வாயுபுராணம்

உஷ்ட்ரா வா ராஸபா வாபி யுக்தாஃ ஸ்வ்பரே ரதேऽஶுபாஃ। யஸ்ய ஸோபி ந ஜீவேத தக்ஷிணாபிமுகோ கதஃ ।। ௧௯.

யாராவது தன்னை அல்லது பிறரைச் சேர்ந்த ரதத்தில் ஒட்டகங்கள் அல்லது கழுதைகள் இணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டும், தெற்கை நோக்கிச் சென்றால், அவரும் உயிரோடு இருக்கமாட்டார்.

த்வே சாத்ர பரமேऽரிஷ்டே ஏதத்ரூபம் பரம் பவேத்। கோஷம் ந ஶ்ர்ரு'ணுயாத் கர்ணே ஜ்யோதிர்ந்நேத்ரே ந பஶ்யதி ।। ௧௯.

இங்கே இரண்டு மிக முக்கியமான இறப்புக்குறிகள் உள்ளன: ஒருவர் காதில் ஒலி கேட்கவில்லை என்றாலும், கண்களில் ஒளி தெரியவில்லை என்றாலும், அது இறப்பு நெருங்கியதைக் குறிக்கும்.

ஶ்வப்ரேயோ நிபதேத் ஸ்வப்நே த்வாரஞ்சாஸ்ய ந வித்யதே। ந சோதிஷ்டதி யஃ ஶ்வப்ராத்ததந்தம் தஸ்ய ஜீவிதம் ।। ௧௯.

ஒருவன் கனவில் பள்ளத்தில் விழுந்து, வெளியேற வழியில்லாமல், அந்த பள்ளத்தில் இருந்து எழ முடியவில்லை என்றால், அவனது உயிர் முடிவடைகிறது.

ஊர்த்த்வா ச த்ரு'ஷ்டிர்ந ச ஸம்ப்ரதிஷ்டா ரக்தா புநஃ ஸம்பரிவர்த்தமாநா। முகஸ்ய சோஷ்மா முஷிரா ச நாபிரத்யுஷ்ணமூத்ரோ விஷமஸ்த ஏவ ।। ௧௯.

மேல் நோக்கும் பார்வை நிலைநிற்றல் இல்லாமல், கண்கள் சிவப்பாகி இடையறாது அசையும்; வாயிலும் நாபியிலும் வெப்பம் மிகுதி, சிறுநீர் மிகுந்த வெப்பமுடன், உடல் நிலை சமமாக இல்லாமல் இருக்கும்.

திவா வா யதி வா ராத்ரௌ ப்ரத்யக்ஷம் யோऽபிஹந்யதே। தம் பஶ்யேதத ஹந்தாரம் ஸ ஹதஸ்து ந ஜீவதி ।। ௧௯.

பகலிலோ இரவில் யாராவது வெளிப்படையாக தாக்கப்பட்டால், அந்தத் தாக்குபவரை காண வேண்டும்; ஆனால் தாக்கப்பட்டவர் உயிருடன் இருப்பதில்லை.

அக்நிப்ரவேஶம் குருதே ஸ்வப்நாந்தே யஸ்து மாநவஃ। ஸ்ம்ரு'திம் நோபலபேச்சாபி ததந்தம் தஸ்ய ஜீவிதம் ।। ௧௯.

ஒருவன் கனவின் முடிவில் நெருப்புக்குள் சென்று, நினைவாற்றலை மீண்டும் பெறவில்லை என்றால், அது அவனது உயிரின் முடிவாகும்.

யஸ்து ப்ராவரணம் ஶுக்லம் ஸ்வகம் பஶ்யதி மாநவஃ। ரக்தம் க்ரு'ஷ்ணமபி ஸ்வப்நே தஸ்ய ம்ரு'த்யுருபஸ்திதஃ ।। ௧௯.

