வாயுபுராணம்

தே ஸர்வே பாபநிர்ம்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ரஹ்மலோ கமதிக்ரம்ய ப்ரஹ்மலோகம் வ்ரஜந்தி ச ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையுடன், பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, பிரம்மாவின் உலகத்தைத் தாண்டி, பிரம்மலோகத்தை அடைகிறார்கள்.

ததஸ்த்ரிம்ஶத்தமஃ கல்போ ரக்தோ நாம ப்ரகீர்த்திதஃ। ரக்தோ யத்ர மஹாதேஜா ரக்தவர்ண மதாரயத் ।। ௨௨.

அடுத்து முப்பதாவது கல்பம் 'ரக்த' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு பெரும் ஒளியுடன் ஒரு இளம் குமாரன் சிவப்பு உருவத்தை எடுத்தான்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரோ ரக்தவிக்ரஹஃ। ரக்தமால்யாம்பரதரோ ரக்தநேத்ரஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௨௨.

மகன் வேண்டும் என விரும்பி தியானித்த பிரம்மாவுக்காக, சிவப்பு உடலும், சிவப்பு மாலையும், சிவப்பு உடையும், சிவப்பு கண்களும் கொண்ட, பெரும் ஒளியுடன் கூடிய இளம் குமாரன் தோன்றினான்.

ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேவம் குமாரம் ரக்தவாஸஸம்। த்யாநயோகம் பரங்கத்வா புபுதே விஶ்வமீஶ்வரம் ।। ௨௨.

அந்த சிவப்பு உடை அணிந்த இளம் மகாதேவனைப் பார்த்து, உயர்ந்த தியான நிலையை அடைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவனை அவர் உணர்ந்தார்.

ஸ தம் ப்ரணம்ய பகவாந் ப்ரஹ்மா பரமயந்த்ரிதஃ। வாமதேவம் ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாத்மகம் வ்யசிந்தயத் ।। ௨௨.

பிரம்மா, அந்த ஆண்டவனை வணங்கி, பிறகு பிரம்ம ஸ்வரூபமான வாமதேவனை தியானித்தார்.

ஏவம் த்யாதோ மஹாதேவோ ப்ரஹ்மணா பரமேஷ்டிநா। மநஸா ப்ரீதியுக்தேந பிதாமஹமதாப்ரவீத் ।। ௨௨.

இவ்வாறு பரமேஷ்டி பிரம்மா மகாதேவனை ஆனந்தமுள்ள மனதுடன் தியானித்தபோது, அவர் பிதாமகரிடம் பேசினார்.

த்யாயதா புத்ரகாமேந யஸ்மாத்தேஹம் பிதாமஹஃ। த்ரு'ஷ்டஃ பரமயா பக்த்யா த்யாநயோகேந ஸத்தம ।। ௨௨.

பிதாமகனே, மகன் வேண்டும் என்று விரும்பி, உயர்ந்த பக்தியுடன் தியான யோகத்தால் நீ என்னை இங்கு கண்டுள்ளாய்.

தஸ்மாத்தயாநம் பரம் ப்ராப்ய கல்பே கல்பே மஹாதபாஃ। வேத்ஸ்யஸே மாம் மஹாஸத்த்வ லோகதாதாரமீஶ்வரம்। ஏவமுக்த்வா ததஃ ஶர்வஃ அட்டஹாஸம் முமோச ஹ ।। ௨௨.

ஆகையால், உயர்ந்த தவத்தால் உன்னுடைய மனதை ஒருமுகமாகச் சேர்த்து, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உலகங்களைத் தாங்கும் பெருமைமிக்க ஆண்டவனை, என்னை, நீ அறிந்து கொள்வாய். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, சர்வன் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு உரக்கச் சிரித்தார்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாத்மாநஶ்சத்வாரஶ்ச குமாரகாஃ। ஸம்பபூவுர்மமாஹாத்மாநோ விரேஜுஃ ஶுத்தபுத்தயஃ ।। ௨௨.

அதன்பின் அந்த மகாத்மாவிலிருந்து நான்கு சிறுவர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் எல்லோரும் தூய அறிவும், உயர்ந்த மனமும் உடையவர்களாக ஒளிவீசினர்.

விரஜஸ்வ விவாஹஶ்ச விஶோகோ விஶ்வபாவநஃ। ப்ரஹ்மண்யா ப்ரஹ்மணஸ்துல்யா வீரா அத்யவஸாயிநஃ ।। ௨௨.

அவர்கள் ஆசை இல்லாதவர்களும், திருமணம் செய்யாதவர்களும், துக்கமில்லாதவர்களும், உலகங்களை உருவாக்குபவர்களும், பரமத்தைக் கருதுபவர்களும், பிரம்மாவிற்கு சமமானவர்களும், வீரமும் உறுதியும் உடையவர்களும் ஆவர்.

