வாயுபுராணம்

தஸ்யைவம் க்ரீடமாநஸ்ய ஸமீபம் தேவமீடுஷஃ। ஹேமப்ரஹ்மாண்டஜோ ப்ரஹ்மா ருக்மவர்ணோஹ்யதீந்த்ரியஃ। சதுர்முகோ விஶாலாக்ஷஃ ஸமாகம்ய யத்ரு'ச்சயா ।। ௨௪.

அவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தெய்வத்திற்கு அருகில், பொன்னால் ஆன பிரம்மாண்டத்தில் பிறந்த, பொன்னிறம் கொண்ட, அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட, நான்கு முகம், பெரிய கண்கள் உடைய பிரம்மா, தானாகவே அங்கு தோன்றினார்.

ஶ்ரியா யுக்தேந நவ்யேந ஸுப்ரபேண ஸுகந்திநா। தம் க்ரீடமாநம் பசேந த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா து பேஜிவாந் ।। ௨௪.

புதிய அழகும் மணமும் பொலிவும் கொண்டவாறு விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவரைப் பார்த்து பிரம்மா அருகில் வந்தார்.

ஸ விஸ்மயமதாகம்ய ஶஸ்ய ஸம்பூர்ணயா கிரா। ப்ரோவாச கோ பவாந் ஶேதே ஆக்ஷிதோ ம்த்யமம்பஸாம் ।। ௨௪.

அச்சரியத்தில் முழுமையாக ஆன மனதுடன், உரத்த குரலில் பிரம்மா கேட்டார்: 'நீ யார்? இந்தப் பெரும் நீரில் காவலின்றி படுத்திருக்கிறாய்?'

அத தஸ்யாச்யுதஃ ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணஸ்து ஶுபம் வசஃ। உததிஷ்டத பர்ய்யங்காத்விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ।। ௨௪.

பிரம்மாவின் நல்ல வார்த்தைகளை கேட்ட அச்யுதன், தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, வியப்பால் கண்கள் பெரிதாகினான்.

ப்ரத்யுவாசோத்தரம் சைவ க்ரியதே யச்ச கிஞ்சந। த்யௌரந்தரிக்ஷம் பூதஞ்ச பரம் பதமஹம் ப்ரபுஃ ।। ௨௪.

அவர் பதிலளித்து சொன்னார்: 'வானிலும், நடுவானிலும், உயிர்களில் எது நடந்தாலும், அதற்கெல்லாம் நான் தலைவன்; உயர்ந்த இடத்தின் ஆண்டவன் நான்.'

தமேவமுக்த்வா பகவாந் விஷ்ணுஃ புநரதாவ்ரவீத் । கஸ்த்வம் கலு ஸமாயாதஃ ஸமீபம் பகவாந் குதஃ । குதஸ்வ பூயோ கந்தவ்யம் குத்ர வா தே ப்ரதிஶ்ரயஃ ।। ௨௪.

இவ்வாறு கூறிய பிறகு, பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் சொன்னார்: 'பெரியவரே, நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே போகப்போகிறாய்? உனக்கு தங்கும் இடம் எங்கே?'

கோ பவாந் விஶ்வமூர்திஸ்த்வம் கர்த்தவ்யம் கிஞ்ச தே மயா। ஏவம் ப்ருவாண வைகுண்டம் ப்ரத்யுவாச பிதாமஹஃ ।। ௨௪.

'உலகமெங்கும் பரந்த உருவம் கொண்டவரே, நீ யார்? உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று வைகுண்டனைப் பிதாமகன் கேட்டான்.

யதா பவாம்ஸ்ததா சாஹமாதிகர்த்த ப்ரஜாபதிஃ। நாராயணஸமாக்யாதஃ ஸர்வ்வம் வை மயி திஷ்டதி ।। ௨௪.

'நீ எப்படி இருக்கிறாயோ, நானும் அப்படியே; ஆதிகர்த்தா, உயிர்களின் ஆண்டவன், நாராயணன் என்று அறியப்பட்டவன் நான்; எல்லாமும் என்னுள் தங்கியுள்ளது.'

