வாயுபுராணம்

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே உபாவ்ரு'த்தஸ்ய மேऽநக। நூநம் மத்ஸரபாவேந மாம் வஶீகர்துமிச்சதா। ஆஶு த்வாராணி ஸர்வாணி கடிதாநி த்வயா புநஃ ।। ௨௪.

'பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின் நான் திரும்பியபோது, உறுதி, போட்டி உணர்வால் என்னை அடக்க விரும்பி, நீ விரைவாக எல்லா வாயில்களையும் மீண்டும் மூடினாய்.'

ததோ மயா மஹாபாக ஸஞ்சிந்த்ய ஸ்வேந சேதஸா। லப்தோ நாப்யாம் ப்ரவேஶது பத்மஸூத்ராத்விநிர்கமஃ ।। ௨௪.

'அப்போது, பெரும் பாக்கியசாலியே, என் மனதில் சிந்தித்து, நாபி வழியாக நுழைந்து, தாமரைத் தண்டு வழியாக வெளியேறினேன்.'

மாபூத்தே மநஸோऽல்போऽபி வ்யாகாதோऽயம் கதஞ்சந। இத்யேஷாநுகதிர்விஷ்ணோஃ கார்யாணாமௌபஸர்கிகீ ।। ௨௪.

'எந்த நேரத்திலும் மனதில் சிறிதளவும் தடையோ குழப்பமோ ஏற்படக்கூடாது; அதனால் விஷ்ணுவைத் தொடர்ந்து செயல்படுவது எல்லா காரியங்களுக்கும் துணையாகும்.'

யந்ம யாநந்தரம் கார்யம் மயாத்யவஸிதம் த்வயி। த்வாஞ்சாபாதிதுகாமேந க்ரீடாபூர்வம் யத்ரு'ச்சயா। ஆஶு த்வாராணி ஸர்வாணி கடிதாநி மயா புநஃ ।। ௨௪.

'பின்னர், உன்னிடம் நான் செய்ய நினைத்த காரியங்களை, விளையாட்டாகவும், திடீரென்று உன்னைத் தொந்தரவு செய்யும் எண்ணத்துடனும், நான் விரைவாக எல்லா வாயில்களையும் மீண்டும் மூடினேன்.'

ந தேऽந்யதாவமந்தவ்யோ மாந்யஃ பூஜ்யஶ்ச மே பவாந்। ஸர்வம் மர்ஷய கல்யாண யந்மயாऽபக்ரு'தந்தவ। தஸ்மாந்மயோச்யமாநஸ்த்வம் பசாதவதர ப்ரபோ ।। ௨௪.

'நீ வேறு விதமாக அவமதிக்கப்படக் கூடாது; நீ எனக்குப் போற்றத்தக்கவரும், வழிபடத்தக்கவரும். நான் உனக்கு செய்த தவறுகளை எல்லாம் மன்னித்து, இனியவனே, நான் சொல்வதைப் போல தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா, இறைவா.'

நாஹம் பவந்தம் ஶக்நோமி ஸோதுந்தேஜோமயம் குரும்। ஸ சோவாச வரம் ப்ரூஹி பசாதவதராம்யயம் ।। ௨௪.

'அனந்தமான பிரகாசம் கொண்ட குருவே, உன்னை நான் தாங்க முடியவில்லை.' அதற்கு அவர், 'ஒரு வரம் கேள்; நான் தாமரையிலிருந்து இறங்குகிறேன்' என்று பதிலளித்தார்.

புத்ரோ பவ மமாரிக்ந முதம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஶோபநம்। ஸத்யதநோ மஹாயோகீ த்வமீட்யஃ ப்ரணவாத்மகஃ ।। ௨௪.

'என் மகனாக வா, பகைவரை அழிப்பவனே; நீ பெரும் மகிழ்ச்சி பெறுவாய். நீ உண்மையுள்ளவன், பெரிய யோகி, புகழப்பட வேண்டியவன், ஓம் எனும் மந்திரத்தின் சாரம் கொண்டவன்.'

