வாயுபுராணம்

ந சைவமாகதோ ஜ்ஞாநாத்ராகாத் கர்ம்ம ஸமாசரேத்। ராஜஸம் தாமஸம் வாபி புக்த்வா தத்ரைவ யுஜ்யதே ।। ௧௪.

இந்த அறிவை அடைந்தவன், ஆசையால் செயல்படுவதில்லை; ராஜச அல்லது தாமச பலன்களை அனுபவித்தாலும், அதே நிலைமையில் நிலைத்திருக்கிறான்.

ததா ஸுக்ரு'தகர்ம்மா து பலம் ஸ்வர்கே ஸமஶ்ருதே। தஸ்மாத் ஸ்தாநாத் புநர்ப்ரஷ்டோ மாநுஷ்யமநுபத்யதே ।। ௧௪.

நல்ல செயல்களை செய்தவன், அதன் பலனை சொர்க்கத்தில் அனுபவிக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டோம்; ஆனால் அந்த இடத்திலிருந்து வீழ்ந்தால், மனிதராகவே பிறக்கிறான்.

தஸ்மாத்ப்ரஹ்ம பரம் ஸூக்ஷ்மம் ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதமுச்யதே। ப்ரஹ்ம ஏவ ஹி ஸேவேத ப்ரஹ்மைவ பரமம் ஸுகம் ।। ௧௪.

ஆகவே, பிரம்மம் என்பது உயர்ந்ததும், நுண்ணியமானதும், நிலையானதும் என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரம்மத்தையே சேவிக்க வேண்டும், ஏனெனில் பிரம்மமே உயர்ந்த ஆனந்தம்.

பரிஶ்ரமஸ்து யஜ்ஞாநாம் மஹதார்தேந வர்த்ததே। பூயோ ம்ரு'த்யுவஶம் யாதி தஸ்மாந்மோக்ஷஃ பரம் ஸுகம் ।। ௧௪.

யாகங்களுக்கான முயற்சி பெரிய நோக்கத்திற்காக செய்யப்படுகிறது; ஆனாலும் மீண்டும் மரணத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு செல்வான்—அதனால் விடுதலையே உயர்ந்த ஆனந்தம்.

அத வை த்யாநஸம்யுக்தோ ப்ரஹ்மயஜ்ஞபராயணஃ । ந ஸ ஸ்யாத் வ்யாபிதும் ஶக்யோ மந்வந்தரஶதைரபி ।। ௧௪.

ஆனால் தியானத்தில் ஈடுபட்டு, பிரம்ம யாகத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவன், நூற்றுக்கணக்கான மன்வந்தரங்களாலும் முழுமையாக அறிய முடியாதவன்.

த்ரு'ஷ்ட்வா து புருஷம் திவ்யம் விஶ்வாக்யம் விஶ்வரூபிணம்। விஶ்வபாத ஶிரோக்ரீவம் விஶ்வேஶம் விஶ்வபாவநம்। விஶ்வகந்தம் விஶ்வமால்யம் விஶ்வாம்பரதரம் ப்ரபும் ।। ௧௪.

தெய்வீகமான விஷ்வா என்னும் பரப்பும் உருவத்தையும், உலகளாவிய பாதம், தலை, கழுத்து உடையவனையும், உலகின் ஆண்டவனும், படைப்பாளியும், உலக வாசனை, உலக மலர் மாலை, உலகத்தை உடையாக அணிந்த பெருமையுள்ளவனையும் பார்த்தவுடன்—

கோபிர்மஹீ ஸம்யததே பதத்ரிணம் மஹாத்மாநம் பரமமதிம் வரேண்யம்। கவிம் புராணமநுஶாஸிதாரம் ஸூக்ஷ்மாச்ச ஸூக்ஷ்மம் மஹதோ மஹாந்தம்। யோகேந பஶ்யந்தி ந சக்ஷுஷா தம் நிரிந்த்ரியம் புருஷம் ருக்மவர்ணம் ।। ௧௪.

பசுக்களால் பூமி நிலைபெறுகிறது; பெரிய ஆத்துமா, உயர்ந்த மனம் கொண்டவன், சிறந்த பறவை, பழமையான முனிவர், ஆளும் தலைவர், நுண்ணியத்திலும் நுண்ணியமானவன், பெரியதிலும் பெரியவன்—அந்த அறிவுப்புலங்களைத் தாண்டிய, பொன்னிறமான புருஷனை, யோகிகள் யோகத்தால் காண்கிறார்கள், கண்களால் அல்ல.

