வாயுபுராணம்

ஆவ்ரு'த்ய மநஸா ஶுக்லம் படம் வா கம்பலம் ததா। ததஸ்து பரமம் ப்ரஹ்ம க்ஷிப்ரமேவாநுசிந்தயேத் ।। ௧௨.

மனதை வைத்து வெண்கடையில் அல்லது கம்பளத்தில் மூடி, உடனே பரம்பொருளை மனதில் நிறைவே நினைக்க வேண்டும்.

தஸ்மாச்சைவாத்மநோ தோஷாம்ஸ்தூபஸர்காநுபஸ்திதாந் । பரித த்யஜேத மேதாவீ யதீச்சேத் ஸித்திமாத்மநஃ ।। ௧௨.

ஆன்ம சித்தியை விரும்பும் புத்திசாலி, தன் குறைகளையும் தடைகளையும் முற்றிலும் விட்டு விட வேண்டும்.

ரு'ஷயோ தேவகந்தர்வா யக்ஷோரகமஹாஸுராஃ। உபஸர்கேஷு ஸம்யுக்தா ஆவர்த்தந்தே புநஃ புநஃ ।। ௧௨.

முனிவர்கள், தெய்வ கந்தர்வர்கள், யக்ஷர், பாம்புகள், பெரிய அசுரர்கள் — இவர்கள் தடைகளுடன் சேர்ந்தால், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பில் சுழல்கிறார்கள்.

தஸ்மாத்யுக்தஃ ஸதா யோகீ லக்வாஹாரீ ஜிதேந்த்ரியஃ। ததா ஸுப்தஃ ஸுஸூக்ஷ்மேஷு தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத் ।। ௧௨.

ஆகவே, யோகி எப்போதும் ஒழுக்கத்துடன், குறைந்த உணவு உண்டு, உணர்வுகளை அடக்கி, மிக நுண்ணிய நிலையில் படுத்து, தன் கவனத்தை தலைக்கு மேலே நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ததஸ்து யோகயுக்தஸ்ய ஜிதநித்ரஸ்ய யோகிநஃ। உபஸர்காஃ புநஶ்சாந்தே ஜாயந்தே ப்ராணஸம்ஜ்ஞகாஃ ।। ௧௨.

அப்போது, யோகத்தில் நிலைபெற்றுத் தூக்கத்தை வென்ற யோகிக்கு, இறுதியில் 'பிராணன்' எனப்படும் தடைகள் மீண்டும் தோன்றும்.

ப்ரு'திவீம் தாரயேத்ஸர்வாம் ததஶ்சாபோ ஹ்யநந்தரம்। ததோऽக்நிஞ்சைவ ஸர்வேஷாமாகாஶம் மந ஏவ ச ।। ௧௨.

அவன் முழு பூமியையும் தாங்கி, உடனே நீரையும், பின்னர் அக்னியையும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆகாயத்தையும், மனதையும் தாங்க வேண்டும்.

ததஃ பராம் புநர்புத்திம் தாரயேத்யத்நதோ யதீ। கித்தீநாஞ்சைவ லிங்காநி த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரு'ஷ்ட்வா பரித்யஜேத் ।। ௧௨.

பின்னர், தவசு மிக முயற்சியுடன் உயர்ந்த புத்தியைக் கையாண்டு, புத்தியின் அடையாளங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, அவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்.

ப்ரு'த்வீம் தாரயமாணஸ்ய மஹீ ஸூக்ஷ்மா ப்ரவர்ததே। அபோ தாரயமாணஸ்ய ஆபஃ ஸூக்ஷ்மா பவந்தி ஹி। ஶீதா ரஸாஃ ப்ரவர்த்தந்தே ஸூக்ஷ்மா ஹ்யம்ரு'தஸந்நிபாஃ ।। ௧௨.

பூமியை தாங்குகிறவனுக்கு நுண்ணிய பூமி தோன்றும்; நீரை தாங்குகிறவனுக்கு நுண்ணிய நீர் ஏற்படும்; குளிர்ந்த சுவைகள், நுண்ணியதும் தேனுக்கு ஒத்ததும் தோன்றும்.