அத்யப்ரப்ரு'தி ஸர்வேஶ ஶ்வேதோஷ்ணீஷவிபூஷணஃ। பசயோநிரிதீத்யேவம் க்யாதோ நாம்நா பவிஷ்யஸி। புத்ரோ மே த்வம் பவ ப்ரஹ்மந் ஸர்வலோகாதிப ப்ரபோ ।। ௨௪.

இன்றுமுதல், எல்லா உலகங்களின் ஆண்டவரே, வெள்ளை தலையணை அணிந்து, 'பஜயோனி' என்ற பெயரால் புகழ் பெறுவாய். பிரம்மனே, நீ என் மகனாகவும், எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவனாகவும் இரு.

ததஃ ஸ பகவாந் ப்ரஹ்ம வரம் க்ரு'ஹ்ய கிரீடிநஃ । ஏவம் பவது சேத்யுக்த்வாம் ப்ரீதாத்மா கதமத்ஸரஃ ।। ௨௪.

பின்னர் அந்த மகிமைமிக்க பிரம்மா, கிரீடம் அணிந்தவனிடமிருந்து வரம் பெற்றபின், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று மகிழ்ச்சியுடன், பொறாமை இல்லாமல் சென்றார்.

ப்ரத்யாஸந்நமதாயாதம் பாலார்காபம் மஹாநநம்। பூதமத்யத்புதம் த்ரு'ஷ்ட்வா நாராயணமதாப்ரவீத் ।। ௨௪.

அப்போது, அருகில் வந்த, எழுந்த சூரியனைப் போல் பிரகாசமுள்ள, பெரிய முகமுடைய, அதிசயமான உருவத்தை நாராயணன் பார்த்து பேசினார்.

அப்ரமேயோ மஹாவக்ரோ தம்ஷ்ட்ரீ வ்யஸ்தஶிரோ ருஹஃ। தஶபாஹுஸ்த்ரிஶூலாங்கோ நயநைர்விஶ்வதோமுகஃ ।। ௨௪.

அளவிட முடியாத பெரும் உருவம், கூரிய பற்கள், சிதறிய தலைகளும் முடியும், பத்து கை, திரிசூலம் குறியீடாக, பல கண்கள், எல்லா திசைகளிலும் முகங்கள் கொண்டவன்.

லோகப்ரபுஃ ஸ்வயம் ஸாக்ஷாத்விக்ரு'தோ முஞ்ஜமேகலீ । மேட்ரேணோர்த்வேந மஹதா நதமாநோऽதிபைரவம் ।। ௨௪.

உலகங்களின் ஆண்டவன் தானாகவே வெளிப்பட்டு, முன்ஜக் கம்பளத்தை இடுப்பில் கட்டி, பெரிய உறுப்புடன், பயங்கரமாகக் கத்தினான்.

கஃ கல்வேஷ புமாந் விஷ்ணோ தேஜோராஶிர்மஹாத்யுதிஃ। வ்யாப்ய ஸர்வா திஶோ த்யாஞ்ச இத ஏவாபிவர்த்ததே ।। ௨௪.

இவன் யார், விஷ்ணுவே? இந்த ஒளியின் திரளும், பெரும் பிரகாசமும், எல்லா திசைகளையும் ஆகாயத்தையும் நிரப்பி இங்கே வருகிறான்?

தேநைவமுக்தோ பகவாந் விஷ்ணுர்ப்ரஹ்மாணமப்ரவீத்। பத்ப்யாந்தலநிபாதேந யஸ்ய விக்ரமதோऽர்ணவே। வேகேந மஹதாகாஶே வ்யதிதாஶ்ச ஜலாஶயாஃ ।। ௨௪.

அப்படிச் சொன்னபோது, மகிமைமிக்க விஷ்ணு, பிரம்மாவிடம் கூறினான்: 'அவன் கடலைக் கடக்கும்போது, அவன் பாதம் தொடும் இடத்தில், பெரிய வேகத்தால் நீர்நிலைகள் எல்லாம் அசைந்து போகின்றன.'

