வாயுபுராணம்

சதுஷ்பதாம் சதுர்வக்த்ராம் சதுர்ஹஸ்தாம் சதுஃஸ்தநீம்। சதுர்ந்நேத்ராம் சதுஃஶ்ர்ரு'ங்கீம் சதுர்த்தம்ஷ்ட்ராம் சதுர்முகீம்। த்வாத்ரிம்ஶல்லோகஸம்யுக்தாமீஶ்வரீம் ஸர்வதோமுகீம் ।। ௨௩.

அவளுக்கு நான்கு கால்கள், நான்கு முகங்கள், நான்கு கரங்கள், நான்கு மார்புகள், நான்கு கண்கள், நான்கு கொம்புகள், நான்கு பற்கள், நான்கு வாய்கள் இருந்தன; இருபத்தி இரண்டு உலகங்களோடு இணைந்தவளும், எல்லா திசைகளிலும் முகம் கொண்ட அரசி.

ஸ தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேஜாஃ மஹாதேவீம் மஹேஶ்வரீம்। புநராஹ மஹாதேவஃ ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தஃ ।। ௨௩.

அந்த மகா ஒளியுடன் கூடிய மகாதேவியை, மகேஸ்வரியைப் பார்த்தபோது, எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவன் மீண்டும் பேசினார்.

மதிஃ ஸ்ம்ரு'திர்புத்திரிதி காயமாநஃ புநஃ புநஃ। ஏஹ்யேஹீதி மஹாதேவீ ஸோத்திஷ்டத் ப்ராஞ்ஜலிர்ப்ரு'ஶம் ।। ௨௩.

'மதி, நினைவு, புத்தி' என்று மீண்டும் மீண்டும் பாடிக்கொண்டே, மகாதேவி, மகாதேவன் 'வா, வா' என்று அழைத்தபோது, கைகளை கூப்பி மிகவும் பணிவுடன் எழுந்தாள்.

விஶ்வமாவ்ரு'த்ய யோகேந ஜகத்ஸர்வம் வஶீகுரு। அத வா மஹாதேவேந ருத்ராணீ த்வம் பவிஷ்யஸி। ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதார்தாய பரமார்தம் பவிஷ்யஸி ।। ௨௩.

உன் யோகத்தால் உலகத்தை மூடி, எல்லா உலகங்களையும் உன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வா; அல்லது, மகாதேவனின் ஆசையால், நீ ருத்ராணியாகவும், பிராமணர்களின் நலனுக்காக பரமார்த்தமாகவும் இருப்பாய்.

அதைநாம் புத்ரகாமஸ்ய த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ரததௌ தேவதேவேஶஶ்சதுஷ்பாதாம் மஹேஶ்வரீம்। ததஸ்தாம் த்யாநயோகேந விதித்வா பரமேஶ்வரீம் ।। ௨௩.

பிறகு, புதல்வர் பிறக்க வேண்டும் என்று தியானித்துக் கொண்டிருந்த பரமன், தேவதைகளின் தேவன், நான்கு கால்கள் உடைய மகேஸ்வரியை அவனுக்கு அளித்தான்; பின்னர், தியான யோகத்தால் அந்த பரமேஸ்வரியை அறிந்தான்.

ப்ரஹ்மா லோகநமஸ்கார்யஃ ப்ரபத்ய தாம் மஹேஶ்வரீம்। காயத்ரீந்து ததோ ரௌத்ரீம் த்யாத்வா ப்ரஹ்மா ஸுயந்த்ரிதஃ ।। ௨௩.

பிரம்மா, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவர், அந்த மகா தேவியை அடைந்தார். அதன்பின், காயத்ரியைத் தியானித்து, பிறகு அந்த கொடூரமான வடிவத்தையும் மனதில் கொண்டு, பிரம்மா மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தார்.

இத்யேதாம் வைதிகீம் வித்யாம் ரௌத்ரீம் காயத்ரீமர்பிதாம்। ஜபித்வா து மஹாதேவீம் ருத்ரலோகநமஸ்க்ரு'தாம்। ப்ரபந்நஸ்து மஹாதேவம் த்யாநயுக்தேந சேதஸா ।। ௨௩.

