வாயுபுராணம்

பஸ்மாங்காராஶ்ச கேஶாம்ஶ்ச நதீம் ஶுஷ்காம் புஜங்கமாந்। பஶ்யேத்யோ தஶராத்ரந்து ந ஸ ஜீவேத தாத்ரு'ஶஃ ।। ௧௯.

ஒருவன் பத்து இரவுகள் தொடர்ந்து புழுதி, நெருப்பு, முடி, உலர்ந்த நதி, பாம்பு போன்றவற்றைக் கனவில் பார்த்தால், அவன் உயிரோடு இருக்கமாட்டான்.

க்ரு'ஷ்ணைஶ்ச விகடைஶ்சைவ புருஷைருத்யதாயுதைஃ। பாஷாணைஸ்தாட்யதே ஸ்வப்நே யஃ ஸத்யோ ந ஸ ஜீவதி ।। ௧௯.

ஒருவன் கனவில் கருப்பு, பயங்கரமான ஆண்கள் ஆயுதம் தூக்கி கற்கள் எறிந்தால், அவன் உடனே உயிரோடு இருக்கமாட்டான்.

ஸூர்யோதயே ப்ரத்யுஷஸி ப்ரத்யக்ஷம் யஸ்ய வை ஶிவா। க்ரோஶந்தீ ஸம்முகாப்யேதி ம கதாயுர்பவேந்நரஃ ।। ௧௯.

விடியற்காலையிலோ சூரியோதயத்திலோ, சிவா என்ற பெயருடைய பெண் முகம் எதிராக வந்து அழுதால், அந்த மனிதரின் ஆயுள் முடிவடைந்துவிட்டது.

யஸ்ய வை ஸ்ராதமாத்ரஸ்ய ஹ்ரு'தயம் பீங்யதே ப்ரு'ஶம்। ஜாயதே தந்தஹர்ஷஶ்ச தம் கதாயுஷமாதிஶேத் ।। ௧௯.

யாராவது குளித்தவுடன் அவரது இதயம் பலமாக நடுங்கி, பற்கள் பதறினால், அவர் உயிர் முடிவடைந்தவராகக் கருதப்பட வேண்டும்.

பூயோ பூயஃ ஶ்வஸேத்யஸ்து ராத்ரௌ வா யதி வா திவா। தீபகந்தஞ்ச நோ வேத்தி வித்யாந்ம்ரு'த்யுமுபஸ்திதம் ।। ௧௯.

யாராவது இரவும் பகலும் மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டும், விளக்கின் வாசனையைக் கூட உணர முடியவில்லை என்றால், அவருக்கு இறப்பு அருகிலுள்ளது என்று அறிய வேண்டும்.

ராத்ரௌ சேந்த்ராயுதம் பஶ்யேத்திவா நக்ஷத்ரமண்டலம்। பரநேத்ரேஷு சாத்மாநம் ந பஶ்யேந்ந ஸ ஜீவதி ।। ௧௯.

யாராவது இரவில் வானவில் பார்த்தாலும், பகலில் நட்சத்திர வட்டம் பார்த்தாலும், அல்லது பிறர் கண்களில் தன்னை காண முடியவில்லை என்றாலும், அவர் உயிரோடு இருக்கமாட்டார்.

நேத்ரமேகம் ஸ்ரவேத்யஸ்ய கர்ணௌ ஸ்தாநாச்ச ப்ரஶ்யதஃ। நாஸா ச வக்ரா பவதி ஸ ஜ்ஞேயோ கதஜீவிதஃ ।। ௧௯.

யாருடைய ஒரு கண் நீர் வடிக்க, இரு காதுகளும் தங்கள் இடத்தை இழக்க, மூக்கு வளைந்து போனால், அவர் உயிர் இழந்தவராக அறியப்பட வேண்டும்.

