வாயுபுராணம்

ரு'ஷபஸ்து ததஃ கல்போ ஜ்ஞேயஃ பம்சதஶோ த்விஜாஃ। ரு'ஷயோ யத்ர ஸம்பூதாஃ ஸ்வரோ லோகமநோஹரஃ ।। ௨௧.

அதன்பின் பதினைந்து 'ரிஷபன்' காலம், அங்கு முனிவர்கள் தோன்றுகின்றனர், அந்த ஓசை உலகங்களை மயக்கும் தன்மை உடையது.

ஷட்ஜஸ்து ஷோடஶஃ கல்பஃ ஷட்ஜநா யத்ர சர்ஷயஃ। ஶிஶிரஶ்ச வஸந்தஶ்ச நிதாகோ வர்ஷ ஏவ ச ।। ௨௧.

பதினாறாவது 'ஷட்ஜ' காலம், அங்கு ஆறு முனிவர்கள் வாழ்கிறார்கள்; 'சிசிரம்', 'வசந்தம்', 'நிதாகம்', 'வர்ஷம்' ஆகியனவும் உள்ளன.

ஶரத்தேமந்த இத்யேதே மாநஸா ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ। உத்பந்நாஃ ஷட்ஜ ஸம்ஸித்தாஃ புத்ராஃ கல்பே து ஷோடஶே ।। ௨௧.

'சரத்', 'ஹேமந்தம்' ஆகியோர் பிரம்மாவின் மனதில் பிறந்த மகன்கள்; அவர்கள் 'ஷட்ஜ' என்ற பதினாறாவது காலத்தில் மகன்களாகப் பிறந்து சிறந்தவர்களாக ஆனார்கள்.

யஸ்மாஜ்ஜாதைஶ்ச தைஃ ஷடபிஃ ஸத்யோ ஜாதோ மஹேஶ்வரஃ। தஸ்மாத் ஸமுத்திதஃ ஷட்ஜஃ ஸ்வரஸ்தூததிஸந்நிபஃ ।। ௨௧.

அந்த ஆறு பேரால் உடனே மகேஷ்வரன் பிறந்தார்; அதனால், கடலைப் போன்ற பரப்பில் 'ஷட்ஜ' ஓசை எழுந்தது.

ததஃ ஸப்ததஶஃ கல்போ மார்ஜாலீய இதி ஸ்ம்ரு'தஃ। மார்ஜ்ஜாலீயம் து தத் கர்ம யஸ்மாத்ப்ராஹ்மமகல்பயத் ।। ௨௧.

பதினேழாவது காலம் 'மார்ஜாலிய' என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரம்மாவின் செயல் அதில் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதால் அது 'மார்ஜாலிய' எனப்படுகிறது.

ததஸ்து மத்யமோ நாம கல்போऽஷ்டாதஶ உச்யதே। யஸ்மிம்ஸ்து மத்யமோ நாம ஸ்வரோ தைவதபூஜிதஃ । உத்பந்நஃ ஸர்வபூதேஷு மத்யமோ வை ஸ்வயம்புவஃ ।। ௨௧.

அடுத்து பதினெட்டாவது காலம் 'மத்தியம' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதில் 'மத்தியம' என்ற ஓசை, தைவரத்தால் போற்றப்பட்டு, எல்லா உயிர்களிலும் தானாகவே தோன்றியது.

ததஸ்த்வேகோநவிம்ஶஸ்து கல்போ வைராஜகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। வைராஜோ யத்ர பகவாந் முநுர்வை ப்ரஹ்மணஃ ஸுதஃ ।। ௨௧.

பத்தொன்பதாவது காலம் 'வைராஜக' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு வைராஜன் என்ற ஆண்டவன், பிரம்மாவின் மகனாகவும் முனிவராகவும் இருக்கிறார்.

தஸ்ய புத்ரஸ்து தர்மாத்மா ததீசிர்ந்நாம தார்மிகஃ। ப்ரஜாபதிர்மஹாதேஜா பபூவ த்ரிதஶேஶ்வரஃ ।। ௨௧.

அவரது மகன் தர்மமுள்ளவன், 'ததீசி' என்று பெயர்; அவர் மகத்தான ஒளியுடன் பிரஜாபதியாகவும் தேவர்களின் ஆண்டவனாகவும் ஆனார்.

அகாமயத காயத்ரீ யஜமாநம் ப்ரஜாபதிம்। தஸ்மாஜ்ஜஜ்ஞே ஸ்வரஃ ஸ்ரிக்தஃ புத்ரஸ்தஸ்ய ததீசிநஃ ।। ௨௧.

காயத்ரி, யாகம் செய்பவரான பிரஜாபதியை விரும்பினார்; அவளிடமிருந்து மென்மையான ஓசை, ததீசியின் மகனாகப் பிறந்தது.

ததோ விம்ஶதிமஃ கல்போ நிஷாதஃ பரிகீர்த்திதஃ। ப்ரஜாபதிஸ்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வயம்பூப்ரபவம் ததா। விரராம ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டும் நிஷாதஸ்து தபோऽதபத் ।। ௨௧.