அலிங்கிநம் புருஷம் ருக்மவர்ணம் ஸலிங்கிநம் நிர்குணம் சேதநம் ச। நித்யம் ஸதா ஸர்வகதந்து ஶௌசம் பஶ்யந்தி யுக்த்யா ஹ்யசலம் ப்ரகாஶம் ।। ௧௪.

அருவான அந்த புருஷனை, பொன்னிறமாக, வடிவும் வடிவில்லாதவனாகவும், குணங்களைக் கடந்தும் அறிவோடும், எப்போதும் நிலைத்தும், எங்கும் நிறைந்தும், தூய்மையோடும், அசையாதும், ஒளியோடும், யோசனையால் அறிந்தவர்கள் காண்கிறார்கள்.

தத்பாவிதஸ்தேஜஸா தீப்யமாநஃ அபாணிபாதோதரபார்ஶ்வஜிஹ்வஃ। அதீந்த்ரியோऽத்யாபி ஸுஸூக்ஷ்ம ஏகஃ பஶ்யத்யசக்ஷுஃ ஸ ஶ்ர்ரு'ணோத்யகர்ணஃ ।। ௧௪.

அந்த ஒளியால் பிரகாசமாகும் அவன், கை, காலை, வயிறு, பக்கமும் நாவும் இல்லாமல், அறிவுக்கு எட்டாதவனாக, இப்போதும் மிக நுண்மையோடு ஒருவனாக இருந்து, கண்கள் இல்லாமல் பார்ப்பவன், செவி இல்லாமல் கேட்பவன்.

நாஸ்யாஸ்த்யபுத்தம் ந ச புத்திரஸ்தி ஸ வேத ஸர்வம் ந ச வேதவேத்யஃ। தமாஹுரக்ர்யம் புருஷம் மஹாந்தம் ஸசேதநம் ஸர்வ்வகதம் ஸுஸூக்ஷ்மம் ।। ௧௪.

அவனுக்கு அறியாமையும் இல்லை, அறிவும் இல்லை; எல்லாவற்றையும் அறிந்தும், அறிபவனும் அறியப்படுபவனும் அல்ல. அவனை உயர்ந்த புருஷன், மகான், அறிவுள்ளவன், எங்கும் நிறைந்தவன், மிக நுண்மையானவன் என்று கூறுகிறார்கள்.

தாமாஹுர்முநயஃ ஸர்வ்வே லோகே ப்ரஸவதர்மிணீம்। ப்ரக்ரு'திம் ஸர்வ்வபூதாநாம் யுக்தாஃ பஶ்யந்தி சேதஸா ।। ௧௪.

இந்த உலகில் எல்லா முனிவர்களும் அவளை படைப்பின் மூலமாக கூறுகிறார்கள்; மனதினால், எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகிய இயற்கையை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஸர்வ்வதஃ பாணிபாதாந்தம் ஸர்வ்வதோऽக்ஷிஶிரோமுகம்। ஸர்வ்வதஃ ஶ்ருதி (ம) மாँல்லோகே ஸர்வ்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி ।। ௧௪.

எங்கும் கை கால்களோடு, எங்கும் கண்கள், தலை, முகம் கொண்டவனாக, உலகில் எங்கும் செவிகளோடு, எல்லாவற்றையும் ஆட்கொண்டு நிற்கிறான்.

யுக்தா யோகேந சேஶாநம் ஸர்வ்வதஶ்ச ஸநாதநம்। புருஷம் ஸர்வ்வபூதாநாம் தஸ்மாத்த்யாதா ந முஹ்யதே ।। ௧௪.

யோகத்தால் ஒன்றாகியவர்கள், எங்கும் நிறைந்தும், எப்போதும் நிலைத்தும் இருக்கும் ஆண்டவரை, எல்லா உயிர்களின் ஆதியான புருஷனை காண்கிறார்கள்; அதனால் தியானிப்பவர் குழப்பமடையார்.

பூதாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமவ்யயம்। ஸர்வ்வாத்மாநம் பரம் ப்ரஹ்ம தத்வை த்யாத்வா ந முஹ்யதி ।। ௧௪.

