வாயுபுராணம்

ப்ரஹ்மணஸ்தூதரே த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வ்வாந் விஷ்ணுர்மஹாயஶாஃ। அஹோऽஸ்ய தபஸோ வீர்ய்யம் புநஃ புநரபாஷத ।। ௨௪.

பிரம்மாவின் வயிற்றில் உள்ள அனைத்தையும் பார்த்த புகழ் மிகுந்த விஷ்ணு, 'அவரது தவத்தின் வலிமை என்ன!' என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்.

பர்ய்யடந் விவிதாந் லோகாந் விஷ்ணுர்நாநாவிதாஶ்ரமாந்। ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே நாந்தம் ஹி தத்ரு'ஶே ததா ।। ௨௪.

விஷ்ணு பல்வேறு உலகங்களிலும் பல ஆசிரமங்களிலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுற்றிப் பார்த்தும், அதன் முடிவை காணவில்லை.

ததாऽஸ்ய வக்ராந்நிஷ்க்ரம்ய பந்நகேந்த்ராரிகேதநஃ। அஜாதஶத்ருர்பகவாந் பிதாமஹமதாப்ரவீத் ।। ௨௪.

பின்னர், வளைந்த வாயிலிருந்து வெளியே வந்த பகவான், பகைவரில்லாதவன், பாம்பரசனின் இல்லமாகிய அவர், பிதாமகரிடம் பேசினார்.

பகவந் ஆதி மத்யஞ்ச அந்தம் காலதிஶோர்ந ச। நாஹமந்தம் ப்ரபஶ்யாமி ஹ்யுதரஸ்ய தவாநக ।। ௨௪.

'பெரியவரே, காலத்தின் திசைகளில் தொடக்கம், நடுவு, முடிவு எதையும் காணவில்லை; உன் வயிற்றின் முடிவும் தெரியவில்லை, பாவமில்லாதவரே,' என்றார்.

ஏவமுக்த்வாப்ரவீத்பூயஃ பிதாமஹமிதம் ஹரிஃ। பவாநப்யேவமேவாத்ய ஹ்யுதரம் மம ஶாஶ்வதம்। ப்ரவிஶ்ய லோகாந் பஶ்யைதாநநௌபம்யாந் த்விஜோத்தம ।। ௨௪.

இவ்வாறு கூறி, ஹரி மீண்டும் பிதாமகரிடம் சொன்னார்: 'நீயும் இப்படியே என் நிலையான வயிற்றிற்குள் சென்று, இந்த ஒப்பற்ற உலகங்களைப் பார், சிறந்த பிராமணரே.'

மநஃப்ரஹ்லாதநீம் வாணீம் ஶ்ருத்வா தஸ்யாபிநந்த்ய ச। ஶ்ரீபதேருதரம் பூயஃ ப்ரவிவேஶ பிதாமஹஃ ।। ௨௪.

அந்த மனம் மகிழும் வார்த்தைகளை கேட்டுப் போற்றிய பிதாமகர், மீண்டும் திருமகளின் ஆண்டவனின் வயிற்றிற்குள் நுழைந்தார்.

தாநேவ லோகாந் கர்பஸ்தஃ பஶ்யந் ஸோऽசிந்த்யவிக்ரமஃ। பர்யடித்வாதிதேவஸ்ய ததர்ஶாந்தம் ந வை ஹரேஃ ।। ௨௪.

வயிற்றுக்குள் இருந்து, அதே உலகங்களைப் பார்த்து, அளவிட முடியாத வலிமை கொண்டவர் சுற்றிப் பார்த்தும், ஹரியின் முடிவை காணவில்லை.

ஜ்ஞாத்வாகமந்தஸ்ய பிதாமஹஸ்ய த்வாராணி ஸர்வாணி பிதாய விஷ்ணுஃ। விபுர்மநஃ கர்த்துமியேஷ சாஶு ஸுகம் ப்ரஸுப்தோऽஸ்மி மஹாஜலௌகே ।। ௨௪.

பிதாமகர் வெளியே வர முடியாமல் இருப்பதை அறிந்த விஷ்ணு, எல்லா வாயில்களையும் மூடி, மனதை அமைதியாக்க நினைத்து, பெரிய நீர்ப்பெருக்கில் சுகமாகத் தூங்கினார்.

