வாயுபுராணம்

தாமாஹுர்முநயஃ ஸர்வ்வே லோகே ப்ரஸவதர்மிணீம்। ப்ரக்ரு'திம் ஸர்வ்வபூதாநாம் யுக்தாஃ பஶ்யந்தி சேதஸா ।। ௧௪.

இந்த உலகில் எல்லா முனிவர்களும் அவளை படைப்பின் மூலமாக கூறுகிறார்கள்; மனதினால், எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகிய இயற்கையை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஸர்வ்வதஃ பாணிபாதாந்தம் ஸர்வ்வதோऽக்ஷிஶிரோமுகம்। ஸர்வ்வதஃ ஶ்ருதி (ம) மாँல்லோகே ஸர்வ்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி ।। ௧௪.

எங்கும் கை கால்களோடு, எங்கும் கண்கள், தலை, முகம் கொண்டவனாக, உலகில் எங்கும் செவிகளோடு, எல்லாவற்றையும் ஆட்கொண்டு நிற்கிறான்.

யுக்தா யோகேந சேஶாநம் ஸர்வ்வதஶ்ச ஸநாதநம்। புருஷம் ஸர்வ்வபூதாநாம் தஸ்மாத்த்யாதா ந முஹ்யதே ।। ௧௪.

யோகத்தால் ஒன்றாகியவர்கள், எங்கும் நிறைந்தும், எப்போதும் நிலைத்தும் இருக்கும் ஆண்டவரை, எல்லா உயிர்களின் ஆதியான புருஷனை காண்கிறார்கள்; அதனால் தியானிப்பவர் குழப்பமடையார்.

பூதாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமவ்யயம்। ஸர்வ்வாத்மாநம் பரம் ப்ரஹ்ம தத்வை த்யாத்வா ந முஹ்யதி ।। ௧௪.

உயிர்களின் ஆதியான பெரும் ஆன்மாவை, அழிவில்லாத பரமாத்மாவை, எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகிய பரம்பொருளை தியானித்து அறிந்தால், குழப்பம் வராது.

பவநோ ஹி யதா க்ராஹ்யோ விசரந் ஸர்வ்வமூர்திஷு। புரி ஶேதே ததாப்ரே ச தஸ்மாத் புருஷ உச்யதே। அத சேல்லுப்ததர்ம்மாத்து ஸவிஶேஷைஶ்ச கர்ம்மாபிஃ ।। ௧௪.

எப்படி காற்று எல்லா உருவங்களிலும் சஞ்சரித்து, நகரிலும் மேகத்திலும் உறைகிறதோ, அதுபோல் அவன் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஆனால் தன் இயல்பை விட்டுவிட்டால், குறிப்பிட்ட செயல்களால் அவன் பிணைக்கப்படுகிறான்.

ததஸ்து ப்ரஹ்ம யோந்யாம் வை ஶுக்ரஶோணிதஸம்யுதம்। ஸ்த்ரீபுமாம்ஸப்ரயோகேண ஜாயதே ஹி புநஃ புநஃ ।। ௧௪.

பிறகு, பிரம்மாவின் கருவில், விந்துவும் ரத்தமும் சேர்ந்தபோது, ஆண் பெண் சேர்க்கையால், அவன் திரும்பத் திரும்ப பிறக்கிறான்.

ததஸ்து கர்பகாலே து கலநம் நாம ஜாயதே। காலேந கலநஞ்சாபி புத்புதஶ்ச ப்ரஜாயதே ।। ௧௪.

பிறகு கருவில் இருக்கும் காலத்தில் 'உருவாக்கம்' என்று அழைக்கப்படுவது தோன்றுகிறது; காலப்போக்கில் அந்த உருவாக்கம் ஒரு குமிழியாக மாறுகிறது.

ம்ரு'த்பிண்டஸ்து யதா சக்ரே சக்ரவாதேந பீடிதஃ। ஹஸ்தாப்யாம் க்ரியமாணஸ்து விஶ்வத்வமுபகச்சதி ।। ௧௪.