இதைத் தொடர்ந்து இருபதாவது காலம் 'நிஷாத' என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரஜாபதி, சுயம்புவில் பிறந்த அவனைப் பார்த்து, உயிர்களை உருவாக்குவதை நிறுத்தினார்; நிஷாதன் தவம் செய்தான்.

திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரந்து நிராஹாரோ ஜிதேந்த்ரியஃ। தமுவாச மஹாம்தேஜா ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ ।। ௨௧.

ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் உணவு இல்லாமல், இంద్రியங்களை அடக்கி தவம் செய்தான்; அப்போது உலகத்துக்குத் தந்தையான பிரம்மா, மிகுந்த ஒளியுடன் அவனை நோக்கி பேசினார்.

ஊர்த்த்வபாஹும் தபோக்லாநம் துஃகிதம் க்ஷுத்பிபாஸிதம்। நிஷீதேத்யப்ரவீதேநம் புத்ரம் ஶாந்தம் பிதாமஹஃ। தஸ்மாந்நிஷாதஃ ஸம்பூதஃ ஸ்வரஸ்து ஸ நிஷாதவாந் ।। ௨௧.

தோள்களை உயர்த்தி, தவத்தால் சோர்ந்து, பசிப்பும் தாகமும் அனுபவித்து, அமைதியான மகனை நோக்கி 'உட்கார்' என்று உலகத்தந்தை சொன்னார்; அதனால் 'நிஷாதன்' பிறந்தான், அந்த ஓசையும் 'நிஷாதவான்' ஆனது.

ஏகவிம்ஶதிமஃ கல்போ விஜ்ஞேயஃ பஞ்சமோ த்விஜாஃ। ப்ராணோऽபாநஃ ஸமாநஶ்ச உதாநோ வ்யாந ஏவ ச ।। ௨௧.

இருபத்து ஒன்றாவது காலம் ஐந்தாவது என்றும் அறியப்படுகிறது, பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன் ஆகியவை இதில் உள்ளன.

ப்ரஹ்மணோ மாநஸாஃ புத்ராஃ பஞ்சைதே ப்ரஹ்மணஃ ஸமாஃ। தைஸ்த்வர்தவாதிபிர்யுக்தைர்வாக்பிரிஷ்டோ மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௧.

பிரம்மனின் மனத்திலிருந்து பிறந்த ஐந்து மகன்கள், பிரம்மனுக்கு சமமானவர்கள். அவர்கள் அர்த்தம் பொருந்திய சொற்களால் மகேசுவரனைப் புகழ்ந்தார்கள்.

யஸ்மாத்பரிகதைர்கீதஃ பஞ்சபிஸ்தைர்மஹாத்மபிஃ। ஸ்வரஸ்து பஞ்சமஃ ஸ்நிக்தஃ தஸ்மாத்கல்பஸ்து பஞ்சமஃ ।। ௨௧.

அந்த ஐந்து மகான்மார்கள் அறிவோடு பாடியதால், ஐந்தாவது இசைச்சுரம் இனிமையாக உள்ளது. அதனால் ஐந்தாவது கல்பம் நிலைபெற்றது.

த்வாவிம்ஶஸ்து ததா கல்போ விஜ்ஞேயோ மேகவாஹநஃ। யத்ர விஷ்ணுர்மஹாபாஹுர்மேகோ பூத்வா மஹேஶ்வரம்। திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரந்து அவஹத் க்ரு'த்திவாஸஸம் ।। ௨௧.

இருபத்திரண்டாவது கல்பம் மேகவாகனமாக அறியப்படுகிறது. இதில் வலிமைமிக்க விஷ்ணு மேகமாகி, தோல் அணிந்த மகேசுவரனை தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுமந்தார்.

தஸ்ய நிஃஶ்வஸமாநஸ்ய பாராகாந்தஸ்ய வை முகாத்। நிர்ஜகாம மஹாகாயஃ காலோ லோகப்ரகாஶநஃ। யஸ்த்வயம் பட்யதே விப்ரைர்விஷ்ணுர்வை கஶ்யபாத்மஜஃ ।। ௨௧.

அவர் பாரம் சுமந்து மூச்சை விடும் போது, அவரது வாயிலிருந்து உலகங்களை ஒளிரச் செய்யும் பெரிய உருவமுள்ள காலன் தோன்றினான். அந்தக் காலனை முனிவர்கள் கஷ்யபனின் மகனான விஷ்ணுவாக பாடுகின்றனர்.

த்ரயோவிம்ஶதிமஃ கல்போ விஜ்ஞேயஶ்சிந்தகஸ்ததா। ப்ரஜாபதிஸுதஃ ஶ்ரீமாந் சிதிஶ்ச மிதுநஞ்ச தௌ ।। ௨௧.

இருபத்துமூன்றாவது கல்பம் சிந்தக என்று அறியப்படுகிறது. பிரஜாபதியின் மகனாக சிறப்புடைய சிதி மற்றும் அவரது துணைவி இருவரும் பிறந்தார்கள்.