ஒருவன் தன் வெண்குடை ஆடை கனவில் சிவப்பு அல்லது கருப்பாக காணப்பட்டால், அவனுக்கு மரணம் நெருங்கியுள்ளது.

அரிஷ்டஸூசிதே தேஹே தஸ்மிந் கால உபாகதே। த்யக்த்வா பயவிஷாதஞ்ச உத்கச்சேதூபுத்திமாந்நரஃ ।। ௧௯.

உடலில் மரண அறிகுறிகள் தோன்றும் போது, காலம் வந்துவிட்டால், புத்திசாலி மனிதன் பயமும் மனவருத்தமும் விட்டு உறுதியுடன் நிற்க வேண்டும்.

ப்ராசீம் வா யதி வோதீசீம் திஶம் நிஷ்க்ரம்ய வை ஶுசிஃ। ஸமேऽதிஸ்தாவரே தேஶே விவிக்தே ஜநவர்ஜ்ஜிதே ।। ௧௯.

கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி, தூய்மை, சமமான, நிலையான, தனிமையான, மக்கள் இல்லாத இடத்தில் செல்ல வேண்டும்.

உதங்முகஃ ப்ராங்முகோ வா ஸ்வஸ்தஃ ஸ்வாசாந்த ஏவ ச। ஸ்வஸ்திகோபநிவிஷ்டஶ்ச நமஸ்க்ரு'த்ய மஹேஶ்வரம்। ஸமகாயஶிரோக்ரீவம் தார்யேந்நாவலோகயேத் ।। ௧௯.

வடக்கு அல்லது கிழக்கு நோக்கி அமைதியாக, மனம் கட்டுப்பாட்டுடன், சுவஸ்திக ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மகேஸ்வரனை வணங்கி, உடல், தலை, கழுத்து நேராக வைத்து, சுற்றிப் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.

யதா தீபோ நிவாதஸ்யோ நேங்கதே ஸோபமா ஸ்ம்ரு'தா। ப்ராகுதக்ப்ரவணே தேஶே தஸ்மாத்யுஞ்ஜீத யோகவித் ।। ௧௯.

காற்றில்லா இடத்தில் விளக்கு அசையாதது போல், கிழக்கு அல்லது வடக்கு சரிவான இடத்தில் யோகி பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதே இங்கு எடுத்துக்காட்டு.

ப்ராணே ச ரமதே நித்யம் சக்ஷுஷோஃ ஸ்பர்ஶநே ததா। ஶ்ரோத்ரே மநஸி புத்தௌ ச ததா வக்ஷஸி தாரயேத்। ந தஸ்ய தாரணாயோகாத்வாயுஃ ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௯.

சுவாசத்தில், கண்களின் தொடுதலில், செவிகளில், மனதில், புத்தியில், மார்பில் என்றும் தங்கி, ஒருமைப்பாடு கொண்டு பயிற்சி செய்தால், உயிர் காற்று உடலில் எங்கும் அலைக்காது.

காலகர்மச்ச விஜ்ஞாய ஸமூஹ़ஞ்சைவ ஸர்வஶஃ। த்வாதஶாத்யாத்மமித்யேவம் யோகதாரணமுச்யதே ।। ௧௯.

காலம், வெப்பம் மற்றும் எல்லா குழுக்களையும் அறிந்து, பன்னிரண்டு வகையான உள்ளுணர்வை உணர்வதே யோகத்தில் ஒருமைப்பாடு எனப்படுகிறது.

ஶதமஷ்ட ஶதம் வாபி தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத்। ந தஸ்ய தாரணாயோகாத்வாயுஃ ஸர்வம் ப்ரவர்ததே ।। ௧௯.

நூறு அல்லது நூற்றி எட்டு முறை ஒருமைப்பாட்டை தலைக்கு மேல் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; ஒருமைப்பாடு பயிற்சி செய்தால், உயிர் காற்று உடலில் எங்கும் அலைக்காது.