ரக்தாம்பரதராஃ ஸர்வே ரக்தமால்யாநுலேபநாஃ। ரக்தபஸ்மாநுலிப்தாங்கா ரக்தாஸ்யா ரக்தலோசநாஃ ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் சிவந்த vasthiram அணிந்திருந்தார்கள்; சிவந்த மாலையும், சிவந்த வாசனைப் பொடியும் பூசியிருந்தார்கள்; உடலும் சிவந்த பசுமை பூசப்பட்டிருந்தது; வாயும் கண்களும் சிவப்பாக இருந்தன.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ப்ரஹ்மண்யா வ்யவஸாயிநஃ। க்ரு'ணந்தஶசவ மஹாத்மாநோ ப்ரஹ்ம தத்வாமதைவகம் ।। ௨௨.

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், பரமத்தை விரும்பி, உறுதியுடன் இருந்த அந்த மகாத்மாக்கள், அந்த உயர்ந்த தெய்வீகமான பரமத்தைப் புகழ்ந்தார்கள்.

அநுக்ரஹார்தம் லோகாநாம் ஶிஷ்யாணாம் ஹிதகாம்யயா। தர்மோபதேஶமகிலம் க்ரு'த்வா தே ப்ராஹ்மணாஃ ஸ்வயம் । புநரேவ மஹாமதேவம் ப்ரவிஷ்டா ருத்ரமவ்யயம் ।। ௨௨.

உலகங்களுக்காகவும், தங்கள் சீடர்களின் நலனுக்காகவும், அந்த பிராமணர்கள் முழு தர்மத்தையும் போதித்தார்கள்; பிறகு, அவர்கள் மீண்டும் அந்தப் பெரும் நிலையான ருத்ரனில் இணைந்தார்கள்.

யேऽபி சாந்யே த்விஜஶ்ரேஷ்டா யுஞ்ஜாநா வாமமீஶ்வரம்। ப்ரபத்யந்தி மஹாதேம் தத்பக்தாஸ்தத்பராயணாஃ ।। ௨௨.

மற்றும், மற்ற சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும், இடப்பக்க ஆண்டவனை வழிபடுபவர்களும், மகாதேவனை அடைவதிலும், அவரிடம் பக்தியும் முழுமையான அன்பும் கொண்டவர்களும் ஆவர்.

தே ஸர்வே பாபநிர்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ருத்ரலோகம் கமிஷ்யந்தி புநராவ்ரு'த்திதுர்லபம் ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையுடன், பரமத்தின் ஒளியுடன் பிரகாசித்து, திரும்ப வர இயலாத ருத்ரனுடைய உலகத்திற்குச் செல்வார்கள்.

ஏகத்ரிம்ஶத்தமஃ கல்பஃ பீதவாஸா இதி ஸ்ம்ரு'தஃ। ப்ரஹ்ம யத்ர மஹாதேஜாஃ பீதவர்ணத்வமாகதஃ ।। ௨௩.

முப்பத்தொன்றாவது கல்பம் 'பீதவாசா' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில், பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன், மஞ்சள் நிறத்தை அடைந்தார்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரஃ பீதவஸ்த்ரவாந் ।। ௨௩.

பிரம்மா, மகா பரமன், புதல்வர் பிறக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் தியானித்தபோது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்த ஒரு பிரகாசமான சிறுவன் தோன்றினான்.

பீதகந்தாநுலிப்தாங்கஃ பீதமால்யதரோ யுவா। பீதயஜ்ஞோபவீதஶ்ச பீதோஷ்ணீஷோ மஹாபுஜஃ ।। ௨௩.

அவன் உடல் முழுவதும் மஞ்சள் வாசனை பூசப்பட்டிருந்தது; மஞ்சள் மலர் மாலை அணிந்திருந்தான்; இளம் வயதுடையவன்; மஞ்சள் பூணூலும், மஞ்சள் தலையணியும், வலிமைமிக்க தோள்களும் கொண்டிருந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்யாநஸம்யுக்தம் ப்ரஹ்மா லோகேஶ்வரம் ப்ரபும்। மநஸா லோகதாதாரம் வவந்தே பரமேஶ்வரம் ।। ௨௩.

அந்த சிறுவனை தியானத்தில் மூழ்கியவராகப் பார்த்த பிரம்மா, உலகங்களின் ஆண்டவன், மனதிலேயே அந்த உலகங்களைத் தாங்கும் பரம ஆண்டவனை வணங்கினார்.

ததோ த்யாநகதஸ்தத்ர ப்ரஹ்ம மாஹேஶ்வரீம் பராம்। அபஶ்யத் காம் விருபாம் ச மஹேஶ்வரமுகச்யுதாம் ।। ௨௩.

பின்னர், தியானத்தில் இருந்தபோது, பிரம்மா அங்கே, பரம தேவியை, வித்தியாசமான உருவமுடைய பசுவை, மகேஸ்வரனின் வாயிலிருந்து தோன்றியவளாகக் கண்டார்.

சதுஷ்பதாம் சதுர்வக்த்ராம் சதுர்ஹஸ்தாம் சதுஃஸ்தநீம்। சதுர்ந்நேத்ராம் சதுஃஶ்ர்ரு'ங்கீம் சதுர்த்தம்ஷ்ட்ராம் சதுர்முகீம்। த்வாத்ரிம்ஶல்லோகஸம்யுக்தாமீஶ்வரீம் ஸர்வதோமுகீம் ।। ௨௩.