தேஜோ தாரயமாணஸ்ய தேஜஃ ஸூக்ஷ்மா ப்ரவர்த்ததே। ஆத்மாநம் மந்யதே தேஜஸ்தத்பாவமநுபஶ்யதி ।। ௧௨.

அக்னியை தாங்கும் போது, நுண்ணிய அக்னி தோன்றும்; தன்னை அக்னியாக எண்ணி, அந்த நிலையை காண்கிறான்.

ஆத்மாநம் மந்யதே வாயும் வாயுவந்மண்டலம் ப்ரபோ । ஆகாஶம் தாரயாணஸ்ய வ்யோம ஸூக்ஷ்மம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௨.

தன்னை காற்றாகவும், காற்றின் வட்டமாகவும் எண்ணுகிறான்; ஆகாயத்தை தாங்கும் போது, நுண்ணிய ஆகாயம் தோன்றும்.

பஶ்யதே மண்டலம் ஸூக்ஷ்மம் கோஷஶ்சாஸ்ய ப்ரவர்த்ததே । ஆத்மாநம் மந்யதே நித்யம் வாயுஃ ஸூக்ஷ்மஃ ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௨.

அவன் நுண்ணிய வட்டத்தை காண்கிறான், ஓசையும் எழுகிறது; எப்போதும் தன்னை நுண்ணிய காற்றாகவே உணர்கிறான்.

ததா மநோ தாரயதோ மநஃ ஸூக்ஷ்மம் ப்ரவர்த்ததே । மநஸா ஸர்வபூதாநாம் மநஸ்து விஶதே ஹி ஸஃ। புத்த்யா புத்திம் யதா யுஞ்ஜேத்ததா விஜ்ஞாய புத்தயதே ।। ௧௨.

அதேபோல், மனதை தாங்கும் போது, நுண்ணிய மனம் தோன்றும்; மனத்தின் மூலம் எல்லா உயிர்களிலும் புகுந்து, புத்தியுடன் புத்தியை இணைக்கும் போது, அறிவு பெற்று புத்திசாலியாகிறான்.

ஏதாநி ஸப்த ஸூக்ஷ்மாணி விதித்வா யஸ்து யோகவித்। பரித்யஜதி மேதாவீ ஸ புத்த்யா பரமம் வ்ரஜேத் ।। ௧௨.

இந்த ஏழு நுண்ணிய tattuvangalai அறிந்த யோக நிபுணர், அவற்றை விட்டுவிட்டு புத்தியால் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

யஸ்மிந் யஸ்மிம்ஶ்ச ஸம்யுக்தோ பூத ஐஶ்வர்யலக்ஷணே। தத்ரைவ ஸங்கம் பஜதே தேநைவ ப்ரவிநஶ்யதி ।। ௧௨.

யார் எந்த tattuvaththil இணைந்திருக்கிறாரோ, அந்த tattuvaththilவே பற்று ஏற்பட்டு, அதில் அவர் கரைந்துவிடுகிறார்.

தஸ்மாத்விதித்வா ஸூக்ஷ்மாணி ஸம்ஸக்தாநி பரஸ்பரம்। பரித்யஜதி யோபுத்த்யா ஸ பரம் ப்ரப்நுயாத்த்விஜஃ ।। ௧௨.

ஆகவே, இந்த நுண்ணிய tattuvangal ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்று அறிந்து, அவற்றை புத்தியால் விட்டுவிடுகிறவன், உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

த்ரு'ஶ்யந்தே ஹி மஹாத்மாந ரு'ஷயோ திவ்யசக்ஷுஷஃ। ஸம்ஸக்தாஃ ஸூக்ஷ்மபாவேஷு தே தோஷாஸ்தேஷு ஸம்ஜ்ஞிதாஃ।।௧௨.௨௮ தஸ்மாந்ந நிஶ்சயஃ கார்யஃ ஸூக்ஷ்மேஷ்விஹ கதாசந। ஐஶ்வர்யாஜ்ஜாயதே ராகோ விராகம் ப்ரஹ்ம சோச்யதே ।। ௧௨.

