வாயுபுராணம்

ரக்தாம்பரதராஃ ஸர்வே ரக்தமால்யாநுலேபநாஃ। ரக்தபஸ்மாநுலிப்தாங்கா ரக்தாஸ்யா ரக்தலோசநாஃ ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் சிவந்த vasthiram அணிந்திருந்தார்கள்; சிவந்த மாலையும், சிவந்த வாசனைப் பொடியும் பூசியிருந்தார்கள்; உடலும் சிவந்த பசுமை பூசப்பட்டிருந்தது; வாயும் கண்களும் சிவப்பாக இருந்தன.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ப்ரஹ்மண்யா வ்யவஸாயிநஃ। க்ரு'ணந்தஶசவ மஹாத்மாநோ ப்ரஹ்ம தத்வாமதைவகம் ।। ௨௨.

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், பரமத்தை விரும்பி, உறுதியுடன் இருந்த அந்த மகாத்மாக்கள், அந்த உயர்ந்த தெய்வீகமான பரமத்தைப் புகழ்ந்தார்கள்.

அநுக்ரஹார்தம் லோகாநாம் ஶிஷ்யாணாம் ஹிதகாம்யயா। தர்மோபதேஶமகிலம் க்ரு'த்வா தே ப்ராஹ்மணாஃ ஸ்வயம் । புநரேவ மஹாமதேவம் ப்ரவிஷ்டா ருத்ரமவ்யயம் ।। ௨௨.

உலகங்களுக்காகவும், தங்கள் சீடர்களின் நலனுக்காகவும், அந்த பிராமணர்கள் முழு தர்மத்தையும் போதித்தார்கள்; பிறகு, அவர்கள் மீண்டும் அந்தப் பெரும் நிலையான ருத்ரனில் இணைந்தார்கள்.

யேऽபி சாந்யே த்விஜஶ்ரேஷ்டா யுஞ்ஜாநா வாமமீஶ்வரம்। ப்ரபத்யந்தி மஹாதேம் தத்பக்தாஸ்தத்பராயணாஃ ।। ௨௨.

மற்றும், மற்ற சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும், இடப்பக்க ஆண்டவனை வழிபடுபவர்களும், மகாதேவனை அடைவதிலும், அவரிடம் பக்தியும் முழுமையான அன்பும் கொண்டவர்களும் ஆவர்.

தே ஸர்வே பாபநிர்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ருத்ரலோகம் கமிஷ்யந்தி புநராவ்ரு'த்திதுர்லபம் ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையுடன், பரமத்தின் ஒளியுடன் பிரகாசித்து, திரும்ப வர இயலாத ருத்ரனுடைய உலகத்திற்குச் செல்வார்கள்.

ஏகத்ரிம்ஶத்தமஃ கல்பஃ பீதவாஸா இதி ஸ்ம்ரு'தஃ। ப்ரஹ்ம யத்ர மஹாதேஜாஃ பீதவர்ணத்வமாகதஃ ।। ௨௩.

முப்பத்தொன்றாவது கல்பம் 'பீதவாசா' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில், பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன், மஞ்சள் நிறத்தை அடைந்தார்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரஃ பீதவஸ்த்ரவாந் ।। ௨௩.

பிரம்மா, மகா பரமன், புதல்வர் பிறக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் தியானித்தபோது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்த ஒரு பிரகாசமான சிறுவன் தோன்றினான்.

பீதகந்தாநுலிப்தாங்கஃ பீதமால்யதரோ யுவா। பீதயஜ்ஞோபவீதஶ்ச பீதோஷ்ணீஷோ மஹாபுஜஃ ।। ௨௩.