யஸ்ய க்ரு'ஷ்ணா கரா ஜிஹ்வா பங்கபாஸஞ்ச வை முகம்। கண்டே சிபிடகே ரக்தே தஸ்ய ம்ரு'த்யுருபஸ்திதஃ ।। ௧௯.

யாருடைய நாக்கு கருப்பாகவும், கடினமாகவும், வாயில் சேற்றுப்போல் தோன்றியும், கன்னங்கள் உள்ளே சென்று சிவப்பாக இருந்தாலும், அவருக்கு இறப்பு அருகிலுள்ளது.

முக்தகேஶோ ஹஸம்ஶ்சைவ காயந் ந்ரு'த்யம்ஶ்ச யோ நரஃ। யாம்யாஶாபிமுகோ கச்சேத்ததந்தம் தஸ்ய ஜீவிதம் ।। ௧௯.

யாராவது முடியை அவிழ்த்து, சிரித்து, பாடி, நடனமாடி, தெற்கை நோக்கி சென்றால், அவரின் உயிர் முடிவடைகிறது.

யஸ்ய ஸ்வேதஸமுத்பூதாஃ ஶ்வேதஸர்ஷபஸந்நிபாஃ। ஸ்வேதா பவந்தி ஹ்யஸக்ரு'த்தஸ்ய ம்ரு'த்யுருபஶ்திதஃ ।। ௧௯.

யாருடைய வியர்வை மீண்டும் மீண்டும் வெள்ளை வெள்ளை கடுகு போல் தோன்றினால், அவருக்கு இறப்பு அருகிலுள்ளது.

உஷ்ட்ரா வா ராஸபா வாபி யுக்தாஃ ஸ்வ்பரே ரதேऽஶுபாஃ। யஸ்ய ஸோபி ந ஜீவேத தக்ஷிணாபிமுகோ கதஃ ।। ௧௯.

யாராவது தன்னை அல்லது பிறரைச் சேர்ந்த ரதத்தில் ஒட்டகங்கள் அல்லது கழுதைகள் இணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டும், தெற்கை நோக்கிச் சென்றால், அவரும் உயிரோடு இருக்கமாட்டார்.

த்வே சாத்ர பரமேऽரிஷ்டே ஏதத்ரூபம் பரம் பவேத்। கோஷம் ந ஶ்ர்ரு'ணுயாத் கர்ணே ஜ்யோதிர்ந்நேத்ரே ந பஶ்யதி ।। ௧௯.

இங்கே இரண்டு மிக முக்கியமான இறப்புக்குறிகள் உள்ளன: ஒருவர் காதில் ஒலி கேட்கவில்லை என்றாலும், கண்களில் ஒளி தெரியவில்லை என்றாலும், அது இறப்பு நெருங்கியதைக் குறிக்கும்.

ஶ்வப்ரேயோ நிபதேத் ஸ்வப்நே த்வாரஞ்சாஸ்ய ந வித்யதே। ந சோதிஷ்டதி யஃ ஶ்வப்ராத்ததந்தம் தஸ்ய ஜீவிதம் ।। ௧௯.

ஒருவன் கனவில் பள்ளத்தில் விழுந்து, வெளியேற வழியில்லாமல், அந்த பள்ளத்தில் இருந்து எழ முடியவில்லை என்றால், அவனது உயிர் முடிவடைகிறது.

ஊர்த்த்வா ச த்ரு'ஷ்டிர்ந ச ஸம்ப்ரதிஷ்டா ரக்தா புநஃ ஸம்பரிவர்த்தமாநா। முகஸ்ய சோஷ்மா முஷிரா ச நாபிரத்யுஷ்ணமூத்ரோ விஷமஸ்த ஏவ ।। ௧௯.

மேல் நோக்கும் பார்வை நிலைநிற்றல் இல்லாமல், கண்கள் சிவப்பாகி இடையறாது அசையும்; வாயிலும் நாபியிலும் வெப்பம் மிகுதி, சிறுநீர் மிகுந்த வெப்பமுடன், உடல் நிலை சமமாக இல்லாமல் இருக்கும்.

