வாயுபுராணம்

ரக்தபாகாஸ்த்ரயஸ்த்ரிம்ஶச்சுக்ர பாகாஶ்சதுர்த்தஶ। பாகதோऽர்த்தபலம் க்ரு'த்வா ததோ கர்பே நிஷேவதே ।। ௧௪.

முப்பத்தி மூன்று பாகங்கள் ரத்தம், பதினான்கு பாகங்கள் விந்து; அரை பள அளவில் எடுத்துக் கொண்டு, அது பிறகு கருவில் சேர்க்கப்படுகிறது.

ததஸ்து கர்பஸம்யுக்தஃ பஞ்சபிர்வாயுபிர்வ்ரு'தஃ। பிதுஃ ஶரீராத் ப்ரத்யங்கரூபமஸ்யோபஜாயதே ।। ௧௪.

பிறகு கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து காற்றுகளால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் உடலில் இருந்து அவனது ஒவ்வொரு அங்கமும் உருவாகிறது.

ததோऽஸ்ய மாதுராஹாராத் பீதலீடப்ரவேஶிதம்। நாபி ஸ்ரோதஃப்ரவேஶேந ப்ராணாதாரோ ஹி தேஹிநாம் ।। ௧௪.

பிறகு தாயின் உணவிலிருந்து, மஞ்சள் திரவத்தின் வழியாக, தொப்புள் நாரின் வழியே, உயிரின் ஆதாரம் உடலில் நிலைபெறுகிறது.

நவமாஸாந் பரிக்லிஷ்டஃ ஸம்வேஷ்டிதஶிரோதரஃ । வேஷ்டிதஃ ஸர்வ்வகாத்ரைஶ்ச அபர்ய்யாயக்ரமாகதஃ। நவமாஸோஷிதஶ்சைவ யோநிச்சித்ராதவாங்‌முகஃ ।। ௧௪.

ஒன்பது மாதங்கள் துன்பப்பட்டு, தலை கழுத்து வளைந்தும், எல்லா உறுப்புகளும் மடக்கப்பட்டும், நகர முடியாமல், ஒன்பது மாதம் கழித்து, கருவின் வாயிலில் தலை கீழாக இருக்கிறான்.

ததஸ்து கர்ம்மபிஃ பாபைர்நிரயம் ப்ரதிபத்யதே। அஸிபத்ரவநஞ்சைவ ஶால்மலீச்சேதபேதயோஃ ।। ௧௪.

பிறகு, பாவமான செயல்களால், அவன் நரகத்தை அடைகிறான்; அங்கு வாள் காடும் சால்மலி மரம் வெட்டும் வேதனையும் அனுபவிக்கிறான்.

தத்ர நிர்பர்த்ஸநஞ்சைவ ததா ஶோணிதபோஜநம் । ஏதாஸ்து யாதந் கோராஃ கும்பீபாகஸுதுஃஸஹாஃ ।। ௧௪.

அங்கே, கடுமையான கண்டிப்பும், இரத்தம் உண்ணச் செய்வதும் போன்ற பயங்கரமான தண்டனைகள் உள்ளன; அந்தக் கும்பீபாக நரகத்தில் இவை எல்லாம் தாங்க முடியாத வேதனைகள்.

யதா ஹ்யாபஸ்து விச்சிந்நாஃ ஸ்வரூபமுபயாந்தி வை । தஸ்மாச்சிந்நாஶ்ச பிந்நாஶ்ச யாதநாஸ்தாநமாகதஃ ।। ௧௪.

எப்படி நீர்கள் பிரிந்தாலும் மீண்டும் தங்கள் இயல்பை அடைகின்றனவோ, அதுபோல், உடல் துண்டிக்கப்பட்டும், பிரிக்கப்பட்டும், அந்த வேதனை இடத்திற்கு சென்றவர்கள் மீண்டும் தங்கள் உருவத்தை பெறுகிறார்கள்.

ஏவம் ஜீவஸ்து தைஃ பாபைஸ்தப்யமாநஃ ஸ்வயம் க்ரு'தைஃ । ப்ராப்நுயாத் கர்ம்மபிர்துஃகம் ஶேஷம் வா யாதி சேதரம் ।। ௧௪.

இவ்வாறு, உயிர் தானே செய்த பாவங்களால் வேதனைப்பட்டு, தன் செயல்களின் பயமாகவே துன்பத்தை அனுபவிக்கிறது; அல்லது மீதமுள்ளதை, அது ஏற்படும்போது அனுபவிக்கிறது.

