வாயுபுராணம்

திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரந்து நிராஹாரோ ஜிதேந்த்ரியஃ। தமுவாச மஹாம்தேஜா ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ ।। ௨௧.

ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் உணவு இல்லாமல், இంద్రியங்களை அடக்கி தவம் செய்தான்; அப்போது உலகத்துக்குத் தந்தையான பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன் அவனை நோக்கி பேசினார்.

ஊர்த்த்வபாஹும் தபோக்லாநம் துஃகிதம் க்ஷுத்பிபாஸிதம்। நிஷீதேத்யப்ரவீதேநம் புத்ரம் ஶாந்தம் பிதாமஹஃ। தஸ்மாந்நிஷாதஃ ஸம்பூதஃ ஸ்வரஸ்து ஸ நிஷாதவாந் ।। ௨௧.

தோள்களை உயர்த்தி, தவத்தால் சோர்ந்து, பசிப்பும் தாகமும் அனுபவித்து, அமைதியான மகனை நோக்கி 'உட்கார்' என்று உலகத்தந்தை சொன்னார்; அதனால் 'நிஷாதன்' பிறந்தான், அந்த ஓசையும் 'நிஷாதவான்' ஆனது.

ஏகவிம்ஶதிமஃ கல்போ விஜ்ஞேயஃ பஞ்சமோ த்விஜாஃ। ப்ராணோऽபாநஃ ஸமாநஶ்ச உதாநோ வ்யாந ஏவ ச ।। ௨௧.

இருபத்து ஒன்றாவது காலம் ஐந்தாவது என்றும் அறியப்படுகிறது, பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன் ஆகியவை இதில் உள்ளன.

ப்ரஹ்மணோ மாநஸாஃ புத்ராஃ பஞ்சைதே ப்ரஹ்மணஃ ஸமாஃ। தைஸ்த்வர்தவாதிபிர்யுக்தைர்வாக்பிரிஷ்டோ மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௧.

பிரம்மனின் மனத்திலிருந்து பிறந்த ஐந்து மகன்கள், பிரம்மனுக்கு சமமானவர்கள். அவர்கள் அர்த்தம் பொருந்திய சொற்களால் மகேசுவரனைப் புகழ்ந்தார்கள்.

யஸ்மாத்பரிகதைர்கீதஃ பஞ்சபிஸ்தைர்மஹாத்மபிஃ। ஸ்வரஸ்து பஞ்சமஃ ஸ்நிக்தஃ தஸ்மாத்கல்பஸ்து பஞ்சமஃ ।। ௨௧.

அந்த ஐந்து மகான்மார்கள் அறிவோடு பாடியதால், ஐந்தாவது இசைச்சுரம் இனிமையாக உள்ளது. அதனால் ஐந்தாவது கல்பம் நிலைபெற்றது.

த்வாவிம்ஶஸ்து ததா கல்போ விஜ்ஞேயோ மேகவாஹநஃ। யத்ர விஷ்ணுர்மஹாபாஹுர்மேகோ பூத்வா மஹேஶ்வரம்। திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரந்து அவஹத் க்ரு'த்திவாஸஸம் ।। ௨௧.

இருபத்திரண்டாவது கல்பம் மேகவாகனமாக அறியப்படுகிறது. இதில் வலிமைமிக்க விஷ்ணு மேகமாகி, தோல் அணிந்த மகேசுவரனை தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுமந்தார்.

தஸ்ய நிஃஶ்வஸமாநஸ்ய பாராகாந்தஸ்ய வை முகாத்। நிர்ஜகாம மஹாகாயஃ காலோ லோகப்ரகாஶநஃ। யஸ்த்வயம் பட்யதே விப்ரைர்விஷ்ணுர்வை கஶ்யபாத்மஜஃ ।। ௨௧.

அவர் பாரம் சுமந்து மூச்சை விடும் போது, அவரது வாயிலிருந்து உலகங்களை ஒளிரச் செய்யும் பெரிய உருவமுள்ள காலன் தோன்றினான். அந்தக் காலனை முனிவர்கள் கஷ்யபனின் மகனான விஷ்ணுவாக பாடுகின்றனர்.

த்ரயோவிம்ஶதிமஃ கல்போ விஜ்ஞேயஶ்சிந்தகஸ்ததா। ப்ரஜாபதிஸுதஃ ஶ்ரீமாந் சிதிஶ்ச மிதுநஞ்ச தௌ ।। ௨௧.

இருபத்துமூன்றாவது கல்பம் சிந்தக என்று அறியப்படுகிறது. பிரஜாபதியின் மகனாக சிறப்புடைய சிதி மற்றும் அவரது துணைவி இருவரும் பிறந்தார்கள்.

த்யாயதோ ப்ரஹ்மணஶ்சைவ யஸ்மாச்சிந்தா ஸமுத்திதா। தஸ்மாத்து சிந்தகஃ ஸோ வை கல்பஃ ப்ரோக்தஃ ஸ்வயம்புவா ।। ௨௧.

