வாயுபுராணம்

அக்நிஹோத்ரம் ஹவிர்யஜ்ஞமேதத் ப்ராயதநம் ததா। மாயாகர்ம தநம் ஸ்வர்கமுபஸ்ரு'ஷ்டஸ்து காம்க்ஷதி ।। ௧௨.

அவன் அக்னிஹோத்திரம், ஹவிர்யாகம், புனித இடங்கள், மாயைச் செயல்கள், செல்வம், சொர்க்கம் ஆகியவற்றை விரும்புகிறான்; இவை எல்லாம் தடைகள் வந்த யோகிக்கு ஏற்படும் ஆசைகள்.

ஏஷ கர்மஸு யுக்தஸ்து ஸோऽவித்யாவஶமாகதஃ। உபஸ்ரு'ஷ்டந்து ஜாநீயாத்வுத்த்யா சைவ விஸர்ஜ்ஜயேத்। நித்யம் ப்ரஹ்மபரோ யுக்த உபஸர்காத் ப்ரமுச்யதே ।। ௧௨.

அவன் செயல்களில் ஈடுபட்டு அறியாமையில் சிக்கிக்கொள்கிறான்; அந்த தடையை அறிவால் அறிந்து, அதை விட்டுவிட வேண்டும். எப்போதும் பரம்பொருளில் மனதை வைத்திருப்பவன், தடைகளை விட்டு விடுபடுவான்.

ஜிதப்ரத்யுபஸர்கஸ்ய ஜிதஶ்வாஸஸ்ய தேஹிநஃ। உபஸர்காஃ ப்ரவர்த்தந்தே ஸாத்த்வராஜஸதாமஸாஃ ।। ௧௨.

தடைகளையும் மூச்சையும் வென்றவருக்கு, சுத்தம், செயல், இருள் ஆகிய மூன்று வகைகளிலும் தடைகள் தோன்றும்.

ப்ரதிபாஶ்ரவணே சைவ ந தேவாநாஞ்சைவ தர்ஶநம்। ப்ரமாவர்தஶ்ச இத்யேதே ஸித்திலக்ஷணஸம்ஜ்ஞிதாஃ ।। ௧௨.

உணர்வு மற்றும் கேட்கும் திறனில், தேவதைகளைப் பார்க்க முடியாது; குழப்பம், சுழற்சி ஆகியவை சித்தியின் அறிகுறிகள் என அறியப்படுகின்றன.

வித்யா காவ்யம் ததா ஶில்பம் ஸர்வம் வாசாவ்ரு'தாநி து। வித்யார்தாஶ்சோபதிஷ்டந்தி ப்ரபாவஸ்யைவ லக்ஷணம் ।। ௧௨.

அறிவு, கவிதை, கலை — இவை அனைத்தும் வார்த்தைகளில் மறைந்துள்ளன; அறிவை நாடுபவர்கள் வந்து சேர்வது, அது வல்லமையின் குறி.

ஶ்ர்ரு'ணோதி ஶப்தாந் ஶ்ரோதவ்யாந் யோஜநாநாம் ஶதாதபி। ஸர்வஜ்ஞஶ்ச விதிஜ்ஞஶ்ச யோகீ சோந்மத்தவத்பவேத் ।। ௧௨.

அவன் நூற்றுக்கணக்கான சேர்க்கைகளிலிருந்தும் கேட்க வேண்டிய ஒலிகளை கேட்கிறான்; யோகி அனைத்தையும் அறிந்தவனாக, விதிகளை நன்கு அறிந்தவனாக, சில சமயம் பைத்தியக்காரனைப் போல் தோன்றுவான்.

யக்ஷராக்ஷஸகந்தர்வ்வாந் வீக்ஷதே திவ்யமாநுஷாந்। வேத்தி தாம்ஶ்ச மஹாயோகீ உபஸர்கஸ்ய லக்ஷணம் ।। ௧௨.

யக்ஷர், ராட்சதர், கந்தர்வர், தெய்வீக மற்றும் மனிதர்களை அவன் காண்கிறான்; அந்த மகா யோகி அவர்களை அறிகிறான் — இது தடையின் அறிகுறி.