ஏகேநைவ து கந்தவ்யம் ஸர்வ்வம்ரு'த்யுநிவேஶநம்। ஏகநைவ ச போக்தவ்யம் தஸ்மாத் ஸுக்ரு'தமாசரேத் ।। ௧௪.

ஒருவன் தனியாகவே மரணத்தின் இல்லத்திற்கு செல்ல வேண்டும்; தனியாகவே அதை அனுபவிக்க வேண்டும். ஆகவே, நன்மை செய்ய வேண்டும்.

ந ஹ்யேநம் ப்ரஸ்திதம் கஶ்சித்கச்சந்தமநுகச்சதி। யதநேந க்ரு'தம் கர்ம்ம ததேநமநுகச்சதி ।। ௧௪.

அந்தப் பயணத்திற்கு ஒருவன் புறப்படும் போது, யாரும் அவனைச் சேர்ந்து செல்லமாட்டார்கள்; அவன் செய்த கர்மமே அவனைப் பின்தொடரும்.

தே நித்யம் யமவிஷயே விபிந்நதேஹாஃ க்ரோஶந்தஃ ஸததமநிஷ்டஸம்ப்ரயோகைஃ। ஶுஷ்யந்தே பரிகதவேதநாஶரீராஃ பஹ்வீபிஃ ஸுப்ரு'ஶமதர்ம்மயாதநாபிஃ ।। ௧௪.

அங்கே, எமனின் நாட்டில், உடல்கள் துண்டிக்கப்பட்டவர்கள் எப்போதும் அழுகிறார்கள்; விரும்பாத சங்கமங்களால் தொடர்ந்து பீடிக்கப்பட்டு, வேதனையால் உடல்கள் வாடி, பல கடுமையான தண்டனைகளால் மிகுந்த வேதனை அனுபவிக்கிறார்கள்.

கர்மணாஃ மநஸா வாசா யதபீஷ்டம் நிஷேவ்யதே। தத் ப்ரஸத்ய ஹரேத் பாபம் தஸ்மாத்‌ ஸுக்ரு'தமாசரேத் ।। ௧௪.

செயல், மனம், வாயால் விரும்பி நாடியதைத் தக்க முறையில் செய்து, அதனால் பாவம் நீங்கும்; ஆகவே, நன்மை செய்ய வேண்டும்.

யாத்ரு'க் ஜாதாநி பாபாநி பூர்வ்வம் கர்ம்மாணி தேஹிநஃ। ஸம்ஸாரம் தாமஸம் தாத்ரு'க் ஷஹ்‌விதம் ப்ரதிபத்யதே ।। ௧௪.

உடல் கொண்டவர் முன்பு செய்த பாவங்களும், கர்மங்களும் எவ்வாறு இருந்தனவோ, அதன்படி அந்த உயிர் இருண்ட சஞ்சார வாழ்க்கையை அடைகிறது.

மாநுஷ்யம் பஶுபாவஞ்ச பஶுபாவாந்ம்ரு'கோ பவேத்। ம்ரு'கத்வாத் பக்ஷிபாவந்து தஸ்மாச்சைவ ஸரீஸ்ரு'பஃ ।। ௧௪.

மனிதராக இருந்து, பிறகு மிருகமாகவும், மிருகமாக இருந்து பறவையாகவும், பறவையாக இருந்து பாம்பாகவும் பிறக்கிறான்.

ஸரீஸ்ரு'பத்வாத்கச்சோத்தி। ஸ்தாவரத்வந்ந ஸம்ஶயஃ। ஸ்தாவரத்வம் புநஃ ப்ராப்தோ யாவதுந்மிஷதே நரஃ। குலாலசகவத்பாந்தஸ்தத்ரைவபரிகீர்திதஃ ।। ௧௪.

பாம்பாக இருந்து, சந்தேகமில்லாமல், நிலைமையற்ற செடியாக பிறக்கிறான்; அந்த நிலைமையை அடைந்தவுடன், உயிர் விழிப்பது வரை, குயவனின் சக்கரம் போல் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறான் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

இத்யேவம் ஹி மநுஷ்யாதிஃ ஸம்ஸாரே ஸ்தாவராந்தகே। விஜ்ஞேயஸ்தாமஸோ நாம தத்ரைவ பரிவர்த்ததே ।। ௧௪.