எப்படி ஒரு மண் குழம்பு சக்கரம் மற்றும் காற்றால் அழுத்தப்பட்டு, கைகளால் வடிவமைக்கப்படும்போது பல வடிவங்களை எடுக்கிறதோ,

ஏவமாத்மாஸ்திஸம்யுக்தோ வாயுநா ஸமுதீரிதஃ। ஜாயதே மாநுஷஸ்தத்ர யதா ரூபம் ததா மநஃ ।। ௧௪.

அதேபோல், ஆன்மா எலும்புகளுடன் சேர்ந்து, காற்றால் உந்தப்பட்டு, அங்கு மனிதனாக பிறக்கிறான்; உருவம் எப்படி இருக்கிறதோ, மனமும் அப்படியே அமைகிறது.

வாயுஃ ஸம்பவதே தேஷாம் வாதாத் ஸஞ்ஜாயதே ஜலம்। ஜலாத்ஸம்பவதி ப்ராணஃ ப்ராணாச்சுக்ரம் விவர்த்ததே ।। ௧௪.

காற்றிலிருந்து அவர்களுக்கு உயிர் உண்டாகிறது; காற்றிலிருந்து நீர் உருவாகிறது; நீரிலிருந்து உயிர் பிறக்கிறது; உயிரிலிருந்து விந்து வளர்கிறது.

ரக்தபாகாஸ்த்ரயஸ்த்ரிம்ஶச்சுக்ர பாகாஶ்சதுர்த்தஶ। பாகதோऽர்த்தபலம் க்ரு'த்வா ததோ கர்பே நிஷேவதே ।। ௧௪.

முப்பத்தி மூன்று பாகங்கள் ரத்தம், பதினான்கு பாகங்கள் விந்து; அரை பள அளவில் எடுத்துக் கொண்டு, அது பிறகு கருவில் சேர்க்கப்படுகிறது.

ததஸ்து கர்பஸம்யுக்தஃ பஞ்சபிர்வாயுபிர்வ்ரு'தஃ। பிதுஃ ஶரீராத் ப்ரத்யங்கரூபமஸ்யோபஜாயதே ।। ௧௪.

பிறகு கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து காற்றுகளால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் உடலில் இருந்து அவனது ஒவ்வொரு அங்கமும் உருவாகிறது.

ததோऽஸ்ய மாதுராஹாராத் பீதலீடப்ரவேஶிதம்। நாபி ஸ்ரோதஃப்ரவேஶேந ப்ராணாதாரோ ஹி தேஹிநாம் ।। ௧௪.

பிறகு தாயின் உணவிலிருந்து, மஞ்சள் திரவத்தின் வழியாக, தொப்புள் நாரின் வழியே, உயிரின் ஆதாரம் உடலில் நிலைபெறுகிறது.

நவமாஸாந் பரிக்லிஷ்டஃ ஸம்வேஷ்டிதஶிரோதரஃ । வேஷ்டிதஃ ஸர்வ்வகாத்ரைஶ்ச அபர்ய்யாயக்ரமாகதஃ। நவமாஸோஷிதஶ்சைவ யோநிச்சித்ராதவாங்‌முகஃ ।। ௧௪.

ஒன்பது மாதங்கள் துன்பப்பட்டு, தலை கழுத்து வளைந்தும், எல்லா உறுப்புகளும் மடக்கப்பட்டும், நகர முடியாமல், ஒன்பது மாதம் கழித்து, கருவின் வாயிலில் தலை கீழாக இருக்கிறான்.

ததஸ்து கர்ம்மபிஃ பாபைர்நிரயம் ப்ரதிபத்யதே। அஸிபத்ரவநஞ்சைவ ஶால்மலீச்சேதபேதயோஃ ।। ௧௪.

பிறகு, பாவமான செயல்களால், அவன் நரகத்தை அடைகிறான்; அங்கு வாள் காடும் சால்மலி மரம் வெட்டும் வேதனையும் அனுபவிக்கிறான்.

தத்ர நிர்பர்த்ஸநஞ்சைவ ததா ஶோணிதபோஜநம் । ஏதாஸ்து யாதந் கோராஃ கும்பீபாகஸுதுஃஸஹாஃ ।। ௧௪.