தெய்வீகக் கண்கள் கொண்ட மகான்கள், நுண்ணிய நிலைகளில் பற்று கொண்டிருப்பது காணப்படுகிறது; அவை அவர்களுக்கு குறையாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, இங்கு நுண்ணிய நிலைகளில் உறுதி எப்போதும் செய்யக்கூடாது; ஐஸ்வர்யத்தால் பற்று உண்டாகும், பற்று இல்லாமைதான் பரப்பொருள் என்று கூறப்படுகிறது.

விதித்வா ஸப்த ஸூக்ஷ்மாணி ஷடங்கஞ்ச மஹேஶ்வரம்। ப்ரதாநம் விநியோகஜ்ஞஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி ।। ௧௨.

ஏழு நுண்ணிய tattuvangalையும், மகேஸ்வரனின் ஆறு அங்கங்களையும், முதன்மை tattuvaththai அறிந்தவன், பரம்பொருளை அடைகிறான்.

ஸர்வஜ்ஞதா த்ரு'ப்திரநாதிபோதஃ ஸ்வதந்த்ரதா நித்யமலுப்தஶக்திஃ। அநந்தஶக்திஶ்ச விபோர்விதிஜ்ஞாஃ ஷடாஹுரங்காநி மஹேஶ்வரஸ்ய ।। ௧௨.

அறிவும், திருப்தியும், ஆதியில்லா ஞானமும், சுதந்திரமும், எப்போதும் குறையாத சக்தியும், முடிவில்லா சக்தியும்—இவைதான் மகேஸ்வரனுக்கு அறிஞர்கள் கூறும் ஆறு அங்கங்கள்.

நித்யம் ப்ரஹ்மதநோ யுக்த உபஸர்கைஃ ப்ரமுச்யதே। ஜிதஶ்வாஸோபஸர்கஸ்ய ஜிதராமஸ்ய யோகிநஃ। ஏகா பஹிஃஶரீரேऽஸ்மிந் தாரணா ஸர்வகாமிகீ ।। ௧௨.

எப்போதும் பரம்பொருளோடு இணைந்திருக்கும் ஒழுக்கமுள்ளவன், தடைகளை வெல்லுகிறான்; மூச்சும் இன்பமும் அடக்கப்பட்ட யோகிக்கு, உடலுக்கு வெளியே ஒரே கவனம் இருக்கிறது, அது எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும்.

விஶேத்யதா த்விஜோ யுக்தோ யத்ர யத்ரார்ப்பயேந்மநஃ । பூதாந்யாவிஶதே வாபி த்ரைலோக்யஞ்சாபி கம்பயேத் ।। ௧௨.

ஒழுக்கத்துடன் உள்ள இருமுறை பிறந்தவன், தன் மனதை எங்கு செலுத்துகிறானோ, அங்கு புகுந்து, tattuvangalையும், மூன்று உலகங்களையும் அசைக்க முடியும்.

ஏதயா ப்ரவிஶேத்தேஹம் ஹித்வா தேஹம் புநஸ்த்விஹ। மநோத்வாரம் ஹி யோகாநாமாதித்யஞ்ச விநிர்த்திஶேத் ।। ௧௨.

இதனால், அவன் ஒரு உடலில் புகுந்து, அந்த உடலை விட்டு மீண்டும் இங்கு வருகிறான்; யோகிகளுக்குத், மனப்பாதையும் சூரியனும் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.

ஆதாநாதிக்ரியாணாந்து ஆதித்ய இதி சோச்யதே। ஏதேந விதிநா யோகீ விரக்தஃ ஸூக்ஷ்மவர்ஜ்ஜிதஃ। ப்ரக்ரு'திம் ஸமதிக்ரம்ய ருத்ரலோகே மஹீயதே ।। ௧௨.

