வாயுபுராணம்

த்ரைலோக்யே ஸர்வபூதேஷு த்ரைலோக்யமகமம் ஸ்ம்ரு'தம்। ப்ரகாமாந் விஷயாந் புங்க்தே ந ச ப்ரதிஹதஃ வ்கசித் । த்ரைலோக்யே ஸர்வபூதாநாம் ஸுகதுஃகம் ப்ரகர்த்ததே ।। ௧௩.

மூவுலகங்களிலும் எல்லா உயிர்களிடையிலும், மூவுலகத்தையே அடைந்தவனாக அறியப்படுகிறான்; அவன் விரும்பும் பொருள்களை எங்கும் தடையில்லாமல் அனுபவிக்கிறான்; மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியையும் துக்கத்தையும் ஏற்படுத்துகிறான்.

ஈஶோ பவதி ஸர்வத்ர ப்ரவிபாகேந யோகவித்। வஶ்யாநி சைவ பூதாநி த்ரைலோக்யே ஸசராசரே। பவந்தி ஸர்வகார்யேஷு இச்சதோ ந பவந்தி ச ।। ௧௩.

யோகத்தை அறிந்தவன் எங்கும் தனித்துவத்துடன் எல்லாவற்றிலும் ஆண்டவனாகிறான்; மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லா உயிர்களும்—நடமாடுவனும் நிலைத்திருப்பதும்—அவனுக்கு அடங்குகின்றன; அவன் விரும்பினால் எல்லா காரியங்களும் நடக்கின்றன, விரும்பவில்லை என்றால் நடக்காது.

யத்ர காமாவஸாயித்வம் த்ரைலோக்யே ஸசராசரே। இச்சயா சேந்த்ரியாணி ஸ்யுஃ பவந்தி ந பவந்தி ச ।। ௧௩.

மூவுலகங்களிலும் நடமாடும் மற்றும் நிலைத்திருக்கும் உயிர்களில், எங்கு விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் சக்தி இருக்கிறதோ, அங்கு அவன் விருப்பப்படி அவனுடைய அறிவுப்புலங்கள் செயல்படவோ, செயல்படாமலோ இருக்கின்றன.

ஶப்தஃ ஸ்பர்ஶோ ரஸோ கந்தோ ரூபம் சைவ மந ஸ்ததா। ப்ரவர்த்தந்தேऽஸ்ய சேச்சாதோ ந பவந்தி ததேச்சயா ।। ௧௩.

ஒலி, தொடுதல், சுவை, வாசனை, உருவம், மனம் ஆகியவை அவன் விரும்பும்போது தோன்றுகின்றன; அவன் விருப்பப்படி அவை இல்லாமல் போகின்றன.

ந ஜாயதே ந ம்ரியதே பித்யதே ந ச சித்யதே। ந தஹ்யதே ந முஹ்யதே ஹீயதே ந ச லிப்யதே ।। ௧௩.

அவன் பிறக்கவில்லை, இறக்கவில்லை; உடைக்கப்படவில்லை, வெட்டப்படவில்லை; எரியவில்லை, குழப்பப்படவில்லை; குறையவில்லை, அழுக்குபடவில்லை.

ந க்ஷீயதே ந க்ஷரதி ந கித்யதி கதாசந। க்ரியதே சைவ ஸர்வத்ர ததா விக்ரியதே ந ச ।। ௧௩.

அவன் சோர்வடையவில்லை, அழியவில்லை, எப்போதும் துன்பப்படவில்லை; அவன் எங்கும் செயல் புரிகிறான், ஆனாலும் மாற்றமடைவதில்லை.

அகந்தரஸரூபஸ்து ஸ்பர்ஶஶப்தவிவர்ஜ்ஜிதஃ। அவர்ணோ ஹ்யவரஶ்சைவ ததா வர்ணஸ்ய கர்ஹிசித் ।। ௧௩.

அவனுக்கு வாசனையோ, சுவையோ, உருவமோ இல்லை; தொடுதலும் ஒலியும் இல்லாதவன்; நிறமற்றவன், வேறுபாடில்லாதவன்; ஆனாலும் சில நேரங்களில் நிறம் எடுப்பவனாகும்.

புங்க்தேऽத விஷயாம்ஶ்சைவ விஷயைர்ந்ந ச யுஜ்யதே। ஜ்ஞாத்வா து பரமம் ஸூக்ஷ்மம் ஸூக்ஷ்மத்வாச்சாபவர்ககஃ ।। ௧௩.

