வாயுபுராணம்

யத்ஸூர்ய்யமண்டலஞ்சாபி ப்ரு'ஹத்ஸாம து பித்யதே। பித்வா சைவம் த்விஜா யாந்தி யோகாத்மாநோ த்ரு'டவ்ரதாஃ। ஸங்காதமுபநீதாஶ்ச அந்யே கல்பா ரதந்தரே ।। ௨௧.

சூரிய மண்டலம் பிருஹத் ஸாமத்தால் பிரிக்கப்படும்போது, அந்த முறையில் உடைத்துவிட்டு, உறுதியான விரதம் கொண்ட யோகிகள் செல்லுகிறார்கள்; மற்ற கல்பங்கள் ரதந்தரத்தில் சேர்க்கப்படுகின்றன.

இத்யேதத்து மயா ப்ரோக்தம் சித்ரமத்யாத்மதர்ஶநம்। அதஃ பரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி கல்பாநாம் விஸ்தரம் ஶுபம் ।। ௨௧.

இவ்வாறு நான் உங்களுக்காக அதிசயமான ஆன்மீகக் காட்சியை கூறினேன்; இனி கல்பங்களின் விரிவான விபரங்களை நன்கு விளக்குகிறேன்.

அத்யத்புதமிதம் ஸர்வ்வம் கல்பாநாந்தே மஹாமுநே। ரஹஸ்யம் வை ஸமாக்யாதம் மந்த்ராணாஞ்ச ப்ரகல்பநம் ।। ௨௨.

மகா முனிவரே, கல்பங்களின் முடிவில் இது அனைத்தும் மிக அதிசயமானது; ரகசியமும், மந்திரங்களின் அமைப்பும் கூறப்பட்டுள்ளன.

ந தவாவிதிதம் கிஞ்சித் த்ரிஷு லோகேஷு வித்யதே। தஸ்மாத்விஸ்தரதஃ ஸர்வ்வாஃ கல்பஸம்க்யா ப்ரவீஹி நஃ ।। ௨௨.

மூன்று உலகங்களிலும் உமக்கு எதுவும் தெரியாதது இல்லை; ஆகவே, எல்லா கல்பங்களின் எண்ணிக்கையையும் விரிவாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

அத்ர வஃ கதயிஷ்யாமி கல்பஸம்க்யாம் யதா ததா। யுகாக்ரம் ச வர்ஷாக்ரந்து ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ ।। ௨௨.

இங்கே, கல்பங்களின் எண்ணிக்கையும், யுகங்களின் தொடக்கமும், பரம பிரம்மனின் ஆண்டுகளும், எவ்வாறு உள்ளனவோ அதுபோல் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

ஏகம் கல்பஸஹஸ்ரந்து ப்ரஹ்மணோऽப்தஃ ப்ரகீர்த்திதஃ। ஏததஷ்டஸஹஸ்ரந்து ப்ரஹ்மணஸ்தத்யுகம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௨௨.

ஒரு ஆயிரம் கல்பங்கள் பிரம்மாவின் ஒரு ஆண்டு என்று கூறப்படுகிறது; அப்படிப் பட்ட எட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பிரம்மாவின் ஒரு யுகம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

ஏகம் யுகஸஹஸ்ரந்து ஸவநம் தத் ப்ரஜாபதேஃ। ஸவநாநாம் ஸஹஸ்ரந்து த்விகுணம் த்ரிவ்ரு'தம் ததா ।। ௨௨.

ஒரு ஆயிரம் யுகங்கள் பிரஜாபதியின் ஒரு சவனம்; அத்தகைய ஆயிரம் சவனங்கள் இரட்டிப்பாகவும் மூன்றாகவும் உள்ளன.

ப்ரஹ்மணஃ ஸ்திதிகாலஸ்ய சைதத் ஸர்வம் ப்ரகீர்திதம்। தஸ்ய ஸம்க்யாம் ப்ரவக்ஷ்யாமி புரஸ்தாத்வை யதாக்ரமம் ।। ௨௨.

இவை எல்லாம் பிரம்மாவின் நிலை காலமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது; அதன் எண்ணிக்கையை முறையாக ஆரம்பத்தில் இருந்து நான் விளக்குகிறேன்.

அஷ்டாவிம்ஶதிர்யே கல்பா நாமதஃ பரிகீர்திதாஃ। தைஷாம் புரஸ்தாத்வக்ஷ்யாமி கல்பஸம்ஜ்ஞாம், யதாக்ரமம் ।। ௨௨.

இருபத்தெட்டு கல்பங்கள் பெயர்களுடன் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன; அவற்றின் பெயர்களை முறையாக ஆரம்பத்தில் இருந்து நான் சொல்லுகிறேன்.

ரதந்தரஸ்ய ஸாம்நஸ்து உபரிஷ்டாந்நிபோதத। கல்பாந்தே நாம தேயாநி மந்த்ரோத்பத்திஶ்ச யஸ்ய யா ।। ௨௨.