ஸவிஸ்மயம் பரம் ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணா லோககர்த்ரு'ணா। ஸோऽநுஜ்ஞாதோ பகவதா வைகுண்டோ விஶ்வஸம்பவஃ ।। ௨௪.

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா கூறிய அந்த உயர்ந்த வார்த்தைகளை கேட்ட வைகுண்டன், உலகத்தின் ஆதியாகிய அவர், அவரால் அனுமதிக்கப்பட்டார்.

கௌதூஹலாந்மஹாயோகீ ப்ரவிஷ்டோ ப்ரஹ்மணோ முகம்। இமாநஷ்டாதஶத்வீபாந் ஸஸமுத்ராந் ஸபர்வ்வதாந்। ப்ரவிஶ்ய ஸ மஹாதேஜாஶ்சாதுர்வர்ண்யஸமாகுலாந்। ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்ய்யந்தாந் ஸப்தலோகாந் ஸநாதநாந் ।। ௨௪.

ஆர்வத்தால் மகாயோகி பிரம்மாவின் வாயில் புகுந்து, பதினெட்டு தீவுகளும் அவற்றின் கடல்களும் மலைகளும், நான்கு வகை மக்கள் நிரம்பிய உலகங்களும், பிரம்மாவிலிருந்து தண்டு வரை உள்ள எழு நிலைகளும் பார்த்தான்.

ப்ரஹ்மணஸ்தூதரே த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வ்வாந் விஷ்ணுர்மஹாயஶாஃ। அஹோऽஸ்ய தபஸோ வீர்ய்யம் புநஃ புநரபாஷத ।। ௨௪.

பிரம்மாவின் வயிற்றில் உள்ள அனைத்தையும் பார்த்த புகழ் மிகுந்த விஷ்ணு, 'அவரது தவத்தின் வலிமை என்ன!' என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்.

பர்ய்யடந் விவிதாந் லோகாந் விஷ்ணுர்நாநாவிதாஶ்ரமாந்। ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே நாந்தம் ஹி தத்ரு'ஶே ததா ।। ௨௪.

விஷ்ணு பல்வேறு உலகங்களிலும் பல ஆசிரமங்களிலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுற்றிப் பார்த்தும், அதன் முடிவை காணவில்லை.

ததாऽஸ்ய வக்ராந்நிஷ்க்ரம்ய பந்நகேந்த்ராரிகேதநஃ। அஜாதஶத்ருர்பகவாந் பிதாமஹமதாப்ரவீத் ।। ௨௪.

பின்னர், வளைந்த வாயிலிருந்து வெளியே வந்த பகவான், பகைவரில்லாதவன், பாம்பரசனின் இல்லமாகிய அவர், பிதாமகரிடம் பேசினார்.

பகவந் ஆதி மத்யஞ்ச அந்தம் காலதிஶோர்ந ச। நாஹமந்தம் ப்ரபஶ்யாமி ஹ்யுதரஸ்ய தவாநக ।। ௨௪.

'பெரியவரே, காலத்தின் திசைகளில் தொடக்கம், நடுவு, முடிவு எதையும் காணவில்லை; உன் வயிற்றின் முடிவும் தெரியவில்லை, பாவமில்லாதவரே,' என்றார்.

ஏவமுக்த்வாப்ரவீத்பூயஃ பிதாமஹமிதம் ஹரிஃ। பவாநப்யேவமேவாத்ய ஹ்யுதரம் மம ஶாஶ்வதம்। ப்ரவிஶ்ய லோகாந் பஶ்யைதாநநௌபம்யாந் த்விஜோத்தம ।। ௨௪.

இவ்வாறு கூறி, ஹரி மீண்டும் பிதாமகரிடம் சொன்னார்: 'நீயும் இப்படியே என் நிலையான வயிற்றிற்குள் சென்று, இந்த ஒப்பற்ற உலகங்களைப் பார், சிறந்த பிராமணரே.'