அவன் பொருள்களை அனுபவிக்கிறான், ஆனால் அவற்றால் கட்டுப்படுவதில்லை; உயர்ந்த நுண்ணியத்தை அறிந்து, அந்த நுண்ணியத்தினால் அவன் விடுதலை அடைகிறான்.

வ்யாபகஸ்த்வபவர்காச்ச வ்யாபித்வாத்புருஷஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। புருஷஃ ஸூக்ஷ்மபாவாத்து ஐஶ்வர்யே பரதஃ ஸ்திதஃ ।। ௧௩.

அவன் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன், விடுதலையால் புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; நுண்ணிய இயல்பினால், அந்த புருஷன் ஆட்சியில் உயர்ந்தவன்.

குணாந்தரந்து ஐஶ்வர்யே ஸர்வதஃ ஸூக்ஷ்ம உச்யதே। ஐஶ்வர்ய்யமப்ரதீகாதி ப்ராப்ய யோகமநுத்தமம்। அபவர்கம் ததோ கச்சேத் ஸுஸூக்ஷ்மம் பரமம் பதம் ।। ௧௩.

ஆட்சியில் உள்ள மற்ற குணங்கள் எல்லாம் முழுமையாக நுண்ணியமானவை என்று சொல்லப்படுகிறது; தடையில்லாத உயர்ந்த யோகத்தை அடைந்தவுடன், அவன் விடுதலையான மிக நுண்ணிய, உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

ந சைவமாகதோ ஜ்ஞாநாத்ராகாத் கர்ம்ம ஸமாசரேத்। ராஜஸம் தாமஸம் வாபி புக்த்வா தத்ரைவ யுஜ்யதே ।। ௧௪.

இந்த அறிவை அடைந்தவன், ஆசையால் செயல்படுவதில்லை; ராஜச அல்லது தாமச பலன்களை அனுபவித்தாலும், அதே நிலைமையில் நிலைத்திருக்கிறான்.

ததா ஸுக்ரு'தகர்ம்மா து பலம் ஸ்வர்கே ஸமஶ்ருதே। தஸ்மாத் ஸ்தாநாத் புநர்ப்ரஷ்டோ மாநுஷ்யமநுபத்யதே ।। ௧௪.

நல்ல செயல்களை செய்தவன், அதன் பலனை சொர்க்கத்தில் அனுபவிக்கிறான் என்று கேள்விப்பட்டோம்; ஆனால் அந்த இடத்திலிருந்து வீழ்ந்தால், மனிதராகவே பிறக்கிறான்.

தஸ்மாத்ப்ரஹ்ம பரம் ஸூக்ஷ்மம் ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதமுச்யதே। ப்ரஹ்ம ஏவ ஹி ஸேவேத ப்ரஹ்மைவ பரமம் ஸுகம் ।। ௧௪.

ஆகவே, பிரம்மம் என்பது உயர்ந்ததும், நுண்ணியமானதும், நிலையானதும் என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரம்மத்தையே சேவிக்க வேண்டும், ஏனெனில் பிரம்மமே உயர்ந்த ஆனந்தம்.

பரிஶ்ரமஸ்து யஜ்ஞாநாம் மஹதார்தேந வர்த்ததே। பூயோ ம்ரு'த்யுவஶம் யாதி தஸ்மாந்மோக்ஷஃ பரம் ஸுகம் ।। ௧௪.

யாகங்களுக்கான முயற்சி பெரிய நோக்கத்திற்காக செய்யப்படுகிறது; ஆனாலும் மீண்டும் மரணத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு செல்வான்—அதனால் விடுதலையே உயர்ந்த ஆனந்தம்.

அத வை த்யாநஸம்யுக்தோ ப்ரஹ்மயஜ்ஞபராயணஃ । ந ஸ ஸ்யாத் வ்யாபிதும் ஶக்யோ மந்வந்தரஶதைரபி ।। ௧௪.

ஆனால் தியானத்தில் ஈடுபட்டு, பிரம்ம யாகத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவன், நூற்றுக்கணக்கான மன்வந்தரங்களாலும் முழுமையாக அறிய முடியாதவன்.