சடாபிர்விஷ்ணுதோऽத்யர்தம் ஸிச்யதே பசஸம்பவஃ। க்ராணஜேந ச வாதேந கம்பமாநம் த்வயா ஸஹ। தோதூயதே மஹாபசம் ஸ்வச்சந்தம் மம நாபிஜம் ।। ௨௪.

விஷ்ணுவின் கதிர்கள் பஜஹாவை முழுமையாக நனைக்கின்றன; அவன் மூக்கிலிருந்து வரும் காற்றால், உன்னுடன் நடுங்கி, என் நாபியில் இருந்து பிறந்த பெரிய பஜஹா விருப்பப்படி அசைக்கப்படுகிறது.

ஸ ஏஷ பகவாநீஶோ ஹ்யநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்விபுஃ। பவாநஹஞ்ச ஸ்தோத்ரேண ஹ்யுபதிஷ்டாவ கோத்வஜம் ।। ௨௪.

அவனே அந்த மகிமைமிக்க ஆண்டவன், ஆதியில்லாதவன், முடிவை ஏற்படுத்துவான், எல்லாவற்றையும் நிறைத்திருப்பவன். நாம் பாடல்களுடன், காளை கொடியைத் தாங்கும் தேவனை அணுகுவோம்.

ததஃ க்ருத்தோऽம்புஜாபாஸ்கம் ப்ரஹ்மா ப்ரோவாச கேஶவம்। ந பவாந் ந்யூநமாத்மாநம் லோகாநாம் யோநிமுத்தமம் ।। ௨௪.

அப்போது, தாமரைப்பூவில் பிறந்த பிரம்மா கோபமுடன் கேசவனை நோக்கி: 'நீ உன்னை குறைவானவன் என்று கருதவில்லை; நீ உலகங்களின் உயர்ந்த மூலாதாரம்' என்று கூறினார்.

ப்ரஹ்மாணம் லோககர்த்தாரம் மாஞ்ச வேத்தி ஸநாதநம்। கோऽயம் போஃ ஶங்கரோ நாம ஹ்யாவயோர்வ்யதிரிச்யதே ।। ௨௪.

அவன் என்னை, பிரம்மாவை, உலகங்களை உருவாக்கும் சனாதனனை, அறிவான். இந்த சங்கரன் என்று அழைக்கப்படுபவன் யார், நம்மை இருவரையும் மீறி நிற்கிறான்?

தஸ்ய தத் க்ரோதஜம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா விஷ்ணுரபாஷத। மா மைவம் வத கல்யாண பரிவாதம் மஹாத்மநஃ ।। ௨௪.

அந்த கோபத்தில் பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஷ்ணு சொன்னான்: 'அப்படி பேசாதே, மங்களமே, அந்த மகான்மாவை குறை கூறாதே.'

மாயாயோகேஶ்வரோ தர்மோ துராதர்ஷோ வரப்ரதஃ। ஹேதுரஸ்யாத்ர ஜகதஃ புராணஃ புருஷோऽவ்யயஃ ।। ௨௪.

அவன் மாயையையும் யோகத்தையும் ஆளும் ஆண்டவன், தர்மம், எவராலும் வெல்ல முடியாதவன், வரம் அளிப்பவன், இந்த உலகத்தின் பழமையான, அழியாத காரணம்.

ஜீவஃ கல்வேஷ ஜீவாநாம் ஜ்யோதிரேகம் ப்ரகாஶதே। பாலக்ரீடநகைர்த்தேவஃ க்ரீடதோ ஶங்கரஃ ஸ்வயம் ।। ௨௪.

அவன் உயிர்களுக்கு உயிராகவும், ஒளியாக பிரகாசிப்பவனும். சங்கரன் தானே குழந்தைபோல் விளையாடுகிறான்.

