வாயுபுராணம்

ஸஶரீராஃ ஶ்ரயந்தே ஸ்ம ஜநலோகம் ஸஹாநுகாஃ। ஏவம் தேவேஷ்வதீதேஷு மஹர்ல்லோகாஜ்ஜநம் தபஃ ।। ௨௪.

அவர்கள் தங்கள் உடலுடன், தங்கள் பின்வந்தவர்களுடன் சேர்ந்து ஜனலோகத்திற்குச் செல்வார்கள்; இப்படியே, தேவர்கள் கடந்த பிறகு, மகர்லோகத்திலிருந்து ஜனலோகத்திற்கும், பின்னர் தபோலோகத்திற்கும் போவார்கள்.

மந்வந்தரேஷ்வதீதேஷு தேவாஃ ஸர்வே மஹௌஜஸஃ। ததஸ்தேஷு கதேஷூர்த்த்வம் ஸாயுஜ்யம் கல்பவாஸிநாம் ।। ௨௪.

முன்னைய மன்வந்தரங்களில், எல்லா வல்லமையுள்ள தேவர்கள், அந்த காலங்கள் கடந்த பிறகு, கல்ப வாசிகளுடன் ஒன்றிப்போகிறார்கள்.

ஸமேத்ய தேவைஸ்தே தேவாஃ ப்ராப்தே ஸங்காலநே ததா। மஹர்லோகம் பரித்யஜ்ய கணாஸ்தே வை சதுர்த்தஶ ।। ௨௪.

பிரளயம் வந்தபோது, அந்த பதினான்கு குழுக்களும் ஒன்றாக கூடி, மகர்லோகத்தை விட்டு விலகுகிறார்கள்.

பூததிஷ்வவஶிஷ்டேஷு ஸ்தாவராந்தேஷு வை ததா । ஶூந்யேஷு தேஷு லோகேஷு மஹாந்தேஷு புவாதிஷு। தேவேஷ்வத கதேஷூர்த்த்வம் கல்பவாஸிஷு வை ஜநம் ।। ௨௪.

அந்த நேரத்தில், பூதங்கள் மட்டுமே மீதமிருக்க, நிலைபெற்றவை எல்லாம் அழிந்துவிட்டால், அந்த பெரிய, வெறுமையான உலகங்களில், தேவர்கள் மேலே சென்றபின், கல்ப வாசிகள் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

தத்ஸம்ஹத்யா ததோ ப்ரஹ்மா தேவர்ஷிகணதாநவாந்। ஸம்ஸ்தாபயதி வை ஸர்வ்வாந் தாஹவ்ரு'ஷ்‌ட்யா யுகக்ஷயே ।। ௨௪.

அந்த கூட்டத்தில், யுகம் முடிவில் ஏற்பட்ட தீயும் மழையாலும், பிரம்மா எல்லா தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றும் தனவர்கள் ஆகியோரையும் மீண்டும் நிறுவுகிறார்.

யோऽதீதஃ ஸப்தமஃ கல்போ மயா வஃ பரிகீர்திதஃ। ஸமுத்ரைஃ ஸப்தபிர்காடமேகீபூதைர்மஹார்ணவைஃ । ஆஸீதேகார்ணவம் கோரமவிபாகம் தமோமயம் ।। ௨௪.௮ மாயயைகார்ணவே தஸ்மிந் ஶங்கசக்ரகதாதரஃ। ஜீமூதாபோऽம்புஜாக்ஷஶ்ச கிரீடீ ஶ்ரீபதிர்ஹரிஃ ।। ௨௪.

ஏழாவது கல்பம் கடந்தது என்று நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; அது ஏழு கடல்களால் நிரம்பி, ஒன்றாக இணைந்து, ஒரு பெரிய, பிரமாண்டமான, பகிர முடியாத இருண்ட கடலாக இருந்தது.

நாராயணமுகோத்கீர்ணஃ ஸோऽஷ்டமஃ புருஷோத்தமஃ। அஷ்டபாஹுர்மஹோரஸ்கோ லோகாநாம் யோநிருச்யதே। கிமப்யசிந்த்யம் யுக்தாத்மா யோகமாஸ்தாய யோகவித் ।। ௨௪.