த்ரு'ஷ்ட்வா து புருஷம் திவ்யம் விஶ்வாக்யம் விஶ்வரூபிணம்। விஶ்வபாத ஶிரோக்ரீவம் விஶ்வேஶம் விஶ்வபாவநம்। விஶ்வகந்தம் விஶ்வமால்யம் விஶ்வாம்பரதரம் ப்ரபும் ।। ௧௪.

தெய்வீகமான விஷ்வா என்னும் பரப்பும் உருவத்தையும், உலகளாவிய பாதம், தலை, கழுத்து உடையவனையும், உலகின் ஆண்டவனும், படைப்பாளியும், உலக வாசனை, உலக மலர் மாலை, உலகத்தை உடையாக அணிந்த பெருமையுள்ளவனையும் பார்த்தவுடன்—

கோபிர்மஹீ ஸம்யததே பதத்ரிணம் மஹாத்மாநம் பரமமதிம் வரேண்யம்। கவிம் புராணமநுஶாஸிதாரம் ஸூக்ஷ்மாச்ச ஸூக்ஷ்மம் மஹதோ மஹாந்தம்। யோகேந பஶ்யந்தி ந சக்ஷுஷா தம் நிரிந்த்ரியம் புருஷம் ருக்மவர்ணம் ।। ௧௪.

பசுக்களால் பூமி நிலைபெறுகிறது; பெரிய ஆத்துமா, உயர்ந்த மனம் கொண்டவன், சிறந்த பறவை, பழமையான முனிவர், ஆளும் தலைவர், நுண்ணியத்திலும் நுண்ணியமானவன், பெரியதிலும் பெரியவன்—அந்த அறிவுப்புலங்களைத் தாண்டிய, பொன்னிறமான புருஷனை, யோகிகள் யோகத்தால் காண்கிறார்கள், கண்களால் அல்ல.

அலிங்கிநம் புருஷம் ருக்மவர்ணம் ஸலிங்கிநம் நிர்குணம் சேதநம் ச। நித்யம் ஸதா ஸர்வகதந்து ஶௌசம் பஶ்யந்தி யுக்த்யா ஹ்யசலம் ப்ரகாஶம் ।। ௧௪.

அருவான அந்த புருஷனை, பொன்னிறமாக, வடிவும் வடிவில்லாதவனாகவும், குணங்களைக் கடந்தும் அறிவோடும், எப்போதும் நிலைத்தும், எங்கும் நிறைந்தும், தூய்மையோடும், அசையாதும், ஒளியோடும், யோசனையால் அறிந்தவர்கள் காண்கிறார்கள்.

தத்பாவிதஸ்தேஜஸா தீப்யமாநஃ அபாணிபாதோதரபார்ஶ்வஜிஹ்வஃ। அதீந்த்ரியோऽத்யாபி ஸுஸூக்ஷ்ம ஏகஃ பஶ்யத்யசக்ஷுஃ ஸ ஶ்ர்ரு'ணோத்யகர்ணஃ ।। ௧௪.

அந்த ஒளியால் பிரகாசமாகும் அவன், கை, காலை, வயிறு, பக்கமும் நாவும் இல்லாமல், அறிவுக்கு எட்டாதவனாக, இப்போதும் மிக நுண்மையோடு ஒருவனாக இருந்து, கண்கள் இல்லாமல் பார்ப்பவன், செவி இல்லாமல் கேட்பவன்.

நாஸ்யாஸ்த்யபுத்தம் ந ச புத்திரஸ்தி ஸ வேத ஸர்வம் ந ச வேதவேத்யஃ। தமாஹுரக்ர்யம் புருஷம் மஹாந்தம் ஸசேதநம் ஸர்வ்வகதம் ஸுஸூக்ஷ்மம் ।। ௧௪.

அவனுக்கு அறியாமையும் இல்லை, அறிவும் இல்லை; எல்லாவற்றையும் அறிந்தும், அறிபவனும் அறியப்படுபவனும் அல்ல. அவனை உயர்ந்த புருஷன், மகான், அறிவுள்ளவன், எங்கும் நிறைந்தவன், மிக நுண்மையானவன் என்று கூறுகிறார்கள்.

தாமாஹுர்முநயஃ ஸர்வ்வே லோகே ப்ரஸவதர்மிணீம்। ப்ரக்ரு'திம் ஸர்வ்வபூதாநாம் யுக்தாஃ பஶ்யந்தி சேதஸா ।। ௧௪.