அவளுக்கு நான்கு கால்கள், நான்கு முகங்கள், நான்கு கரங்கள், நான்கு மார்புகள், நான்கு கண்கள், நான்கு கொம்புகள், நான்கு பற்கள், நான்கு வாய்கள் இருந்தன; இருபத்தி இரண்டு உலகங்களோடு இணைந்தவளும், எல்லா திசைகளிலும் முகம் கொண்ட அரசி.

ஸ தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேஜாஃ மஹாதேவீம் மஹேஶ்வரீம்। புநராஹ மஹாதேவஃ ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தஃ ।। ௨௩.

அந்த மகா ஒளியுடன் கூடிய மகாதேவியை, மகேஸ்வரியைப் பார்த்தபோது, எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவன் மீண்டும் பேசினார்.

மதிஃ ஸ்ம்ரு'திர்புத்திரிதி காயமாநஃ புநஃ புநஃ। ஏஹ்யேஹீதி மஹாதேவீ ஸோத்திஷ்டத் ப்ராஞ்ஜலிர்ப்ரு'ஶம் ।। ௨௩.

'மதி, நினைவு, புத்தி' என்று மீண்டும் மீண்டும் பாடிக்கொண்டே, மகாதேவி, மகாதேவன் 'வா, வா' என்று அழைத்தபோது, கைகளை கூப்பி மிகவும் பணிவுடன் எழுந்தாள்.

விஶ்வமாவ்ரு'த்ய யோகேந ஜகத்ஸர்வம் வஶீகுரு। அத வா மஹாதேவேந ருத்ராணீ த்வம் பவிஷ்யஸி। ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதார்தாய பரமார்தம் பவிஷ்யஸி ।। ௨௩.

உன் யோகத்தால் உலகத்தை மூடி, எல்லா உலகங்களையும் உன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வா; அல்லது, மகாதேவனின் ஆசையால், நீ ருத்ராணியாகவும், பிராமணர்களின் நலனுக்காக பரமார்த்தமாகவும் இருப்பாய்.

அதைநாம் புத்ரகாமஸ்ய த்யாயதஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ரததௌ தேவதேவேஶஶ்சதுஷ்பாதாம் மஹேஶ்வரீம்। ததஸ்தாம் த்யாநயோகேந விதித்வா பரமேஶ்வரீம் ।। ௨௩.

பிறகு, புதல்வர் பிறக்க வேண்டும் என்று தியானித்துக் கொண்டிருந்த பரமன், தேவதைகளின் தேவன், நான்கு கால்கள் உடைய மகேஸ்வரியை அவனுக்கு அளித்தான்; பின்னர், தியான யோகத்தால் அந்த பரமேஸ்வரியை அறிந்தான்.

ப்ரஹ்மா லோகநமஸ்கார்யஃ ப்ரபத்ய தாம் மஹேஶ்வரீம்। காயத்ரீந்து ததோ ரௌத்ரீம் த்யாத்வா ப்ரஹ்மா ஸுயந்த்ரிதஃ ।। ௨௩.

பிரம்மா, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவர், அந்த மகா தேவியை அடைந்தார். அதன்பின், காயத்ரியைத் தியானித்து, பிறகு அந்த கொடூரமான வடிவத்தையும் மனதில் கொண்டு, பிரம்மா மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தார்.

இத்யேதாம் வைதிகீம் வித்யாம் ரௌத்ரீம் காயத்ரீமர்பிதாம்। ஜபித்வா து மஹாதேவீம் ருத்ரலோகநமஸ்க்ரு'தாம்। ப்ரபந்நஸ்து மஹாதேவம் த்யாநயுக்தேந சேதஸா ।। ௨௩.

இவ்வாறு, வேதம் சார்ந்த இந்த ஞானத்தை—ரௌத்திர காயத்ரியை—ஜபித்து, ருத்ரலோகத்தால் வணங்கப்படும் அந்த மகாதேவியை வழிபட்டு, தியானத்தில் மனதை ஒன்றாக்கி, மகாதேவனை அடைந்தார்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாதேவோ திவ்யம் யோகம் புநஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ஐஶ்வர்யம் ஜ்ஞாநஸம்பத்திம் வைராக்யம் ச ததௌ புநஃ ।। ௨௩.

அதன்பின், மகாதேவன் அவருக்கு மறுபடியும் தெய்வீக யோகத்தை நினைவூட்டினார்; மீண்டும் இறையாட்சி, ஞானம், மற்றும் பற்றின்மை ஆகியவற்றை வழங்கினார்.

அதாட்டஹாஸம் முமுசே பீஷணம் தீப்தமீஶ்வரஃ। ததோऽஸ்ய ஸர்வதோ தீப்தாஃ ப்ராதுர்பூதாஃ குமாரகாஃ ।। ௨௩.

பின்னர், இறைவன் பயமுறுத்தும் தீப்தமான சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார்; அதிலிருந்து, எல்லா பக்கங்களிலும் பிரகாசமாகும் சிறுவர்கள் தோன்றினர்.