இவ்வாறு, வேதம் சார்ந்த இந்த ஞானத்தை—ரௌத்திர காயத்ரியை—ஜபித்து, ருத்ரலோகத்தால் வணங்கப்படும் அந்த மகாதேவியை வழிபட்டு, தியானத்தில் மனதை ஒன்றாக்கி, மகாதேவனை அடைந்தார்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாதேவோ திவ்யம் யோகம் புநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ஐஶ்வர்யம் ஜ்ஞாநஸம்பத்திம் வைராக்யம் ச ததௌ புநஃ ।। ௨௩.

அதன்பின், மகாதேவன் அவருக்கு மறுபடியும் தெய்வீக யோகத்தை நினைவூட்டினார்; மீண்டும் இறையாட்சி, ஞானம், மற்றும் பற்றின்மை ஆகியவற்றை வழங்கினார்.

அதாட்டஹாஸம் முமுசே பீஷணம் தீப்தமீஶ்வரஃ। ததோऽஸ்ய ஸர்வதோ தீப்தாஃ ப்ராதுர்பூதாஃ குமாரகாஃ ।। ௨௩.

பின்னர், இறைவன் பயமுறுத்தும் தீப்தமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார்; அதிலிருந்து, எல்லா பக்கங்களிலும் பிரகாசமாகும் சிறுவர்கள் தோன்றினர்.

பீதமால்யாம்பரதராஃ பீதகந்தவிலேபநாஃ । பீதோஷ்ணீஷஶிரஸ்காஶ்ச பீதாஸ்யாஃ பீதமூர்த்தஜாஃ ।। ௨௩.

அவர்கள் மஞ்சள் மாலையும், மஞ்சள் vasthiramum அணிந்திருந்தார்கள்; மஞ்சள் வாசனை பூசப்பட்டிருந்தது; தலைக்கு மஞ்சள் கட்டும், வாயும், முடியும் மஞ்சளாக இருந்தது.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே உஷித்வா விமலௌஜஸஃ। யோகாத்மாநஸ்ததஃ ஸ்நாதா ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதைஷிணஃ ।। ௨௩.

பின்னர், ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கு தங்கி, தூய ஒளியுடன் பிரகாசித்து, அந்த யோகிகள், நீராடி, பிராமணர்களுக்காக நன்மை செய்யும் மனதுடன் ஆனார்கள்.

தர்மயோகபலோபேதா ரு'ஷீணாம் தீர்கஸத்ரிணாம்। உபதிஶ்ய து தே யோகம் ப்ரவிஷ்டா ருத்ரமீஶ்வரம் ।। ௨௩.

தர்மமும் யோகமும் கொண்ட அவர்கள், நீண்ட யாகம் செய்த முனிவர்களுக்கு யோகத்தை உபதேசித்து, பிறகு ருத்ரரான இறைவனிடம் இணைந்தார்கள்.

ஏவமேதேந விதிநா ப்ரபந்நா யே மஹேஶ்வரம்। அந்யேऽபி நியதாத்மாநோ த்யாநயுக்தா ஜிதோந்த்ரியாஃ ।। ௨௩.

இவ்வாறு, இந்த முறையில், யார் யார் மகேஸ்வரனை அடைந்தார்களோ—மற்றும், மனதை கட்டுப்படுத்தி, தியானத்தில் ஈடுபட்டு, இంద్రியங்களை வென்ற மற்றவர்களும்—

தே ஸர்வே பாபமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய விரஜா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ரவிஶந்தி மஹாதேவம் ருத்ரந்தே த்வபுநர்பவாஃ ।। ௨௩.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களை விட்டு, தூய்மையுடன் பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, மகாதேவனாகிய ருத்ரரிடம் சேர்ந்து, பிறவி எடுக்காமல் விடுவதை அடைகின்றார்கள்.

ததஸ்தஸ்மிந் கதே கல்பே பீதவர்ணே ஸ்வயம்புவஃ। புநரந்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தஸ்து ஸிதகல்போ ஹி நாமதஃ ।। ௨௩.

