வாயுபுராணம்

ததாऽப்யஹம் பவிஷ்யாமி தண்டீ முண்டீஶரஃ ப்ரபுஃ। கோடிவர்ஷம் ஸமாஸாத்ய நகரம் தேவபூஜிதம் ।। ௨௩.

அப்போது நானும் தண்டி முன்டீசரராக, எல்லாம் ஆளும் இறைவனாக, கோடி வருடங்கள் தெய்வங்கள் வழிபடும் நகரத்தை அடைவேன்.

தத்ராபி மம தே புத்ரா பவிஷ்யந்தி க்ரமாகதாஃ। யோகாத்மாநோ மஹாத்மாநஃ ஸர்வே தே ஹ்யூர்த்த்வரேதஸஃ ।। ௨௩.

அங்கேயும் என் மகன்கள் தொடர்ச்சியாகப் பிறந்து, யோகத்தின் சாரமும், பெரிய ஆன்மாக்களும், எல்லோரும் துறவறம் காக்கும் நல்லவர்கள் ஆவார்கள்.

சகலஃ கும்பகர்ஷாஶ்யஃ கும்பஶ்சைவ ப்ரபாஹுகஃ। ப்ராப்ய மாஹேஶ்வரம் யோகம் கமிஷ்யந்தி ததைவ தே ।। ௨௩.

சகலன், கும்பகர்ஷாஷ்யன், கும்பன், பிரபாஹுகன் ஆகியோர் மஹேஸ்வர யோகத்தை அடைந்து, அதேபோல் செல்லுவார்கள்.

ஷட்‌விம்ஶே பரிவர்த்தே து யதா வ்யாஸஃ பராஶரஃ। ததாऽப்யஹம் பவிஷ்யாமி ஸஹிஷ்ணுர்நாம நாமதஃ। புண்யம் ருத்ரவநம் ப்ராப்ய கலௌ தஸ்மிந் யுகாந்திகே ।। ௨௩.

இருபத்தாறு யுகத்தில், வியாசராக பராசரன் பிறக்கும் போது, நானும் 'சஹிஷ்ணு' என்ற பெயரில், அந்த கலியுக முடிவில் புணிதமான ருத்ர வனத்தை அடைவேன்.

தத்ராபி மம தே புத்ரா பவிஷ்யந்தி ஸுதார்மிகாஃ। உலூகோ வைத்யுதஶ்சைவ ஸர்வகோ ஹ்யாஶ்வலாயநஃ। ப்ராப்ய மாஹேஶ்வரம் யோகம் கந்தாரஸ்தே ததைவ ஹி ।। ௨௩.

அங்கேயும் என் மகன்கள் நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள்; உலூகன், வைத்யுதன், சர்வகன், ஆஶ்வலாயனன் ஆகியோர் மஹேஸ்வர யோகத்தை அடைந்து, அதேபோல் செல்லுவார்கள்.

ஸப்தவிம்ஶதிமே ப்ராப்தே பரிவர்த்தே க்ரமாகதே। ஜாதூகர்ண்யோ யதா வ்யாஸோ பவிஷ்யதி தபோதநஃ ।। ௨௩.

இருபத்து ஏழாவது யுகம் வரும்போது, தவசில் சிறந்த ஜாதூகர்ண்யன் வியாசராக பிறப்பான்.

ததாऽப்யஹம் பவிஷ்யாமி ஸோமஶர்ம்மா த்விஜோத்தமஃ। ப்ரபாஸதீர்தமாஸாத்ய யோகாத்மா லோகவிஶ்ருதஃ ।। ௨௩.

அப்போது நானும் சோமசர்மா எனும் சிறந்த பிராமணராக, யோகத்தின் சாரமுள்ளவனாக, உலகில் புகழ்பெற்றவனாக, ப்ரபாச தீர்த்தத்தை அடைவேன்.

தத்ராபி மம தே புத்ரா பவிஷ்யந்தி தபோதநாஃ। அக்ஷபாதஃ கணாதஶ்ச உலூகோ வத்ஸ ஏவ ச ।। ௨௩.

அங்கேயும் என் மகன்கள் தவசில் சிறந்தவர்களாக இருப்பார்கள்; அக்ஷபாதன், கணாடன், உலூகன், வத்சன் ஆகியோர்.