ததோ த்வாராணி ஸர்வாணி பிஹிதாந்யுபலக்ஷ்யதே। ஸூக்ஷ்மம் க்ரு'த்வாத்மநோ ரூபம் நாப்யாம் த்வாரமவிந்தத ।। ௨௪.

அப்போது, எல்லா வாயில்களும் மூடப்பட்டிருப்பதை பார்த்து, தன் உருவத்தை மெல்லியதாக மாற்றி, நாபியில் ஒரு வாயிலை கண்டார்.

பசஸூத்ராநுமார்கேண ஹ்யநுகம்ய பிதாமஹஃ। உஜ்ஜஹாராத்மநோ ரூபம் புஷ்கராச்சதுராநநஃ। விரராஜாரவிந்தஸ்தஃ பசகர்பஸமத்யுதிஃ ।। ௨௪.

தாமரைத் தண்டு வழியாகத் தொடர்ந்து, நான்கு முகங்களுடன் பிறந்த பிரம்மா, தாமரையிலிருந்து தன் உருவத்தை எழுப்பினார்; அந்த தாமரையில் அமர்ந்தவாறு, தாமரையின் உள்ளக ஒளியைப் போல் பிரகாசமாக அவர் திகழ்ந்தார்.

ஏதஸ்மிந்நந்தரே தாப்யாமேகைகஸ்ய து கார்த்ஸ்ந்யதஃ। ப்ரவர்த்தமாநே ஸம்ஹர்ஷே மத்யே தஸ்யார்ணவஸ்ய து ।। ௨௪.

அந்த நேரத்தில், இருவரும் முழுமையாக மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி இருந்தபோது, அந்தப் பெருங்கடலின் நடுவில்—

ததோ ஹ்யபரிமேயாத்மா பூதாநாம் ப்ரபுரீஶ்வரஃ। ஶூலபாணிர்மஹாதேவோ ஹைமசீராம்பரச்சதஃ। ஆகச்சத் யத்ர ஸோऽநந்தோ நாகபோகபதிர்ஹரிஃ ।। ௨௪.

அப்போது எல்லாவற்றையும் கடந்த பெரும் ஆன்மாவும், உயிர்களின் ஆண்டவரும், சூலம் ஏந்திய மகாதேவன், பொன்னிற உடையுடன், அங்கு வந்தார்; அங்கு அந்த அனந்தன், பாம்புகளின் தலைவன், மற்றும் ஹரி இருந்தார்கள்.

ஶீக்ரம் விக்ரமதஸ்தஸ்ய பத்ப்யாமத்யந்தபீடிதாஃ। உத்தூதாஸ்தூர்ணமாகாஶே ப்ரு'துலாஸ்தோயபிந்தவஃ। அத்யுஷ்ணாஶ்சாதிஶீதாஶ்ச வாயுஸ்தத்ர வவௌ ப்ரு'ஶம் ।। ௨௪.

அவர் விரைவாக நடந்தபோது, அவரது காலால் கடும் சிரமம் ஏற்பட்டது; தடித்த நீர்த்துளிகள் வானில் விரைவாக எறியப்பட்டன; மிகுந்த சூடும், கடும் குளிரும் கொண்ட காற்று அங்கு பலமாக வீசியது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத। அப்பிந்தவோ ஹி ஸ்தூலோஷ்ணாஃ கம்பதே சாம்புஜம் ப்ரு'ஶம்। ஏதம் மே ஸம்ஶயம் ப்ரூஹி கிஞ்சாந்யத் த்வஞ்சிகீர்ஷஸி ।। ௨௪.

இந்த பெரிய அதிசயத்தைப் பார்த்த பிரம்மா, விஷ்ணுவை நோக்கி கூறினார்: 'துளிகள் பெரியதும் சூடானதும், தாமரை மிகவும் நடுங்குகிறது; இந்த ஐயத்தை எனக்குச் சொல், மேலும் நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாய் என்பதையும் கூறு.'

ஏததேவம்விதம் வாக்யம் பிதாமஹமுகோத்பவம்। ஶ்ருத்வாப்ரதிமகர்மாஹ பகவாநஸுராந்தக்ரு'த் ।। ௨௪.

