வாயுபுராணம்

ஏகோநவிம்ஶகஃ கல்போ விஜ்ஞேயஃ ஶ்ர்ரு'தலோஹிதஃ। யஸ்மிம்ஸ்தத் பரமத்யாநம் த்யாயதோ ப்ரஹ்மணஸ்ததா ।। ௨௨.

பத்தொன்பதாவது கல்பம் 'சிறுதலோகித' என்று அறியப்பட வேண்டும்; அதில் பிரம்மா உயர்ந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டார்.

ஶ்வேதோஷ்ணீஷஃ ஶ்வேதமால்யஃ ஶ்வேதாம்பரதரஃ ஶிகீ। உத்பந்நஸ்து மஹாதேஜாஃ குமாரஃ பாவகோபமஃ ।। ௨௨.

அப்போது வெள்ளை தலையணை, வெள்ளை மாலை, வெள்ளை உடை அணிந்த, சிகை உடைய, தீயைப் போல ஒளிவீசும் ஒரு இளம் குமாரன் தோன்றினான்.

பீமம் முகம் மஹாரௌத்ரம் ஸுகோரம் ஶ்வேதலோஹிதம்। தீப்தம் தீப்தேந வபுஷா மஹாஸ்யம் ஶ்வேதவர்ச்சஸம் ।। ௨௨.

அவனது முகம் பயங்கரமாகவும், மிகக் கொடூரமாகவும், வெள்ளை மற்றும் சிவப்பாகவும், பெரும் வாயும், வெள்ளி ஒளியுடன் பிரகாசமாகவும் இருந்தது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா புருஷஃ ஶ்ரீமாந் ப்ரஹ்மா வை விஶ்வதோமுகஃ। குமாரம் லோகதாதாரம் விஶ்வரூபம் மஹேஶ்வரம் ।। ௨௨.

அவனைப் பார்த்த பிரம்மா, எல்லா முகங்களும் உடையவன், உலகங்களைத் தாங்கும், எல்லாவற்றிலும் உருவம் கொண்ட, மகா ஈசுவரனான அந்த இளம் குமாரனை நோக்கினார்.

புராணபுருஷம் தேவம் விஶ்வாத்மா யோகிநாம் சிரம்। வவந்தே தேவதேவேஶம் ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ ।। ௨௨.

உலகங்களுக்கு மூதாதையாகிய பிரம்மா, யோகிகளுக்கெல்லாம் ஆண்டவனும், எல்லாவற்றுக்கும் ஆத்மாவும் ஆன அந்தப் பழமையான தேவனை வணங்கினார்.

ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா மஹாதேவம் பரமாத்மாநமீஶ்வரம்। ஸத்யோஜாதம் ததோ ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மா வை ஸம சிந்தயத்। ஜ்ஞாத்வா முமோச தேவேஶோ ஹ்ரு'ஷ்டோ ஹாஸம் ஜகத்பதிஃ ।। ௨௨.

மகாதேவனை, பரமாத்மாவை, ஈசுவரனை மனதில் வைத்து, பிரம்மா சத்யோஜாதனை தியானித்தார்; அவனை அறிந்து, உலகத்தின் ஆண்டவன் ஆனந்தத்துடன் புன்னகை புரிந்தார்.

ததோऽஸ்ய பார்ஶ்வதஃ ஶ்வேதா ரு'ஷயோ ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மாநஃ ஶ்வேதமால்யாநுலேபநாஃ ।। ௨௨.

அப்போது அவனது பக்கத்தில் வெள்ளை மாலையணிந்து, வெள்ளை சாந்து பூசிய, பிரம்ம ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் பெரிய முனிவர்கள் தோன்றினர்.

ஸுநந்தோ நந்தகஶசவைவ விஶ்வநந்தோऽத நந்தநஃ। ஶிஷ்யாஸ்தே வை மஹாத்மாநோ யைஸ்து ப்ரஹ்ம ததோ வ்ரு'தம் ।। ௨௨.

சுனந்தன், நந்தகன், சசவன், விஷ்வநந்தன், நந்தன் ஆகிய பெரிய ஆன்மாக்கள் அவனது சீடர்களாக இருந்தனர்; இவர்களால் பிரம்மா சூழப்பட்டிருந்தார்.

தஸ்யாக்ரே ஶ்வேத வர்ணாபஃ ஶ்வேதநாமா மஹாமுநிஃ। விஜஜ்ஞேऽத மஹாதேஜா யஸ்மாஜ்ஜஜ்ஞே நரஸ்த்வஸௌ ।। ௨௨.

அவனுக்கு முன்பாக வெள்ளை நிறத்தில் பிரகாசிக்கும் 'சுவேதன்' என்ற மகா முனிவர் பிறந்தார்; அவனிடமிருந்து மனிதன் தோன்றினான்.