யோகாத்மாநோ மஹாத்மாநோ விமலாஃ ஶுத்தபுத்தயஃ। ப்ராப்ய மாஹேஶ்வரம் யோகம் ருத்ரலோகம் ததோ கதாஃ ।। ௨௩.

அவர்கள் யோகத்தின் சாரமுள்ள பெரிய ஆன்மாக்களும், தூய்மையும் தெளிந்த அறிவும் கொண்டவர்களும்; மஹேஸ்வர யோகத்தை அடைந்து, பிறகு ருத்ரலோகத்திற்குச் சென்றார்கள்.

அஷ்டாவிம்ஶே புநஃ ப்ராப்தே பரிவர்த்தே க்ரமாகதே। பராஶரஸுதஃ ஶ்ரீமாந் விஷ்ணுர்லோகபிதாமஹஃ ।। ௨௩.

இருபத்து எட்டாவது யுகம் வரும்போது, பராசரனின் மகனாக, உலகுக்கு முன்னோராக, புகழ்பெற்ற விஷ்ணு பிறப்பான்.

யதா பவிஷ்யதி வ்யாஸோ நாம்நா த்வைபாயநஃ ப்ரபுஃ। ததா ஷஷ்டேந சாம்ஶேந க்ரு'ஷ்ணஃ புருஷஸத்தமஃ। வஸுதேவாத்யதுஶ்ரேஷ்டோ வாஸுதேவோ பவிஷ்யதி ।। ௨௩.

அப்போது வியாசராக 'த்வைபாயனன்' என்ற பெயரில் இறைவன் பிறப்பான்; அப்போது, ஆறில் ஒரு பாகத்துடன், வசுதேவனின் மகனாக, யாதவர்களில் சிறந்தவனாக, கிருஷ்ணன் வாசுதேவனாக இருப்பான்.

ததா சாஹம் பவிஷ்யாமி யோகாத்மா யோகமாயயா। லோகவிஸ்மயநார்தாய ப்ரஹ்மசாரிஶரீரகஃ ।। ௨௩.

அப்போது நானும் யோகத்தின் சாரமுள்ளவனாக, யோகமாயையால், உலகை ஆச்சரியப்பட வைக்கும் நோக்கில், பிரம்மச்சாரியாக உருவெடுப்பேன்.

ஶ்மஶாவே ம்ரு'தமுத்ஸ்ரு'ஷ்டம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகமநாதகம்। ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதார்தாய ப்ரவிஷ்டோ யோகமாயயா ।। ௨௩.

சமாதியில், பாதுகாவலர் இல்லாத உலகில், சுடுகாட்டில் எவரும் கவனிக்காமல் கிடக்கும் இறந்தவர்களைப் பார்த்து, பிராமணர்களுக்குப் பயன் செய்யும் பொருட்டு, யோகமாயையால் நான் அங்கு நுழைந்தேன்.

திவ்யாம் மேருகுஹாம் புண்யாம் த்வயா ஸார்த்தஞ்ச விஷ்ணுநா। பவிஷ்யாமி ததா ப்ரஹ்மந் நகுலீ நாம நாமதஃ ।। ௨௩.

பிரம்மனே, அந்த நேரத்தில், உம்முடன் மற்றும் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து, நான் அந்த மேரு மலைக்குள் உள்ள தெய்வீகமான, புண்ணியமான நகுலி எனும் பெயருடைய குகையில் தங்குவேன்.

காயாரோஹணமித்யேவம் ஸித்தக்ஷேத்ரஞ்ச வைததா। பவிஷ்யதி து விக்யாதம் யாவத்பூமிர்த்தரிஷ்யதி ।। ௨௩.

அந்த இடம், 'காயாரோஹணம்' என்று புகழ்பெற்று, யுகங்கள் முடியும் வரை புகழுடன் இருக்கும் புனிதத் தலம் ஆகும்.

தத்ராபி மம தே புத்ரா பவிஷ்யந்தி தபஸ்விநஃ । குஶஇகஶ்சைவ கார்க்யஶ்ச மித்ரகோ ருஷ்ட ஏவ ச ।। ௨௩.

அங்கேயும் என் மகன்கள், தவம் செய்பவர்கள், namely குசைகன், கார்க்யன், மித்ரகன், மற்றும் ருஷ்டன் பிறப்பார்கள்.