பிதாமகரின் வாயிலிருந்து வந்த இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அசுரர்களை அழிப்பவரும், ஒப்பற்ற செயல்கள் கொண்ட இறைவனும், பதிலளித்தார்.

கிந்நு கல்வத்ர மே நாப்யாம் பூதமந்யத்க்ரு'தாலயம் । வதந்தி ப்ரியமத்யர்தம் விப்ரியேபி ச தே மயா ।। ௨௪.

'என்னைத் தவிர வேறு யாராவது என் நாபியில் வீடு அமைத்திருக்கிறார்களா? உனக்குப் பிடித்ததையும், பிடிக்காததையும் நான் உனக்காகச் சொல்கிறேன்.'

இத்யேவம் மநஸா த்யாத்வா ப்ரத்யுவாசேதமுத்தரம்। கிந்ந்வத்ர பகவாம்ஸ்தஸ்மிந் புஷ்கரே ஜாதஸம்ப்ரமஃ ।। ௨௪.

இவ்வாறு மனதில் சிந்தித்து, அவர் பதில் கூறினார்: 'இறைவா, இந்த தாமரையில் ஏற்பட்ட குழப்பம் என்ன?'

கிம் மயா யத் க்ரு'தம் தேவ யந்மாம் ப்ரியமநுத்தமம்। பாஷஸே புருஷஶ்ரேஷ்ட கிமர்தம் ப்ரூஹி தத்த்வதஃ ।। ௨௪.

'மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உன்னுடைய மிகுந்த நன்மைக்காக நீ என்னிடம் பேசுகிறாய்; நான் என்ன செய்தேன், உண்மையைச் சொல், காரணம் என்ன?'

ஏவம் ப்ருவாணம் தேவேஶம் லோகயா த்ராந்து தத்த்வகாம்। ப்ரத்யுவாசாம்புஜாபாஸ்கோ ப்ரஹ்ம வேதநிதிஃ ப்ரபுஃ ।। ௨௪.

இவ்வாறு உண்மைத் தேடிக்கொண்டு பேசும் இறைவனுக்கு, தாமரை போன்ற நிறமுடைய பிரம்மா, வேதங்களின் களஞ்சியமான ஆண்டவர், பதிலளித்தார்.

யோऽஸௌ தவோதரம் பூர்வம் ப்ரவிஷ்டோऽஹம் த்வதிச்சயா। யதா மமோதரே லோகாஃ ஸர்வே த்ரு'ஷ்டாஸ்த்வயா ப்ரபோ। ததைவ த்ரு'ஷ்டாஃ கார்த்ஸ்ந்யேந மயா லோகாஸ்தவோதரே ।। ௨௪.

'முன்பு உன்னுடைய விருப்பப்படி, நான் உன் வயிற்றுக்குள் சென்றேன்; எவ்வாறு நீ என் வயிற்றில் எல்லா உலகங்களையும் பார்த்தாயோ, அதுபோல் நானும் உன் வயிற்றில் முழுவதும் உலகங்களைப் பார்த்தேன்.'

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே உபாவ்ரு'த்தஸ்ய மேऽநக। நூநம் மத்ஸரபாவேந மாம் வஶீகர்துமிச்சதா। ஆஶு த்வாராணி ஸர்வாணி கடிதாநி த்வயா புநஃ ।। ௨௪.

'பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின் நான் திரும்பியபோது, உறுதி, போட்டி உணர்வால் என்னை அடக்க விரும்பி, நீ விரைவாக எல்லா வாயில்களையும் மீண்டும் மூடினாய்.'

ததோ மயா மஹாபாக ஸஞ்சிந்த்ய ஸ்வேந சேதஸா। லப்தோ நாப்யாம் ப்ரவேஶது பத்மஸூத்ராத்விநிர்கமஃ ।। ௨௪.

'அப்போது, பெரும் பாக்கியசாலியே, என் மனதில் சிந்தித்து, நாபி வழியாக நுழைந்து, தாமரைத் தண்டு வழியாக வெளியேறினேன்.'