ப்ரதாநமவ்யயம் ஜ்யோதிரவ்யக்தம் ப்ரக்ரு'திஸ்தமஃ। அஸ்ய சைதாநி நாமாநி நித்யம் ப்ரஸவதர்மிணஃ। யஃ கஃ ஸ இதி துஃகார்த்தைர்ம்ரு'க்யதே யதிபிஃ ஶிவஃ ।। ௨௪.

அழியாத காரணம், ஒளி, வெளிப்படாதது, முதன்மை இயற்கை, இருள்—இவை அவனுடைய பெயர்கள், என்றும் உருவாக்கம் கொண்டவை. 'அவன் யார்?' என்று துக்கத்தில் இருக்கும் முனிவர்கள் தேடுகிறார்கள்—அவனே சிவன்.

ஏஷ பீஜீ பவாந் பீஜமஹம் யோநிஃ ஸநாதநஃ। ஏவமுக்ரோऽத விஶ்வாத்மா ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத ।। ௨௪.

'அவன் விதை, நான் விதை, நீ சனாதனமான கருப்பை.' என்று சொன்னபின், உலகத்தின் ஆத்மாவான பிரம்மா, விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினார்.

பவாந்யோநிரஹம் பீஜம் கதம் பீஜீ மஹேஶ்வரஃ । ஏதந்மே ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தம் ஸம்ஶயம் சேத்துமர்ஹஸி ।। ௨௪.

'நீ கருப்பை, நான் விதை—பின்னர் மகேஸ்வரன் எப்படி விதையோடு இருப்பவன்? இந்த நுண்ணிய, வெளிப்படாத சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்.'

ஜ்ஞாத்வா சைவம் ஸமுத்பத்திம் ப்ரஹ்மணா லோகதந்த்ரிணா। இதம் பரமஸாத்ரு'ஶ்யம் ப்ரஶ்ரமப்யவதத்தரிஃ ।। ௨௪.

பிரம்மா, உலகங்களை நடத்தும் ஆண்டவன், உருவாகும் முறையை அறிந்தபின், இந்த உயர்ந்த ஒற்றுமையை பெரும் முயற்சியுடன் ஹரி கூறினார்.

அஸ்மாந்மஹத்தரம் குஹ்யம் பூதமவ்யந்ந வித்யதே। மஹதஃ பரமம் தாம ஶிவமத்யாத்மிநாம் பதம் ।। ௨௪.

எங்களைவிட பெரிய ரகசியம் எதுவும் இல்லை; பெரியவர்களின் உயர்ந்த இடம், ஆன்மாவை நோக்கியவர்களின் புனித நிலை.

த்வைதீபாவேந சாத்மாநம் ப்ரவிஷ்டஸ்து வ்யவஸ்திதஃ। நிஷ்கலஃ ஸூக்ஷ்மமவ்யக்தஃ ஸகலஶ்ச மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௪.

இரட்டை வடிவில் ஆன்மா நுழைந்து நிலைத்திருக்கிறது; பகுதியற்றது, நுண்ணியது, வெளிப்படாதது என்றும், எல்லா வடிவங்களும் கொண்ட பெரிய ஈசன் என்றும் உள்ளது.

அஸ்ய மாயாவிதிஜ்ஞஸ்ய அகம்யகஹநஸ்ய ச। புரா லிங்கம் பவத்பீஜம் ப்ரதமம் த்வாதிஸர்கிகம் ।। ௨௪.

மாயையின் இயல்பை அறிந்த, எட்ட முடியாத அந்த பெருமைக்கு, முதலில் தோன்றியது அந்த லிங்கம், அதுவே உருவாகும் விதையின் ஆதியாக இருந்தது.

மயி யோநௌ ஸமாயுக்தம் தத்பீஜம் காலபர்யயாத்‌। ஹிரண்மயமபாரந்தத்யோந்யாமண்டமஜாயத ।। ௨௪.

அந்த விதை என் கருவில் இணைந்து, காலம் கடந்தபின், எல்லை இல்லாத கருவில் பொன்னிற முட்டையாக உருவானது.