அங்கே, கடுமையான கண்டிப்பும், இரத்தம் உண்ணச் செய்வதும் போன்ற பயங்கரமான தண்டனைகள் உள்ளன; அந்தக் கும்பீபாக நரகத்தில் இவை எல்லாம் தாங்க முடியாத வேதனைகள்.

யதா ஹ்யாபஸ்து விச்சிந்நாஃ ஸ்வரூபமுபயாந்தி வை । தஸ்மாச்சிந்நாஶ்ச பிந்நாஶ்ச யாதநாஸ்தாநமாகதஃ ।। ௧௪.

எப்படி நீர்கள் பிரிந்தாலும் மீண்டும் தங்கள் இயல்பை அடைகின்றனவோ, அதுபோல், உடல் துண்டிக்கப்பட்டும், பிரிக்கப்பட்டும், அந்த வேதனை இடத்திற்கு சென்றவர்கள் மீண்டும் தங்கள் உருவத்தை பெறுகிறார்கள்.

ஏவம் ஜீவஸ்து தைஃ பாபைஸ்தப்யமாநஃ ஸ்வயம் க்ரு'தைஃ । ப்ராப்நுயாத் கர்ம்மபிர்துஃகம் ஶேஷம் வா யாதி சேதரம் ।। ௧௪.

இவ்வாறு, உயிர் தானே செய்த பாவங்களால் வேதனைப்பட்டு, தன் செயல்களின் பயமாகவே துன்பத்தை அனுபவிக்கிறது; அல்லது மீதமுள்ளதை, அது ஏற்படும்போது அனுபவிக்கிறது.

ஏகேநைவ து கந்தவ்யம் ஸர்வ்வம்ரு'த்யுநிவேஶநம்। ஏகநைவ ச போக்தவ்யம் தஸ்மாத் ஸுக்ரு'தமாசரேத் ।। ௧௪.

ஒருவன் தனியாகவே மரணத்தின் இல்லத்திற்கு செல்ல வேண்டும்; தனியாகவே அதை அனுபவிக்க வேண்டும். ஆகவே, நன்மை செய்ய வேண்டும்.

ந ஹ்யேநம் ப்ரஸ்திதம் கஶ்சித்கச்சந்தமநுகச்சதி। யதநேந க்ரு'தம் கர்ம்ம ததேநமநுகச்சதி ।। ௧௪.

அந்தப் பயணத்திற்கு ஒருவன் புறப்படும் போது, யாரும் அவனைச் சேர்ந்து செல்லமாட்டார்கள்; அவன் செய்த கர்மமே அவனைப் பின்தொடரும்.

தே நித்யம் யமவிஷயே விபிந்நதேஹாஃ க்ரோஶந்தஃ ஸததமநிஷ்டஸம்ப்ரயோகைஃ। ஶுஷ்யந்தே பரிகதவேதநாஶரீராஃ பஹ்வீபிஃ ஸுப்ரு'ஶமதர்ம்மயாதநாபிஃ ।। ௧௪.

அங்கே, எமனின் நாட்டில், உடல்கள் துண்டிக்கப்பட்டவர்கள் எப்போதும் அழுகிறார்கள்; விரும்பாத சங்கமங்களால் தொடர்ந்து பீடிக்கப்பட்டு, வேதனையால் உடல்கள் வாடி, பல கடுமையான தண்டனைகளால் மிகுந்த வேதனை அனுபவிக்கிறார்கள்.

கர்மணாஃ மநஸா வாசா யதபீஷ்டம் நிஷேவ்யதே। தத் ப்ரஸத்ய ஹரேத் பாபம் தஸ்மாத்‌ ஸுக்ரு'தமாசரேத் ।। ௧௪.

செயல், மனம், வாயால் விரும்பி நாடியதைத் தக்க முறையில் செய்து, அதனால் பாவம் நீங்கும்; ஆகவே, நன்மை செய்ய வேண்டும்.

யாத்ரு'க் ஜாதாநி பாபாநி பூர்வ்வம் கர்ம்மாணி தேஹிநஃ। ஸம்ஸாரம் தாமஸம் தாத்ரு'க் ஷஹ்‌விதம் ப்ரதிபத்யதே ।। ௧௪.