ததஸ்த்வாபூரயேத்தேஹமோங்காரேண ஸமாஹிதஃ। அதோங்காரமயோ யோகீ ந க்ஷரேத்த்வக்ஷரீ பவேத் । ௧௯.

பின்னர் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஓம் என்ற ஒலியால் உடலை நிரப்ப வேண்டும்; அப்படி ஓமாய் ஆன யோகி அழிவில்லாமல் நிலைத்திருப்பான்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஓங்காரப்ராப்திலக்ஷணம்। ஏஷ த்ரிமாத்ரோ விஜ்ஞேயோ வ்யஞ்ஜநஞ்சாத்ர ஸஸ்வரம் ।। ௨௦.

இப்போது ஓம் அடைவதற்கான இலக்கணங்களை நான் விளக்குகிறேன்; இது மூன்று அளவுகளுடன், ஒலியுடன் கூடிய எழுத்தாக அறியப்பட வேண்டும்.

ப்ரதமா வைத்யுதீ மாத்ரா த்விதீயா தாமஸீ ஸ்ம்ரு'தா। த்ரு'தீயா நிர்குணீ வித்யாந்மாத்ராமக்ஷரகாமிநீம் ।। ௨௦.

முதல் அளவு மின்னல் போன்று, இரண்டாவது இருள் போன்று, மூன்றாவது குணமில்லாதது என்றும், அது அழிவில்லாத எழுத்தை நோக்கிச் செல்கிறது என்றும் அறிய வேண்டும்.

கந்தர்வீதி ச விஜ்ஞேயோ காந்தாரஸ்வரஸம்பவா। பிபீலிகாஸமஸ்பர்ஶா ப்ரயுக்தா மூர்த்நி லக்ஷ்யதே ।। ௨௦.

இது 'கந்தர்வி' என்று அறியப்பட வேண்டும்; காந்தார ஸ்வரத்திலிருந்து தோன்றும், எறும்பின் தொடுதலைப் போல் மென்மையானது, அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அது தலைக்கு மேல் உணரப்படும்.

ததா ப்ரயுக்தமோங்காரம் ப்ரதிநிர்வாதி மூர்த்தநி । ததோங்காரமயோ யோகீ ஹ்யக்ஷரே த்வக்ஷரீ பவேத் ।। ௨௦.

அதேபோல் ஓம் பயன்படுத்தப்படும்போது, அது தலைக்கு மேல் ஒலிக்கிறது; அப்போது ஓமாய் ஆன யோகி அழிவில்லாததில் நிலைத்திருப்பான்.

ப்ரணவோ தநுஃ ஶரோ ஹ்யாத்மா ப்ரஹ்ம தல்லக்ஷ்யமுச்யதே। அப்ரமத்தேந சேத்வத்யம் ஶரவத்தந்மயோ பவேத் ।। ௨௦.

ஓம் என்பது வில், ஆத்மா என்பது அம்பு, பிரம்மம் என்பது குறி என்று கூறப்படுகிறது; ஒருமைப்படுத்தி குறியை அடைந்தால், அம்பு போல் அதனுடன் ஒன்றாகிவிடுவான்.

ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம குஹாயாம் நிஹிதம் பதம்। ஓமித்யேதத்ரயோ வேதாஸ்த்ரயோ லோகாஸ்த்ரயோऽக்நயஃ। விஷ்ணுக்ரமாஸ்த்ரயஸ்த்வேதே ரு'க்ஸாமாநி யஜூம்ஷி ச ।। ௨௦.

ஓம் என்ற ஒரே எழுத்து பிரம்மம், அது உள்ளார்ந்த உயர்ந்த நிலை; ஓம் என்பது மூன்று வேதங்கள், மூன்று உலகங்கள், மூன்று அக்கினிகள், விஷ்ணுவின் மூன்று படிகள், மற்றும் ரிக், சாம, யஜுர் வேதங்கள் ஆகும்.