அந்த ஒரே கடலில், நாராயணன் தன் சக்தியால், எட்டுக் கை, பரந்த மார்பு, உலகங்களின் ஆதாரமாக, யோகத்தில் நிலைத்த மனத்துடன், யோகத்தை அறிவதாய், எண்ணிக்க முடியாத தன்மை உடையவராய் தோன்றினார்.

பணாஸஹஸ்ரகலிதம் தமப்ரதிமவர்சஸம்। மஹாபோகபதேர்போகமந்வாஸ்தீர்ய மஹோச்ச்ரயம்। தஸ்மிந்மஹதி பர்யங்கே ஶேதே வை கநகப்ரபே ।। ௨௪.

ஆயிரம் நாகமுடிகள் சூடிய, ஒப்பற்ற ஒளி உடைய, பெரும் நாகராஜாவின் பெரிய சுருள்களில் விரிந்த, பொன்னிறமான பெரிய படுக்கையில் அவர் படுத்திருந்தார்.

ஏவம் தத்ர ஶயாநேந விஷ்ணுநா ப்ரபவிஷ்ணுநா। ஆத்மாராமேண க்ரீடார்தம் ஸ்ரு'ஷ்டம் நாப்யாம் து பங்கஜம் ।। ௨௪.

அவ்வாறு, அந்த வல்லமை மிகுந்த விஷ்ணு தன் சொந்த ஆனந்தத்தில் திளைத்து படுத்திருந்தபோது, விளையாட்டிற்காக தன் நாபியில் இருந்து ஒரு தாமரையை உருவாக்கினார்.

ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணம் தருணாதித்யவர்ச்சஸம்। பஜ்ரதண்டம் மஹோத்ஸேதம் லீலயா ப்ரபவிஷ்ணுநா ।। ௨௪.

அந்த தாமரை, நூறு யோஜனை அகலம் கொண்டது, எழும் சூரியனைப் போல ஒளிரும், வஜ்ரம் போன்ற தண்டு, உயரமானதாக, வல்லமை மிகுந்த விஷ்ணுவால் எளிதாக உருவாக்கப்பட்டது.

தஸ்யைவம் க்ரீடமாநஸ்ய ஸமீபம் தேவமீடுஷஃ। ஹேமப்ரஹ்மாண்டஜோ ப்ரஹ்மா ருக்மவர்ணோஹ்யதீந்த்ரியஃ। சதுர்முகோ விஶாலாக்ஷஃ ஸமாகம்ய யத்ரு'ச்சயா ।। ௨௪.

அவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தெய்வத்திற்கு அருகில், பொன்னால் ஆன பிரம்மாண்டத்தில் பிறந்த, பொன்னிறம் கொண்ட, அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட, நான்கு முகம், பெரிய கண்கள் உடைய பிரம்மா, தானாகவே அங்கு தோன்றினார்.

ஶ்ரியா யுக்தேந நவ்யேந ஸுப்ரபேண ஸுகந்திநா। தம் க்ரீடமாநம் பசேந த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா து பேஜிவாந் ।। ௨௪.

புதிய அழகும் மணமும் பொலிவும் கொண்டவாறு விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவரைப் பார்த்து பிரம்மா அருகில் வந்தார்.

ஸ விஸ்மயமதாகம்ய ஶஸ்ய ஸம்பூர்ணயா கிரா। ப்ரோவாச கோ பவாந் ஶேதே ஆக்ஷிதோ ம்த்யமம்பஸாம் ।। ௨௪.

அச்சரியத்தில் முழுமையாக ஆன மனதுடன், உரத்த குரலில் பிரம்மா கேட்டார்: 'நீ யார்? இந்தப் பெரும் நீரில் காவலின்றி படுத்திருக்கிறாய்?'

அத தஸ்யாச்யுதஃ ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணஸ்து ஶுபம் வசஃ। உததிஷ்டத பர்ய்யங்காத்விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ।। ௨௪.

பிரம்மாவின் நல்ல வார்த்தைகளை கேட்ட அச்யுதன், தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, வியப்பால் கண்கள் பெரிதாகினான்.