மநஃப்ரஹ்லாதநீம் வாணீம் ஶ்ருத்வா தஸ்யாபிநந்த்ய ச। ஶ்ரீபதேருதரம் பூயஃ ப்ரவிவேஶ பிதாமஹஃ ।। ௨௪.

அந்த மனம் மகிழும் வார்த்தைகளை கேட்டுப் போற்றிய பிதாமகர், மீண்டும் திருமகளின் ஆண்டவனின் வயிற்றிற்குள் நுழைந்தார்.

தாநேவ லோகாந் கர்பஸ்தஃ பஶ்யந் ஸோऽசிந்த்யவிக்ரமஃ। பர்யடித்வாதிதேவஸ்ய ததர்ஶாந்தம் ந வை ஹரேஃ ।। ௨௪.

வயிற்றுக்குள் இருந்து, அதே உலகங்களைப் பார்த்து, அளவிட முடியாத வலிமை கொண்டவர் சுற்றிப் பார்த்தும், ஹரியின் முடிவை காணவில்லை.

ஜ்ஞாத்வாகமந்தஸ்ய பிதாமஹஸ்ய த்வாராணி ஸர்வாணி பிதாய விஷ்ணுஃ। விபுர்மநஃ கர்த்துமியேஷ சாஶு ஸுகம் ப்ரஸுப்தோऽஸ்மி மஹாஜலௌகே ।। ௨௪.

பிதாமகர் வெளியே வர முடியாமல் இருப்பதை அறிந்த விஷ்ணு, எல்லா வாயில்களையும் மூடி, மனதை அமைதியாக்க நினைத்து, பெரிய நீர்ப்பெருக்கில் சுகமாகத் தூங்கினார்.

ததோ த்வாராணி ஸர்வாணி பிஹிதாந்யுபலக்ஷ்யதே। ஸூக்ஷ்மம் க்ரு'த்வாத்மநோ ரூபம் நாப்யாம் த்வாரமவிந்தத ।। ௨௪.

அப்போது, எல்லா வாயில்களும் மூடப்பட்டிருப்பதை பார்த்து, தன் உருவத்தை மெல்லியதாக மாற்றி, நாபியில் ஒரு வாயிலை கண்டார்.

பசஸூத்ராநுமார்கேண ஹ்யநுகம்ய பிதாமஹஃ। உஜ்ஜஹாராத்மநோ ரூபம் புஷ்கராச்சதுராநநஃ। விரராஜாரவிந்தஸ்தஃ பசகர்பஸமத்யுதிஃ ।। ௨௪.

தாமரைத் தண்டு வழியாகத் தொடர்ந்து, நான்கு முகங்களுடன் பிறந்த பிரம்மா, தாமரையிலிருந்து தன் உருவத்தை எழுப்பினார்; அந்த தாமரையில் அமர்ந்தவாறு, தாமரையின் உள்ளக ஒளியைப் போல் பிரகாசமாக அவர் திகழ்ந்தார்.

ஏதஸ்மிந்நந்தரே தாப்யாமேகைகஸ்ய து கார்த்ஸ்ந்யதஃ। ப்ரவர்த்தமாநே ஸம்ஹர்ஷே மத்யே தஸ்யார்ணவஸ்ய து ।। ௨௪.

அந்த நேரத்தில், இருவரும் முழுமையாக மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி இருந்தபோது, அந்தப் பெருங்கடலின் நடுவில்—

ததோ ஹ்யபரிமேயாத்மா பூதாநாம் ப்ரபுரீஶ்வரஃ। ஶூலபாணிர்மஹாதேவோ ஹைமசீராம்பரச்சதஃ। ஆகச்சத் யத்ர ஸோऽநந்தோ நாகபோகபதிர்ஹரிஃ ।। ௨௪.

அப்போது எல்லாவற்றையும் கடந்த பெரும் ஆன்மாவும், உயிர்களின் ஆண்டவரும், சூலம் ஏந்திய மகாதேவன், பொன்னிற உடையுடன், அங்கு வந்தார்; அங்கு அந்த அனந்தன், பாம்புகளின் தலைவன், மற்றும் ஹரி இருந்தார்கள்.