தேவதாநவகந்தர்வாந் ரு'ஷீம்ஶ்சாபி ததா பித்ரூ'ந்। ப்ரேக்ஷதே ஸர்வதஶ்சைவ உந்மத்தம் தம் விநிர்த்திஶேத் ।। ௧௨.

அவன் தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகிய அனைவரையும் எங்கும் காண்கிறான்; அவனை பைத்தியக்காரன் என்று கருத வேண்டும்.

ப்ரமேண ப்ராம்யதே யோகீ சோத்யமாநோऽந்தராத்மநா। ப்ரமேண ப்ராந்தபுத்தேஸ்து ஜ்ஞாநம் ஸர்வம் ப்ரணஶ்யதி ।। ௧௨.

குழப்பத்தால் உந்தப்பட்ட யோகி அலைந்து திரிகிறான்; மனம் குழம்பியவனுக்கு எல்லா அறிவும் அழிந்துவிடும்.

வார்த்தா நாஶயதே சித்தம் சோத்யமாநோऽந்தராத்மநா। வர்த்தநாக்ராந்தபுத்தேஸ்து ஸர்வம் ஜ்ஞாநம் ப்ரணஶ்யதி ।। ௧௨.

வார்த்தைகள் மனதை அழிக்கின்றன; உள்ளார்ந்த தூண்டுதலால் மனம் சிதறியவனுக்கு அறிவு அனைத்தும் அழிந்து விடும்.

ஆவ்ரு'த்ய மநஸா ஶுக்லம் படம் வா கம்பலம் ததா। ததஸ்து பரமம் ப்ரஹ்ம க்ஷிப்ரமேவாநுசிந்தயேத் ।। ௧௨.

மனதை வைத்து வெண்கடையில் அல்லது கம்பளத்தில் மூடி, உடனே பரம்பொருளை மனதில் நிறைவே நினைக்க வேண்டும்.

தஸ்மாச்சைவாத்மநோ தோஷாம்ஸ்தூபஸர்காநுபஸ்திதாந் । பரித த்யஜேத மேதாவீ யதீச்சேத் ஸித்திமாத்மநஃ ।। ௧௨.

ஆன்ம சித்தியை விரும்பும் புத்திசாலி, தன் குறைகளையும் தடைகளையும் முற்றிலும் விட்டு விட வேண்டும்.

ரு'ஷயோ தேவகந்தர்வா யக்ஷோரகமஹாஸுராஃ। உபஸர்கேஷு ஸம்யுக்தா ஆவர்த்தந்தே புநஃ புநஃ ।। ௧௨.

முனிவர்கள், தெய்வ கந்தர்வர்கள், யக்ஷர், பாம்புகள், பெரிய அசுரர்கள் — இவர்கள் தடைகளுடன் சேர்ந்தால், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பில் சுழல்கிறார்கள்.

தஸ்மாத்யுக்தஃ ஸதா யோகீ லக்வாஹாரீ ஜிதேந்த்ரியஃ। ததா ஸுப்தஃ ஸுஸூக்ஷ்மேஷு தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத் ।। ௧௨.

ஆகவே, யோகி எப்போதும் ஒழுக்கத்துடன், குறைந்த உணவு உண்டு, உணர்வுகளை அடக்கி, மிக நுண்ணிய நிலையில் படுத்து, தன் கவனத்தை தலைக்கு மேலே நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ததஸ்து யோகயுக்தஸ்ய ஜிதநித்ரஸ்ய யோகிநஃ। உபஸர்காஃ புநஶ்சாந்தே ஜாயந்தே ப்ராணஸம்ஜ்ஞகாஃ ।। ௧௨.

அப்போது, யோகத்தில் நிலைபெற்றுத் தூக்கத்தை வென்ற யோகிக்கு, இறுதியில் 'பிராணன்' எனப்படும் தடைகள் மீண்டும் தோன்றும்.