உடல் கொண்டவர் முன்பு செய்த பாவங்களும், கர்மங்களும் எவ்வாறு இருந்தனவோ, அதன்படி அந்த உயிர் இருண்ட சஞ்சார வாழ்க்கையை அடைகிறது.

மாநுஷ்யம் பஶுபாவஞ்ச பஶுபாவாந்ம்ரு'கோ பவேத்। ம்ரு'கத்வாத் பக்ஷிபாவந்து தஸ்மாச்சைவ ஸரீஸ்ரு'பஃ ।। ௧௪.

மனிதராக இருந்து, பிறகு மிருகமாகவும், மிருகமாக இருந்து பறவையாகவும், பறவையாக இருந்து பாம்பாகவும் பிறக்கிறான்.

ஸரீஸ்ரு'பத்வாத்கச்சோத்தி। ஸ்தாவரத்வந்ந ஸம்ஶயஃ। ஸ்தாவரத்வம் புநஃ ப்ராப்தோ யாவதுந்மிஷதே நரஃ। குலாலசகவத்பாந்தஸ்தத்ரைவபரிகீர்திதஃ ।। ௧௪.

பாம்பாக இருந்து, சந்தேகமில்லாமல், நிலைமையற்ற செடியாக பிறக்கிறான்; அந்த நிலைமையை அடைந்தவுடன், உயிர் விழிப்பது வரை, குயவனின் சக்கரம் போல் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறான் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

இத்யேவம் ஹி மநுஷ்யாதிஃ ஸம்ஸாரே ஸ்தாவராந்தகே। விஜ்ஞேயஸ்தாமஸோ நாம தத்ரைவ பரிவர்த்ததே ।। ௧௪.

இவ்வாறு, மனிதனிலிருந்து செடி வரை சஞ்சாரம் செய்யும் இந்தச் சுழற்சி இருண்ட பாதையாகும்; இதில் உயிர் தொடர்ந்து சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது என்று அறிய வேண்டும்.

ஸாத்த்விகஶ்சாபி ஸம்ஸாரோ ப்ரஹ்மாதிஃ பரிகீர்த்திதஃ। பிஶாசாந்தஃ ஸவிஜ்ஞேயஃ ஸ்வர்கஸ்தாநேஷு தேஹிநாம் ।। ௧௪.

சுத்தமான சுழற்சி பிரம்மாவிலிருந்து தொடங்கி, பிசாசுகள் வரை செல்லும் உயிர்களின் சொர்க்க இடங்களில் நிகழ்வதாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது.

ப்ராஹ்மே து கேவலம் ஸத்த்வம் ஸ்தாவரே கேவலம் தமஃ। சதுர்த்தஶாநாம் ஸ்தாநாநாம் மத்யே விஷ்டம்பகம் ரஜஃ। மர்மஸு ச்சித்யமாநேஷு வேதநார்த்தஸ்ய தேஹிநஃ ।। ௧௪.

பிரம்ம நிலையில் சுத்தம் மட்டுமே உள்ளது; செடிகளில் இருள் மட்டுமே; நாற்பதினான்கு நிலைகளுக்கிடையே நடுநிலைத் தன்மை கட்டுப்படுத்துகிறது; உயிரின் முக்கிய இடங்கள் துண்டிக்கப்பட்டால், அவன் வேதனை அனுபவிக்கிறான்.

ததஸ்து பரமம் ப்ரஹ்ம கதம் விப்ரஃ ஸ்மரிஷ்யதி । ஸம்ஸ்காராத் பூர்வதர்மஸ்ய பாவநாயாம் ப்ரணோதிதஃ। மாநுஷ்யம் பஜதே நித்யம் தஸ்மாந்நித்யம் ஸமாததேத் ।। ௧௪.

பிராமணா, உயிர் உயர்ந்த பரம்பொருளை எவ்வாறு நினைவுகூரும்? முன்பு செய்த தர்மத்தின் நினைவால், தியானத்தால் தூண்டப்பட்டு, மனிதராகவே பிறப்பது உண்டு; ஆகவே, எப்போதும் தர்மத்தைப் பழக வேண்டும்.