எடுத்தல் போன்ற செயல்களின் காரணமாக அவனை ஆதித்யன் என்று அழைக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட முறையில், பற்றின்மை கொண்ட யோகி, நுண்ணிய குணங்கள் இல்லாமல், இயற்கையை கடந்தவனாக, ருத்ரனின் உலகத்தில் பெருமை பெறுகிறான்.

ஐஶ்வர்யகுணஸம்ப்ராப்தம் ப்ரஹ்மபூதந்து தம் ப்ரபும்। தேவஸ்தாநேஷு ஸர்வேஷு ஸர்வதஸ்து நிவர்த்ததே ।। ௧௨.

அந்த இறைவன், ஐஸ்வரியமும் தெய்வீக குணங்களும் பெற்றவனாக, பிரம்மமாகி, எல்லா தேவஸ்தானங்களிலிருந்தும், எங்கும் இருந்து விலகுகிறான்.

பைஶாசாம்ஶசவ பிஶாசாம்ஶ்ச ராக்ஷஸேந ச ராக்ஷஸாந் । காந்தர்வேண ச கந்தர்வாந் கௌபேரேண குபேரஜாந் ।। ௧௨.

பிசாச பகுதியால் பிசாசர்களை, ராட்சச பகுதியால் ராட்சசர்களை, காந்தர்வ பகுதியால் காந்தர்வர்களை, குபேர பகுதியால் குபேரனுடன் தொடர்புடையவர்களை அடைகிறான்.

இந்த்ரமைந்த்ரேண ஸ்தாநேந ஸௌம்யம் ஸௌம்யேந சைவ ஹி। ப்ரஜாபதிம் ததா சைவ ப்ராஜாபத்யேந ஸாதயேத் ।। ௧௨.

இந்திரனுடைய இடத்தின் மூலம் இந்திரனை, சோமனுடைய இடத்தின் மூலம் சோமனை, அதுபோல் ப்ரஜாபதியின் இடத்தின் மூலம் ப்ரஜாபதியை அடைகிறான்.

ப்ராஹ்மம் ப்ராஹ்யேந சாப்யேவமுபாமந்த்ரயதே ப்ரபும்। தத்ர ஸக்தஸ்து உந்மத்தஸ்தஸ்மாத்ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௨.

அதேபோல், ப்ராஹ்ம இடத்தில் ப்ராஹ்ம பகுதியால் அந்த இறைவனை அணுகுகிறான். அங்கே பற்றிக்கொண்டவனாக, மயக்கமடைந்து, அதிலிருந்து எல்லாம் நிகழ்கிறது.

நித்யம் ப்ரஹ்மபரோ யுக்தஃ ஸ்தாநாந்யேதாநி வை த்யஜேத் । அஸஜ்யமாநஃ ஸ்தாநேஷு த்விஜஃ ஸர்வகதோ பவேத் ।। ௧௨.

எப்போதும் பிரம்மத்தில் மனதை வைத்திருக்கும், ஒழுங்காக நடக்கும் அந்தத் த்விஜன், இந்த இடங்களை விட்டு விலகுகிறான். எந்த இடத்திலும் பற்றில்லாமல், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவனாகிறார்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஐஶ்வர்யகுண விஸ்தரம்। யேந யோகவிஶேஷேண ஸர்வலோகாநதிக்ரமேத் ।। ௧௩.

இனி, ஐஸ்வரிய குணங்களை விரிவாகச் சொல்வேன்; அவற்றால், ஒரு சிறப்பு யோகத்தால், எல்லா உலகங்களையும் கடக்க முடியும்.

தத்ராஷ்டகுணமைஶ்வர்யம் யோகிநாம் ஸமுதாஹ்ரு'தம்। தத்ஸர்வம் க்ரமயோகேந உச்யமாநம் நிபோதத ।। ௧௩.

அங்கே, யோகிகளின் எட்டுவிதமான ஐஸ்வரியம் கூறப்பட்டுள்ளது. அவை அனைத்தையும் வரிசையாகச் சொல்வதை கவனமாகக் கேளுங்கள்.