மாபூத்தே மநஸோऽல்போऽபி வ்யாகாதோऽயம் கதஞ்சந। இத்யேஷாநுகதிர்விஷ்ணோஃ கார்யாணாமௌபஸர்கிகீ ।। ௨௪.

'எந்த நேரத்திலும் மனதில் சிறிதளவும் தடையோ குழப்பமோ ஏற்படக்கூடாது; அதனால் விஷ்ணுவைத் தொடர்ந்து செயல்படுவது எல்லா காரியங்களுக்கும் துணையாகும்.'

யந்ம யாநந்தரம் கார்யம் மயாத்யவஸிதம் த்வயி। த்வாஞ்சாபாதிதுகாமேந க்ரீடாபூர்வம் யத்ரு'ச்சயா। ஆஶு த்வாராணி ஸர்வாணி கடிதாநி மயா புநஃ ।। ௨௪.

'பின்னர், உன்னிடம் நான் செய்ய நினைத்த காரியங்களை, விளையாட்டாகவும், திடீரென்று உன்னைத் தொந்தரவு செய்யும் எண்ணத்துடனும், நான் விரைவாக எல்லா வாயில்களையும் மீண்டும் மூடினேன்.'

ந தேऽந்யதாவமந்தவ்யோ மாந்யஃ பூஜ்யஶ்ச மே பவாந்। ஸர்வம் மர்ஷய கல்யாண யந்மயாऽபக்ரு'தந்தவ। தஸ்மாந்மயோச்யமாநஸ்த்வம் பசாதவதர ப்ரபோ ।। ௨௪.

'நீ வேறு விதமாக அவமதிக்கப்படக் கூடாது; நீ எனக்குப் போற்றத்தக்கவரும், வழிபடத்தக்கவரும். நான் உனக்கு செய்த தவறுகளை எல்லாம் மன்னித்து, இனியவனே, நான் சொல்வதைப் போல தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா, இறைவா.'

நாஹம் பவந்தம் ஶக்நோமி ஸோதுந்தேஜோமயம் குரும்। ஸ சோவாச வரம் ப்ரூஹி பசாதவதராம்யயம் ।। ௨௪.

'அனந்தமான பிரகாசம் கொண்ட குருவே, உன்னை நான் தாங்க முடியவில்லை.' அதற்கு அவர், 'ஒரு வரம் கேள்; நான் தாமரையிலிருந்து இறங்குகிறேன்' என்று பதிலளித்தார்.

புத்ரோ பவ மமாரிக்ந முதம் ப்ராப்ஸ்யஸி ஶோபநம்। ஸத்யதநோ மஹாயோகீ த்வமீட்யஃ ப்ரணவாத்மகஃ ।। ௨௪.

'என் மகனாக வா, பகைவரை அழிப்பவனே; நீ பெரும் மகிழ்ச்சி பெறுவாய். நீ உண்மையுள்ளவன், பெரிய யோகி, புகழப்பட வேண்டியவன், ஓம் எனும் மந்திரத்தின் சாரம் கொண்டவன்.'

அத்யப்ரப்ரு'தி ஸர்வேஶ ஶ்வேதோஷ்ணீஷவிபூஷணஃ। பசயோநிரிதீத்யேவம் க்யாதோ நாம்நா பவிஷ்யஸி। புத்ரோ மே த்வம் பவ ப்ரஹ்மந் ஸர்வலோகாதிப ப்ரபோ ।। ௨௪.

இன்றுமுதல், எல்லா உலகங்களின் ஆண்டவரே, வெள்ளை தலையணை அணிந்து, 'பஜயோனி' என்ற பெயரால் புகழ் பெறுவாய். பிரம்மனே, நீ என் மகனாகவும், எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவனாகவும் இரு.

ததஃ ஸ பகவாந் ப்ரஹ்ம வரம் க்ரு'ஹ்ய கிரீடிநஃ । ஏவம் பவது சேத்யுக்த்வாம் ப்ரீதாத்மா கதமத்ஸரஃ ।। ௨௪.

பின்னர் அந்த மகிமைமிக்க பிரம்மா, கிரீடம் அணிந்தவனிடமிருந்து வரம் பெற்றபின், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று மகிழ்ச்சியுடன், பொறாமை இல்லாமல் சென்றார்.