உயிர்களின் ஆதியான பெரும் ஆன்மாவை, அழிவில்லாத பரமாத்மாவை, எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகிய பரம்பொருளை தியானித்து அறிந்தால், குழப்பம் வராது.

பவநோ ஹி யதா க்ராஹ்யோ விசரந் ஸர்வ்வமூர்திஷு। புரி ஶேதே ததாப்ரே ச தஸ்மாத் புருஷ உச்யதே। அத சேல்லுப்ததர்ம்மாத்து ஸவிஶேஷைஶ்ச கர்ம்மாபிஃ ।। ௧௪.

எப்படி காற்று எல்லா உருவங்களிலும் சஞ்சரித்து, நகரிலும் மேகத்திலும் உறைகிறதோ, அதுபோல் அவன் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஆனால் தன் இயல்பை விட்டுவிட்டால், குறிப்பிட்ட செயல்களால் அவன் பிணைக்கப்படுகிறான்.

ததஸ்து ப்ரஹ்ம யோந்யாம் வை ஶுக்ரஶோணிதஸம்யுதம்। ஸ்த்ரீபுமாம்ஸப்ரயோகேண ஜாயதே ஹி புநஃ புநஃ ।। ௧௪.

பிறகு, பிரம்மாவின் கருவில், விந்துவும் ரத்தமும் சேர்ந்தபோது, ஆண் பெண் சேர்க்கையால், அவன் திரும்பத் திரும்ப பிறக்கிறான்.

ததஸ்து கர்பகாலே து கலநம் நாம ஜாயதே। காலேந கலநஞ்சாபி புத்புதஶ்ச ப்ரஜாயதே ।। ௧௪.

பிறகு கருவில் இருக்கும் காலத்தில் 'உருவாக்கம்' என்று அழைக்கப்படுவது தோன்றுகிறது; காலப்போக்கில் அந்த உருவாக்கம் ஒரு குமிழியாக மாறுகிறது.

ம்ரு'த்பிண்டஸ்து யதா சக்ரே சக்ரவாதேந பீடிதஃ। ஹஸ்தாப்யாம் க்ரியமாணஸ்து விஶ்வத்வமுபகச்சதி ।। ௧௪.

எப்படி ஒரு மண் குழம்பு சக்கரம் மற்றும் காற்றால் அழுத்தப்பட்டு, கைகளால் வடிவமைக்கப்படும்போது பல வடிவங்களை எடுக்கிறதோ,

ஏவமாத்மாஸ்திஸம்யுக்தோ வாயுநா ஸமுதீரிதஃ। ஜாயதே மாநுஷஸ்தத்ர யதா ரூபம் ததா மநஃ ।। ௧௪.

அதேபோல், ஆன்மா எலும்புகளுடன் சேர்ந்து, காற்றால் உந்தப்பட்டு, அங்கு மனிதனாக பிறக்கிறான்; உருவம் எப்படி இருக்கிறதோ, மனமும் அப்படியே அமைகிறது.

வாயுஃ ஸம்பவதே தேஷாம் வாதாத் ஸஞ்ஜாயதே ஜலம்। ஜலாத்ஸம்பவதி ப்ராணஃ ப்ராணாச்சுக்ரம் விவர்த்ததே ।। ௧௪.

காற்றிலிருந்து அவர்களுக்கு உயிர் உண்டாகிறது; காற்றிலிருந்து நீர் உருவாகிறது; நீரிலிருந்து உயிர் பிறக்கிறது; உயிரிலிருந்து விந்து வளர்கிறது.

ரக்தபாகாஸ்த்ரயஸ்த்ரிம்ஶச்சுக்ர பாகாஶ்சதுர்த்தஶ। பாகதோऽர்த்தபலம் க்ரு'த்வா ததோ கர்பே நிஷேவதே ।। ௧௪.

முப்பத்தி மூன்று பாகங்கள் ரத்தம், பதினான்கு பாகங்கள் விந்து; அரை பள அளவில் எடுத்துக் கொண்டு, அது பிறகு கருவில் சேர்க்கப்படுகிறது.

ததஸ்து கர்பஸம்யுக்தஃ பஞ்சபிர்வாயுபிர்வ்ரு'தஃ। பிதுஃ ஶரீராத் ப்ரத்யங்கரூபமஸ்யோபஜாயதே ।। ௧௪.