பிரம்மா தியானத்தில் இருந்தபோது சிந்தனை எழுந்ததால், அந்தக் கல்பம் சிந்தக என சுயம்புவனால் அழைக்கப்படுகிறது.

சதுர்விம்ஶதிமஶ்சாபி ஹ்யாகூதிஃ கல்ப உச்யதே। ஆகூதிஶ்ச ததா தேவீ மிதுநம் ஸம்பபூவ ஹ ।। ௨௧.

இருபத்துநான்காவது கல்பம் ஆகூதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆகூதி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டும் ததாகூதிம் யஸ்மாதாஹ ப்ரஜாபதிஃ। தஸ்மாத் ஸ புருஷோ ஜ்ஞேய ஆகூதிஃ கல்பஸம்ஜ்ஞிதஃ ।। ௨௧.

பிரஜாபதி, உயிர்கள் உருவாக ஆகூதியைச் சொன்னதால், அந்த மனிதர் ஆகூதி எனும் கல்பமாக அறியப்படுகிறார்.

பஞ்சவிம்ஶதிமஃ கல்போ விஜ்ஞாதிஃ பரிகீர்த்திதஃ। விஜ்ஞாதிஶ்ச ததா தேவீ மிதுநம் ஸம்ப்ரஸூயதே ।। ௨௧.

இருபத்தைந்துாவது கல்பம் விஜ்ஞாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. விஜ்ஞாதி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய மநஸ்யத்யாத்மஸம்ஜ்ஞிதம்। விஜ்ஞாதம் வை ஸமாஸேந விஜ்ஞாதிஸ்து ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௨௧.

பிரம்மா, மகன்கள் பிறக்க வேண்டும் என்று விரும்பி, அறிவில் மனதைச் செலுத்தி தியானித்தபோது, அறிவு தோன்றியது. அதனால் விஜ்ஞாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஷட்‌விம்ஶஸ்து ததஃ கல்போ மந இத்யபிதீயதே। தேவீ ச ஶாங்கரீ நாம மிதுநம் ஸம்ப்ரஸூயதே ।। ௨௧.

அதன்பின் இருபத்தாறுாவது கல்பம் மன என்று அழைக்கப்படுகிறது. சங்கரி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஜா வை சிந்தமாநஸ்ய ஸ்ரஷ்டுகாமஸ்ய வை ததா। யஸ்மாத் ப்ரஜாஸம்பவநாதுத்பந்நஸ்து ஸ்வயம்புவா । தஸ்மாத் ப்ரஜாஸம்பவநாத்பாவநாஸம்பவஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௨௧.

உயிர்கள் உருவாக வேண்டும் என்று எண்ணி தியானித்தபோது, சுயம்புவனிடமிருந்து அந்த எண்ணத்திலிருந்து உயிர்கள் தோன்றின. உயிர்கள் தோன்றியதால், அது பாவனாசம்பவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸப்தவிம்ஶதிமஃ கல்போ பாவோ வை கல்பஸம்ஜ்ஞிதஃ। பௌர்ணமாஸீ ததா தேவீ மிதுநம் ஸமபத்யத ।। ௨௧.

இருபத்தேழாவது கல்பம் பாவ என்று அழைக்கப்படுகிறது. பௌர்ணமாசி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஜா வை ஸ்ரஷ்டுகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। த்யாயதஸ்து பரம் த்யாநம் பரமாத்மாநமீஶ்வரம் ।। ௨௧.

உயிர்கள் உருவாக வேண்டும் என்று விரும்பிய பரமேஷ்டி பிரம்மா, பரமாத்மாவான ஈசுவரனை ஆழ்ந்த தியானத்தில் நினைத்தார்.

அக்நிஸ்து மண்டலீபூத்வா ரஶ்மிஜாலஸமாவ்ரு'தஃ । புவந்திவஞ்சவிஷ்டப்ய தீப்யதே ஸ மஹாவபுஃ ।। ௨௧.

அக்கினி வட்டமாகி, கதிர்கள் சூழ்ந்து, பூமி மற்றும் விண்ணை விரித்து, தனது பெரும் உருவால் ஜ்வலித்தான்.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ஸம்பூர்ணே ஜ்யோதிமண்டலே। ஆவிஷ்டயா ஸஹோத்பந்நமபஶ்யத் ஸூர்யமண்டலம் ।। ௨௧.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், ஒளிவட்டம் முழுமையாக ஆனபோது, அந்த ஒளியுடன் சூரிய வட்டமும் தோன்றியது என்று அவர் கண்டார்.

யஸ்மாதத்ரு'ஶ்யோ பூதாநாம் ப்ரஹ்மணா பரமேஷ்டிநா। த்ரு'ஷ்டஸ்து பகவாந் தேவஃ ஸூர்ய்யஃ ஸம்பூர்ணமண்டலஃ ।। ௨௧.

உயிர்களுக்கு தெரியாத பரமேஷ்டி பிரம்மா, பூரணமான சூரிய வட்டத்துடன் பகவான் சூரியனாகக் காணப்பட்டார்.