இவ்வாறு, மனிதனிலிருந்து செடி வரை சஞ்சாரம் செய்யும் இந்தச் சுழற்சி இருண்ட பாதையாகும்; இதில் உயிர் தொடர்ந்து சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது என்று அறிய வேண்டும்.

ஸாத்த்விகஶ்சாபி ஸம்ஸாரோ ப்ரஹ்மாதிஃ பரிகீர்த்திதஃ। பிஶாசாந்தஃ ஸவிஜ்ஞேயஃ ஸ்வர்கஸ்தாநேஷு தேஹிநாம் ।। ௧௪.

சுத்தமான சுழற்சி பிரம்மாவிலிருந்து தொடங்கி, பிசாசுகள் வரை செல்லும் உயிர்களின் சொர்க்க இடங்களில் நிகழ்வதாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது.

ப்ராஹ்மே து கேவலம் ஸத்த்வம் ஸ்தாவரே கேவலம் தமஃ। சதுர்த்தஶாநாம் ஸ்தாநாநாம் மத்யே விஷ்டம்பகம் ரஜஃ। மர்மஸு ச்சித்யமாநேஷு வேதநார்த்தஸ்ய தேஹிநஃ ।। ௧௪.

பிரம்ம நிலையில் சுத்தம் மட்டுமே உள்ளது; செடிகளில் இருள் மட்டுமே; நாற்பதினான்கு நிலைகளுக்கிடையே நடுநிலைத் தன்மை கட்டுப்படுத்துகிறது; உயிரின் முக்கிய இடங்கள் துண்டிக்கப்பட்டால், அவன் வேதனை அனுபவிக்கிறான்.

ததஸ்து பரமம் ப்ரஹ்ம கதம் விப்ரஃ ஸ்மரிஷ்யதி । ஸம்ஸ்காராத் பூர்வதர்மஸ்ய பாவநாயாம் ப்ரணோதிதஃ। மாநுஷ்யம் பஜதே நித்யம் தஸ்மாந்நித்யம் ஸமாததேத் ।। ௧௪.

பிராமணா, உயிர் உயர்ந்த பரம்பொருளை எவ்வாறு நினைவுகூரும்? முன்பு செய்த தர்மத்தின் நினைவால், தியானத்தால் தூண்டப்பட்டு, மனிதராகவே பிறப்பது உண்டு; ஆகவே, எப்போதும் தர்மத்தைப் பழக வேண்டும்.

சதுர்த்தஶவிதம் ஹ்யேதத்புத்த்வா ஸம்ஸாரமண்டலம்। ததா ஸமாரபேத் கர்ம்ம ஸம்ஸாரபயபீடிதஃ ।। ௧௫.

இந்த நாற்பதினான்கு வகையான சஞ்சாரச் சுழற்சியை அறிந்து, சஞ்சாரத்தின் பயத்தால் தக்கவாறு கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

ததஃ ஸ்மரதி ஸம்ஸாரசக்ரேண பரிவர்த்திதஃ। தஸ்மாத்து ஸததம் யுக்தோ த்யாநதத்பரயுஞ்ஜகஃ। ததா ஸமாரபேத்யோகம் யதாத்மாநம் ஸ பஶ்யதி ।। ௧௫.

அப்போது, சஞ்சார சக்கரத்தில் சுழற்றப்பட்டு நினைவில் வருகிறது; ஆகவே, எப்போதும் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தியானத்தில் ஈடுபட்டு, தன்னைத் தெளிவாக அறிய யோகத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

ஏஷ ஆத்யஃ பரம் ஜ்யோதிரேஷ ஸேதுரநுத்தமஃ। விவ்ரு'த்தோ ஹ்யேஷ பூதாநாம் ந ஸம்பேதஶ்ச ஶாஶ்வதஃ ।। ௧௫.

இது முதன்மையான, உயர்ந்த ஒளி; இது எல்லாவற்றிற்கும் மேல் உள்ள பாலம்; இது அனைத்து உயிர்களுக்கும் ஆதாரம், அதன் ஒற்றுமை என்றும் நிலைத்தது.

ததேநம் ஸேதுமாத்மாநம் அக்நிம் வை விஶ்வதோமுகம்। ஹ்ரு'திஸ்தம் ஸர்வபூதாநாமுபாஸீத விதாநவித் ।। ௧௫.