த்யாயதோ ப்ரஹ்மணஶ்சைவ யஸ்மாச்சிந்தா ஸமுத்திதா। தஸ்மாத்து சிந்தகஃ ஸோ வை கல்பஃ ப்ரோக்தஃ ஸ்வயம்புவா ।। ௨௧.

பிரம்மா தியானத்தில் இருந்தபோது சிந்தனை எழுந்ததால், அந்தக் கல்பம் சிந்தக என சுயம்புவனால் அழைக்கப்படுகிறது.

சதுர்விம்ஶதிமஶ்சாபி ஹ்யாகூதிஃ கல்ப உச்யதே। ஆகூதிஶ்ச ததா தேவீ மிதுநம் ஸம்பபூவ ஹ ।। ௨௧.

இருபத்துநான்காவது கல்பம் ஆகூதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆகூதி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டும் ததாகூதிம் யஸ்மாதாஹ ப்ரஜாபதிஃ। தஸ்மாத் ஸ புருஷோ ஜ்ஞேய ஆகூதிஃ கல்பஸம்ஜ்ஞிதஃ ।। ௨௧.

பிரஜாபதி, உயிர்கள் உருவாக ஆகூதியைச் சொன்னதால், அந்த மனிதர் ஆகூதி எனும் கல்பமாக அறியப்படுகிறார்.

பஞ்சவிம்ஶதிமஃ கல்போ விஜ்ஞாதிஃ பரிகீர்த்திதஃ। விஜ்ஞாதிஶ்ச ததா தேவீ மிதுநம் ஸம்ப்ரஸூயதே ।। ௨௧.

இருபத்தைந்துாவது கல்பம் விஜ்ஞாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. விஜ்ஞாதி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

த்யாயதஃ புத்ரகாமஸ்ய மநஸ்யத்யாத்மஸம்ஜ்ஞிதம்। விஜ்ஞாதம் வை ஸமாஸேந விஜ்ஞாதிஸ்து ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௨௧.

பிரம்மா, மகன்கள் பிறக்க வேண்டும் என்று விரும்பி, அறிவில் மனதைச் செலுத்தி தியானித்தபோது, அறிவு தோன்றியது. அதனால் விஜ்ஞாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஷட்‌விம்ஶஸ்து ததஃ கல்போ மந இத்யபிதீயதே। தேவீ ச ஶாங்கரீ நாம மிதுநம் ஸம்ப்ரஸூயதே ।। ௨௧.

அதன்பின் இருபத்தாறுாவது கல்பம் மன என்று அழைக்கப்படுகிறது. சங்கரி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஜா வை சிந்தமாநஸ்ய ஸ்ரஷ்டுகாமஸ்ய வை ததா। யஸ்மாத் ப்ரஜாஸம்பவநாதுத்பந்நஸ்து ஸ்வயம்புவா । தஸ்மாத் ப்ரஜாஸம்பவநாத்பாவநாஸம்பவஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௨௧.

உயிர்கள் உருவாக வேண்டும் என்று எண்ணி தியானித்தபோது, சுயம்புவனிடமிருந்து அந்த எண்ணத்திலிருந்து உயிர்கள் தோன்றின. உயிர்கள் தோன்றியதால், அது பாவனாசம்பவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸப்தவிம்ஶதிமஃ கல்போ பாவோ வை கல்பஸம்ஜ்ஞிதஃ। பௌர்ணமாஸீ ததா தேவீ மிதுநம் ஸமபத்யத ।। ௨௧.

இருபத்தேழாவது கல்பம் பாவ என்று அழைக்கப்படுகிறது. பௌர்ணமாசி என்ற தேவி மற்றும் அவரது துணைவர் இருவரும் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஜா வை ஸ்ரஷ்டுகாமஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ। த்யாயதஸ்து பரம் த்யாநம் பரமாத்மாநமீஶ்வரம் ।। ௨௧.

உயிர்கள் உருவாக வேண்டும் என்று விரும்பிய பரமேஷ்டி பிரம்மா, பரமாத்மாவான ஈசுவரனை ஆழ்ந்த தியானத்தில் நினைத்தார்.

அக்நிஸ்து மண்டலீபூத்வா ரஶ்மிஜாலஸமாவ்ரு'தஃ । புவந்திவஞ்சவிஷ்டப்ய தீப்யதே ஸ மஹாவபுஃ ।। ௨௧.

அக்கினி வட்டமாகி, கதிர்கள் சூழ்ந்து, பூமி மற்றும் விண்ணை விரித்து, தனது பெரும் உருவால் ஜ்வலித்தான்.

ததோ வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ஸம்பூர்ணே ஜ்யோதிமண்டலே। ஆவிஷ்டயா ஸஹோத்பந்நமபஶ்யத் ஸூர்யமண்டலம் ।। ௨௧.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், ஒளிவட்டம் முழுமையாக ஆனபோது, அந்த ஒளியுடன் சூரிய வட்டமும் தோன்றியது என்று அவர் கண்டார்.