திவா வா யதி வா ராத்ரௌ ப்ரத்யக்ஷம் யோऽபிஹந்யதே। தம் பஶ்யேதத ஹந்தாரம் ஸ ஹதஸ்து ந ஜீவதி ।। ௧௯.

பகலிலோ இரவில் யாராவது வெளிப்படையாக தாக்கப்பட்டால், அந்தத் தாக்குபவரை காண வேண்டும்; ஆனால் தாக்கப்பட்டவர் உயிருடன் இருப்பதில்லை.

அக்நிப்ரவேஶம் குருதே ஸ்வப்நாந்தே யஸ்து மாநவஃ। ஸ்ம்ரு'திம் நோபலபேச்சாபி ததந்தம் தஸ்ய ஜீவிதம் ।। ௧௯.

ஒருவன் கனவின் முடிவில் நெருப்புக்குள் சென்று, நினைவாற்றலை மீண்டும் பெறவில்லை என்றால், அது அவனது உயிரின் முடிவாகும்.

யஸ்து ப்ராவரணம் ஶுக்லம் ஸ்வகம் பஶ்யதி மாநவஃ। ரக்தம் க்ரு'ஷ்ணமபி ஸ்வப்நே தஸ்ய ம்ரு'த்யுருபஸ்திதஃ ।। ௧௯.

ஒருவன் தன் வெண்குடை ஆடை கனவில் சிவப்பு அல்லது கருப்பாக காணப்பட்டால், அவனுக்கு மரணம் நெருங்கியுள்ளது.

அரிஷ்டஸூசிதே தேஹே தஸ்மிந் கால உபாகதே। த்யக்த்வா பயவிஷாதஞ்ச உத்கச்சேதூபுத்திமாந்நரஃ ।। ௧௯.

உடலில் மரண அறிகுறிகள் தோன்றும் போது, காலம் வந்துவிட்டால், புத்திசாலி மனிதன் பயமும் மனவருத்தமும் விட்டு உறுதியுடன் நிற்க வேண்டும்.

ப்ராசீம் வா யதி வோதீசீம் திஶம் நிஷ்க்ரம்ய வை ஶுசிஃ। ஸமேऽதிஸ்தாவரே தேஶே விவிக்தே ஜநவர்ஜ்ஜிதே ।। ௧௯.

கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி, தூய்மை, சமமான, நிலையான, தனிமையான, மக்கள் இல்லாத இடத்தில் செல்ல வேண்டும்.

உதங்முகஃ ப்ராங்முகோ வா ஸ்வஸ்தஃ ஸ்வாசாந்த ஏவ ச। ஸ்வஸ்திகோபநிவிஷ்டஶ்ச நமஸ்க்ரு'த்ய மஹேஶ்வரம்। ஸமகாயஶிரோக்ரீவம் தார்யேந்நாவலோகயேத் ।। ௧௯.

வடக்கு அல்லது கிழக்கு நோக்கி அமைதியாக, மனம் கட்டுப்பாட்டுடன், சுவஸ்திக ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மகேஸ்வரனை வணங்கி, உடல், தலை, கழுத்து நேராக வைத்து, சுற்றிப் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.

யதா தீபோ நிவாதஸ்யோ நேங்கதே ஸோபமா ஸ்ம்ரு'தா। ப்ராகுதக்ப்ரவணே தேஶே தஸ்மாத்யுஞ்ஜீத யோகவித் ।। ௧௯.

காற்றில்லா இடத்தில் விளக்கு அசையாதது போல், கிழக்கு அல்லது வடக்கு சரிவான இடத்தில் யோகி பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதே இங்கு எடுத்துக்காட்டு.

ப்ராணே ச ரமதே நித்யம் சக்ஷுஷோஃ ஸ்பர்ஶநே ததா। ஶ்ரோத்ரே மநஸி புத்தௌ ச ததா வக்ஷஸி தாரயேத்। ந தஸ்ய தாரணாயோகாத்வாயுஃ ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௯.

