ ப்ரபுஃ । ஹிரண்யகர்போ பகவாநஹம் ஜஜ்ஞே சதுர்புஜஃ ।। ௨௪.

அதிலிருந்து விழித்த ஆன்மா, எல்லா தேவர்களிலும் உயர்ந்தவன், நான்கு கரங்களுடன், பொன்னிற கருவிலிருந்து பிறந்தேன்.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே வாயுநா தத்த்விதாக்ரு'தம்। அதாரார்கேந்துநக்ஷத்ரம் ஶூந்யம் லோகமவேக்ஷ்ய ச। கோऽயமத்ரே த்யபித்யாதே குமாராஸ்தேऽபவம்ஸ்ததா ।। ௨௪.

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, மீண்டும் காற்றால் அது இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது; நட்சத்திரம், சூரியன், சந்திரன் இல்லாத வெறுமையான உலகத்தைப் பார்த்து, 'இங்கு யார் இருக்கிறார்?' என்று யோசித்தேன்; அப்போது நீங்களே குமாரர்களாக ஆனீர்கள்.

ப்ரியதர்ஶநாஸ்ஸுதநவோ யேऽதீதாஃ பூர்வஜாஸ்தவ। பூயோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே தத ஏவாத்மஜாஸ்தவ। புவநாநலஸங்காஶாஃ பசபத்ராயதேக்ஷணாஃ ।। ௨௪.

முன்பு தோன்றிய உன் அழகான மகன்கள், இன்னொரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, உலகத்தை எரியும் தீ போல ஒளி வீசும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் உடையவர்களாக மீண்டும் பிறந்தார்கள்.

ஶ்ரீமாந் ஸநத்குமாரஸ்து ரு'புஶ்சைவோர்த்த்வரேதஸௌ । ஸநாதநஶ்ச ஸநகஸ்ததைவ ச ஸநந்தநஃ। உத்பந்நாஃ ஸமகாலம் தே புத்தயாऽதீந்த்ரியதர்ஶநாஃ ।। ௨௪.

பெருமைமிக்க சனத்குமாரரும், ரிபுவும், தூய விரதம் கொண்டவர்களும், சனாதனன், சனகன், சனந்தனனும் ஒரே நேரத்தில், அறிவும், உணர்வும் மிகுந்தவர்களாக பிறந்தார்கள்.

உத்பந்நாஃ ப்ரதிகாத்மாநோ ஜகதுஶ்ச ததைவ ஹி। நாரப்ஸ்யந்தே ச கர்மாணி தாபத்ரயவிவர்ஜிதாஃ ।। ௨௪.

அவர்கள் ஒளி உடலுடன் பிறந்தார்கள்; அப்போது உலகும் உருவானது; அவர்கள் எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடவில்லை, மூன்று வகை துன்பங்களும் அவர்களுக்கு இல்லை.

அஸ்ய ஸௌம்யம் பஹுக்லேஶம் ஜராஶோகஸமந்விதம்। ஜீவிதம் மரணம் சைவ ஸம்பவஞ்ச புநஃ புநஃ ।। ௨௪.

இந்த வாழ்வு பல்வேறு துன்பங்களால் நிரம்பியது; முதுமை, துயரம், பிறப்பு, உயிர், மரணம் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது.

ஸ்வப்ரபூதம் புநஃ ஸ்வர்கே துஃகாநி நரகாம்ஸ்ததா। விதித்வா சாகமம் ஸர்வமவஶ்யம் பவிதவ்யதாம் ।। ௨௪.

வானுலக துன்பங்களையும், நரக வேதனைகளையும் அறிந்து, எல்லா வருகைகளும் தவிர்க்க முடியாதவை என்பதை உணர்ந்து, விதியைக் கையாள வேண்டும்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரஞ்ச த்ரு'ஷ்ட்வா தவ வஶே ஸ்திதௌ। த்ரயஸ்து த்ரீந் குணாந் ஹித்வா ஆத்மஜாஃ ஸநகாதயஃ। வைவர்த்தேந து ஜ்ஞாநேந நிவ்ரு'த்தாஸ்தே மஹௌஜஸஃ ।। ௨௪.

ரிபுவையும் சனத்குமாரரையும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதைப் பார்த்து, உன் மூன்று மகன்கள் சனகன் முதலியோர், மூன்று குணங்களையும் விட்டு, மாற்றத்தின் ஞானத்தால் பற்றற்ற பெருமையுடன் ஆனார்கள்.