மாத்ராஶ்சாத்ர சதஸ்ரஸ்து விஜ்ஞேயாஃ பரமார்ததஃ। தத்ர யுக்தஶ்ச யோ யோகீ தஸ்ய ஸாலோக்யதாம் வ்ரஜேத் ।। ௨௦.

இங்கே நான்கு அளவுகள் உண்மையில் அறியப்பட வேண்டும்; அவற்றில் நிலைபெற்ற யோகி அதே உலகை அடைவான்.

அகாரஸ்த்வக்ஷரோ ஜ்ஞேய உகாரஃ ஸ்வரிதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। மகாரஸ்து ப்லுதோ ஜ்ஞேயஸ்த்ரிமாத்ர இதி ஸம்ஜ்ஞிதஃ ।। ௨௦.

‘அ’ என்பது குறில் என அறிய வேண்டும்; ‘உ’ என்பது நெடில் என்று கூறப்படுகிறது; ‘ம்’ என்பது நீண்டதாக அறிய வேண்டும்; இதுவே மூன்று அளவுகள் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அகாரஸ்த்வத பூர்லோக உகாரோ புவருச்யதே। ஸவ்யஞ்ஜநோ மகாரஶ்ச ஸ்வர்ல்லோகஶ்ச விதீயதே ।। ௨௦.

‘அ’ என்பது பூமி உலகம் என்று கூறப்படுகிறது; ‘உ’ என்பது நடு உலகம் எனப்படுகிறது; ‘ம்’ என்ற மெய் எழுத்து சொர்க்க உலகம் என்று விதிக்கப்படுகிறது.

ஓங்காரஸ்து த்ரயோ லோகாஃ ஶிரஸ்தஸ்ய த்ரிவிஷ்டபம்। புவநாந்தஞ்ச தத்ஸர்வம் ப்ராஹ்மம் தத்பதமுச்யதே ।। ௨௦.

ஓம் என்ற ஒலி மூன்று உலகங்களும் ஆகும்; அதன் தலை சொர்க்கம்; எல்லா உலகங்களும் முடிவுவரை பிரம்மப் பதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

மாத்ராபதம் ருத்ரலோகோ ஹ்யமாத்ரஸ்து ஶிவம் பதம்। ஏவந்த்யாநவிஶேஷேண தத்பதம் ஸமுபாஸதே ।। ௨௦.

அளவுள்ள நிலை ருத்ரனுடைய உலகம்; அளவில்லாத நிலை சிவபதம்; இப்படிப் பிரத்தியேகத் தியானத்தால் அந்த நிலை வழிபடப்படுகிறது.

தஸ்மாத்தயாநரதிர்நித்யமமாத்ரம் ஹி ததக்ஷரம்। உபாஸ்யம் ஹி ப்ரயத்நேந ஶாஶ்வதம் பதமிச்சதா ।। ௨௦.

ஆகவே எப்போதும் தியானத்தில் மனம் வைத்திருப்பவர், நிலையான நிலையை விரும்பி, அந்த அளவில்லா எழுத்தை முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்.

ஹ்ரு'ஸ்வா து ப்ரதமா மாத்ரா ததோ தீர்கா த்வநந்தரம்। ததஃ ப்லுதவதீ சைவ த்ரு'தீயா உபதிஶ்யதே ।। ௨௦.

முதல் அளவு குறில்; அதன் பின் நெடில்; மூன்றாவது அளவு நீண்டதாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது.

ஏதாஸ்து மாத்ரா விஜ்ஞேயா யதாவதநுபூர்வஶஃ । யாவச்சைவ து ஶக்யந்தே தார்யந்தே தாவதேவ ஹி ।। ௨௦.

இந்த அளவுகள் முறையாகவும் சரியான வரிசையிலும் அறியப்பட வேண்டும்; ஒருவர் எவ்வளவு காலம் தாங்க முடிகிறதோ அவ்வளவு காலம் மட்டும் அவற்றை பிடிக்க வேண்டும்.