பிறகு கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து காற்றுகளால் சூழப்பட்டு, தந்தையின் உடலில் இருந்து அவனது ஒவ்வொரு அங்கமும் உருவாகிறது.

ததோऽஸ்ய மாதுராஹாராத் பீதலீடப்ரவேஶிதம்। நாபி ஸ்ரோதஃப்ரவேஶேந ப்ராணாதாரோ ஹி தேஹிநாம் ।। ௧௪.

பிறகு தாயின் உணவிலிருந்து, மஞ்சள் திரவத்தின் வழியாக, தொப்புள் நாரின் வழியே, உயிரின் ஆதாரம் உடலில் நிலைபெறுகிறது.

நவமாஸாந் பரிக்லிஷ்டஃ ஸம்வேஷ்டிதஶிரோதரஃ । வேஷ்டிதஃ ஸர்வ்வகாத்ரைஶ்ச அபர்ய்யாயக்ரமாகதஃ। நவமாஸோஷிதஶ்சைவ யோநிச்சித்ராதவாங்‌முகஃ ।। ௧௪.

ஒன்பது மாதங்கள் துன்பப்பட்டு, தலை கழுத்து வளைந்தும், எல்லா உறுப்புகளும் மடக்கப்பட்டும், நகர முடியாமல், ஒன்பது மாதம் கழித்து, கருவின் வாயிலில் தலை கீழாக இருக்கிறான்.

ததஸ்து கர்ம்மபிஃ பாபைர்நிரயம் ப்ரதிபத்யதே। அஸிபத்ரவநஞ்சைவ ஶால்மலீச்சேதபேதயோஃ ।। ௧௪.

பிறகு, பாவமான செயல்களால், அவன் நரகத்தை அடைகிறான்; அங்கு வாள் காடும் சால்மலி மரம் வெட்டும் வேதனையும் அனுபவிக்கிறான்.

தத்ர நிர்பர்த்ஸநஞ்சைவ ததா ஶோணிதபோஜநம் । ஏதாஸ்து யாதந் கோராஃ கும்பீபாகஸுதுஃஸஹாஃ ।। ௧௪.

அங்கே, கடுமையான கண்டிப்பும், இரத்தம் உண்ணச் செய்வதும் போன்ற பயங்கரமான தண்டனைகள் உள்ளன; அந்தக் கும்பீபாக நரகத்தில் இவை எல்லாம் தாங்க முடியாத வேதனைகள்.

யதா ஹ்யாபஸ்து விச்சிந்நாஃ ஸ்வரூபமுபயாந்தி வை । தஸ்மாச்சிந்நாஶ்ச பிந்நாஶ்ச யாதநாஸ்தாநமாகதஃ ।। ௧௪.

எப்படி நீர்கள் பிரிந்தாலும் மீண்டும் தங்கள் இயல்பை அடைகின்றனவோ, அதுபோல், உடல் துண்டிக்கப்பட்டும், பிரிக்கப்பட்டும், அந்த வேதனை இடத்திற்கு சென்றவர்கள் மீண்டும் தங்கள் உருவத்தை பெறுகிறார்கள்.

ஏவம் ஜீவஸ்து தைஃ பாபைஸ்தப்யமாநஃ ஸ்வயம் க்ரு'தைஃ । ப்ராப்நுயாத் கர்ம்மபிர்துஃகம் ஶேஷம் வா யாதி சேதரம் ।। ௧௪.

இவ்வாறு, உயிர் தானே செய்த பாவங்களால் வேதனைப்பட்டு, தன் செயல்களின் பயமாகவே துன்பத்தை அனுபவிக்கிறது; அல்லது மீதமுள்ளதை, அது ஏற்படும்போது அனுபவிக்கிறது.

ஏகேநைவ து கந்தவ்யம் ஸர்வ்வம்ரு'த்யுநிவேஶநம்। ஏகநைவ ச போக்தவ்யம் தஸ்மாத் ஸுக்ரு'தமாசரேத் ।। ௧௪.

ஒருவன் தனியாகவே மரணத்தின் இல்லத்திற்கு செல்ல வேண்டும்; தனியாகவே அதை அனுபவிக்க வேண்டும். ஆகவே, நன்மை செய்ய வேண்டும்.