இப்போது ரதந்தர ஸாமனின் பெயர்கள், கல்பம் முடிவில் அது பெறும் பெயர்கள், அதன் மந்திரங்கள் எவ்வாறு தோன்றின எனக் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

ஏகோநவிம்ஶகஃ கல்போ விஜ்ஞேயஃ ஶ்ர்ரு'தலோஹிதஃ। யஸ்மிம்ஸ்தத் பரமத்யாநம் த்யாயதோ ப்ரஹ்மணஸ்ததா ।। ௨௨.

பத்தொன்பதாவது கல்பம் 'சிறுதலோகித' என்று அறியப்பட வேண்டும்; அதில் பிரம்மா உயர்ந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டார்.

ஶ்வேதோஷ்ணீஷஃ ஶ்வேதமால்யஃ ஶ்வேதாம்பரதரஃ ஶிகீ। உத்பந்நஸ்து மஹாதேஜாஃ குமாரஃ பாவகோபமஃ ।। ௨௨.

அப்போது வெள்ளை தலையணை, வெள்ளை மாலை, வெள்ளை உடை அணிந்த, சிகை உடைய, தீயைப் போல ஒளிவீசும் ஒரு இளம் குமாரன் தோன்றினான்.

பீமம் முகம் மஹாரௌத்ரம் ஸுகோரம் ஶ்வேதலோஹிதம்। தீப்தம் தீப்தேந வபுஷா மஹாஸ்யம் ஶ்வேதவர்ச்சஸம் ।। ௨௨.

அவனது முகம் பயங்கரமாகவும், மிகக் கொடூரமாகவும், வெள்ளை மற்றும் சிவப்பாகவும், பெரும் வாயும், வெள்ளி ஒளியுடன் பிரகாசமாகவும் இருந்தது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா புருஷஃ ஶ்ரீமாந் ப்ரஹ்மா வை விஶ்வதோமுகஃ। குமாரம் லோகதாதாரம் விஶ்வரூபம் மஹேஶ்வரம் ।। ௨௨.

அவனைப் பார்த்த பிரம்மா, எல்லா முகங்களும் உடையவன், உலகங்களைத் தாங்கும், எல்லாவற்றிலும் உருவம் கொண்ட, மகா ஈசுவரனான அந்த இளம் குமாரனை நோக்கினார்.

புராணபுருஷம் தேவம் விஶ்வாத்மா யோகிநாம் சிரம்। வவந்தே தேவதேவேஶம் ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ ।। ௨௨.

உலகங்களுக்கு மூதாதையாகிய பிரம்மா, யோகிகளுக்கெல்லாம் ஆண்டவனும், எல்லாவற்றுக்கும் ஆத்மாவும் ஆன அந்தப் பழமையான தேவனை வணங்கினார்.

ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா மஹாதேவம் பரமாத்மாநமீஶ்வரம்। ஸத்யோஜாதம் ததோ ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மா வை ஸம சிந்தயத்। ஜ்ஞாத்வா முமோச தேவேஶோ ஹ்ரு'ஷ்டோ ஹாஸம் ஜகத்பதிஃ ।। ௨௨.

மகாதேவனை, பரமாத்மாவை, ஈசுவரனை மனதில் வைத்து, பிரம்மா சத்யோஜாதனை தியானித்தார்; அவனை அறிந்து, உலகத்தின் ஆண்டவன் ஆனந்தத்துடன் புன்னகை புரிந்தார்.

ததோऽஸ்ய பார்ஶ்வதஃ ஶ்வேதா ரு'ஷயோ ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மாநஃ ஶ்வேதமால்யாநுலேபநாஃ ।। ௨௨.

அப்போது அவனது பக்கத்தில் வெள்ளை மாலையணிந்து, வெள்ளை சாந்து பூசிய, பிரம்ம ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும் பெரிய முனிவர்கள் தோன்றினர்.

ஸுநந்தோ நந்தகஶசவைவ விஶ்வநந்தோऽத நந்தநஃ। ஶிஷ்யாஸ்தே வை மஹாத்மாநோ யைஸ்து ப்ரஹ்ம ததோ வ்ரு'தம் ।। ௨௨.

சுனந்தன், நந்தகன், சசவன், விஷ்வநந்தன், நந்தன் ஆகிய பெரிய ஆன்மாக்கள் அவனது சீடர்களாக இருந்தனர்; இவர்களால் பிரம்மா சூழப்பட்டிருந்தார்.

தஸ்யாக்ரே ஶ்வேத வர்ணாபஃ ஶ்வேதநாமா மஹாமுநிஃ। விஜஜ்ஞேऽத மஹாதேஜா யஸ்மாஜ்ஜஜ்ஞே நரஸ்த்வஸௌ ।। ௨௨.

அவனுக்கு முன்பாக வெள்ளை நிறத்தில் பிரகாசிக்கும் 'சுவேதன்' என்ற மகா முனிவர் பிறந்தார்; அவனிடமிருந்து மனிதன் தோன்றினான்.