ப்ரத்யுவாசோத்தரம் சைவ க்ரியதே யச்ச கிஞ்சந। த்யௌரந்தரிக்ஷம் பூதஞ்ச பரம் பதமஹம் ப்ரபுஃ ।। ௨௪.

அவர் பதிலளித்து சொன்னார்: 'வானிலும், நடுவானிலும், உயிர்களில் எது நடந்தாலும், அதற்கெல்லாம் நான் தலைவன்; உயர்ந்த இடத்தின் ஆண்டவன் நான்.'

தமேவமுக்த்வா பகவாந் விஷ்ணுஃ புநரதாவ்ரவீத் । கஸ்த்வம் கலு ஸமாயாதஃ ஸமீபம் பகவாந் குதஃ । குதஸ்வ பூயோ கந்தவ்யம் குத்ர வா தே ப்ரதிஶ்ரயஃ ।। ௨௪.

இவ்வாறு கூறிய பிறகு, பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் சொன்னார்: 'பெரியவரே, நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே போகப்போகிறாய்? உனக்கு தங்கும் இடம் எங்கே?'

கோ பவாந் விஶ்வமூர்திஸ்த்வம் கர்த்தவ்யம் கிஞ்ச தே மயா। ஏவம் ப்ருவாண வைகுண்டம் ப்ரத்யுவாச பிதாமஹஃ ।। ௨௪.

'உலகமெங்கும் பரந்த உருவம் கொண்டவரே, நீ யார்? உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று வைகுண்டனைப் பிதாமகன் கேட்டான்.

யதா பவாம்ஸ்ததா சாஹமாதிகர்த்த ப்ரஜாபதிஃ। நாராயணஸமாக்யாதஃ ஸர்வ்வம் வை மயி திஷ்டதி ।। ௨௪.

'நீ எப்படி இருக்கிறாயோ, நானும் அப்படியே; ஆதிகர்த்தா, உயிர்களின் ஆண்டவன், நாராயணன் என்று அறியப்பட்டவன் நான்; எல்லாமும் என்னுள் தங்கியுள்ளது.'

ஸவிஸ்மயம் பரம் ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மணா லோககர்த்ரு'ணா। ஸோऽநுஜ்ஞாதோ பகவதா வைகுண்டோ விஶ்வஸம்பவஃ ।। ௨௪.

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா கூறிய அந்த உயர்ந்த வார்த்தைகளை கேட்ட வைகுண்டன், உலகத்தின் ஆதியாகிய அவர், அவரால் அனுமதிக்கப்பட்டார்.

கௌதூஹலாந்மஹாயோகீ ப்ரவிஷ்டோ ப்ரஹ்மணோ முகம்। இமாநஷ்டாதஶத்வீபாந் ஸஸமுத்ராந் ஸபர்வ்வதாந்। ப்ரவிஶ்ய ஸ மஹாதேஜாஶ்சாதுர்வர்ண்யஸமாகுலாந்। ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்ய்யந்தாந் ஸப்தலோகாந் ஸநாதநாந் ।। ௨௪.

ஆர்வத்தால் மகாயோகி பிரம்மாவின் வாயில் புகுந்து, பதினெட்டு தீவுகளும் அவற்றின் கடல்களும் மலைகளும், நான்கு வகை மக்கள் நிரம்பிய உலகங்களும், பிரம்மாவிலிருந்து தண்டு வரை உள்ள எழு நிலைகளும் பார்த்தான்.

ப்ரஹ்மணஸ்தூதரே த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வ்வாந் விஷ்ணுர்மஹாயஶாஃ। அஹோऽஸ்ய தபஸோ வீர்ய்யம் புநஃ புநரபாஷத ।। ௨௪.

பிரம்மாவின் வயிற்றில் உள்ள அனைத்தையும் பார்த்த புகழ் மிகுந்த விஷ்ணு, 'அவரது தவத்தின் வலிமை என்ன!' என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்.

பர்ய்யடந் விவிதாந் லோகாந் விஷ்ணுர்நாநாவிதாஶ்ரமாந்। ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே நாந்தம் ஹி தத்ரு'ஶே ததா ।। ௨௪.