ஸர்வ்வே யோகாஶ்ச மந்த்ராஶ்ச மண்டலேந ஸஹோத்திதாஃ। யஸ்மாத் கல்போ ஹ்யயம் த்ரு'ஷ்டஸ்தஸ்மாத்தம் தர்ஶ முச்யதே ।। ௨௧.

அனைத்து யோகங்களும் மந்திரங்களும் அந்த வட்டத்துடன் தோன்றின. இந்தக் கல்பம் காணப்பட்டதால், அது தர்ஷ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

யஸ்மாந்மநஸி ஸம்பூர்ணோ ப்ரஹமணஃ பரமேஷ்டிநஃ। புரா வை பகவாந் ஸோமஃ பௌர்ணமாஸீ ததஃ ஸ்ம்ரு'தா ।। ௨௧.

பரமபிரமனின் மனதில் முழுமையாக இருந்த பகவான் சோமன் முன்னதாக இருந்ததால், பௌர்ணமி அன்று 'பௌர்ணமாசி' என்று நினைவுகூரப்படுகிறாள்.

தஸ்மாத்து பர்வதர்ஶே வை பௌர்ணமாஸஞ்ச யோகிபிஃ। உபயோஃ பக்ஷயோர்ஜ்யேஷ்டமாத்மநோ ஹிதகாம்யயா ।। ௨௧.

அதனால், பர்வதர்ஷ மற்றும் பௌர்ணமி நாட்களில், தங்கள் நன்மைக்காக யோகிகள் இந்த இரண்டையும் இரு பகல்களில் சிறந்ததாகக் கருதுகிறார்கள்.

தர்ஶஞ்ச பௌர்ணமாஸஞ்ச யே யஜந்தி த்விஜாதயஃ। ந தேஷாம் புநராவ்ரு'த்திர்ப்ரஹ்மலோகாத் கதாசந ।। ௨௧.

தர்ஷ மற்றும் பௌர்ணமி யாகங்களை செய்யும் இருமுறை பிறந்தவர்கள், பிரம்மலோகத்திலிருந்து மீண்டும் பிறப்பதில்லை.

யோऽநாஹிதாக்நிஃ ப்ரயதோ வீராத்வாநம் கதோபி வா । ஸமாதாய மநஸ்தீவ்ரம் மந்த்ரமுச்சாரயேச்சநைஃ ।। ௨௧.

யாரேனும் அக்னியை நிறுவாதவராக இருந்தாலும், தூய்மையுடன் வீரமார்க்கத்தை எடுத்தவர், தன் மனதை ஆழமாக ஒருமுகப்படுத்தி, மந்திரத்தை மெதுவாக உச்சரிக்க வேண்டும்.

த்வமக்நே ருத்ரோ அஸுரோ மஹீ திவஸ்த்வம் ஶர்வ்வோ மாருதம் ப்ரு'ஷ்ட ஈஶிஷே। * த்வம் பாஶகந்தர்வ்வஶிஷம் பூஷா விதத்தபாஸிநா। இத்யேவ மந்த்ரம் மநஸா ஸம்யகுச்சாரயேத்த்விஜஃ। அக்நிம் ப்ரவிஶதே யஸ்து ருத்ரலோகம் ஸ கச்சதி ।। ௨௧.

ஸோமஶ்சாக்நிஸ்து பகவாந் காலோ ருத்ர இதி ஶ்ருதிஃ। தஸ்மாத்யஃ ப்ரவிஶேதக்நிம் ஸ ருத்ராந்ந நிவர்த்ததே ।। ௨௧.

சோமன், அக்னி, பகவான், காலன், ருத்ரன் எல்லோரும் ஒன்றே என்று வேதம் கூறுகிறது; ஆகவே, யார் அக்னிக்குள் செல்வார்களோ, அவர்கள் ருத்ரனிடமிருந்து திரும்புவதில்லை.

அஷ்டாவிம்ஶதிமஃ கல்போ ப்ரு'ஹதித்யபிஸம்ஜ்ஞிதஃ। ப்ரஹ்மணஃ புத்ரகாமஸ்ய ஸ்ரஷ்டுகாமஸ்ய வை ப்ரஜாஃ। த்யாயமாநஸ்ய மநஸா ப்ரு'ஹத்ஸாம ரதந்தரம் ।। ௨௧.

இருபத்தெட்டாவது கல்பம் 'பிருஹத்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரம்மா புதல்வர்களையும் படைப்பையும் விரும்பி, மனதில் தியானித்தபோது, பிருஹத் ஸாமமும் ரதந்தரமும் தோன்றின.

யஸ்மாத்தத்ர ஸமுத்பந்நோ ப்ரு'ஹதஃ ஸர்வ்வதோமுகஃ। தஸ்மாத்து ப்ரு'ஹதஃ கல்போ விஜ்ஞேயஸ்தத்த்வசிந்தகைஃ ।। ௨௧.

அந்த பிருஹத்திலிருந்து எல்லா திசைகளிலும் நோக்கி தோன்றியது; அதனால், உண்மையை ஆராய்பவர்கள் அந்த கல்பத்தை 'பிருஹத்' என்று அறிய வேண்டும்.