யோகயுக்தா மஹாத்மாநோ ப்ராஹ்மணா வேதபாரகாஃ। ப்ராப்ய மாஹேஶ்வரம் யோகம் விமலா ஹ்யூர்த்த்வரேதஸஃ। ருத்ரலோகம் கமிஷ்யந்தி புநராவ்ரு'த்திதுர்லபம் ।। ௨௩.

அவர்கள் யோகத்தில் நிலைபெற்ற, பெரிய உள்ளம் கொண்ட, வேதங்களை நன்கு அறிந்த பிராமணர்கள்; அவர்கள் மஹேஸ்வர யோகத்தை அடைந்து, தூய்மையுடன், தங்கள் உயிராற்றலை மேலே கொண்டு, ருத்ரனின் உலகை அடைவார்கள்; அங்கிருந்து திரும்ப வருவது மிகவும் அரிது.

இத்யேதத்வை மயா ப்ரோக்தமவதாரேஷு லக்ஷணம்। மந்வாதிக்ரு'ஷ்ணபர்யந்தமஷ்டாவிம்ஶயுகக்ரமாத்। தத்ர ஸ்ம்ரு'திஸமூஹாநாம் விபாகோ தர்மலக்ஷணம் ।। ௨௩.

இவ்வாறு, மனுவிலிருந்து கிருஷ்ணர் வரை, இருபத்தெட்டு யுகங்களின் வரிசையில், அவதாரங்களின் தன்மைகளை நான் உமக்கு கூறினேன்; அங்கு, பல்வேறு மரபுகளின் பிரிவுகள் தர்மத்தின் அடையாளமாகும்.

சத்வாரி பாரதே வர்ஷே யுகாநி முநயோ விதுஃ । க்ரு'தம் த்ரேதா த்வாபரம் ச திஷ்யம் சேதி சதுர்யுகம் ।। ௨௪.

முனிவர்களே, பாரத நாட்டில் நான்கு யுகங்கள் உள்ளன என்று அறியப்படுகிறது: க்ருத யுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம் மற்றும் திஷ்ய யுகம்; இவை நான்கு யுகங்கள் ஆகும்.

ஏதத்ஸஹஸ்ரபர்யந்தமஹர்யத்ப்ரஹ்மணஃ ஸ்ம்ரு'தம்। யாமாத்யாஸ்து கணாஃ ஸப்த ரோமவந்தஶ்சதுர்த்தஶ ।। ௨௪.

இப்படி ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவது பிரம்மாவின் ஒரு நாள் எனப்படுகிறது; யாமம் முதலான ஏழு குழுக்கள், ரோமவந்தர்கள் என பதினான்கு குழுக்கள் உள்ளன.

ஸஶரீராஃ ஶ்ரயந்தே ஸ்ம ஜநலோகம் ஸஹாநுகாஃ। ஏவம் தேவேஷ்வதீதேஷு மஹர்ல்லோகாஜ்ஜநம் தபஃ ।। ௨௪.

அவர்கள் தங்கள் உடலுடன், தங்கள் பின்வந்தவர்களுடன் சேர்ந்து ஜனலோகத்திற்குச் செல்வார்கள்; இப்படியே, தேவர்கள் கடந்த பிறகு, மகர்லோகத்திலிருந்து ஜனலோகத்திற்கும், பின்னர் தபோலோகத்திற்கும் போவார்கள்.

மந்வந்தரேஷ்வதீதேஷு தேவாஃ ஸர்வே மஹௌஜஸஃ। ததஸ்தேஷு கதேஷூர்த்த்வம் ஸாயுஜ்யம் கல்பவாஸிநாம் ।। ௨௪.

முன்னைய மன்வந்தரங்களில், எல்லா வல்லமையுள்ள தேவர்கள், அந்த காலங்கள் கடந்த பிறகு, கல்ப வாசிகளுடன் ஒன்றிப்போகிறார்கள்.

ஸமேத்ய தேவைஸ்தே தேவாஃ ப்ராப்தே ஸங்காலநே ததா। மஹர்லோகம் பரித்யஜ்ய கணாஸ்தே வை சதுர்த்தஶ ।। ௨௪.