ஶீக்ரம் விக்ரமதஸ்தஸ்ய பத்ப்யாமத்யந்தபீடிதாஃ। உத்தூதாஸ்தூர்ணமாகாஶே ப்ரு'துலாஸ்தோயபிந்தவஃ। அத்யுஷ்ணாஶ்சாதிஶீதாஶ்ச வாயுஸ்தத்ர வவௌ ப்ரு'ஶம் ।। ௨௪.

அவர் விரைவாக நடந்தபோது, அவரது காலால் கடும் சிரமம் ஏற்பட்டது; தடித்த நீர்த்துளிகள் வானில் விரைவாக எறியப்பட்டன; மிகுந்த சூடும், கடும் குளிரும் கொண்ட காற்று அங்கு பலமாக வீசியது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் ப்ரஹ்மா விஷ்ணுமபாஷத। அப்பிந்தவோ ஹி ஸ்தூலோஷ்ணாஃ கம்பதே சாம்புஜம் ப்ரு'ஶம்। ஏதம் மே ஸம்ஶயம் ப்ரூஹி கிஞ்சாந்யத் த்வஞ்சிகீர்ஷஸி ।। ௨௪.

இந்த பெரிய அதிசயத்தைப் பார்த்த பிரம்மா, விஷ்ணுவை நோக்கி கூறினார்: 'துளிகள் பெரியதும் சூடானதும், தாமரை மிகவும் நடுங்குகிறது; இந்த ஐயத்தை எனக்குச் சொல், மேலும் நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாய் என்பதையும் கூறு.'

ஏததேவம்விதம் வாக்யம் பிதாமஹமுகோத்பவம்। ஶ்ருத்வாப்ரதிமகர்மாஹ பகவாநஸுராந்தக்ரு'த் ।। ௨௪.

பிதாமகரின் வாயிலிருந்து வந்த இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அசுரர்களை அழிப்பவரும், ஒப்பற்ற செயல்கள் கொண்ட இறைவனும், பதிலளித்தார்.

கிந்நு கல்வத்ர மே நாப்யாம் பூதமந்யத்க்ரு'தாலயம் । வதந்தி ப்ரியமத்யர்தம் விப்ரியேபி ச தே மயா ।। ௨௪.

'என்னைத் தவிர வேறு யாராவது என் நாபியில் வீடு அமைத்திருக்கிறார்களா? உனக்குப் பிடித்ததையும், பிடிக்காததையும் நான் உனக்காகச் சொல்கிறேன்.'

இத்யேவம் மநஸா த்யாத்வா ப்ரத்யுவாசேதமுத்தரம்। கிந்ந்வத்ர பகவாம்ஸ்தஸ்மிந் புஷ்கரே ஜாதஸம்ப்ரமஃ ।। ௨௪.

இவ்வாறு மனதில் சிந்தித்து, அவர் பதில் கூறினார்: 'இறைவா, இந்த தாமரையில் ஏற்பட்ட குழப்பம் என்ன?'

கிம் மயா யத் க்ரு'தம் தேவ யந்மாம் ப்ரியமநுத்தமம்। பாஷஸே புருஷஶ்ரேஷ்ட கிமர்தம் ப்ரூஹி தத்த்வதஃ ।। ௨௪.

'மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உன்னுடைய மிகுந்த நன்மைக்காக நீ என்னிடம் பேசுகிறாய்; நான் என்ன செய்தேன், உண்மையைச் சொல், காரணம் என்ன?'

ஏவம் ப்ருவாணம் தேவேஶம் லோகயா த்ராந்து தத்த்வகாம்। ப்ரத்யுவாசாம்புஜாபாஸ்கோ ப்ரஹ்ம வேதநிதிஃ ப்ரபுஃ ।। ௨௪.

இவ்வாறு உண்மைத் தேடிக்கொண்டு பேசும் இறைவனுக்கு, தாமரை போன்ற நிறமுடைய பிரம்மா, வேதங்களின் களஞ்சியமான ஆண்டவர், பதிலளித்தார்.