ப்ரு'திவீம் தாரயேத்ஸர்வாம் ததஶ்சாபோ ஹ்யநந்தரம்। ததோऽக்நிஞ்சைவ ஸர்வேஷாமாகாஶம் மந ஏவ ச ।। ௧௨.

அவன் முழு பூமியையும் தாங்கி, உடனே நீரையும், பின்னர் அக்னியையும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆகாயத்தையும், மனதையும் தாங்க வேண்டும்.

ததஃ பராம் புநர்புத்திம் தாரயேத்யத்நதோ யதீ। கித்தீநாஞ்சைவ லிங்காநி த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரு'ஷ்ட்வா பரித்யஜேத் ।। ௧௨.

பின்னர், தவசு மிக முயற்சியுடன் உயர்ந்த புத்தியைக் கையாண்டு, புத்தியின் அடையாளங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, அவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்.

ப்ரு'த்வீம் தாரயமாணஸ்ய மஹீ ஸூக்ஷ்மா ப்ரவர்ததே। அபோ தாரயமாணஸ்ய ஆபஃ ஸூக்ஷ்மா பவந்தி ஹி। ஶீதா ரஸாஃ ப்ரவர்த்தந்தே ஸூக்ஷ்மா ஹ்யம்ரு'தஸந்நிபாஃ ।। ௧௨.

பூமியை தாங்குகிறவனுக்கு நுண்ணிய பூமி தோன்றும்; நீரை தாங்குகிறவனுக்கு நுண்ணிய நீர் ஏற்படும்; குளிர்ந்த சுவைகள், நுண்ணியதும் தேனுக்கு ஒத்ததும் தோன்றும்.

தேஜோ தாரயமாணஸ்ய தேஜஃ ஸூக்ஷ்மா ப்ரவர்த்ததே। ஆத்மாநம் மந்யதே தேஜஸ்தத்பாவமநுபஶ்யதி ।। ௧௨.

அக்னியை தாங்கும் போது, நுண்ணிய அக்னி தோன்றும்; தன்னை அக்னியாக எண்ணி, அந்த நிலையை காண்கிறான்.

ஆத்மாநம் மந்யதே வாயும் வாயுவந்மண்டலம் ப்ரபோ । ஆகாஶம் தாரயாணஸ்ய வ்யோம ஸூக்ஷ்மம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௨.

தன்னை காற்றாகவும், காற்றின் வட்டமாகவும் எண்ணுகிறான்; ஆகாயத்தை தாங்கும் போது, நுண்ணிய ஆகாயம் தோன்றும்.

பஶ்யதே மண்டலம் ஸூக்ஷ்மம் கோஷஶ்சாஸ்ய ப்ரவர்த்ததே । ஆத்மாநம் மந்யதே நித்யம் வாயுஃ ஸூக்ஷ்மஃ ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௨.

அவன் நுண்ணிய வட்டத்தை காண்கிறான், ஓசையும் எழுகிறது; எப்போதும் தன்னை நுண்ணிய காற்றாகவே உணர்கிறான்.

ததா மநோ தாரயதோ மநஃ ஸூக்ஷ்மம் ப்ரவர்த்ததே । மநஸா ஸர்வபூதாநாம் மநஸ்து விஶதே ஹி ஸஃ। புத்த்யா புத்திம் யதா யுஞ்ஜேத்ததா விஜ்ஞாய புத்தயதே ।। ௧௨.

அதேபோல், மனதை தாங்கும் போது, நுண்ணிய மனம் தோன்றும்; மனத்தின் மூலம் எல்லா உயிர்களிலும் புகுந்து, புத்தியுடன் புத்தியை இணைக்கும் போது, அறிவு பெற்று புத்திசாலியாகிறான்.

ஏதாநி ஸப்த ஸூக்ஷ்மாணி விதித்வா யஸ்து யோகவித்। பரித்யஜதி மேதாவீ ஸ புத்த்யா பரமம் வ்ரஜேத் ।। ௧௨.