தத்ர தே ரு'ஷயஃ ஸர்வ்வே ஸத்யோஜாதம் மஹேஶ்வரம்। தஸ்மாத்விஶ்வேஶ்வரம் தேவம் யே ப்ரபஶ்யந்தி வை த்விஜாஃ। ப்ராணாயாமபரா யுக்தா ப்ரஹ்மணி வ்யவஸாயிநஃ ।। ௨௨.

அங்கே அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் சத்யோஜாத மகேசுவரனைப் பார்த்து, யார் யார் பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவனை உணர்கிறார்களோ அவர்கள் பிராணாயாமத்தில் நிலைத்தும், பிரம்மத்தில் உறுதியோடும் இருக்கிறார்கள்.

தே ஸர்வே பாபநிர்ம்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ரஹ்மலோ கமதிக்ரம்ய ப்ரஹ்மலோகம் வ்ரஜந்தி ச ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையுடன், பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, பிரம்மாவின் உலகத்தைத் தாண்டி, பிரம்மலோகத்தை அடைகிறார்கள்.

ததஸ்த்ரிம்ஶத்தமஃ கல்போ ரக்தோ நாம ப்ரகீர்த்திதஃ। ரக்தோ யத்ர மஹாதேஜா ரக்தவர்ண மதாரயத் ।। ௨௨.

அடுத்து முப்பதாவது கல்பம் 'ரக்த' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு பெரும் ஒளியுடன் ஒரு இளம் குமாரன் சிவப்பு உருவத்தை எடுத்தான்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரோ ரக்தவிக்ரஹஃ। ரக்தமால்யாம்பரதரோ ரக்தநேத்ரஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௨௨.

மகன் வேண்டும் என விரும்பி தியானித்த பிரம்மாவுக்காக, சிவப்பு உடலும், சிவப்பு மாலையும், சிவப்பு உடையும், சிவப்பு கண்களும் கொண்ட, பெரும் ஒளியுடன் கூடிய இளம் குமாரன் தோன்றினான்.

ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேவம் குமாரம் ரக்தவாஸஸம்। த்யாநயோகம் பரங்கத்வா புபுதே விஶ்வமீஶ்வரம் ।। ௨௨.

அந்த சிவப்பு உடை அணிந்த இளம் மகாதேவனைப் பார்த்து, உயர்ந்த தியான நிலையை அடைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவனை அவர் உணர்ந்தார்.

ஸ தம் ப்ரணம்ய பகவாந் ப்ரஹ்மா பரமயந்த்ரிதஃ। வாமதேவம் ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாத்மகம் வ்யசிந்தயத் ।। ௨௨.

பிரம்மா, அந்த ஆண்டவனை வணங்கி, பிறகு பிரம்ம ஸ்வரூபமான வாமதேவனை தியானித்தார்.

ஏவம் த்யாதோ மஹாதேவோ ப்ரஹ்மணா பரமேஷ்டிநா। மநஸா ப்ரீதியுக்தேந பிதாமஹமதாப்ரவீத் ।। ௨௨.

இவ்வாறு பரமேஷ்டி பிரம்மா மகாதேவனை ஆனந்தமுள்ள மனதுடன் தியானித்தபோது, அவர் பிதாமகரிடம் பேசினார்.

த்யாயதா புத்ரகாமேந யஸ்மாத்தேஹம் பிதாமஹஃ। த்ரு'ஷ்டஃ பரமயா பக்த்யா த்யாநயோகேந ஸத்தம ।। ௨௨.

பிதாமகனே, மகன் வேண்டும் என்று விரும்பி, உயர்ந்த பக்தியுடன் தியான யோகத்தால் நீ என்னை இங்கு கண்டுள்ளாய்.

தஸ்மாத்தயாநம் பரம் ப்ராப்ய கல்பே கல்பே மஹாதபாஃ। வேத்ஸ்யஸே மாம் மஹாஸத்த்வ லோகதாதாரமீஶ்வரம்। ஏவமுக்த்வா ததஃ ஶர்வஃ அட்டஹாஸம் முமோச ஹ ।। ௨௨.

ஆகையால், உயர்ந்த தவத்தால் உன்னுடைய மனதை ஒருமுகமாகச் சேர்த்து, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உலகங்களைத் தாங்கும் பெருமைமிக்க ஆண்டவனை, என்னை, நீ அறிந்து கொள்வாய். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, சர்வன் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு உரக்கச் சிரித்தார்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாத்மாநஶ்சத்வாரஶ்ச குமாரகாஃ। ஸம்பபூவுர்மமாஹாத்மாநோ விரேஜுஃ ஶுத்தபுத்தயஃ ।। ௨௨.

அதன்பின் அந்த மகாத்மாவிலிருந்து நான்கு சிறுவர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் எல்லோரும் தூய அறிவும், உயர்ந்த மனமும் உடையவர்களாக ஒளிவீசினர்.

விரஜஸ்வ விவாஹஶ்ச விஶோகோ விஶ்வபாவநஃ। ப்ரஹ்மண்யா ப்ரஹ்மணஸ்துல்யா வீரா அத்யவஸாயிநஃ ।। ௨௨.