அவன் உடல் முழுவதும் மஞ்சள் வாசனை பூசப்பட்டிருந்தது; மஞ்சள் மலர் மாலை அணிந்திருந்தான்; இளம் வயதுடையவன்; மஞ்சள் பூணூலும், மஞ்சள் தலையணியும், வலிமைமிக்க தோள்களும் கொண்டிருந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்யாநஸம்யுக்தம் ப்ரஹ்மா லோகேஶ்வரம் ப்ரபும்। மநஸா லோகதாதாரம் வவந்தே பரமேஶ்வரம் ।। ௨௩.

அந்த சிறுவனை தியானத்தில் மூழ்கியவராகப் பார்த்த பிரம்மா, உலகங்களின் ஆண்டவன், மனதிலேயே அந்த உலகங்களைத் தாங்கும் பரம ஆண்டவனை வணங்கினார்.

ததோ த்யாநகதஸ்தத்ர ப்ரஹ்ம மாஹேஶ்வரீம் பராம்। அபஶ்யத் காம் விருபாம் ச மஹேஶ்வரமுகச்யுதாம் ।। ௨௩.

பின்னர், தியானத்தில் இருந்தபோது, பிரம்மா அங்கே, பரம தேவியை, வித்தியாசமான உருவமுடைய பசுவை, மகேஸ்வரனின் வாயிலிருந்து தோன்றியவளாகக் கண்டார்.

சதுஷ்பதாம் சதுர்வக்த்ராம் சதுர்ஹஸ்தாம் சதுஃஸ்தநீம்। சதுர்ந்நேத்ராம் சதுஃஶ்ர்ரு'ங்கீம் சதுர்த்தம்ஷ்ட்ராம் சதுர்முகீம்। த்வாத்ரிம்ஶல்லோகஸம்யுக்தாமீஶ்வரீம் ஸர்வதோமுகீம் ।। ௨௩.

அவளுக்கு நான்கு கால்கள், நான்கு முகங்கள், நான்கு கரங்கள், நான்கு மார்புகள், நான்கு கண்கள், நான்கு கொம்புகள், நான்கு பற்கள், நான்கு வாய்கள் இருந்தன; இருபத்தி இரண்டு உலகங்களோடு இணைந்தவளும், எல்லா திசைகளிலும் முகம் கொண்ட அரசி.

ஸ தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேஜாஃ மஹாதேவீம் மஹேஶ்வரீம்। புநராஹ மஹாதேவஃ ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தஃ ।। ௨௩.

அந்த மகா ஒளியுடன் கூடிய மகாதேவியை, மகேஸ்வரியைப் பார்த்தபோது, எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவன் மீண்டும் பேசினார்.

மதிஃ ஸ்ம்ரு'திர்புத்திரிதி காயமாநஃ புநஃ புநஃ। ஏஹ்யேஹீதி மஹாதேவீ ஸோத்திஷ்டத் ப்ராஞ்ஜலிர்ப்ரு'ஶம் ।। ௨௩.

'மதி, நினைவு, புத்தி' என்று மீண்டும் மீண்டும் பாடிக்கொண்டே, மகாதேவி, மகாதேவன் 'வா, வா' என்று அழைத்தபோது, கைகளை கூப்பி மிகவும் பணிவுடன் எழுந்தாள்.

விஶ்வமாவ்ரு'த்ய யோகேந ஜகத்ஸர்வம் வஶீகுரு। அத வா மஹாதேவேந ருத்ராணீ த்வம் பவிஷ்யஸி। ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதார்தாய பரமார்தம் பவிஷ்யஸி ।। ௨௩.

உன் யோகத்தால் உலகத்தை மூடி, எல்லா உலகங்களையும் உன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வா; அல்லது, மகாதேவனின் ஆசையால், நீ ருத்ராணியாகவும், பிராமணர்களின் நலனுக்காக பரமார்த்தமாகவும் இருப்பாய்.

அதைநாம் புத்ரகாமஸ்ய த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ரததௌ தேவதேவேஶஶ்சதுஷ்பாதாம் மஹேஶ்வரீம்। ததஸ்தாம் த்யாநயோகேந விதித்வா பரமேஶ்வரீம் ।। ௨௩.