அதனால், முறையை அறிந்தவன், அந்த ஆத்மாவை, எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில் உறையும், எல்லாதிசைகளிலும் முகம் கொண்ட தீயைப் போல உள்ள பாலத்தை, முறையுடன் வழிபட வேண்டும்.

ஹுத்வாஷ்டாவாஹுதீஃ ஸம்யக் ஶுசிஸ்தத்கதமாநஸஃ। வைஶ்வாநரம் ஹ்ரு'திஸ்தந்து யதாவதநுபூர்வஶஃ। அபஃ பூர்வ ஸக்ரு'த் ப்ராஶ்ய துஷ்ணீம் பூத்வா உபாஸதே ।। ௧௫.

எட்டு முறையாக அர்ச்சனை செய்து, தூய்மையுடன் மனதை அதில் ஒருமைப்படுத்தி, இதயத்தில் உறையும் வைஶ்வானரனை முறையாக தியானிக்க வேண்டும். முதலில் நீரை ஒருமுறை அருந்தி, அமைதியாக அமர்ந்து வழிபட வேண்டும்.

ப்ராணாயேதி ததஸ்தஸ்ய ப்ரதமா ஹ்யாஹுதிஃ ஸ்ம்ரு'தா। அபாநாய த்விதீயா து ஸமாநாயேதி சாபரா ।। ௧௫.

முதல் அர்ச்சனை பிராணனுக்காக என நினைக்கப்படுகிறது; இரண்டாவது அபானனுக்காக, மூன்றாவது சமானனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

உதாநாய சதுர்தீதி வ்யாநாயேதி ச பஞ்சமீ। ஸ்வாஹா காரைஃ பரம் ஹுத்வா ஶேஷம் புஞ்ஜீத காமதஃ। அபஃ புநஃ ஸக்ரு'த் ப்ராஶ்ய த்ர்யாசம்ய ஹ்ரு'தயம் ஸ்ப்ரு'ஶேத் ।। ௧௫.

நான்காவது உதானனுக்காக, ஐந்தாவது வியானனுக்காக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மீதமுள்ளவை 'ஸ்வாஹா' என்று கூறி அர்ப்பணித்து, எஞ்சியதை விருப்பப்படி உணவாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். பின்னர் மீண்டும் நீரை ஒருமுறை அருந்தி, மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்து, இதயத்தைத் தொட வேண்டும்.

ௐப்ராணாநாம் க்ரந்திரஸ்யாத்மா ருத்ரோ ஹ்யாத்மா விஶாந்தகஃ। ஸ ருத்ரோ ஹ்யாத்மநஃ ப்ராணா ஏவமாப்யாயயேத் ஸ்வயம் ।। ௧௫.

ஓம் — பிராணங்களின் கட்டு அவனது ஆத்மா; ருத்ரன் தான் அந்த ஆத்மா, எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன். அந்த ருத்ரன் தான் ஆத்மாவின் பிராணன்; அவனே அவற்றைத் தானாகப் போஷிக்கிறான்.

த்வம் தேவாநாமபி ஜ்யேஷ்ட உக்ரஸ்த்வம் சதுரோ வ்ரு'ஷா । ம்ரு'த்யுக்நோऽஸி த்வமஸ்மப்யம் பத்ரமேதத்துதம் ஹவிஃ ।। ௧௫.

நீ தேவர்களில் மூத்தவன்; நீ மிகக் கடுமையானவன், நான்கு பசுக்களும் நீயே. நீ மரணத்தை அழிப்பவன்; எங்களுக்கு இந்த அர்ப்பணை நல்லதாக அமைய வேண்டும்.

ஏவம் ஹ்ரு'தயமாலப்ய பாதாங்குஷ்டே து தக்ஷிணே। விஶ்ராவ்ய தக்ஷிணம் பாணிம் நாபிம் வை பாணிநா ஸ்ப்ரு'ஶேத் । ததஃ புநருபஸ்ப்ரு'ஶ்‌ய சாத்மாநமபிஸம்ஸ்ப்ரு'ஶேத் ।। ௧௫.

இதயத்தைத் தொடிய பிறகு, வலது காலைத் திருவிரலைத் தொட வேண்டும்; வலது கையால் ஊற்றி, நாபியை அந்தக் கையால் தொட வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் தூய்மை செய்து, தன்னைத் தொட வேண்டும்.