பின்னர், அந்த பொன்னிற யுகம் முடிந்ததும், தானாக தோன்றியவர், பொன்னிற உடையவர், அங்கிருந்து விலகினார்; மறுபடியும், 'வெள்ளை யுகம்' என்று அழைக்கப்படும் மற்றொரு காலம் தொடங்கியது.

ஏகார்ணவே ததாவ்ரு'த்தே திவ்யே வர்ஷஸஹஸ்ரகே । ஸ்ரஷ்டுகாமஃ ப்ரஜா ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ துஃகிதஃ ।। ௨௩.

அப்போது, ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் கடந்தபின், உலகம் முழுவதும் ஒரு பெருங்கடலால் மூடப்பட்டது; அப்போது, பிரம்மா உயிரினங்களை உருவாக்க விரும்பி, கவலையுடன் சிந்தித்தார்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய புத்ரகாமஸ்ய வை ப்ரபோஃ । க்ரு'ஷ்ணஃ ஸமபவத்வர்ணோ த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ ।। ௨௩.

அந்த இறைவன், மகனுக்காக ஏங்கிச் சிந்தித்தபோது, தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அவரது நிறம் கருப்பாக மாறியது.

அதாபஶ்யந்மஹாதேஜாஃ ப்ராதுர்பூதம் குமாரகம்। க்ரு'ஷ்ணவர்ணம் மஹாவீர்யம் தீப்யமாநம் ஸ்வதேஜஸா ।। ௨௩.

பின்னர், அந்த பிரகாசமானவர், தன் ஒளியால் ஜொலிக்கும், கருநிறமும், பேராற்றலும் கொண்ட ஒரு சிறுவனை தோன்றியதைப் பார்த்தார்.

க்ரு'ஷ்ணாம்பரவரோஷ்ணீஷம் க்ரு'ஷ்ணயஜ்ஞோபவீதிநம்। க்ரு'ஷ்ணேந மௌலிநா யுக்தம் க்ரு'ஷ்ணஸ்ரகநுலேபநம் ।। ௨௩.

அவன் கருநிற vasthiramும், கருநிறத் தலைக்கட்டும், கருநிற யஜ்ஞோபவீதமும், கருநிற முடியும், கருநிற மாலையும், கருநிற வாசனையும் பூசியவனாக இருந்தான்.

ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாத்மாநமமரம் கோர மந்த்ரிணம்। வவந்தே தேவதேவேஶம் விஶ்வேஶம் க்ரு'ஷ்ணபிங்கலம் ।। ௨௩.

அந்த மகாத்மாவும், அமரனும், பயங்கரமான ஆலோசகரும் ஆனவரை பார்த்து, அவன், கடவுள்களின் கடவுள், உலகத்தின் இறைவன், கருப்பு மற்றும் மஞ்சள் கலந்த நிறமுடையவரை வணங்கினான்.

ப்ராணாயாமபரஃ ஶ்ரீமாந் ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா மஹேஶ்வரம்। மநஸா த்யாநஸம்யுக்தம் ப்ரபந்நஸ்து யதீஶ்வரம் । அகோரேதி ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்ம ஏவாநுசிந்தயந் ।। ௨௩.

உயிர்வளையை ஒழுங்குபடுத்தி, மகிமைமிக்கவன், மகேஸ்வரனை மனதில் வைத்து, தியானத்துடன் மனதை ஒன்றாக்கி, யதீஸ்வரனை அடைந்தான்; பிறகு, பிரம்மாவாகியவன், 'அகோர' என்று உச்சரித்தான்.

ஏவம் வை த்யாயதஸ்தஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। முமோச பகவாந் ருத்ரஃ அட்டஹாஸம் மஹாஸ்வநம் ।। ௨௩.

இவ்வாறு, அந்த பரமேஷ்டி பிரம்மா தியானித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பகவான் ருத்ரர் ஒரு பெரும் ஒலியுடன் கூடிய சிரிப்பை வெளியிட்டார்.