இந்த உலகில் எல்லா முனிவர்களும் அவளை படைப்பின் மூலமாக கூறுகிறார்கள்; மனதினால், எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகிய இயற்கையை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஸர்வ்வதஃ பாணிபாதாந்தம் ஸர்வ்வதோऽக்ஷிஶிரோமுகம்। ஸர்வ்வதஃ ஶ்ருதி (ம) மாँல்லோகே ஸர்வ்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி ।। ௧௪.

எங்கும் கை கால்களோடு, எங்கும் கண்கள், தலை, முகம் கொண்டவனாக, உலகில் எங்கும் செவிகளோடு, எல்லாவற்றையும் ஆட்கொண்டு நிற்கிறான்.

யுக்தா யோகேந சேஶாநம் ஸர்வ்வதஶ்ச ஸநாதநம்। புருஷம் ஸர்வ்வபூதாநாம் தஸ்மாத்த்யாதா ந முஹ்யதே ।। ௧௪.

யோகத்தால் ஒன்றாகியவர்கள், எங்கும் நிறைந்தும், எப்போதும் நிலைத்தும் இருக்கும் ஆண்டவரை, எல்லா உயிர்களின் ஆதியான புருஷனை காண்கிறார்கள்; அதனால் தியானிப்பவர் குழப்பமடையார்.

பூதாத்மாநம் மஹாத்மாநம் பரமாத்மாநமவ்யயம்। ஸர்வ்வாத்மாநம் பரம் ப்ரஹ்ம தத்வை த்யாத்வா ந முஹ்யதி ।। ௧௪.

உயிர்களின் ஆதியான பெரும் ஆன்மாவை, அழிவில்லாத பரமாத்மாவை, எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகிய பரம்பொருளை தியானித்து அறிந்தால், குழப்பம் வராது.

பவநோ ஹி யதா க்ராஹ்யோ விசரந் ஸர்வ்வமூர்திஷு। புரி ஶேதே ததாப்ரே ச தஸ்மாத் புருஷ உச்யதே। அத சேல்லுப்ததர்ம்மாத்து ஸவிஶேஷைஶ்ச கர்ம்மாபிஃ ।। ௧௪.

எப்படி காற்று எல்லா உருவங்களிலும் சஞ்சரித்து, நகரிலும் மேகத்திலும் உறைகிறதோ, அதுபோல் அவன் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான். ஆனால் தன் இயல்பை விட்டுவிட்டால், குறிப்பிட்ட செயல்களால் அவன் பிணைக்கப்படுகிறான்.

ததஸ்து ப்ரஹ்ம யோந்யாம் வை ஶுக்ரஶோணிதஸம்யுதம்। ஸ்த்ரீபுமாம்ஸப்ரயோகேண ஜாயதே ஹி புநஃ புநஃ ।। ௧௪.

பிறகு, பிரம்மாவின் கருவில், விந்துவும் ரத்தமும் சேர்ந்தபோது, ஆண் பெண் சேர்க்கையால், அவன் திரும்பத் திரும்ப பிறக்கிறான்.

ததஸ்து கர்பகாலே து கலநம் நாம ஜாயதே। காலேந கலநஞ்சாபி புத்புதஶ்ச ப்ரஜாயதே ।। ௧௪.

பிறகு கருவில் இருக்கும் காலத்தில் 'உருவாக்கம்' என்று அழைக்கப்படுவது தோன்றுகிறது; காலப்போக்கில் அந்த உருவாக்கம் ஒரு குமிழியாக மாறுகிறது.

ம்ரு'த்பிண்டஸ்து யதா சக்ரே சக்ரவாதேந பீடிதஃ। ஹஸ்தாப்யாம் க்ரியமாணஸ்து விஶ்வத்வமுபகச்சதி ।। ௧௪.

எப்படி ஒரு மண் குழம்பு சக்கரம் மற்றும் காற்றால் அழுத்தப்பட்டு, கைகளால் வடிவமைக்கப்படும்போது பல வடிவங்களை எடுக்கிறதோ,

ஏவமாத்மாஸ்திஸம்யுக்தோ வாயுநா ஸமுதீரிதஃ। ஜாயதே மாநுஷஸ்தத்ர யதா ரூபம் ததா மநஃ ।। ௧௪.

அதேபோல், ஆன்மா எலும்புகளுடன் சேர்ந்து, காற்றால் உந்தப்பட்டு, அங்கு மனிதனாக பிறக்கிறான்; உருவம் எப்படி இருக்கிறதோ, மனமும் அப்படியே அமைகிறது.