தத்ர தே ரு'ஷயஃ ஸர்வ்வே ஸத்யோஜாதம் மஹேஶ்வரம்। தஸ்மாத்விஶ்வேஶ்வரம் தேவம் யே ப்ரபஶ்யந்தி வை த்விஜாஃ। ப்ராணாயாமபரா யுக்தா ப்ரஹ்மணி வ்யவஸாயிநஃ ।। ௨௨.

அங்கே அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் சத்யோஜாத மகேசுவரனைப் பார்த்து, யார் யார் பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவனை உணர்கிறார்களோ அவர்கள் பிராணாயாமத்தில் நிலைத்தும், பிரம்மத்தில் உறுதியோடும் இருக்கிறார்கள்.

தே ஸர்வே பாபநிர்ம்முக்தா விமலா ப்ரஹ்மவர்ச்சஸஃ। ப்ரஹ்மலோ கமதிக்ரம்ய ப்ரஹ்மலோகம் வ்ரஜந்தி ச ।। ௨௨.

அவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையுடன், பிரம்ம ஒளியில் பிரகாசித்து, பிரம்மாவின் உலகத்தைத் தாண்டி, பிரம்மலோகத்தை அடைகிறார்கள்.

ததஸ்த்ரிம்ஶத்தமஃ கல்போ ரக்தோ நாம ப்ரகீர்த்திதஃ। ரக்தோ யத்ர மஹாதேஜா ரக்தவர்ண மதாரயத் ।। ௨௨.

அடுத்து முப்பதாவது கல்பம் 'ரக்த' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு பெரும் ஒளியுடன் ஒரு இளம் குமாரன் சிவப்பு உருவத்தை எடுத்தான்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। ப்ராதுர்பூதோ மஹாதேஜாஃ குமாரோ ரக்தவிக்ரஹஃ। ரக்தமால்யாம்பரதரோ ரக்தநேத்ரஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௨௨.

மகன் வேண்டும் என விரும்பி தியானித்த பிரம்மாவுக்காக, சிவப்பு உடலும், சிவப்பு மாலையும், சிவப்பு உடையும், சிவப்பு கண்களும் கொண்ட, பெரும் ஒளியுடன் கூடிய இளம் குமாரன் தோன்றினான்.

ஸ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாதேவம் குமாரம் ரக்தவாஸஸம்। த்யாநயோகம் பரங்கத்வா புபுதே விஶ்வமீஶ்வரம் ।। ௨௨.

அந்த சிவப்பு உடை அணிந்த இளம் மகாதேவனைப் பார்த்து, உயர்ந்த தியான நிலையை அடைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவனை அவர் உணர்ந்தார்.

ஸ தம் ப்ரணம்ய பகவாந் ப்ரஹ்மா பரமயந்த்ரிதஃ। வாமதேவம் ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாத்மகம் வ்யசிந்தயத் ।। ௨௨.

பிரம்மா, அந்த ஆண்டவனை வணங்கி, பிறகு பிரம்ம ஸ்வரூபமான வாமதேவனை தியானித்தார்.

ஏவம் த்யாதோ மஹாதேவோ ப்ரஹ்மணா பரமேஷ்டிநா। மநஸா ப்ரீதியுக்தேந பிதாமஹமதாப்ரவீத் ।। ௨௨.

இவ்வாறு பரமேஷ்டி பிரம்மா மகாதேவனை ஆனந்தமுள்ள மனதுடன் தியானித்தபோது, அவர் பிதாமகரிடம் பேசினார்.

த்யாயதா புத்ரகாமேந யஸ்மாத்தேஹம் பிதாமஹஃ। த்ரு'ஷ்டஃ பரமயா பக்த்யா த்யாநயோகேந ஸத்தம ।। ௨௨.

பிதாமகனே, மகன் வேண்டும் என்று விரும்பி, உயர்ந்த பக்தியுடன் தியான யோகத்தால் நீ என்னை இங்கு கண்டுள்ளாய்.

தஸ்மாத்தயாநம் பரம் ப்ராப்ய கல்பே கல்பே மஹாதபாஃ। வேத்ஸ்யஸே மாம் மஹாஸத்த்வ லோகதாதாரமீஶ்வரம்। ஏவமுக்த்வா ததஃ ஶர்வஃ அட்டஹாஸம் முமோச ஹ ।। ௨௨.

ஆகையால், உயர்ந்த தவத்தால் உன்னுடைய மனதை ஒருமுகமாகச் சேர்த்து, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உலகங்களைத் தாங்கும் பெருமைமிக்க ஆண்டவனை, என்னை, நீ அறிந்து கொள்வாய். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, சர்வன் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு உரக்கச் சிரித்தார்.

ததஸ்தஸ்ய மஹாத்மாநஶ்சத்வாரஶ்ச குமாரகாஃ। ஸம்பபூவுர்மமாஹாத்மாநோ விரேஜுஃ ஶுத்தபுத்தயஃ ।। ௨௨.

அதன்பின் அந்த மகாத்மாவிலிருந்து நான்கு சிறுவர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் எல்லோரும் தூய அறிவும், உயர்ந்த மனமும் உடையவர்களாக ஒளிவீசினர்.