விஷ்ணு பல்வேறு உலகங்களிலும் பல ஆசிரமங்களிலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுற்றிப் பார்த்தும், அதன் முடிவை காணவில்லை.

ததாऽஸ்ய வக்ராந்நிஷ்க்ரம்ய பந்நகேந்த்ராரிகேதநஃ। அஜாதஶத்ருர்பகவாந் பிதாமஹமதாப்ரவீத் ।। ௨௪.

பின்னர், வளைந்த வாயிலிருந்து வெளியே வந்த பகவான், பகைவரில்லாதவன், பாம்பரசனின் இல்லமாகிய அவர், பிதாமகரிடம் பேசினார்.

பகவந் ஆதி மத்யஞ்ச அந்தம் காலதிஶோர்ந ச। நாஹமந்தம் ப்ரபஶ்யாமி ஹ்யுதரஸ்ய தவாநக ।। ௨௪.

'பெரியவரே, காலத்தின் திசைகளில் தொடக்கம், நடுவு, முடிவு எதையும் காணவில்லை; உன் வயிற்றின் முடிவும் தெரியவில்லை, பாவமில்லாதவரே,' என்றார்.

ஏவமுக்த்வாப்ரவீத்பூயஃ பிதாமஹமிதம் ஹரிஃ। பவாநப்யேவமேவாத்ய ஹ்யுதரம் மம ஶாஶ்வதம்। ப்ரவிஶ்ய லோகாந் பஶ்யைதாநநௌபம்யாந் த்விஜோத்தம ।। ௨௪.

இவ்வாறு கூறி, ஹரி மீண்டும் பிதாமகரிடம் சொன்னார்: 'நீயும் இப்படியே என் நிலையான வயிற்றிற்குள் சென்று, இந்த ஒப்பற்ற உலகங்களைப் பார், சிறந்த பிராமணரே.'

மநஃப்ரஹ்லாதநீம் வாணீம் ஶ்ருத்வா தஸ்யாபிநந்த்ய ச। ஶ்ரீபதேருதரம் பூயஃ ப்ரவிவேஶ பிதாமஹஃ ।। ௨௪.

அந்த மனம் மகிழும் வார்த்தைகளை கேட்டுப் போற்றிய பிதாமகர், மீண்டும் திருமகளின் ஆண்டவனின் வயிற்றிற்குள் நுழைந்தார்.

தாநேவ லோகாந் கர்பஸ்தஃ பஶ்யந் ஸோऽசிந்த்யவிக்ரமஃ। பர்யடித்வாதிதேவஸ்ய ததர்ஶாந்தம் ந வை ஹரேஃ ।। ௨௪.

வயிற்றுக்குள் இருந்து, அதே உலகங்களைப் பார்த்து, அளவிட முடியாத வலிமை கொண்டவர் சுற்றிப் பார்த்தும், ஹரியின் முடிவை காணவில்லை.

ஜ்ஞாத்வாகமந்தஸ்ய பிதாமஹஸ்ய த்வாராணி ஸர்வாணி பிதாய விஷ்ணுஃ। விபுர்மநஃ கர்த்துமியேஷ சாஶு ஸுகம் ப்ரஸுப்தோऽஸ்மி மஹாஜலௌகே ।। ௨௪.

பிதாமகர் வெளியே வர முடியாமல் இருப்பதை அறிந்த விஷ்ணு, எல்லா வாயில்களையும் மூடி, மனதை அமைதியாக்க நினைத்து, பெரிய நீர்ப்பெருக்கில் சுகமாகத் தூங்கினார்.

ததோ த்வாராணி ஸர்வாணி பிஹிதாந்யுபலக்ஷ்யதே। ஸூக்ஷ்மம் க்ரு'த்வாத்மநோ ரூபம் நாப்யாம் த்வாரமவிந்தத ।। ௨௪.

அப்போது, எல்லா வாயில்களும் மூடப்பட்டிருப்பதை பார்த்து, தன் உருவத்தை மெல்லியதாக மாற்றி, நாபியில் ஒரு வாயிலை கண்டார்.