இந்த ஏழு நுண்ணிய tattuvangalai அறிந்த யோக நிபுணர், அவற்றை விட்டுவிட்டு புத்தியால் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

யஸ்மிந் யஸ்மிம்ஶ்ச ஸம்யுக்தோ பூத ஐஶ்வர்யலக்ஷணே। தத்ரைவ ஸங்கம் பஜதே தேநைவ ப்ரவிநஶ்யதி ।। ௧௨.

யார் எந்த tattuvaththil இணைந்திருக்கிறாரோ, அந்த tattuvaththilவே பற்று ஏற்பட்டு, அதில் அவர் கரைந்துவிடுகிறார்.

தஸ்மாத்விதித்வா ஸூக்ஷ்மாணி ஸம்ஸக்தாநி பரஸ்பரம்। பரித்யஜதி யோபுத்த்யா ஸ பரம் ப்ரப்நுயாத்த்விஜஃ ।। ௧௨.

ஆகவே, இந்த நுண்ணிய tattuvangal ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்று அறிந்து, அவற்றை புத்தியால் விட்டுவிடுகிறவன், உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

த்ரு'ஶ்யந்தே ஹி மஹாத்மாந ரு'ஷயோ திவ்யசக்ஷுஷஃ। ஸம்ஸக்தாஃ ஸூக்ஷ்மபாவேஷு தே தோஷாஸ்தேஷு ஸம்ஜ்ஞிதாஃ।।௧௨.௨௮ தஸ்மாந்ந நிஶ்சயஃ கார்யஃ ஸூக்ஷ்மேஷ்விஹ கதாசந। ஐஶ்வர்யாஜ்ஜாயதே ராகோ விராகம் ப்ரஹ்ம சோச்யதே ।। ௧௨.

தெய்வீகக் கண்கள் கொண்ட மகான்கள், நுண்ணிய நிலைகளில் பற்று கொண்டிருப்பது காணப்படுகிறது; அவை அவர்களுக்கு குறையாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, இங்கு நுண்ணிய நிலைகளில் உறுதி எப்போதும் செய்யக்கூடாது; ஐஸ்வர்யத்தால் பற்று உண்டாகும், பற்று இல்லாமைதான் பரப்பொருள் என்று கூறப்படுகிறது.

விதித்வா ஸப்த ஸூக்ஷ்மாணி ஷடங்கஞ்ச மஹேஶ்வரம்। ப்ரதாநம் விநியோகஜ்ஞஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி ।। ௧௨.

ஏழு நுண்ணிய tattuvangalையும், மகேஸ்வரனின் ஆறு அங்கங்களையும், முதன்மை tattuvaththai அறிந்தவன், பரம்பொருளை அடைகிறான்.

ஸர்வஜ்ஞதா த்ரு'ப்திரநாதிபோதஃ ஸ்வதந்த்ரதா நித்யமலுப்தஶக்திஃ। அநந்தஶக்திஶ்ச விபோர்விதிஜ்ஞாஃ ஷடாஹுரங்காநி மஹேஶ்வரஸ்ய ।। ௧௨.

அறிவும், திருப்தியும், ஆதியில்லா ஞானமும், சுதந்திரமும், எப்போதும் குறையாத சக்தியும், முடிவில்லா சக்தியும்—இவைதான் மகேஸ்வரனுக்கு அறிஞர்கள் கூறும் ஆறு அங்கங்கள்.

நித்யம் ப்ரஹ்மதநோ யுக்த உபஸர்கைஃ ப்ரமுச்யதே। ஜிதஶ்வாஸோபஸர்கஸ்ய ஜிதராமஸ்ய யோகிநஃ। ஏகா பஹிஃஶரீரேऽஸ்மிந் தாரணா ஸர்வகாமிகீ ।। ௧௨.

எப்போதும் பரம்பொருளோடு இணைந்திருக்கும் ஒழுக்கமுள்ளவன், தடைகளை வெல்லுகிறான்; மூச்சும் இன்பமும் அடக்கப்பட்ட யோகிக்கு, உடலுக்கு வெளியே ஒரே கவனம் இருக்கிறது, அது எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும்.