பிறகு, புதல்வர் பிறக்க வேண்டும் என்று தியானித்துக் கொண்டிருந்த பரமன், தேவதைகளின் தேவன், நான்கு கால்கள் உடைய மகேஸ்வரியை அவனுக்கு அளித்தான்; பின்னர், தியான யோகத்தால் அந்த பரமேஸ்வரியை அறிந்தான்.

ப்ரஹ்மா லோகநமஸ்கார்யஃ ப்ரபத்ய தாம் மஹேஶ்வரீம்। காயத்ரீந்து ததோ ரௌத்ரீம் த்யாத்வா ப்ரஹ்மா ஸுயந்த்ரிதஃ ।। ௨௩.

பிரம்மா, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவர், அந்த மகா தேவியை அடைந்தார். அதன்பின், காயத்ரியைத் தியானித்து, பிறகு அந்த கொடூரமான வடிவத்தையும் மனதில் கொண்டு, பிரம்மா மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தார்.

இத்யேதாம் வைதிகீம் வித்யாம் ரௌத்ரீம் காயத்ரீமர்பிதாம்। ஜபித்வா து மஹாதேவீம் ருத்ரலோகநமஸ்க்ரு'தாம்। ப்ரபந்நஸ்து மஹாதேவம் த்யாநயுக்தேந சேதஸா ।। ௨௩.

இவ்வாறு, வேதம் சார்ந்த இந்த ஞானத்தை—ரௌத்திர காயத்ரியை—ஜபித்து, ருத்ரலோகத்தால் வணங்கப்படும் அந்த மகாதேவியை வழிபட்டு, தியானத்தில் மனதை ஒன்றாக்கி, மகாதேவனை அடைந்தார்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாதேவோ திவ்யம் யோகம் புநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ஐஶ்வர்யம் ஜ்ஞாநஸம்பத்திம் வைராக்யம் ச ததௌ புநஃ ।। ௨௩.

அதன்பின், மகாதேவன் அவருக்கு மறுபடியும் தெய்வீக யோகத்தை நினைவூட்டினார்; மீண்டும் இறையாட்சி, ஞானம், மற்றும் பற்றின்மை ஆகியவற்றை வழங்கினார்.

அதாட்டஹாஸம் முமுசே பீஷணம் தீப்தமீஶ்வரஃ। ததோऽஸ்ய ஸர்வதோ தீப்தாஃ ப்ராதுர்பூதாஃ குமாரகாஃ ।। ௨௩.

பின்னர், இறைவன் பயமுறுத்தும் தீப்தமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார்; அதிலிருந்து, எல்லா பக்கங்களிலும் பிரகாசமாகும் சிறுவர்கள் தோன்றினர்.

பீதமால்யாம்பரதராஃ பீதகந்தவிலேபநாஃ । பீதோஷ்ணீஷஶிரஸ்காஶ்ச பீதாஸ்யாஃ பீதமூர்த்தஜாஃ ।। ௨௩.

அவர்கள் மஞ்சள் மாலையும், மஞ்சள் vasthiramum அணிந்திருந்தார்கள்; மஞ்சள் வாசனை பூசப்பட்டிருந்தது; தலைக்கு மஞ்சள் கட்டும், வாயும், முடியும் மஞ்சளாக இருந்தது.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே உஷித்வா விமலௌஜஸஃ। யோகாத்மாநஸ்ததஃ ஸ்நாதா ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதைஷிணஃ ।। ௨௩.

பின்னர், ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கு தங்கி, தூய ஒளியுடன் பிரகாசித்து, அந்த யோகிகள், நீராடி, பிராமணர்களுக்காக நன்மை செய்யும் மனதுடன் ஆனார்கள்.

தர்மயோகபலோபேதா ரு'ஷீணாம் தீர்கஸத்ரிணாம்। உபதிஶ்ய து தே யோகம் ப்ரவிஷ்டா ருத்ரமீஶ்வரம் ।। ௨௩.