சுவாசத்தில், கண்களின் தொடுதலில், செவிகளில், மனதில், புத்தியில், மார்பில் என்றும் தங்கி, ஒருமைப்பாடு கொண்டு பயிற்சி செய்தால், உயிர் காற்று உடலில் எங்கும் அலைக்காது.

காலகர்மச்ச விஜ்ஞாய ஸமூஹ़ஞ்சைவ ஸர்வஶஃ। த்வாதஶாத்யாத்மமித்யேவம் யோகதாரணமுச்யதே ।। ௧௯.

காலம், வெப்பம் மற்றும் எல்லா குழுக்களையும் அறிந்து, பன்னிரண்டு வகையான உள்ளுணர்வை உணர்வதே யோகத்தில் ஒருமைப்பாடு எனப்படுகிறது.

ஶதமஷ்ட ஶதம் வாபி தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத்। ந தஸ்ய தாரணாயோகாத்வாயுஃ ஸர்வம் ப்ரவர்ததே ।। ௧௯.

நூறு அல்லது நூற்றி எட்டு முறை ஒருமைப்பாட்டை தலைக்கு மேல் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; ஒருமைப்பாடு பயிற்சி செய்தால், உயிர் காற்று உடலில் எங்கும் அலைக்காது.

ததஸ்த்வாபூரயேத்தேஹமோங்காரேண ஸமாஹிதஃ। அதோங்காரமயோ யோகீ ந க்ஷரேத்த்வக்ஷரீ பவேத் । ௧௯.

பின்னர் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஓம் என்ற ஒலியால் உடலை நிரப்ப வேண்டும்; அப்படி ஓமாய் ஆன யோகி அழிவில்லாமல் நிலைத்திருப்பான்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஓங்காரப்ராப்திலக்ஷணம்। ஏஷ த்ரிமாத்ரோ விஜ்ஞேயோ வ்யஞ்ஜநஞ்சாத்ர ஸஸ்வரம் ।। ௨௦.

இப்போது ஓம் அடைவதற்கான இலக்கணங்களை நான் விளக்குகிறேன்; இது மூன்று அளவுகளுடன், ஒலியுடன் கூடிய எழுத்தாக அறியப்பட வேண்டும்.

ப்ரதமா வைத்யுதீ மாத்ரா த்விதீயா தாமஸீ ஸ்ம்ரு'தா। த்ரு'தீயா நிர்குணீ வித்யாந்மாத்ராமக்ஷரகாமிநீம் ।। ௨௦.

முதல் அளவு மின்னல் போன்று, இரண்டாவது இருள் போன்று, மூன்றாவது குணமில்லாதது என்றும், அது அழிவில்லாத எழுத்தை நோக்கிச் செல்கிறது என்றும் அறிய வேண்டும்.

கந்தர்வீதி ச விஜ்ஞேயோ காந்தாரஸ்வரஸம்பவா। பிபீலிகாஸமஸ்பர்ஶா ப்ரயுக்தா மூர்த்நி லக்ஷ்யதே ।। ௨௦.

இது 'கந்தர்வி' என்று அறியப்பட வேண்டும்; காந்தார ஸ்வரத்திலிருந்து தோன்றும், எறும்பின் தொடுதலைப் போல் மென்மையானது, அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அது தலைக்கு மேல் உணரப்படும்.

ததா ப்ரயுக்தமோங்காரம் ப்ரதிநிர்வாதி மூர்த்தநி । ததோங்காரமயோ யோகீ ஹ்யக்ஷரே த்வக்ஷரீ பவேத் ।। ௨௦.

அதேபோல் ஓம் பயன்படுத்தப்படும்போது, அது தலைக்கு மேல் ஒலிக்கிறது; அப்போது ஓமாய் ஆன யோகி அழிவில்லாததில் நிலைத்திருப்பான்.