அவர்கள் ஆசை இல்லாதவர்களும், திருமணம் செய்யாதவர்களும், துக்கமில்லாதவர்களும், உலகங்களை உருவாக்குபவர்களும், பரமத்தைக் கருதுபவர்களும், பிரம்மாவிற்கு சமமானவர்களும், வீரமும் உறுதியும் உடையவர்களும் ஆவர்.

ரக்தாம்பரதராஃ ஸர்வே ரக்தமால்யாநுலேபநாஃ। ரக்தபஸ்மாநுலிப்தாங்கா ரக்தாஸ்யா ரக்தலோசநாஃ ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் சிவந்த vasthiram அணிந்திருந்தார்கள்; சிவந்த மாலையும், சிவந்த வாசனைப் பொடியும் பூசியிருந்தார்கள்; உடலும் சிவந்த பசுமை பூசப்பட்டிருந்தது; வாயும் கண்களும் சிவப்பாக இருந்தன.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ப்ரஹ்மண்யா வ்யவஸாயிநஃ। க்ரு'ணந்தஶசவ மஹாத்மாநோ ப்ரஹ்ம தத்வாமதைவகம் ।। ௨௨.

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், பரமத்தை விரும்பி, உறுதியுடன் இருந்த அந்த மகாத்மாக்கள், அந்த உயர்ந்த தெய்வீகமான பரமத்தைப் புகழ்ந்தார்கள்.

அநுக்ரஹார்தம் லோகாநாம் ஶிஷ்யாணாம் ஹிதகாம்யயா। தர்மோபதேஶமகிலம் க்ரு'த்வா தே ப்ராஹ்மணாஃ ஸ்வயம் । புநரேவ மஹாமதேவம் ப்ரவிஷ்டா ருத்ரமவ்யயம் ।। ௨௨.

உலகங்களுக்காகவும், தங்கள் சீடர்களின் நலனுக்காகவும், அந்த பிராமணர்கள் முழு தர்மத்தையும் போதித்தார்கள்; பிறகு, அவர்கள் மீண்டும் அந்தப் பெரும் நிலையான ருத்ரனில் இணைந்தார்கள்.

யேऽபி சாந்யே த்விஜஶ்ரேஷ்டா யுஞ்ஜாநா வாமமீஶ்வரம்। ப்ரபத்யந்தி மஹாதேம் தத்பக்தாஸ்தத்பராயணாஃ ।। ௨௨.

மற்றும், மற்ற சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களும், இடப்பக்க ஆண்டவனை வழிபடுபவர்களும், மகாதேவனை அடைவதிலும், அவரிடம் பக்தியும் முழுமையான அன்பும் கொண்டவர்களும் ஆவர்.

தே ஸர்வே பாபநிர்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ருத்ரலோகம் கமிஷ்யந்தி புநராவ்ரு'த்திதுர்லபம் ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையுடன், பரமத்தின் ஒளியுடன் பிரகாசித்து, திரும்ப வர இயலாத ருத்ரனுடைய உலகத்திற்குச் செல்வார்கள்.

ஏகத்ரிம்ஶத்தமஃ கல்பஃ பீதவாஸா இதி ஸ்ம்ரு'தஃ। ப்ரஹ்ம யத்ர மஹாதேஜாஃ பீதவர்ணத்வமாகதஃ ।। ௨௩.

முப்பத்தொன்றாவது கல்பம் 'பீதவாசா' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில், பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன், மஞ்சள் நிறத்தை அடைந்தார்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரஃ பீதவஸ்த்ரவாந் ।। ௨௩.

பிரம்மா, மகா பரமன், புதல்வர் பிறக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் தியானித்தபோது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்த ஒரு பிரகாசமான சிறுவன் தோன்றினான்.

பீதகந்தாநுலிப்தாங்கஃ பீதமால்யதரோ யுவா। பீதயஜ்ஞோபவீதஶ்ச பீதோஷ்ணீஷோ மஹாபுஜஃ ।। ௨௩.

அவன் உடல் முழுவதும் மஞ்சள் வாசனை பூசப்பட்டிருந்தது; மஞ்சள் மலர் மாலை அணிந்திருந்தான்; இளம் வயதுடையவன்; மஞ்சள் பூணூலும், மஞ்சள் தலையணியும், வலிமைமிக்க தோள்களும் கொண்டிருந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்யாநஸம்யுக்தம் ப்ரஹ்மா லோகேஶ்வரம் ப்ரபும்। மநஸா லோகதாதாரம் வவந்தே பரமேஶ்வரம் ।। ௨௩.

அந்த சிறுவனை தியானத்தில் மூழ்கியவராகப் பார்த்த பிரம்மா, உலகங்களின் ஆண்டவன், மனதிலேயே அந்த உலகங்களைத் தாங்கும் பரம ஆண்டவனை வணங்கினார்.