தர்மமும் யோகமும் கொண்ட அவர்கள், நீண்ட யாகம் செய்த முனிவர்களுக்கு யோகத்தை உபதேசித்து, பிறகு ருத்ரரான இறைவனிடம் இணைந்தார்கள்.

ஏவமேதேந விதிநா ப்ரபந்நா யே மஹேஶ்வரம்। அந்யேऽபி நியதாத்மாநோ த்யாநயுக்தா ஜிதோந்த்ரியாஃ ।। ௨௩.

இவ்வாறு, இந்த முறையில், யார் யார் மகேஸ்வரனை அடைந்தார்களோ—மற்றும், மனதை கட்டுப்படுத்தி, தியானத்தில் ஈடுபட்டு, இంద్రியங்களை வென்ற மற்றவர்களும்—

தே ஸர்வே பாபமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய விரஜா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ரவிஶந்தி மஹாதேவம் ருத்ரந்தே த்வபுநர்பவாஃ ।। ௨௩.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களை விட்டு, தூய்மையுடன் பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, மகாதேவனாகிய ருத்ரரிடம் சேர்ந்து, பிறவி எடுக்காமல் விடுவதை அடைகின்றார்கள்.

ததஸ்தஸ்மிந் கதே கல்பே பீதவர்ணே ஸ்வயம்புவஃ। புநரந்யஃ ப்ரவ்ரு'த்தஸ்து ஸிதகல்போ ஹி நாமதஃ ।। ௨௩.

பின்னர், அந்த பொன்னிற யுகம் முடிந்ததும், தானாக தோன்றியவர், பொன்னிற உடையவர், அங்கிருந்து விலகினார்; மறுபடியும், 'வெள்ளை யுகம்' என்று அழைக்கப்படும் மற்றொரு காலம் தொடங்கியது.

ஏகார்ணவே ததாவ்ரு'த்தே திவ்யே வர்ஷஸஹஸ்ரகே । ஸ்ரஷ்டுகாமஃ ப்ரஜா ப்ரஹ்மா சிந்தயாமாஸ துஃகிதஃ ।। ௨௩.

அப்போது, ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் கடந்தபின், உலகம் முழுவதும் ஒரு பெருங்கடலால் மூடப்பட்டது; அப்போது, பிரம்மா உயிரினங்களை உருவாக்க விரும்பி, கவலையுடன் சிந்தித்தார்.

தஸ்ய சிந்தயமாநஸ்ய புத்ரகாமஸ்ய வை ப்ரபோஃ । க்ரு'ஷ்ணஃ ஸமபவத்வர்ணோ த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ ।। ௨௩.

அந்த இறைவன், மகனுக்காக ஏங்கிச் சிந்தித்தபோது, தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அவரது நிறம் கருப்பாக மாறியது.

அதாபஶ்யந்மஹாதேஜாஃ ப்ராதுர்பூதம் குமாரகம்। க்ரு'ஷ்ணவர்ணம் மஹாவீர்யம் தீப்யமாநம் ஸ்வதேஜஸா ।। ௨௩.

பின்னர், அந்த பிரகாசமானவர், தன் ஒளியால் ஜொலிக்கும், கருநிறமும், பேராற்றலும் கொண்ட ஒரு சிறுவனை தோன்றியதைப் பார்த்தார்.

க்ரு'ஷ்ணாம்பரவரோஷ்ணீஷம் க்ரு'ஷ்ணயஜ்ஞோபவீதிநம்। க்ரு'ஷ்ணேந மௌலிநா யுக்தம் க்ரு'ஷ்ணஸ்ரகநுலேபநம் ।। ௨௩.

அவன் கருநிற vasthiramும், கருநிறத் தலைக்கட்டும், கருநிற யஜ்ஞோபவீதமும், கருநிற முடியும், கருநிற மாலையும், கருநிற வாசனையும் பூசியவனாக இருந்தான்.