அதாஸ்ய பார்ஶ்வதஃ க்ரு'ஷ்ணாஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ரகநுலேபநாஃ । சத்வாரஸ்து மஹாத்மாநஃ ஸம்பபூவுஃ குமாரகாஃ ।। ௨௩.

அப்போது, அவரது பக்கத்தில், கருநிறமும், கருநிற மாலையும் வாசனையும் பூசிய நால்வர், பெரிய ஆன்மாக்கள், சிறுவர்களாக தோன்றினர்.

க்ரு'ஷ்ணாஃ க்ரு'ஷ்ணாம்பரோஷ்ணீஷாஃ க்ரு'ஷ்ணாஸ்யாஃ க்ரு'ஷ்ணவாஸஸஃ। தைஶ்சாட்டஹாஸஃ ஸுமஹாந் ஹூங்காரஶ்சைவ புஷ்கலஃ। நமஸ்காரஶ்ச ஸுமஹாந் புநஃ புநருதீரிதஃ ।। ௨௩.

அவர்கள் கருப்பாகவும், கருப்பு உடை மற்றும் கருப்பு தலையணை அணிந்தவர்களாகவும், கருப்பு முகமும், கருப்பு ஆடையும் உடையவர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்களிடையே பெரும் சிரிப்பும், முழங்கும் சத்தமும் எழுந்தது; மீண்டும் மீண்டும் ஆழமான வணக்கங்கள் கூறப்பட்டன.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே யோகாத்தத் பாரமேஶ்வரம்। உபாஸித்வா மஹாபாகாஃ ஶிஷ்யேப்யஃ ப்ரததுஸ்ததஃ ।। ௨௩.

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், யோகத்தின் மூலம் அந்த பரம ஈஸ்வரனை வழிபட்டு, அந்த மகா பாக்கியசாலிகள் அதை தங்கள் சீடர்களிடம் அளித்தார்கள்.

யோகேந யோகஸம்பந்நாஃ ப்ரவிஶ்ய மநஸா ஶிவம்। அமலம் நிர்குணம் ஸ்தாநம் ப்ரவிஷ்டா விஶ்வமீஶ்வரம் ।। ௨௩.

யோகத்தில் சிறந்தவர்கள் யோகத்தின் மூலம் மனதால் சிவனை அடைந்து, தூய்மையான, குணமற்ற நிலையை அடைந்து, உலகத்தின் ஆண்டவரை சேர்ந்தார்கள்.

ஏவமேதேந யோகேந யே சாப்யந்யே த்விஜாதயஃ। ஸ்மரிஷ்யந்தி விதாநஜ்ஞா கந்தாரோ ருத்ரமவ்யயம் ।। ௨௩.

இவ்விதமாக, இந்த யோகத்தின் மூலம் மற்ற இருமுறை பிறந்தவர்களும், விதிகளை அறிந்தவர்களும், இவ்வாறு நினைத்து, அழியாத ருத்ரனை அடைவார்கள்.

ததஸ்தஸ்மிந் கதே கல்பே க்ரு'ஷ்ணருபே பயாநகே। அந்யஃ ப்ரவர்த்திதஃ கல்போ விஶ்வருபஸ்து நாமதஃ ।। ௨௩.

அதன்பின் அந்த கல்பம் முடிந்தபோது, பயங்கரமான கிருஷ்ண ரூபத்தில், மற்றொரு கல்பம் தொடங்கப்பட்டது; அது 'விஸ்வரூபம்' என்ற பெயரில் அறியப்பட்டது.

விநிவ்ரு'த்தே து ஸம்ஹாரே புநஃ ஸ்ரு'ஷ்டே சராசரே। ப்ரஹ்மணஃ புத்ரகாமஸ்ய த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதா மஹாநாதா விஶ்வரூபா ஸரஸ்வதீ ।। ௨௩.

அழிவு முடிந்து, நிலைபெற்றும் அசையாதும் உயிர்கள் மீண்டும் உருவானபோது, பிரம்மா மக்களை விரும்பி தியானித்தபோது, உலகமெங்கும் ஒலிக்கும் பெரும் ஓசையுடன், விஸ்வரூப ஸரஸ்வதி தோன்றினார்.