பிரளயம் வந்தபோது, அந்த பதினான்கு குழுக்களும் ஒன்றாக கூடி, மகர்லோகத்தை விட்டு விலகுகிறார்கள்.

பூததிஷ்வவஶிஷ்டேஷு ஸ்தாவராந்தேஷு வை ததா । ஶூந்யேஷு தேஷு லோகேஷு மஹாந்தேஷு புவாதிஷு। தேவேஷ்வத கதேஷூர்த்த்வம் கல்பவாஸிஷு வை ஜநம் ।। ௨௪.

அந்த நேரத்தில், பூதங்கள் மட்டுமே மீதமிருக்க, நிலைபெற்றவை எல்லாம் அழிந்துவிட்டால், அந்த பெரிய, வெறுமையான உலகங்களில், தேவர்கள் மேலே சென்றபின், கல்ப வாசிகள் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

தத்ஸம்ஹத்யா ததோ ப்ரஹ்மா தேவர்ஷிகணதாநவாந்। ஸம்ஸ்தாபயதி வை ஸர்வ்வாந் தாஹவ்ரு'ஷ்‌ட்யா யுகக்ஷயே ।। ௨௪.

அந்த கூட்டத்தில், யுகம் முடிவில் ஏற்பட்ட தீயும் மழையாலும், பிரம்மா எல்லா தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றும் தனவர்கள் ஆகியோரையும் மீண்டும் நிறுவுகிறார்.

யோऽதீதஃ ஸப்தமஃ கல்போ மயா வஃ பரிகீர்திதஃ। ஸமுத்ரைஃ ஸப்தபிர்காடமேகீபூதைர்மஹார்ணவைஃ । ஆஸீதேகார்ணவம் கோரமவிபாகம் தமோமயம் ।। ௨௪.௮ மாயயைகார்ணவே தஸ்மிந் ஶங்கசக்ரகதாதரஃ। ஜீமூதாபோऽம்புஜாக்ஷஶ்ச கிரீடீ ஶ்ரீபதிர்ஹரிஃ ।। ௨௪.

ஏழாவது கல்பம் கடந்தது என்று நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; அது ஏழு கடல்களால் நிரம்பி, ஒன்றாக இணைந்து, ஒரு பெரிய, பிரமாண்டமான, பகிர முடியாத இருண்ட கடலாக இருந்தது.

நாராயணமுகோத்கீர்ணஃ ஸோऽஷ்டமஃ புருஷோத்தமஃ। அஷ்டபாஹுர்மஹோரஸ்கோ லோகாநாம் யோநிருச்யதே। கிமப்யசிந்த்யம் யுக்தாத்மா யோகமாஸ்தாய யோகவித் ।। ௨௪.

அந்த ஒரே கடலில், நாராயணன் தன் சக்தியால், எட்டுக் கை, பரந்த மார்பு, உலகங்களின் ஆதாரமாக, யோகத்தில் நிலைத்த மனத்துடன், யோகத்தை அறிவதாய், எண்ணிக்க முடியாத தன்மை உடையவராய் தோன்றினார்.

பணாஸஹஸ்ரகலிதம் தமப்ரதிமவர்சஸம்। மஹாபோகபதேர்போகமந்வாஸ்தீர்ய மஹோச்ச்ரயம்। தஸ்மிந்மஹதி பர்யங்கே ஶேதே வை கநகப்ரபே ।। ௨௪.

ஆயிரம் நாகமுடிகள் சூடிய, ஒப்பற்ற ஒளி உடைய, பெரும் நாகராஜாவின் பெரிய சுருள்களில் விரிந்த, பொன்னிறமான பெரிய படுக்கையில் அவர் படுத்திருந்தார்.

ஏவம் தத்ர ஶயாநேந விஷ்ணுநா ப்ரபவிஷ்ணுநா। ஆத்மாராமேண க்ரீடார்தம் ஸ்ரு'ஷ்டம் நாப்யாம் து பங்கஜம் ।। ௨௪.

அவ்வாறு, அந்த வல்லமை மிகுந்த விஷ்ணு தன் சொந்த ஆனந்தத்தில் திளைத்து படுத்திருந்தபோது, விளையாட்டிற்காக தன் நாபியில் இருந்து ஒரு தாமரையை உருவாக்கினார்.